نزدیک سپیده‌دم بود و طلوع خورشید انگار که خون‌های جاری شده بر روی زمین را به آن پاشیده باشند، به سرخی می‌گرایید. دیگر خبری از غرش‌های ابرهای خشمگین که در شب گذشته به کمک اقلیت‌ها آمده بودند تا به آماده‌سازی نقشه‌شان بدون دیده شدن کمک کنند نبود. گویا که شب همدم اقلیت‌ها بود و روز هم‌درد اکثریت‌هایی که حالا دیگر جایگاهشان برعکس شده بود.

در آن شب هرکس روایت متفاوتی را تجربه کرده بود.

مرگ که روبروی صفحه‌ی شطرنج این نبرد قرار گرفته بود و شاهد آن بود که چطور سیاه آغازگر بازی است و با تمام مهره‌هایش وسط صفحه را محاصره کرده است در حالی که سفید بر اثر این غافلگیری مهره‌های زیادی را از دست داده است. البته نه فقط از دست‌دادنی که به معنای همراه شدن با مرگ برای پیوستن به دنیای پس از او باشد، بلکه بسیاری به یکی از مهره‌های سیاه تبدیل شده بودند. در صفحه‌ی شطرنج مرگ به نظر می‌آمد که پیروز میدان اقلیت‌هایی بودند که حالا تبدیل به اکثریت شده بودند.

نیوت که خودش را موظف می‌دانست برای درخواست کمک پا به قلمروی گونه‌ای از جانوران بگذارد که بیش از دیگران علیه انسان‌ها بودند. او تلاشش را کرده بود تا دوستی‌ و شناختی که از موجودات جادویی داشت به کمکش بیایند و گفتگو با سانتورها را برایش ممکن کنند. اما نفرت این گونه از انسان‌ها فراتر از تصورات نیوت بود.

بردلی که خیلی زود طعمه‌ی گرگینه‌هایی شده بود که به دنبال همتایان جدیدی در دنیایی که دیگر در آن اقلیت نبودند می‌گشتند. بردلی می‌دانست نمی‌تواند اتفاقی که افتاده است را خنثی کند یا به دوران قبل از تبدیلش به گرگینه برگردد، پس کاری را می‌کند که ادامه‌ی حیات برایش را ممکن می‌کرد. پذیرفتن وجودش و کشیدن زوزه‌ای شبانه تا گرگینه‌ی وجودش را به کمال برساند.

گادفری و ایزابل که با وجود احساساتی که به یکدیگر داشتند، در ابتدا در دو تیم متفاوت قرار داشتند، اما هر دو می‌دانستند که با فرا رسیدن آن شب، سرنوشت قرار است به گونه‌ای مسیر آن دو را یکی می‌کند تا در نهایت ایزابل توسط گادفری تبدیل به خون‌آشام شود. تبدیلی که ایزابل در ابتدا آن را پس زده بود، اما به کمک مالخازار به چیزی فراتر از تصورات گادفری بدل گردیده بود.

تلما که زودتر متوجه نشانه‌ها شده بود و سعی کرده بود هم‌گروهی‌هایش را از خطری که احساس می‌کرد مطلع کند. اما مشکوک بودن او تبدیل به عادتی روتین شده بود و همین موجب دست کم گرفته شدن احساسش توسط سایرین می‌شود. نتیجه‌ی آن از دست دادن میرا و دیگر دوستانیش بود که در برابر این حمله مقاومت کرده بودند و تسلیم خواسته‌ی اقلیت‌ها نشده بودند.

وین که با هجوم گرگینه‌ای که در محل کارش با آن مواجه شده بود، دریافته بود این شورش فراتر از دیوارهای هاگزمید و دهکده هاگزمید رفته است و کل جامعه جادویی در انگلستان را هدف قرار داده است.

نیمفادورا که در آغاز حمله در جنگل ممنوعه حضور داشت و شاهد تحرکات عجیبی بود که در نهایت او را نیز در برگرفتند. او تلاش کرده بود تا با پیشکش کردن خودش بعنوان کیسه خون ابدی خون‌آشام‌ها، خودش را از تبدیل شدن به یکی از آن‌ها نجات دهد.

لیلی که مثل شب‌های دیگر انتظار داشت رویایی از زندگی‌های متفاوتی که می‌توانست تجربه کند در خواب به سراغش بیاید، اما قلبش که همچون گنجشک در سینه‌اش می‌تپید، خبر از این می‌داد که آن شب نه رویا، بلکه کابوسی است که قرار است جامه‌ی حقیقت بر تن بپوشاند. در نهایت این دمنتورها بودند که با بوسه‌ای روح را از بدنش بیرون کشیدند.

آیلین که فداکاری‌ها و مهربانی‌هایی که مادرانه در حق دیگران کرده بود، آن شب به کمکش آمدند و دسته‌ای از خون‌آشام‌ها به رهبری سنگوئینی، رها کردنش را برگزیدند. چرا که او یکی از آن انسان‌هایی بود که از ابتدا آن‌ها را به چشم اقلیت ندیده بود و برایشان احترام قائل بود.

کریدنس که خودش اقلیت بود. اقلیتی که دردش کم‌تر از دیگر هم‌پیمانانش نبود، اما خواسته‌اش مشابه با آن‌ها نبود. با این حال اجباری که او را در تیم متفاوتی از پدرش قرار داده بود، مانع از آن نشده بود تا آبرفورث هم‌چنان با امیدواری منتظر بازگشت پسرش به آغوش گرمش نباشد.

روزالین که با شجاعتی مثال‌زدنی تمام فکر و ذکرش تنها نجات هم‌گروهی‌هایش بود. او موفق شده بود و بسیاری را نجات داده بود، اما همیشه زمان‌هایی وجود دارد که هرچقدر هم تلاش کنی، در نهایت طعم تلخ از دست دادن نیز به سراغت خواهد آمد، پیش از آن که خودت نیز به از دست‌رفتگان بپیوندی.

مرلین که پس از سالیان دراز خدمت بعنوان خدای جامعه‌ی جادوگری، حالا طاقت تبدیل شدن به چیزی را نداشت که عطش نوشیدن خون را در وجودش شعله‌ور ساخته بود. بالاخره زمانش بود تا به دیدار دوست دیرینه‌اش برود و با در آغوش گرفتن مرگ، آرامش ابدی نصیبش شود.

گروگان که روایتگر داستان جادوآموزان سال‌پایینی بود که هنوز به قدری آموزش ندیده بودند که در نبردی این‌چنین غافلگیرانه و سهمگین توانی برای دفاع از خود داشته باشند. اما همیشه افراد فداکاری هستند تا با قربانی کردن خود، راه را برای نجات سایرین باز کنند.

سالازار که در مقابل تهدید پیش رو خم به ابرو نیاورده بود و به گونه‌ای به مقابله با آن‌ها پرداخته بود که فکر هرگونه تبدیل سالازار اسلیترین به یکی از گونه‌های اقلیتی به کل از ذهن‌های خوش‌خیالشان زدوده شود.

کوین که روایتگر داستان گرگینه‌ای بود که در تمام عمرش شاهد ظلم‌هایی بود که علتی نداشت به جز در اقلیت بودنش. آن شب با بالا آمدن ماه، برای اولین بار جریان لذت بخش آدرنالین را در رگ‌هایش حس می‌کند. چرا که زمانش فرا رسیده بود تا به دیگران همان دردی را هدیه دهد که خودش کشیده بود.

لوسیوس که در امارت خاندان مالفوی‌ها همراه با خانواده‌اش شبی آرام را سپری می‌کرد تا جایی که گرگینه‌ها به آن‌جا هجوم می‌آورند و با تبدیل لوسیوس به یکی از خودشان، اصالتی را فرو می‌ریزند که لوسیوس همیشه به آن می‌بالید. حالا به جای بالیدن به غرور حاصل از خون اصیلی که در رگ‌هایش جاری بود، تنها کورسویی از غرور گذشته و انتقام بود که در وجودش زبانه می‌کشید.

آستریکس که حداقل در ظاهر به نظر می‌آید رهبری جامعه‌ی اقلیت‌ها را برعهده گرفته است و پیشتاز هدایت آن‌ها در این شورش است. اما فقط خودش می‌داند که آیا در نهایت این خواسته‌اش است یا در پشت آن نقاب هدفی دیگر را دنبال می‌کند.

ملانی که هم‌گروهی‌هایش را در دستان توانمند روزالین سپرده بود تا از پناه گرفتن آن‌ها در مکانی عمل اطمینان حاصل کند، اما خودش در دل خطر منتظر مانده بود تا از امنیت آستریکس اطمینان حاصل کند. احساسی که با یادآوری خون‌آشام بودن آستریکس به شک بدل می‌گردد که نکند او نیز نقشی در این شورش داشته باشد.

هلنا که برای اولین‌بار در طول هزار سال زندگی‌اش دریافته بود زندگی جاودانه‌ای که به ارواح وعده داده شده بود، چطور دروغی بیش نبوده است و توسط دمنتورهایی که از روح تغذیه می‌کنند قابل از بین رفتن بود.

کجول که درخت‌سانی بود که به جای خاک، در اندوه و وفاداری ریشه داشت. او سال‌ها ایستاد، شمرد و امید را زنده نگه داشت. اما سرانجام فهمید که گاهی باقی ماندن، خودش شکلی از تنهایی است.

لیسا که جغدی با نامه‌ای تهدیدآمیز از خانوده‌اش همراه با معمایی درونش دریافت کرده بود. او بی‌توجه به طلسمی که با لمس کردن نامه به وجودش نفوذ کرده بود، بلافاصله شمشیر به دست برای مقابله با این تهدید از جای برمی‌خیزد.

آگاتا که روایتگر رویداد دخترکی بود که زندگی‌اش در یک شب از جادوآموزی در جستجوی علم به همسر یک گرگینه‌ی آلفا بدل شده بود. جسم و روح او فروخته شده بود تا پیمان صلحی را رقم بزند که او قربانی ماجرا می‌شد، اما نجات تعداد زیادی را به همراه داشت.

تاتسویا که درست مثل همیشه برای تماشای ماه همراه با کاتانا به بام گریفیندور رفته بود، اما از همان ابتدا دریافته بود چیزی در آن شب نسبت به سایر شب‌ها متفاوت است. حسی که پیش از آن که فرصتی برای کشف آن داشته باشد، با حمله‌ی فنریر گری‌بک همراه می‌شود و گازی که برای تبدیل او به یک گرگینه بر بدنش برجای می‌گذارد.

فقط ماه بود که می‌دانست در آن شبی که درست مثل هر شب چهارده دیگری، در کمال بزرگواری نهایت نورش را نثار زمینیان کرده بود، چه روایت‌های دیگری از چه تعداد شخصیتی در دنیای جادوگری رخ داده بود؛ و این خورشید بود که شاهد نتیجه‌ای بود که در شب قبل رقم خورده بود. اقلیت‌هایی که حالا دیگر اکثریت بودند و زندگی جدیدی در پیش رو داشتند، در مقابل اکثریتی که با تبدیل شدن به اقلیت، زخم‌های عمیقی بر وجودشان بر جای مانده بود.

آیا حالا اقلیت‌های اکثریت‌شده می‌توانستند همان رفتاری را با اکثریتِ اقلیت‌شده داشته باشند که در تمام این سال‌ها انتظار داشتند خودشان از آن برخوردار شوند؟ یا تاریخ محکوم به تکرار شدن بود؟

× پایان سوژه ×

~~~~~~~

* آمار و جوایز شرکت‌کنندگان در این پست انجام شده.
* لطفا اگه کسی جا مونده یا آمار اشتباه شده اطلاع بدین.

تاتسویا تاریکی رازآمیز شب‌های هاگوارتز را مثل شنل بر تن کرده و بر بام خوابگاه گریفندور نشسته بود. هر شب به اصرار کاتانا برای دیدن ماه همین کار را می‌کردند اما ماه آن شب برایش ناآشنا بود. نزدیکتر از همیشه، گویی بالای جنگل ممنوعه به دار آویخته شده باشد. این منظره باعث می‌شد موجی از ناآرامی زیر پوستش احساس کند. چشمانش را بست و تلاش کرد صدای تاریکی اطرافش را بشنود. سرمایی روی گردنش احساس کرد؛ حسی شبیه شبحی از آینده‌ی نزدیک و بعد غریزه‌ش به آرامی در گوشش زمزمه کرد:«اونا اینجان.»

با فشاری به نوک پاهایش عقب پرید. در همان لحظه پنجه‌هایی سنگی که زیر پایش بود را تکه تکه کردند. ضربان قلب تاتسویا صدای خنده‌ی مهاجم را در خود خفه می‌کرد. با یک جهش کمی به او نزدیکتر شد و کاتانا را از غلاف بیرون کشید. بوی خون خشک‌شده... خون بیش از یک نفر... سامورایی کاتانایش را بالا برد، قرار نبود شکار راحتی باشد. وقتی قاتل به سمتش برگشت، قلب تاتسویا محکم‌تر به سینه‌‌اش کوبید.

برق آبی چشمان مرد خیلی اشنا بود. آتش آبی‌رنگی که درونش روشن بود. تاتسویا می‌دانست آتش ابی رنگ، شدیدتر می‌سوزد و می‌سوزاند.
- فنریر... گری‌بک؟
ـ قبلاً می‌گفتی "گری‌بک سنپای*". خیلی رو اعصابم بود.

شکی نداشت که خودش بود، سه سال پیش فارغ‌التحصیل شده بود و تاتسویا دیگر خبری از او نداشت. حالا که با ردای خون‌آلود و حالتی نیمه‌گرگ/نیمه‌انسان جلویش ایستاده بود و می‌خندید، می‌توانست بفهمد که چرا. بوی خون مثل مه دورش را گرفته بود و حواسِ دیگر دخترک را می‌پوشاند. حالا که نمی‌توانست بر بویایی و شنوایی خودش اتکا کند، راه برای حسِ دیگری باز شده بود که تاتسویا از آن متنفر بود؛ "ترس".

- چرا اینجایی؟

گری‌بک لبخندی آغشته به خون تحویلش داد.
- خودت چرا اینجایی؟

تاتسویا سرش را کج کرد و موهایش را پشت سرش انداخت این بار کاتانا را مستقیم به سمتِ قلبش نشانه گرفت.

- غریبه‌ها اجازه ندارن. این وقت از شب اینجا باشن.
- ولی اینجا خونه‌ی قدیمیمه... می‌خوام از اینجا شروع کنم. می‌خوام همه اینجا درک کنن.
- شروع... چیو می‌خوای شروع کنی...؟
- تا چند لحظه‌ی دیگه خودت می‌فهمی.

و گویی این حرفش اعلامِ شروع یک نمایش باشد، صداها بلند شدند.

صدای جیغ.

تاتسویا صدای جیغی که به خاطر دیدن یک حشره‌ی مرده در راه‌پله بود را از صدای جیغی که آخرین تقلای یک نفر بود بود، تشخیص می‌داد. بی‌اختیار آماده‌ی جهیدن به سمتِ صدای بود که فنریر جلویش را گرفت.
- گفتم که‌... می‌خوام با اینجا شروع کنم.

صدایش حالا گرفته‌تر از قبل بود و موهای سیاهی صورتش را پوشانده بود. فقط چشمانش از چهره‌ی قبلیش باقی مانده بود. تاتسویا این بار بدون تردید به سمتش حمله کرد. گری‌بک حالا چابک‌تر از قبل شده بود، احتمالا سریع‌تر از هر آدمی.

حالا وحشت انگار تمام هاگوارتز را در خودش غرق کرده بود. تاتسویا فقط یک نگاه به محوطه انداخت و همین اشتباه مرگبار کافی بود. فنریر از چوبدستیش استفاده نمی‌کرد، انگار حتی از تمام قدرتش هم استفاده نمی‌کرد اما با یک ضربه سامورایی را به لبه‌ی پشت‌بام پرتاب کرد. تاتسویا به سختی غلتید و از لبه‌ی مرگبار فاصله گرفت اما گری‌بک منتظر این فرصت بود. تاتسویا به دهان هیولامانندش نگاه کرد. آثاری از قربانیان قبلی به چشم می‌خورد‌. دستی که کاتانا را گرفته بود، به سرعت چرخاند تا گلویش را بدرد اما گرگینه با سرعتی باورنکردنی دستش را گاز گرفت.

دندان‌های تیزش پوستِ رنگ‌پریده‌ی دختر را دریدند... منتظر دردِ شدید بود اما پیش از آنکه در گوشت و استخوان‌هایش حسش کند، گری‌بک عقب‌نشینی کرد. تاتسویا خواست به دنبالش برود تا کار را تمام کند اما گرگینه دیگر توجهی به او نداشت.

تاتسویا به سوزش جای دندان‌های گری‌بک و بعد به ماهِ شومی که وحشت را به هاگوارتز آورده بود، نگاه کرد.

ماهِ کامل...
آرواره‌های گرگینه که مثل تله‌ی آهنی دور دستش حلقه شده بودند...
همنوازی زوزه‌ها و جیغ‌ها...

قبل از اینکه از هوش برود، فقط توانست یک جمله به زبان بیاورد:
- حسابی خراب کردم، مگه نه؟





_______
* سنپای : سال بالایی

p1

p2

p3

صدای قدم‌های سنگین روی کف‌پوش سنگی راهرو نزدیک‌تر می‌شد. یک ریتم یکنواخت و محکم که خبر از آمدن بزرگان گله می‌داد. متیو می‌دانست که فقط چند ثانیه فرصت دارد، نگاهی به دخترک انداخت. چشمان سبزش از ترس گشاد شده بود و نفس‌هایش کوتاه و بریده بود. فقط یک راه برای تثبیت صلح و حفظ جان دخترک وجود داشت. بدون اینکه حرفی بزند، دخترک را محکم به خود چسباند. دخترک نفسش را حبس کرد. متیو سرش را پایین‌تر برد و دندان‌های تیزش را با دقت، اما با تمام قاطعیتی که داشت، روی پوست لطیف گردن او، درست بالای شاهرگش، قرار داد. حس کرد بدن دخترک در آغوشش لرزید و ماهیچه‌هایش ناگهان منقبض شدند. متیو برای لحظه‌ای کوتاه مکث کرد، اما از تصمیمش منصرف نشد. فشار ملایمی آورد و پوست را شکافت. درد تیز و سوزاننده‌ای در گردن دخترک پیچید. قبل از اینکه فرصت واکنش پیدا کند، حسی عجیب از گرمای مایعی غلیظ و سپس بوی تند و قدرتمند گرگینه، در تمام وجودش پخش شد. حالا عطر سطحی جای خودش را به بوی واقعی متیو داده بود که از عمق وجودش می‌آمد و حالا انگار بوی تعلق در خون دخترک حل شده بود.
حواس دخترک به طرز عجیبی تیز شده بود. صدای عقربه‌های ساعت دیواری انتهای راهرو را به وضوح می‌شنید. بوی کهنگی سنگ‌های دیوار را حس می‌کرد. گیج و وحشت‌زده بود.
- داره چه اتفاقی می افته؟

درست همان لحظه، چند مرد قدبلند و چهارشانه از پیچ راهرو گذشتند، وقتی نگاه سرد و پر از سوءظنشان به متیو و دخترک گره خورد، ناگهان ایستادند. بینی‌هایشان کمی تکان خورد و حالت چهره‌هایشان به سرعت تغییر کرد، اخم‌هایشان باز شد و نگاهشان رنگ اطمینان گرفت. بوی جدید و قدرتمندی که از دخترک بلند می‌شد را حس کرده بودند. یکی از بزرگان گله که گرگینه و ساحره به خاطر قد بلندش در معرض دیدش قرار داشتند سری به نشانه تایید تکان داد.
-از بوی بدن دختر مشخصه که پیوندشون واقعیه.

زمزمه‌اش در سکوت راهرو شنیده شد و سپس، همه به آرامی عقب‌نشینی کرده و به سالن بازگشتند. متیو به آرامی از دخترک فاصله گرفت، نفسش سنگین بود. دخترک با دستی که کمی می‌لرزید، گردنش را لمس کرد. جای دندان‌های متیو هنوز سوزش خفیفی داشت، اما حسی عجیب از قدرت و تغییری ناشناخته در عمق وجودش بیدار شده بود. می دانست از این به بعد فقط یک ساحره نیست، اما هنوز نمی‌دانست دقیقاً به چه چیزی تبدیل شده است.

مهمانی با آرامشی ظاهری به پایان رسید. در راه بازگشت به عمارت، سکوتی سنگین و پر از حرف‌های ناگفته بین متیو و دخترک برقرار بود. هر دو می‌دانستند چه اتفاقی افتاده، اما هیچ کلمه‌ای برای بیان این تغییر بزرگ نداشتند. صبح روز بعد، نور خورشید از پنجره‌های بلند عمارت به داخل می‌تابید. دخترک با احساس گیجی از خواب بیدار شد، حسی تازه و مرموز در وجودش احساس می‌کرد. بعد از واررسی اطرافش و برداشتن گام های نسبتا بلند، متیو را دید که پشت میز بزرگی از چوب بلوط نشسته و در سکوت به منظره‌ی جنگل بیرون خیره شده بود. همان جنگلی که مدخل ورود دخترک به زندگی جدیدش بود. بوی دلنشین قهوه تازه دم‌شده و نان تست برشته، فضای سالن را پر کرده بود. نگاهی گذرا به دخترک انداخت و با لحنی که سعی داشت احساسات درونی اش را لو ندهد، به کبودی زخم دخترک خیره شد و چیزی که در دستش بود را بالا برد.
-کره بادوم زمینیه. می‌دونم خیلی دوست داری!

دخترک با خودش فکر کرد که گرگینه به جزئیات زندگی او دقت می کند، سپس به سمت میز رفت و روی صندلی چوبی کنار او نشست.
_دست از کنجکاوی درباره من بردار.

لحنش کمی تیز بود، اما در عمق چشمانش، اثری از علاقه پنهان دیده می‌شد.
-فکر می‌کنم حالا که... وضعیتم تغییر کرده، می‌تونیم راحت‌تر به تظاهر کردن ادامه بدیم... آلفا!

متیو به فنجان قهوه‌اش خیره شد.
- درسته! می‌تونیم در طبقات مختلف عمارت زندگی کنیم. نیازی نیست که... زیاد با هم سروکار داشته باشیم.

دخترک به آن طرف نورگیر بلند خیره شد. منظره سرسبز و بی‌انتهای جنگل و آسمان تیره ای در برابرش بود. این همان چیزی نبود که دلش می‌خواست؛ قلبش برای چیز دیگری می‌تپید، اما غرور و ترسی مبهم، مانع حرف زدنش می‌شد. هر دو می‌خواستند این ازدواج ساختگی واقعی شود، اما هیچ‌کدام جرات بیانش را نداشتند.
شب فرا رسید. ماه، قرص بزرگ و نقره‌ای خود را در آسمان تاریک پهن کرده بود و نورش را روی آب‌های آرام ساحل می‌انداخت. متیو به دخترک پیشنهاد داده بود که کنار ساحل بروند. هر دو فکر می‌کردند این آخرین باری است که با هم تنها هستند، آخرین قدم مشترک پیش از جدایی و شروع زندگی‌های جداگانه در همان عمارت بزرگ. روی شن‌های سرد و نرم ساحل نشستند. صدای موج‌های آرام دریا که به نرمی به ساحل می‌خوردند، در سکوت شب شنیده می‌شد. باد ملایمی صورتشان را نوازش می‌داد. دقایق ابتدایی در سکوت کَر کننده ای گذشت. دخترک به ماه خیره شده بود، انعکاسش روی آب‌ سیاه دریا او را به فکر فرو می‌برد. متیو سرش را پایین انداخته بود و به دانه‌های شن نگاه می‌کرد...
سرانجام، این گرگینه بود که سکوت را شکست. صدایش آرام، کمی خسته و پر از احساس عجیبی بود که دخترک نمی توانست از چشمان کهربایی اش بفهمد.
_دویدن زیر نور ماه، به خصوص کنار دریا، همیشه آرومم می‌کنه. حس رهایی بهم می‌ده. با این حال، شبایی هست که با وجود دویدن تا صبح نمی تونم بخوابم. انگار همیشه یه چیزی توی ذهنم بیداره. بعضی وقتا هم اصلا نمی‌خوابم.

دخترک برای چند لحظه، بدون دزدیدن نگاهش به مرد مقابلش خیره شد و بعد به این فکر کرد که آلفای وِر ها، تاوان مراقبت از گَله را با ذهنی ناآرام پس داده و البته که متیو همیشه خودش را سپر گله می کرد، مادامی که در افکارش راجع به متیو غرق بود، دستش را به آرامی بین موهای ضخیم و تیره‌ی او برد. انگشتانش به نرمی پوست سر گرگینه را لمس کردند و به آرامی ماساژ دادند.
-منم هر وقت نتونم بخوابم، از همین روش استفاده می‌کنم. حس خوبی بهم می‌ده.

هر دوی آنها از حرکت ناگهانی دخترک شوکه شدند، اما هیچکدام واکنشی نشان ندادند. گرما و لمس آرام انگشتان دخترک در موهای گرگینه، باعث شد چشمان کهربایی‌اش به آرامی بسته شوند. زیر نور ماه نقره‌ای، در حالی که دست‌های دخترک در موهایش بود و صدای ملایم موج‌ها در گوششان می‌پیچید، برای اولین بار پس از مدت‌ها، گرگینه توانسته بود به خواب برود. خوابی عمیق و آرام، در کنار دخترکی که توانسته بود آرامش را به زندگی پیش رویشان هدیه کند...

The end

p1

p2

شب بعد،متیو در اتاق مطالعه نشسته بود، اسناد مربوط به توزیع منابع و حفاظت از قلمرو را مرور می‌کرد. سکوت عمارت، برخلاف دیروز که با جنب‌وجوش آماده‌سازی برای عروسی همراه بود، اکنون با یک آرامش جدید آمیخته شده بود؛ آرامشی که حضور آن دختر، آن انسان، به نحوی نامشخص آن را دگرگون کرده بود. متیو می توانست بوی ظریف و ناآشنای او را، حتی از فواصل دور، در گوشه‌های عمارت حس کند. بویی متفاوت از بوی رایج قلمرو وِر ها. آن دو باید برای مهمانی آماده می‌شدند. قرار بود که این شب، اولین نمایش عمومی صلح، پس از آن پیوند اجباری باشد...

در راهرویی که به سالن اصلی عمارت منتهی می‌شد، متیو برای لحظه‌ای مکث کرد. از گوشه چشم، او را دید. دخترک کنار یکی از ستون‌های سنگی ایستاده بود، شاید منتظر بود، شاید هم فقط محو منظره جنگل در تاریکی شب شده بود. نور ضعیف چراغ‌های روغنی، لباسش را به رنگ سبز تیره نشان می‌داد، رنگی که به طرز غریبی با رنگ چشم‌هایش همخوانی داشت. پارچه‌ی لباس به نرمی روی اندامش افتاده بود. موهای بلندش که دیروز بافته بود را، اکنون رها و موج‌دار روی شانه‌هایش ریخته بود و پوست روشنش در تضاد با رنگ لباسش، جلوه‌ای خاص پیدا کرده بود. گرگینه هرگز به جزئیات ظاهری فردی توجه نمی کرد، اما برای اولین بار، تصویری از او در ذهنش ثبت شد؛ تصویری که فراتر از یک وجه‌المصالحه بود. بوی سبکی از عطر از او به مشام می‌رسید، عطری که با بوی طبیعی انسانش آمیخته شده و حالتی پیچیده به آن داده بود. لحظه‌ای مکث کرد، سپس بدون اینکه متوجه شود که دیده‌ شده، به راه افتاد.

مهمانی آغاز شد. سالن بزرگ عمارت از گرگینه‌ها و چند جادوگر انگشت‌شمار از خاندان‌های قدرتمند پر شده بود. متیو در کنار دخترک ایستاد و با بزرگان گونه‌ی خودش و جادوگران مشغول تعارفات کوتاه و رسمی بود. در تمام مدت حواسش به اطراف بود؛ به نگاه‌ها، به حرکات، به بوها. می‌دید که برخی از گرگینه‌ها با کنجکاوی و برخی دیگر با سوءظن به دخترک نگاه می‌کنند. او متوجه شد که نگاه گرگینه‌های مسن‌تر، که از حس بویایی قوی‌تری برخوردار بودند، اغلب روی دخترک ثابت می‌ماند و چشمانشان گاهی با حالتی مشکوک باریک می‌شد. متیو می‌دانست به دنبال چه چیزی هستند. آن‌ها به دنبال بوی او روی دخترک بودند، بوی یک پیوند واقعی. بویی که بجای صلح نمایشی، خبر از ازدواج واقعی میداد.
هرچه زمان می‌گذشت، هردو نفر بیشتر احساس فشار می‌کردند. سکوت طولانی‌مدت در جمع، پس از هر تعارف، گویای این بود که چیزی درست نیست. سپس گرگینه متوجه نگاهی شد که از میان جمع به او دوخته شده؛ نگاه یکی از آلفاهای قدیمی‌تر که فقط با حرکت ناچیزی از سرش به سمت دخترک اشاره کرد و با چشمانش پیامی روشن فرستاد که هیچ بوی خاصی به مشام گرگینه ها نمی رسد. ضربان قلب متیو تندتر شد. آن‌ها فهمیده بودند و تمام نقشه شان برای صلح، در معرض فروپاشی بود.

متیو به آرامی اما با قاطعیت، به دخترک اشاره کرد که بلند شود. با چشمانش به او فهماند که باید دنبالش بیاید. دخترک که تردید همیشگی نگاهش بیش از پیش نمایان بود، با کمی تأخیر از جایش بلند شد و به دنبال او از میان جمع گذشتند و به سمت راهروی تاریک و خلوت عمارت رفتند. متیو وقتی به گوشه‌ای دور از چشم‌ها رسیدند، ایستاد و به سمت او برگشت. صدایش برخلاف همیشه مضطرب بود.
-اونا متوجه دروغ ما شدن.

دخترک با چهره‌ای گیج به او خیره شد. متیو ادامه داد:
-بوی تو... اونا به دنبال بوی من روی تو هستن. اگر ازدواجمون واقعی بود تو باید بوی منو میدادی.

لحظه‌ای مکث کرد، از نظر دخترک، چشمان مرد مقابلش در تاریکی راهرو نافذتر به نظر می‌رسیدند.
-اونا فهمیدن که دروغ گفتیم، متوجه شدن که پیوند ما وقعی نیست.

دخترک چیزی نگفت، فقط به او نگاه می‌کرد. متیو می‌دانست که فرصت زیادی ندارند. باید فوراً کاری می‌کرد. دستش را به آرامی اما محکم روی بازوی دخترک گذاشت و او را به خود نزدیک‌تر کرد.
-باید بوی منو بدی. همین حالا.

قبل از ازینکه دختر بتواند واکنشی نشان دهد، او را کمی به سمت خودش چرخاند، به طوری که گردنش در دسترس قرار گرفت. صورتش را نزدیک گردن دخترک برد. بوی ظریف پوستش، آمیخته با عطر گل‌های وحشی به مشامش می رسید. با حرکتی غریزی، دهانش را به پوست لطیف گردن او رساند. با دقت ردی از بزاق و بوی خاص خودش را در جایی که شاهرگ دختر می‌تپید، بر جای گذاشت. حس کرد که دخترک لرزید، اما عقب نکشید. بوی او حالا باید با بوی انسانی دخترک درهم می آمیخت، بویی که برای هر گرگینه‌ای یک نشانه غیرقابل انکار باشد.

در همان لحظات، صدای پچ‌پچ چند گرگینه را شنیدند که از انتهای راهرو می‌آمد. قدم‌های سنگین آن‌ها روی سنگ‌های کف عمارت، نزدیک و نزدیک‌تر می‌شد. متیو فوراً تشخیص داد که صدای بزرگان گونه‌اش است. او صدایشان را از دور می‌شنید و می‌دانست که به دنبال آن‌ها می‌آیند. آن‌ها متوجه غیبت ناگهانی‌شان شده بودند.
-لعنتی! خیلی زود رسیدن.

گرگینه می‌دانست که بوی سطحی کافی نیست. این فقط یک تأخیر موقت بود. بزرگان گله به دنبال بوی عمیق‌تری بودند، بویی که بویِ دروغ ندهد...

The Bride(2)

لحظه‌ای که وارد تالار عروسی شد، احساس می کرد صدها جفت چشم کهربایی و نارنجی،بر او متمرکز شده اند. فضای تالار سنگین بود و آکنده از بوی خاک، چوب نم‌خورده و رایحه‌ای غریب از وحشی‌گری. این مکان به هیچ وجه شبیه به جشن‌های عروسی‌ای که پیشتر دیده بود، نبود. دیوارهای بلند از تنه‌ی درختان عظیم ساخته شده بودند و شاخ و برگ‌های خشک و گل‌های نامتعارف از هر گوشه‌ای آویزان بودند. جامه‌ی عروسی سفید و پر زرق و برق را بر تن داشت، اما در زیر آن، احساس می‌کرد بی دفاع و به دام افتاده‌است؛ طعمه‌ای است که در انتظار سرنوشتش با حالتی مردد به سمت محراب عروسی قدم بر می دارد. هر لبخند اجباری ای که بر لب هایش می‌نشاند، صرفاً نقابی بود برای پنهان کردن وحشت و رعشه‌ای که تمام وجودش را فرا گرفته بود.تمام تلاشش را می‌کرد تا لرزش دستانش را مهار کند و چشمانش وحشت جاری درونش را لو ندهند.

لحظه‌ی رقص که فرارسید، گرگینه دستش را به آرامی به سمت او دراز کرد. دست‌هایش بزرگ، قوی و خشن بودند؛ رگ‌های برجسته و آبی‌رنگ زیر پوستی تیره‌تر از آنچه زیر نور روز دیده بود، به وضوح نمایان بودند. وقتی دخترک دست کوچکش را در کف دست او نهاد، سرمایی ناگهانی تمام وجودش را فرا گرفت. حسی شبیه به لمس سنگی که انگار حرارت را از هرچه به آن نزدیک می‌شد، می‌مکید. نزدیکی ناگهانی او، هوای اطرافش را سنگین‌ترو نفس کشیدن را برای دخترک دشوارتر از قبل کرده بود. برای نخستین بار، به خودش اجازه داد که در چشمان گرگینه خیره شود. چشمان کهربایی او درشت، نافذ و درست برعکس چشمان دخترک بدون هیچ‌گونه اثری از نرمی یا حتی کنجکاوی بودند.

کمی بعد، در حالی که طبق الگوی منظمی می رقصید، خود را درمیان بازو های گرگینه محصور دید. گرگینه بدن سفت و محکمی داشت و دخترک احساس میکرد مرد مرموز مقابلش از جنس دیوارهای چوبی اطرافش باشد. قدم های گرگینه برخلاف گام‌های لرزان و نامطمئن دخترک حساب شده و بدون تردید بود. در آن لحظات، زیر نگاه‌های بی‌شمار تمامی گرگینه‌های حاضر که هر حرکت آن‌ها را دنبال می‌کردند، دخترک حس می‌کرد کوچکترین اشتباه می‌تواند این صلح شکننده و تازه تاسیس را در هم شکند و عواقب جبران‌ناپذیری به بار آورد. گرگینه در تمام مدت رقص، حتی یک کلمه نیز بر زبان نیاورد. تنها او را در آغوش گرفته بود و با حرکات آرام و منظم می‌چرخاند. بوی غلیظ جنگل و حیوانی وحشی که از گرگینه برمی‌خاست، تمام فضای میانشان را پر کرده بود؛ تمام وجود دختر فریاد می‌زد که باید فرار کند، باید از این دام بگریزد و از آن چشم‌ها پنهان شود، اما پاهایش طبق همان الگوی رقصی که پیش از مراسم یادگرفته بود حرکت می کردند.

سرانجام رقص به پایان رسید و مراسم رو به اتمام رفت. دخترک نفس عمیقی فرو داد وسعی کرد همان لبخند ساختگی اوایل ورودش را به لب داشته باشد.
با قدم های سنگین، از پله‌های سنگی و مارپیچی بالا می‌رفت تا به اتاقی که برایش در نظر گرفته بودند، برسد. تنها چیزی که در آن لحظه می‌خواست، تنهایی و سکوت مطلق بود؛ فرصتی برای پردازش تمام اتفاقات هولناک و نفس‌گیر چند ساعت اخیر. ناگهان، صدای بسته شدن دری نیمه‌باز از انتهای راهرو، توجه دخترک را جلب کرد. نور کم‌رنگی از لای در به بیرون می‌تابید. صدای دو مرد را شنید که آهسته و با لحنی جدی و محتاطانه سخن می‌گفتند. بی‌اختیار ایستاد و سعی کرد روی زمزمه های نامفهومی که با صدای نفس هایش در می آمیخت تمرکز کند . یکی از صداها، صدای همسرش بود. در ذهنش با تلخی تصحیح کرد،همسر قلابی‌اش...

با این حال سعی کرد هیجان نهفته‌اش را کنترل کند و نفس‌های منظم تری بکشد. صدای گرگینه محکم‌تر، خش‌دارتر و مقتدرتر از آن چیزی بود که در طول مراسم از او شنیده بود. انگار این اولین باری بود که صدای حقیقی‌اش را می‌شنید، صدای واقعی وجود قدرتمندش. درست مثل چیزی که دخترک متصور شده بود، جملاتش قاطع و کوتاه بودند.
-این ازدواج صرفاً یه نمایشه. تا زمانی که مشکلی بین من و وجه المصالحه مون پیش نیاد، افراد هر دو گونه در امان خواهند بود.

صدای مرد دیگری که لحنی مطیعانه و تقریباً آرام داشت، پاسخ داد:
-می‌دونم آلفا، فقط امیدوارم بدونید که ممکن نیست هر دوی شما مدت زیادی به تظاهر کردن ادامه بدین! به زودی ور ها از بوی بدن اون دختر، این رو متوجه خواهند شد.

دخترک احساس می‌کرد تمام خون جاری در رگ‌هایش تخلیه شده. همسرش، همسر قلابی اش... او آلفا بود؟ قلبش به تپشی جنون‌آمیز افتاده بود. پس او تنها یک گرگینه معمولی نبود، رهبرشان بود؛ آلفایشان. پاهایش سست شد و حس کرد هر لحظه ممکن است تعادلش را از دست بدهد و روی زمین بیفتد. این پیوند از آن چیزی که فکر می کرد پیچیده‌تر بود. حالا دیگر دخترک می دانست مهره ی ساده ای در بازی شطرنج بزرگان هر دوگونه نیست؛ با خودش فکر کرد که قربانی است، عروسی که برای آلفا انتخاب شده بود تا صلح شکننده‌ای را تضمین کند. این واقعیت تلخ، آخرین کورسوی امیدش به فرار و بازگشت را کشته بود. راه فراری برای عروس جعلی از زندگی کاذب پیش رویش وجود نداشت...

* با توجه به نزدیک شدن به پایان زمان برای شرکت در سوژه ادامه‌دار-تک‌پستی زیر نور ماه، می‌تونین برای اطمینان از فرصت پیدا کردن برای پایان دادن به داستانی که شروع کردین، پشت سر خودتون هم پست بزنین و داستانتون رو ادامه بدین. (مهلت تا پایان 12 خرداد ماه)

(این قسمت تکرار ماجرای سری قبل اما از دیدگاه الکسه، پس خوندنش توصیه نمی‌شه و صرفا خودم دوست داشتم بنویسمش. )

با دقت به دخترک خیره می‌شوم که بالاخره چشم‌هایش را گشوده بود و سرگرم تحلیل آن بود که چه شده است. با دیدن تلاش بی‌فایده‌اش برای بلند شدن از جایش با خونسردی می‌گویم:
- خیلی تلاش نکن. مجبور شدم یکم از خونت بخورم تا مطمئن شم اونقد ضعیف می‌شی که بیش از این شیطنت نکنی...

او را می‌بینم که دستش را به سرعت به سمت گردنش می‌برد و با لمس کردن آن، ناله‌ی ضعیفی می‌کند. وقتش بود تا او را با حقیقت مواجه کنم.
- و بذاری مراحل تبدیلت در آرامش پیش بره.

بلافاصله رنگ از رخ دخترک می‌پرد و سرفه‌های کوتاهی به قصد پس دادن خونم که به او نوشانده بودم می‌کند. باور نکردنی است که حتی هنوز هم در حال مقابله کردن است تا هدیه‌ای که به او تقدیم کرده بودم را پس بزند. با لحنی آرام و مطمئن می‌گویم:
- باهاش مقابله نکن. چیزیه که در نهایت رخ می‌ده.

چرا باید پذیرفتن چنین هدیه‌ای برای او که ساحره‌ی ضعیفی بود اینقدر سخت می‌بود؟ شاید باید دوباره قدمی در این راستا بردارم. پس از جایم برمی‌خیزم و با قرار گرفتن جلوی او، دستم را به دستش دراز می‌کنم تا برای بلند شدن از جایش به او کمک کنم. اما او بدون قبول کمک من، خودش به حالت نشسته در می‌آید. چقدر لجباز! با این حال مهم این بود که من برنده‌ی میدان بودم و او دیگر راهی برای خلاصی از آن نداشت. دیگر نیازی نبود به او سخت بگیرم. او بزودی مراحل تبدیلش به خون‌آشام تکمیل می‌شود و تبدیل به یکی از ما می‌شود.

دوباره از او دور می‌شوم تا دو جامی که از خون بنجامین پر کرده بودم را بردارم. خون زیادی از دخترک نوشیده بودم و حالا که راه فراری از این تبدیل نداشت، باید برای تجدید قوایش به او کمک می‌کردم. پس جام‌های لبریز از خون را برمی‌دارم و دوباره پیش او بازمی‌گردم.
- تا بیهوش بودی متوجه شدم یه سال‌اولی ناقلا تونسته بود تمام مدت تو خوابگاه پسران پنهان بشه. اتفاق خوبی بود. چون حالا که مراحل تبدیلت در حال تکمیله، برای تجدید قوا نیاز به خون داری.

حدس می‌زنم خیال می‌کند آن پسر را کشته‌ و بدنش را از خون خالی کرده‌ام. چرا که سرفه‌هایش شدیدتر می‌شود. مشخص بود هنوز در حال مقاومت کردن در برابر تبدیل است و نوشیدن خون یکی از هم‌گروهی‌هایش چیزی نیست که به دنبال آن باشد. مقاومتی بی‌فایده که باعث می‌شود با خود فکر کنم دلیل این همه لجبازی چیست؟ حالا دیگر می‌توانم حدس بزنم که احتمالا نوشیدنِ خون از روی اختیار را هم پس می‌زند، با این حال باید تلاش خود را می‌کردم. اما آماده! پس یکی از جام‌ها را به سمت او می‌گیرم.
- بخور. حالتو بهتر می‌کنه.

خشم به ناگاه در چهره‌اش اوج می‌گیرد و دستش را به قصد ضربه زدن به جام حرکت می‌دهد به این امید که جام از دست من رها شده و بشکند. درست همان‌طور که پیش‌بینی می‌کردم! شاید اگر تا این حد در برابر من از خود مقاومت نشان نمی‌داد، به چنین دانشی برای پیش‌بینی حرکاتش دست نمیافتم. پس دستم را سریع‌تر از او عقب می‌کشم و اخمی می‌کنم. چرا باید مدام مهربانی من را پس بزند؟ بالاخره صبر من هم حدی دارد! در حالی که جام را گوشه‌ای می‌گذارم می‌گویم:
- باشه. اگه این چیزیه که خودت می‌خوای، می‌تونیم از راه سخت جلو بریم.

این‌بار نوبت من بود تا خشمگین شوم. خودم را کنار دخترک می‌اندازم و او را از پشت می‌گیرم. با یک دست هر دو دستش را گیر می‌اندازم تا نتواند مقاومتی کند و با دست دیگرم دوباره جام لبریز از خون را برمی‌دارم و به زور در دهان دخترک می‌ریزم. با این که با تقلایی که می‌کند مقداری از خون از لب‌هایش جاری می‌شود، اما به قدر کافی که قوای بدنش را باز پس گیرد، مجبور به قورت دادنش می‌شود. بعد از اطمینان از آن‌که آخرین قطره از خون درون جام نیز توسط او نوشیده می‌شود، رهایش می‌کنم تا با نوشیدن از جام خود این پیروزی را جشن بگیرم.
- دوست داشتم به سلامتی هم بنوشیم، ولی تقلا کردنت هم دوست داشتنیه.

مهم نبود که دختر چقدر حقیقت وجودی جدیدش را پس بزند، من موفق شده بودم و او مغلوب. حس پیروزی سراسر وجودم را فرا می‌گیرد. به کنار پنجره می‌روم و با کنار زدن پرده‌ای که نیمی از آن پاره شده بود، به بیرون خیره می‌شوم. نمی‌توانستم شادی آن شب را با هیچ کلماتی توصیف کنم. هم به اندازه‌ی کافی از نوشیدن خون دیگران سیراب شده بودم، هم خالق تعداد زیادی از آن‌ها به خون‌آشام شده بودم. علاوه بر این، تعقیب و گریز بازماندگان نیز هیجان وصف‌ناپذیری را در وجودم شعله‌ور کرده بود.
- شب زیباییه. شاید بتونم بگم بهترین شب زندگیم!
- و همین‌طور آخریش!

با شنیدن این حرف برمی‌گردم و به محض بازگشت، دخترک را می‌بینم که با چشمانی که آتش از آن می‌بارید به من خیره شده است و همان‌جا است که نفس در سینه‌ام حبس می‌شود. چشم‌هایم با وحشتی آمیخته از تعجب باز می‌ماند. نمی‌خواستم... نمی‌توانستم چیزی که بدنم هشدار وقوعش را می‌داد باور کنم. وجودش را و دردش را به وضوح حس می‌کردم. اما از نظرم حقیقت نداشت. باید مطمئن می‌شدم که این توهمی بیش نیست. سرم را به آرامی پایین می‌آورم ولی به جای آسودگی خاطر، با چیزی که از آن می‌ترسیدم مواجه می‌شوم. تکه چوبی که در قلبم فرو رفته بود را می‌بینم...

قدرتی که به آرامی در حال پر کشیدن از وجودم بود را حس می‌کنم. ولی من هنوز زنده‌ام، هنوز می‌توانم خودم را نجات دهم. دست‌هایم را عاجزانه به سمت چوب می‌برم. هنوز فرصتش را داشتم تا با بیرون کشیدن آن خودم را نجات دهم. اما به محض گره خوردن دستم بر روی چوب و تلاش برای بیرون کشیدن آن، دست دخترک بر روی دستم قرار می‌گیرد که در جهت فرو بردن هرچه بیشتر چوب در قلبم نیرو وارد می‌کند. هرچه بیشتر توانم را به کار می‌گیرم، بیشتر موفق نمی‌شوم تا با قدرت او مقابله کنم. چطور ممکن بود؟ درست است که من خون‌آشامی با یک چوب در قلبم بودم و قدرتم در حال تحلیل رفتن بود، ولی او بعنوان ساحره‌ای که به تازگی مراحل تبدیلش را تکمیل کرده بود، نباید می‌توانست با قدرت من برابری کند، چه رسد به آن که پیروز میدان شود!

تلاشم بی‌فایده بود. چوب به جای بیرون رفتن، در حال بیشتر فرو رفتن بود و به ثانیه‌شمار افتادن زندگی خون‌آشامی‌ام را پیش روی چشمانم می‌دیدم. زندگی‌ای که با وعده‌ی جاودانگی به من اهدا شده بود، حالا رو به نابودی بود. با وحشت نگاهم را از چوب برمی‌دارم و به دخترک می‌دوزم. این قدرت از کجا سرچشمه گرفته بود؟

- خون‌آشاما قدرتشون رو از روحشون می‌گیرن نه؟ تو در مقابل من کودکی بیش نیستی. نباید با یه روح هزار ساله در میفتادی!

نمی‌دانم به خاطر نزدیک شدن به مرگ بود که خیال می‌کردم چنین جملات عجیبی را شنیده‌ام، یا واقعا دخترک این جملات به ظاهر ابلهانه را به زبان آورده بود. هرچه که بود من تنها به تقلایم برای بیرون کشیدن چوب ادامه می‌دهم. آن شب قرار بود دنیایی جدید را برای ما اقلیت‌ها رقم زند و من می‌خواستم طعم این دنیای جدید را بچشم. نباید تسلیم شوم. نباید بمیرم. آخرین توانم را در دستانم جمع می‌کنم بلکه بتوانم با قدرت دخترک مقابله کرده و خودم را از این مرگی که حق خود نمی‌دانستم نجات دهم.

اما نمی‌توانم.

دخترک روی تخت اتاق مشترکش در هاگوارتز نشسته بود. ساعت از نیمه‌شب گذشته بود و او نتوانسته بود بخوابد. سر و صدایی از سالن عمومی ریونکلاو به گوش می‌رسید؛ زمزمه‌های مضطرب و قدم‌های تند. موهای بلندش روی شانه‌هایش ریخته بود و چشم‌های سبز روشن او به تاریکی دیوار مقابل خیره بود. قلبش شروع به تپیدن کرد. این سر و صداها فرق داشت. این نگرانی واقعی بود و هیچ وقت مطمئن نبود بتواند ترس واقعی را از نگرانی‌های معمولی فردی تشخیص دهد. ناگهان، در اتاقشان با شدت باز شد. یکی از هم‌اتاقی‌هایش، نفس زنان و رنگ‌پریده وارد شد.
- اقلیت‌ها... حمله کردن! همه جا رو گرفتن.

صدیش می‌لرزید. این همان خبری بود که همه از آن می‌ترسیدند. از روزها پیش در مورد شورش‌ها صحبت می‌کردند، اما هیچ‌کس فکر نمی‌کرد به این سرعت و شدت به قلعه برسند.

- میگن هدفشون کشتن نیست. می‌خوان تبدیل کنن.

دخترک نفسش را در سینه حبس کرد. نیمه‌ی پنهان وجودش که در خود محبوسش کرده بود، داشت توی ذهن او فریاد می‌کشید و اعلام خطر می‌کرد. احساس می‌کرد که باید فرار کند.
چند ساعت بعد، دخترک در کنار اساتید و مدیر قلعه ایستاده بود. اخبار وحشتناک بود. شورش گرگینه‌ها، خون‌آشام‌ها و غول‌ها بی‌سابقه بود. جادوگران بسیاری زخمی یا تبدیل شده بودند. او حرف‌هایشان را می‌شنید، اما ذهنش در جای دیگری بود. غریزه‌ای که از تمدن بشری هم قدیمی‌تر بود به او هشدار می‌داد فرار کند، که شروع کند به دویدن، که از آنجا بگریزد، اما دخترک از جایش تکان نخورد.
نام خانوادگی اش، از قدیمی‌ترین و قدرتمندترین خاندان‌های جادوگری بود. آن‌ها نفوذ داشتند. این را می‌دانست. می‌دانست که این وضعیت برای خانواده‌اش مهم است. مدتی بعد خودش را در یکی از دخمه ی سرد و تاریک قلعه، در حضور خاندانش دید.

-تنها یه راه برای جلوگیری از این جنگ وجود داره.

دخترک به چشمان سرد پدرش نگاه کرد. او هیچ وقت مطمئن نبود بتواند احساس کسی را از چشمانش بخواند، اما الان می‌دانست چه چیزی در ذهن او می‌گذرد. می‌دانست که از این تصمیم متنفر است. می توانست بی میلی پنهان چهره های حاضر در جمع را ببیند.
- گرگینه‌ها به ما پیشنهاد صلح دادن. یه ازدواج. یه پیوند بین یکی از ما و یکی از اونا می تونه صلح رو برقرار کنه. از فرزندان ارشد خاندان‌های اصیل هر دو گونه.

دخترک حس کرد که خون در رگ‌هایش یخ می‌زند. این او بود. می‌دانست که این دقیقاً همان چیزی است که اطرافیانش فکرش را می‌کنند. به پدرش نگاه کرد که بدون هیچ حرفی او را صدا می زد.
- تو به عنوان وجه المصالحه به قلمرو گرگینه ها فرستاده می شی، به عنوان عروس!

قلبش شروع کرد به تندتر و تندتر تپیدن. این یک تصمیم بود. یک واقعیت غیر قابل انکار...
ساعاتی بعد، او در محاصره‌ی تعدادی از شوالیه‌های جادوگر، با چوب‌دستی‌های برافراشته، در میان جنگلی انبوه قدم برمی‌داشت. هوای سرد شب به صورتش می‌خورد. ماه کامل در آسمان می‌درخشید و سایه‌های بلند درختان را روی زمین می‌انداخت. دخترک می‌دانست که هر قدم او را به قلمروی ناشناخته و سرنوشتی نامعلوم نزدیک‌تر می‌کند و هیچ اختیاری نداشت. این ازدواج یک بازی بود، یک معامله، که او مهره‌ی اصلی‌اش بود.
آنها به میانه ی جنگل رسیدند. در برابرشان، دشتی وسیع و سپس حصاری بلند از تنه درختان عظیم قرار داشت. این قلمرو گرگینه‌ها بود. دروازه‌ای از چوب‌های تیره و سنگین باز شد. بویی عجیب، بوی خاک، خون و چیزی وحشی، مشامش را پر کرد. از میان دروازه، چند گرگینه با جثه‌های بزرگ و چشمان زرد درخشان ظاهر شدند. سکوت سنگینی میانشان حکم‌فرما بود. حرفی رد و بدل نمی شد، اما دخترک می‌دانست که آن‌ها او را ارزیابی می‌کنند. می‌توانست این را از طرز نگاه‌هایشان درک کند.می توانست بفهمد چه چیزی در ذهن گرگینه‌ها می‌گذرد. می‌دانست آن‌ها دارند او را می‌بینند، هرچند که قیافه‌شان اصلاً این را نشان نمی‌داد...

ابتدا اخمی می‌کنم. چون حسابی از نوشیدن خون دخترک در حال لذت بردن بودم. اما بعد به یاد می‌آورم نباید بیش از این خونش را تخلیه کنم. پس خوش‌حال می‌شوم که سرگرمی‌ای تا زمانی که به هوش بیاید دارم. از روی مبل بلند می‌شوم و در حالی که کش و قوسی به دستان و بدنم می‌دهم، به سمت منبع صدا حرکت می‌کنم. با این که صدا متوقف شده بود و شاید هرکس دیگری بود خیال می‌کرد اشتباه کرده است، اما من از صحت آن اطمینان داشتم. من هرگز اشتباه نمی‌کردم!

پس به سمت جایی که صدا از آن از سو آماده بود حرکت می‌کنم. نمی‌شد با همان تک‌صدا و از این فاصله فهمید دقیقا از کجا بوده است، پس به راه‌های دیگری برای پیدا کردن قربانی‌ام رو می‌آورم.
- متاسفانه باید بگم خودتو لو دادی. یه اشتباه کوچیک بود نه؟

واکنش به حرفم خیلی چیزها را مشخص می‌کند. چرا که صدای قدم‌هایی آرام از سمتی به گوشم می‌رسد و متوجه می‌شوم که کم سن و سال است، زیرا قدم‌هایش بسیار سبک بود. با ورود به محوطه‌ی خوابگاه، پسر کوچکی را می‌بینم که مشخصا سال‌اولی بود و تلاش داشت خودش را از اتاقی به اتاق دیگر برساند. با دیدن من دیگر تلاشی برای آرام حرکت کردن نمی‌کند و با حبس کردن نفس در سینه‌اش، به سرعت شروع به دویدن می‌کند و با ورود به یکی از اتاق‌ها، در را پشتش سرش می‌بندد.

با بدخلقی پشت در می‌روم و دست به کمر می‌شوم.
- اوه بیخیال. همین الان به اندازه کافی با یه دختر شکار و شکارچی بازی کردم!

فرصتی به پسر نمی‌دهم که بخواهد تصمیمی در پاسخ به کلام من بگیرد. عقب می‌روم و با پا ضربه‌ی محکمی به در وارد می‌کنم که بلافاصله موجب باز شدنش می‌شود. پسر کوچک بی‌وقفه طلسم‌های رنگارنگی را به سمت من هدایت می‌کند و من با آسودگی و بدون این که نیاز داشته باشم قدم‌هایم را متمایل به سویی دیگر کنم، تنها با چپ و راست کردن نیم‌تنه‌ی بالایی بدنم از همه جا خالی می‌دهم. هرچند بعید می‌دانم سطح طلسم‌هایش در حدی بوده باشد که حتی در صورت برخورد بلای خاصی می‌توانست سرم بیاورد.

با نزدیک شدن به پسر، دستم را به حالت تشرمانندی بر روی دستش می‌زنم که باعث می‌شود چوبدستی‌ پسرک از دستش خارج شده و با برخورد به زمین، قل بخورد و دور از دسترس قرار گیرد. پسرک با وحشت عقب‌عقب می‌رود تا جایی که به دیوار پشت سرش برخورد می‌کند.

- ببین، خودت می‌دونی که شانسی در مقابل من نداری. پس یا بپذیر یا... خب، یای دومی وجود نداره!

به سمت او خیز برمی‌دارم که پسرک ناگهان با صدایی لرزان فریاد می‌زند:
- ولی من از یه خانواده اصیلم. اگه این کارو باهام کنی، اونا طردم می‌کنن. من... من کسیو ندارم.

سایه‌ی بدنم کاملا روی پسر تاریکی انداخته بود و دندان نیشم آماده برای فرو رفتن بر روی گردنش بود که با شنیدن این حرف متوقف می‌شوم. بدون این که تغییری در وضعیتم دهم دستی به نشان ریونکلاو بر روی ردایش می‌کشم.
- ریونکلاو... و نه اسلیترین! پس فکر کنم خانواده‌ت بتونن با خون‌آشام بودنت هم کنار بیان. بهتره از حالا رو متن سخنرانی‌ای که می‌خوای بکنی فکر کنـ...

با دیدن چشمان ناامید پسرک که به روی من بسته می‌شود، تازه منظورش را می‌فهمم. نگرانی او از طرد شدن، خود مفهوم طرد شدن نبود. بلکه تنهایی‌اش بود. او همین حالا هم تنها بود، چون برخلاف خانواده‌اش در گروهی به جز اسلیترین افتاده بود. او همین حالا هم لکه‌ی ننگی برای آن‌ها بود. چند قدم از او دور می‌شوم و دستم را به سمتش دراز می‌کنم. پسرک نگاه کنجکاوش را ابتدا به صورتم و سپس به دستم می‌اندازد.

- به ما ملحق شو تا خانواده‌ی جدیدت بشیم و دیگه هیچ‌وقت نگران تنها موندن نباشی. در هر صورت خیلیا از امشب دیگه از ما هستن. اما تو می‌تونی انتخابش کنی به جای این که بهت تحمیل بشه. فرقشو متوجهی که؟

متوجه بود. پسر به چشم‌هایم خیره می‌شود و طولی نمی‌کشد که آن ترسی که پیش‌تر در آن موج می‌زد، به اعتماد به نفس تغییر شکل می‌دهد. با من دست می‌دهد و لبخندی از روی شادی بر لبانم نقش می‌بندد.
- عالیه. پس باهام بیا.

برمی‌گردم و پسر با وجود وقفه‌ای کوتاه، به دنبالم به حرکت در می‌آید. در راه صدای قورت دادن آب دهانش با دیدن جنازه‌هایی که در هر سو رها شده بود را می‌شنوم.
- می‌شناختیشون؟ دوستات بودن؟
- من... من فرصت نکردم دوستی پیدا کنم. ولی... ولی می‌شناختمشون. دورادور.

با رسیدن به تالار اصلی ریونکلاو، او هم متوجه دخترک مو قرمز که بیهوش بر روی مبل افتاده بود و هنوز زنده بود می‌شود. پیش از آن که سوالی بپرسد خودم می‌گویم:
- این دختر برخلاف تو علاقه‌ای به خون‌آشام شدن نشون نداد. منم مجبور شدم یکم بدنشو از خون خالی کنم تا کم‌تر مقاومت کنه و...
- به خونم نیاز داری؟ برای همین همون پایین تبدیلم نکردی؟

با هیجان بر روی پاشنه‌ی پایم می‌چرخم تا به پسرک باهوش ریونکلاوی نگاه کنم. نگاه تحسین‌آمیزی به او می‌اندازم.
- تو واقعا برازند‌ه‌ی این گروه بودی. حیف که قدرتو ندونستن. ولی نگران نباش، هوشت برای خون‌آشام بودن حتی بیشتر می‌تونه به دردت بخوره.

سه جامی که در گوشه‌ای بر زمین افتاده بود را برمی‌دارم و بعد از این که با آستین دستم گرد و خاک هر دو را کنار می‌زنم، به سمت پسرک می‌روم و دوباره دستم را به سمتش دراز می‌کنم. این‌بار نه به قصد دست اتحاد دادن، بلکه برای این که مچ دستش را برای قرض گرفتن کمی خون تحویل دهد.
- فقط به اندازه‌ی دو جام.

پسر سرش را به نشانه‌ی موافقت تکان می‌دهد و با دندان‌های نیشم مچ دستش را پاره می‌کنم و دو تا از جام‌ها را با خونم پر می‌کنم. سپس با رها کردن مچ او، این‌بار مچ خودم را گاز می‌گیرم و جام سوم را لبریز از خون خود می‌کنم و جلوی او می‌گیرم.
- نوشِ جان...؟

پسر همزمان با گرفتن جام پاسخ می‌دهد:
- بنجامین.
- نوش جان بن!

گویا صدا شدنش به نام بن به جای بنجامین، به اندازه‌ای برایش مسرت‌بخش بود که لبخند کمرنگی می‌زند. لیوان را از دستم می‌گیرد. برای چند ثانیه به آن خیره می‌شود و در نهایت با اطمینان آن را سر می‌کشد. خون از گوشه‌ی لب‌هایش شروع به جاری شدن می‌کند. برخلاف اکثریت، هیچ سرفه‌ای نمی‌کند و تنها چهره‌اش کمی درهم می‌رود. بار اول و در قامت انسانی طبیعی است. اگر قرار بود انسان‌ها هم طعم خون را دوست داشته باشند مطمئنا حتی بدون نیاز داشتن به آن، تبدیل به رقبای بزرگی برای خون‌آشام‌ها می‌شدند. بعد از این که جام را تا انتها می‌نوشد، با گوشه‌ی ردایش خون کنار لب‌هایش را پاک می‌کند.

انگار که در حال نگاه کردن به موجودی باشم که خودم خلق کرده‌ام _که چندان هم بی‌راه نبود_ با غرور جلو می‌روم و دست‌هایم را به نشانه‌ی خوش‌حالی به آرامی بر پشت کمرش می‌زنم.
- خب بن، ازت می‌خوام از اینجا بری چون من هنوز اینجا با این دختر...
- رز... رز ریورسان. تو که نمی‌خوای...

به جای پاسخ دادن، به سمت دختر حرکت می‌کنم و دوباره مچم را که از زخم پیشین درمان شده بود با دندان‌هایم سوراخ می‌کنم و قطره قطره خونم را در دهان دخترک بیهوش که حالا می‌دانستم نامش رز است می‌ریزم.
- اونم قراره یکی از ما بشه. تو به ورودی قلعه برو و به بقیه ملحق شو. دیگه خطری هم تو قلعه وجود نداره که نگرانش باشی. تا برسی، احتمالا روند تبدیلت هم کامل بشه. اونجا می‌بینمت.

پسر سری به نشانه‌ی موافقت تکان می‌دهد و از من دور می‌شود. از این که پسر عاقل و باهوشی بود خوشم می‌آید. در کنار کای می‌توانستم از او یک خون‌آشام قوی بسازم. در همین فکر و خیال‌ها بودم که صدای ناله‌ی ضعیفی مرا به دنیای واقعی باز می‌گرداند. رز در حال به هوش آمدن بود.

پست اول

لیسا خسته و کوفته روی مبل افتاد و دستش رو به چشماش کشید. خیلی خسته بود. از صبح داشت با فامیلای پدری اش سر و کله میزد.
امروز یادبود والدینش بود و اون به خونه عمه اش رفت تا کنار خانواده ای که هیچوقت ازشون خوشش نمیومد سروکله بزنه.

چشماش رو بسته بود و گرمای شومینه رو با جون و دل میپذیرفت.

-تق!

چشماش باز شد و به اطراف نگاهی انداخت. هیچ کس اونجا نبود. شونه ای بالا انداخت و دوباره سرش رو به مبل تکیه داد و چشم هاش رو بست.

-تق! تق!

حالا دیگه خواب از سر لیسا پریده بود. به سمت پنجره نکاه کرد و جغدی دید که محکم خودش رو به پنجره میکوبید. پنجره رو باز کرد و به جغد اجازه‌ی ورود داد. جفد پر زد و کنار شومینه نشست. به پای جفد پاکت نامه ای بسته بود.

لیسا پاکت رو برداشت و باز کرد و با دیدنش قرمز چشماش به رنگ خون شد.
عکسی از جمع خانواده اش که همگی زخمی و بیجون توی خونه عمه‌ی لیسا افتاده بودند. اما این نبود که لیسا رو خشمگین کرد؛ اون گوشه عکس، عمه،خواهر و برادر کوچیکتر لیسا افتاده بودند و خون بیشتری از بقیه از دست دادند.
لیسا توجهش به پشت عکس جمع شد. سه انگشت اشاره متعلق به عمه و خواهر و برادرش که پشت عکس چسبانده شده بود با یک متن زیر ان.
- من همه‌جا هستم، جادومیکنم اما جادوگر نیستم. نمیتونی من رو ببینی ولی من همه‌جا میبینمت. من توی همه هستم و این تویی که نمیتونی متوجه شخص من بشی.

لیسا نامه رو با عصبانیت توی اتیش شومینه پرت کرد و به سمت شمشیر یک مجسمه شوالیه گوشه تالار رفت و اون رو برداشت.

نعره ای از سر خشم کشید و چشم های قرمزش، قرمز تر شد؛ به رنگ خون شد.

- من، همه اتون رو، میکشم!

لیسا رفت تا شمشیر توی دستش رو درون قلب هر فردی که توی راهش میدید فرو کنه. و متوجه نوک انگشتهای بنفشش و طلسمی که توی عکس بود نشد.

× 5 - خون‌آشامی به نام الکس ×

(این قسمت تکرار ماجرای سری قبل اما از دیدگاه الکسه، پس خوندنش توصیه نمی‌شه و صرفا خودم دوست داشتم بنویسمش. )

با رسیدن به کاناپه آن را کنار می‌زنم و بلافاصله طلسمی به سمتم شلیک می‌شود که به راحتی از آن جاخالی می‌دهم. از این که بالاخره توانسته بود دوباره طلسمی بر زبان آورد به هیجان می‌آیم.
- به نظر داری تو اجرای طلسم مهارت پیدا می‌کنی نه؟

او را می‌بینم که در حالی که چوبدستی‌اش را به سمت من نشانه گرفته است، سعی دارد به سمت دری حرکت کند که پشت سرش قرار دارد. حدس می‌زنم تنها امید دارد با تعقیب و گریز کمی وقت بیشتری برای خود بخرد، اما به یاد می‌آوردم که او پیش‌تر هم با طلسمی به سمت سقف مانع خوبی برای فاصله انداختن بینمان ایجاد کرده بود. پس شاید فکر در ذهن داشته باشد و بهتر است ریسک ورودش به جایی که تلاش دارد به آن وارد شود را ندهم.

پس به سرعت به سمتش می‌دوم. دخترک تلاش مذبوحانه‌ای برای این که طلسم دیگری بگوید می‌کند، اما من زودتر به او می‌رسم. چوبدستی‌اش را از دستش بیرون می‌کشم و با قدرت به سمت دیوار پرتاب می‌کنم که باعث چند تکه شدنش می‌شود. او برمی‌گردد تا به سمت همان دری که پشت سرش قرار داشت بدود، ولی دستانم را به دور کمرش حلقه می‌کنم و با بلند کردنش از روی زمین مانع این کار می‌شوم.

- ولم کن! بذار برم!

دخترک در حالی که برای خلاص شدن دست و پا می‌زد این را می‌گوید. اما به قدری ریزنقش و ظریف بود که به راحتی قادر به مهار کردنش بودم. او را روی زمین می‌گذارم و با کنار زدن موهای سرخ رنگش از مقابل گوشش زمزمه می‌کنم:
- بهم بگو... یه جادوآموز سال‌بالایی هاگوارتز که از قضا ریونکلاوی هم هست چطور می‌تونه اینقد در انجام جادو ضعیف باشه؟ واقعا از ترسه؟

چند قطره از خونی که از زخم سرش جاری شده بود را می‌چشم تا تئوری‌ام را بررسی کنم. مزه‌ی غیر عادی‌ای که نشان از ترس بیش از حد باشد نمی‌داد.
- بوی ترس رو توی خونت حس می‌کنم، ولی نه بیشتر از باقی کسانی که تا حالا کشتم. ناتوانی در اجرای جادو فقط به خاطر ترس... یعنی اینقد ضعیفی؟

با این حرف، دخترک دوباره تقلا کردنش برای گریختن از دستان من را آغاز می‌کند. برای آرام کردنش بازوهایش را می‌گیرم و او را به سمت خودم برمی‌گردانم. حرکتش متوقف می‌شود ولی از نگاه کردن به من طفره می‌رود. اصلا خوشم نمی‌آید! پس چانه‌اش را می‌گیرم تا وادارش کنم به من نگاه کند. باید می‌دیدم که واکنشش در مقابل هدیه‌ای که می‌خواهم به او تقدیم کنم چیست. وقتی چنین ساحره‌ی ضعیفی است، اگر عاقل باشد حتما از پیشنهاد من استقبال می‌کند!
- حالا که اینقد ساحره‌ی ضعیفی هستی، نمی‌خوای هدیه‌ای که می‌تونم بهت بدم رو با افتخار بپذیری؟ حداقل بعنوان یه خون‌آشام می‌تونی قوی باشی!

برخلاف انتظارم تنها چیزی که در چشم‌های دخترک می‌بینم حس انزجار است.
- هرگز.

با شنیدن این حرف کنترل خودم را از دست می‌دهم و سیلی محکمی به او می‌زنم که باعث می‌شود بر زمین افتد. چطور می‌توانست تا این حد ابله باشد؟ او حتی ساحره‌ی خوبی هم نبود و من به او شانس یک زندگی‌ای را می‌دادم که می‌توانست در آن بدرخشد و برای خودش کسی شود! دخترک احمق.
- شاید واقعا ضعیف‌تر از اونی هستی که لیاقت خون‌آشام شدن رو داشته باشی. شاید بهتره به جای تبدیل کردنت، خونتو خالی کنم تا حداقل دلی از عزا در بیارم!

جدی نبودم. تنها حرفی از روی خشم بود بلکه او از ترس از دست دادن زندگی‌اش، نظرش را عوض کند. خم می‌شوم و با نشستن بر روی زانوانم به او خیره می‌شوم. دستانش را بر گونه‌ی سرخش گذاشته بود و دوباره از نگاه کردن به من طفره می‌رفت. مشخص بود قصد تسلیم شدن ندارد. دختر زیبایی بود. اگر خودش آن‌قدر عاقل نبود تا بفهمد چه چیزی برایش بهتر است، خودم باید برای نجاتش قدم برمی‌داشتم. مطمئنم در آینده قدردان من خواهد شد.
- ولی خب، نمی‌تونم انکار کنم که خوشگلی. بعدا ازم تشکر می‌کنی که چطور تو رو از یه ساحره‌ی ضعیف، به یه خون‌آشام قوی تبدیل کردم!

دندان‌های نیشم را تیزتر می‌کنم تا با ایجاد زخمی بر روی مچ دستم، خونم را به او بدهم. اما به محض این که مچم را بالا می‌آورم، چماقی را می‌بینم که در یک آن با صورتم برخورد می‌کند. سورپرایزهای بی‌فایده‌ی این دختر در شکست دادن من تمامی نداشت؟ دیگر کافی بود! به اندازه‌ی کافی با طعمه‌ام بازی کرده بودم و وقتش بود تا کاری که برایش به آن‌جا آمده بودم را به پایان برسانم.

گردنم را تکان می‌دهم تا مهره‌هایش جا بیفتد و به سرعت به سمت دخترک حرکت می‌کنم که دوباره سعی داشت وارد همان در کذایی شود. از او جلو می‌زنم و مستقیم سر راهش می‌ایستم. نمی‌توانم جلوی لبخند شادی‌بخشی که بر صورتم نقش می‌بندد را بگیرم. دخترک را می‌گیرم و به سمت دیوار پرتابش می‌کنم. با برخورد سرش با دیوار، بیهوش بر روی زمین می‌افتد.

هوووف، بالاخره کمی آرامش!

او را که هم‌چون پری سبک بود بلند می‌کنم و آرام بر روی مبلی در نزدیکی شومینه قرار می‌دهم. دیگر حوصله‌ی کلنجار رفتن با دختر را بعد از این که به هوش می‌آید ندارم. پس شروع به خوردن خون بدنش می‌کنم تا مطمئن شوم به اندازه‌ی کافی ضعیف می‌شود تا وقتی به هوش می‌آید دوباره مجبور به سر و کله زدن با او نباشم. در حالی که با وَلَع به خوردن خون خوش‌طعم دخترک مشغول هستم، ناگهان صدایی از دور توجهم را به خود جلب می‌کند.