درود به همگی!
این بار موقع خوندن سه فصل اول هری پاتر برای بار نمیدونم چندم(
)، یه نکته توجهم رو جلب کرد که حس کردم ارزش داره یکم بیشتر دربارهش فکر کنیم. چیزی که شاید در نگاه اول خیلی مهم به نظر نیاد، ولی وقتی رفتار هری و واکنش آدمهای اطرافش رو کنار هم بذاریم، چندتا سؤال جالب دربارهی شخصیت هری و گذشتهش به وجود میاد.
اگر سوالی پرسیدم که جوابش تو کتاب مشخص بود، معذرت میخوام چون سه فصل رو خیلی هول هولکی خوندم.
این بار موقع خوندن سه فصل اول هری پاتر برای بار نمیدونم چندم(
)، یه نکته توجهم رو جلب کرد که حس کردم ارزش داره یکم بیشتر دربارهش فکر کنیم. چیزی که شاید در نگاه اول خیلی مهم به نظر نیاد، ولی وقتی رفتار هری و واکنش آدمهای اطرافش رو کنار هم بذاریم، چندتا سؤال جالب دربارهی شخصیت هری و گذشتهش به وجود میاد.اسپویلربرای آشکار شدن کلیک کنید
چیزی که اول توجهم رو جلب کرد، اینه که هری با وجود اینکه تمام زندگیش رو در محیطی گذرونده که اطلاعات مهمی ازش پنهان شده، تقریباً هیچوقت نسبت به این پنهانکاریها حساس نمیشه. انگار «ندونستن» برای هری تبدیل به یک وضعیت عادی شده.
مثلاً دربارهی پدر و مادرش، چیزی که میدونه اینه که مردهن و قرار بوده در یک تصادف کشته شده باشن؛ اما همینجا چند تا سؤال خیلی ساده به وجود میاد: چرا هیچوقت از خودش نپرسید چرا خالهش وقتی اسم پدر و مادرش میاد اینقدر عصبی میشه؟ اصلاً چرا آدم باید با بچه خواهرش که تو تصادف کشته شده، انقدر بد رفتار کنه؟
حتی جالبتر اینه که هری به نظر نمیاد این سؤالها رو سرکوب کنه؛ انگار اصلاً به ذهنش نمیرسن. و این من رو به این سؤال میرسونه که آیا هری واقعاً از گذشتهش راضی بوده که دربارهش کنجکاوی نمیکرد، یا اینکه انقدر به پنهانکاری عادت کرده بود که دیگه انتظار نداشت بزرگترها حقیقتی رو باهاش در میون بذارن؟
ماجرای نامهها این موضوع رو عجیبتر میکنه. یکدفعه نامههایی شروع میشن که هری نمیدونه از کجا میان، و واکنش ورنون بهشون کاملاً غیرطبیعیه. نه فقط اینکه نامهها رو از هری پنهان میکنه؛ بلکه حاضر میشه خونه رو عوض کنه، به جای عجیبی بره و حتی از نامهای که هنوز هری نمیدونه محتواش چیه، فرار کنه.
اینجا واقعاً دلم میخواد بدونم چرا هری نمیشینه از خودش بپرسه"اگر این نامهها واقعاً بیاهمیتن، چرا عمو ورنون اینقدر ازشون میترسه و نسبت بهشون حساسه؟"
اصلاً چرا هری به این تناقض توجه نمیکنه که اگه طبق گفته های پتونیا اون فقط یه نامهس که اشتباهی به اسم هری فرستاده شده، چرا یک نامهی معمولی باید باعث بشه یک آدم بالغ خانوادهاش رو از خونه بیرون بکشه و به یک کلبهی وسط دریا ببره؟
حتی میشه یک سؤال دیگه هم مطرح کرد: چرا هری هیچوقت به این فکر نمیکنه که شاید دورسلیها دربارهی والدینش دروغ گفته باشن؟ بالاخره تنها منبع اطلاعات هری دربارهی گذشتهی خودش، دقیقاً همون آدمهاییه که از اسم پدر و مادرش متنفرن. اگر کسی تنها اطلاعاتی که دربارهی گذشتهاش داره رو از آدمهایی گرفته باشه که آشکارا از اون گذشته بدشون میاد، منطقی نیست که حداقل یک بار به اعتبار اون اطلاعات شک کنه؟
و اینجا به نظرم سؤال اصلیتر شکل میگیره: آیا هری کمبود کنجکاوی داره، یا ما داریم تأثیر زندگیای رو میبینیم که در اون سؤال پرسیدن هیچوقت فایدهای نداشته؟
چون شاید هری بارها سؤالهایی داشته، ولی از سالها زندگی با دورسلیها یاد گرفته که جواب گرفتن از بزرگترها بیفایدهست. وقتی هر بار دربارهی گذشتهاش پرسیده، با عصبانیت یا سکوت مواجه شده، شاید کمکم اصلاً پرسیدن رو متوقف کرده.
ولی اگر اینطور باشه، یک سؤال حتی جالبتر پیش میاد: پس چرا همین هری، وقتی وارد هاگوارتز میشه، برای بعضی چیزها اینقدر کنجکاو میشه؟ چرا برای سنگ جادو، راهرو طبقهی سوم و ماجرای اسنیپ سؤال میپرسه، اما دربارهی خودش نه؟
مثلاً دربارهی پدر و مادرش، چیزی که میدونه اینه که مردهن و قرار بوده در یک تصادف کشته شده باشن؛ اما همینجا چند تا سؤال خیلی ساده به وجود میاد: چرا هیچوقت از خودش نپرسید چرا خالهش وقتی اسم پدر و مادرش میاد اینقدر عصبی میشه؟ اصلاً چرا آدم باید با بچه خواهرش که تو تصادف کشته شده، انقدر بد رفتار کنه؟
حتی جالبتر اینه که هری به نظر نمیاد این سؤالها رو سرکوب کنه؛ انگار اصلاً به ذهنش نمیرسن. و این من رو به این سؤال میرسونه که آیا هری واقعاً از گذشتهش راضی بوده که دربارهش کنجکاوی نمیکرد، یا اینکه انقدر به پنهانکاری عادت کرده بود که دیگه انتظار نداشت بزرگترها حقیقتی رو باهاش در میون بذارن؟
ماجرای نامهها این موضوع رو عجیبتر میکنه. یکدفعه نامههایی شروع میشن که هری نمیدونه از کجا میان، و واکنش ورنون بهشون کاملاً غیرطبیعیه. نه فقط اینکه نامهها رو از هری پنهان میکنه؛ بلکه حاضر میشه خونه رو عوض کنه، به جای عجیبی بره و حتی از نامهای که هنوز هری نمیدونه محتواش چیه، فرار کنه.
اینجا واقعاً دلم میخواد بدونم چرا هری نمیشینه از خودش بپرسه"اگر این نامهها واقعاً بیاهمیتن، چرا عمو ورنون اینقدر ازشون میترسه و نسبت بهشون حساسه؟"
اصلاً چرا هری به این تناقض توجه نمیکنه که اگه طبق گفته های پتونیا اون فقط یه نامهس که اشتباهی به اسم هری فرستاده شده، چرا یک نامهی معمولی باید باعث بشه یک آدم بالغ خانوادهاش رو از خونه بیرون بکشه و به یک کلبهی وسط دریا ببره؟
حتی میشه یک سؤال دیگه هم مطرح کرد: چرا هری هیچوقت به این فکر نمیکنه که شاید دورسلیها دربارهی والدینش دروغ گفته باشن؟ بالاخره تنها منبع اطلاعات هری دربارهی گذشتهی خودش، دقیقاً همون آدمهاییه که از اسم پدر و مادرش متنفرن. اگر کسی تنها اطلاعاتی که دربارهی گذشتهاش داره رو از آدمهایی گرفته باشه که آشکارا از اون گذشته بدشون میاد، منطقی نیست که حداقل یک بار به اعتبار اون اطلاعات شک کنه؟
و اینجا به نظرم سؤال اصلیتر شکل میگیره: آیا هری کمبود کنجکاوی داره، یا ما داریم تأثیر زندگیای رو میبینیم که در اون سؤال پرسیدن هیچوقت فایدهای نداشته؟
چون شاید هری بارها سؤالهایی داشته، ولی از سالها زندگی با دورسلیها یاد گرفته که جواب گرفتن از بزرگترها بیفایدهست. وقتی هر بار دربارهی گذشتهاش پرسیده، با عصبانیت یا سکوت مواجه شده، شاید کمکم اصلاً پرسیدن رو متوقف کرده.
ولی اگر اینطور باشه، یک سؤال حتی جالبتر پیش میاد: پس چرا همین هری، وقتی وارد هاگوارتز میشه، برای بعضی چیزها اینقدر کنجکاو میشه؟ چرا برای سنگ جادو، راهرو طبقهی سوم و ماجرای اسنیپ سؤال میپرسه، اما دربارهی خودش نه؟
اگر سوالی پرسیدم که جوابش تو کتاب مشخص بود، معذرت میخوام چون سه فصل رو خیلی هول هولکی خوندم.
افرادی که لایک کردند
ویرایش شده توسط فلور دلاکور در 1405/7/11 18:07:48
ویرایش شده توسط فلور دلاکور در 1405/7/11 18:10:53
ویرایش شده توسط فلور دلاکور در 1405/7/11 18:12:06
ویرایش شده توسط فلور دلاکور در 1405/7/11 18:10:53
ویرایش شده توسط فلور دلاکور در 1405/7/11 18:12:06
.𝙈𝙤𝙣𝙨𝙩𝙚𝙧𝙨 𝙖𝙧𝙚 𝙧𝙚𝙖𝙡"
𝙂𝙝𝙤𝙨𝙩𝙨 𝙖𝙧𝙚 𝙩𝙤𝙤. 𝙏𝙝𝙚𝙮 𝙡𝙞𝙫𝙚 𝙞𝙣𝙨𝙞𝙙𝙚 𝙤𝙛 𝙪𝙨, 𝙖𝙣𝙙
".𝙨𝙤𝙢𝙚𝙩𝙞𝙢𝙚𝙨, 𝙩𝙝𝙚𝙮 𝙬𝙞𝙣
𝙎𝙩𝙚𝙥𝙝𝙚𝙣 𝙠𝙞𝙣𝙜 _
𝙂𝙝𝙤𝙨𝙩𝙨 𝙖𝙧𝙚 𝙩𝙤𝙤. 𝙏𝙝𝙚𝙮 𝙡𝙞𝙫𝙚 𝙞𝙣𝙨𝙞𝙙𝙚 𝙤𝙛 𝙪𝙨, 𝙖𝙣𝙙
".𝙨𝙤𝙢𝙚𝙩𝙞𝙢𝙚𝙨, 𝙩𝙝𝙚𝙮 𝙬𝙞𝙣
𝙎𝙩𝙚𝙥𝙝𝙚𝙣 𝙠𝙞𝙣𝙜 _










