همانطور که در پایین (یا بالا؟ برای من پایینه؛ برای شما بالاست؟ رازش رو به منم بگید! چجوری تنظیم کردید که آخری بیاد پایین؟!) مشاهده کردیم، صندلی وزارت به هیچ وزیری وفا نکرد و هر وزیری هم آمد با "آزکابان" بجنگد، آخرش خودش رفتنی شد. حالا سوالی که پیش می‌آد اینه که آیا وزیرالوزرا، سیبیل‌السبلا، تریلانی قدرتمند ما هم دنبال رویه‌ی مشابهیست و می‌خواهد مثل فاج با شکم پر از صبحانه و مغز خالی با چیزی روبه‌رو شود که از سر تا پایش جادوی سیاه است؟!
بارتی کراوچ پسر در حالیکه با چفیه‌ی سبز و مشکی‌اش عرق از پیشانی پاک میکرد، کلاشنیکف به دست وارد آشپزخانه‌ی آزکابان شد. چند اسکلت در آنجا دید که احتمالاً متعلق به نیروهای نیابتی فاج بوده‌اند که آمده بودند آشپزخانه را از دست آزکابان نجات بدهند تا صبحانه‌ی وزیرشان پر و پیمان بشود.
شروع به سوت زدن می‌کند.
- یوهووو؟ کسی نیست؟ چی شد پسس؟ چی شد اُزبکستان؟! این بود جنگ با آزکابانتون؟! دِ کجایین په؟!
زده جوانه گلی در دل شب،
وزیر سیبیلوی ما نزده به غذایش لب،
فراخوانده هر که وفادار به اربابمان بود،
بیاید و محافظ آزکابان شود حتی در دل شب
جایی که آواز خواندن بارتی به پایان رسید، صدای خش خشی از انباری آشپزخانه به گوش رسید.
بارتی کلاش را به سمت نیمه‌روحی که از آنجا بیرون خزیده بود گرفت و گفت: سیاهی کیستی؟
- من؟ من روح آزکابانم.
- روح آزکابان دیگه چیه؟
- وا مگه از پشت کوه اومدی پسر؟ تو هاگواتز ندیدی هر گروه یه روح داره. منم روح آزکابانم. یوهاها بترس!
- عه پس از خودمونی داداش. من بارتی‌ام. بهترین و خفن‌ترین و باهوش‌ترین مرگخوار قاعدمون، ارباب تاریکی.
- ها؟
- ارباب تاریکی. من اومدم اینجا که. یه لحظه این رو بگیر.
کلاش را به دست روح می‌دهد و چوبدستی‌اش را بیرون می‌کشد. وووشت!
- حالا بهتر شد. آزکابان با علامت مرگ یعنی اینجا دیگه واسه‌ی ارباب منه.
هنوز مشکل آزکابان رو برطرف نکردن... 
کرنلیوست اومده همین‌چیزا رو درست کنه. 
خودم شخصاً سربازا رو برای حمله به آزکابان آموزش میدم. 
پس بیایید اول صحبونه رو جدی بگیریم.
.
