خانم ایرما لیدیا پینس.

احتراما به استحضار میرساند،که متهم فلورانسو با قید وثیقه آزاد و از زندان خارج شدند.

دفتر خاطرات عزیزم، سلام!
مدتها از اون روزی که می خوام برات تعریف کنم گذشته. میدونی... دلم میخواد و نمی خواد که برگردم به اون موقع. اما باید بنویسمش. نمی دونم چرا ولی احساس می کنم که نیازه بنویسم. از وقتی شروع می کنم که گودریک اومد پیشم. اون موقع تو سایه ها زندگی می کردم. اون شب به طرز عجیبی احساس دلشوره داشتم. خون، به دهنم تلخ میومد. به خاطر همین رفتم جایی که معمولا اونجا نمی رفتم؛ خونه م!

خونه قشنگی بود؛ یادگاری از دوران رنسانس! یادمه روی تخت مرمریم که مثل تخت شاهزاده های فرانسوی ساخته شده بود خوابیدم و چشماممو بستم. کاری که معمولا نمی کنم! چند دقیقه بعد، صدای کوبیدن در به سرعت کوبیدن قلب من اضافه کرد. اصولا کسی با من کاری نداشت!

وقتی درو باز کردم گودریکو دیدم. با همون لبخند مهربون و اطمینان بخشی که همیشه داشت. دعوتش کردم بیاد تو و اونم با هیجان پذیرفت. هیچوقت کسی رو به خونم راه نداده بودم؛ حتی اونو! من ملکه دنیای سایه ها بودم، فقط دنیای سایه ها! بیشترشون آرامش رو در سایه جستجو نکردن. و قبل از اینکه آرامششونو تو دنیای سایه ها جستجو کنن، من تاج و تختم رو پنهون می کردم!

وقتی درو بستمو برگشتم، فقط به خونه نگاه می کرد. بعد از مدتها لبخندی زدم. لبخندم سرد بود؛ خیلی! اما میدونستم که همین برای مجذوب کردنش کافیه. آب دهنش رو قورت داد و نشست.
-خوشحالم که می بینمت گودریک!

-م... منم همینطور روونا!

-قطعا به اینجا نیومدی که از دیدنم خوشحال بشی، کاغ... کاری با من داری؟

نگاهش رنگ آزردگی گرفت. اما خودش رو نباخت. لبهاشو تر کرد و شروع به صحبت. اون می گفت و من، پشت نقاب یخیم می ترسیدم، جیغ می کشیدم، خوشحال می شدم، می خندیدم یا گریه می کردم. وقتی حرفاش تموم شد با ترس نگاهم کرد:
-چی می گی روونا، کمک می کنی این مدرسه رو تاسیس کنیم؟

چند ثانیه به چشماش نگاه کردم. نمی دونم با خودش چی برداشت کرد که سرخ شد. اما برای من مهم نبود! می خواستم حقیقتو از تو چشماش ببینم. شب خون کمی خورده بودم اما خون انسان! بنابراین به راحتی موفق شدم ذهنشو بخونم؛ راست می گفت! و من موافق بودم!
-تو توقع داغی... اوه نه! توقع داری همین الآن پاسخت رو بگیری؟

ابروهای گودریک یه کم بالا رفت، اما زود به حالت طبیعی خودش برگشت:

-نه روونا... نه من، نه هلگا و نه سالازار همچین انتظاری ازت نداریم. راحت فکراتو بکن!

لبخند محوی زدم. بازهم سرد بود اما تاثیرش رو گذاشت. از جام بلند شدم و به سمت تخت رفتم. پرده ش رو کنار زدم و لبه ش نشستم. لبهامو با زبونم تر کردم:
-پس فعلا خداحافظ!

متوجه شد که باید بره. از جاش بلند شد و سعی کرد لبخند بزنه ولی احتمالا با خودش فکر کرد که من نمی بینمش. بنابراین اخم کمرنگی روی پیشونیش نشوند و از خونه بیرون رفت. چند روز دیگه، جواب مثبتم رو بهش اعلام می کنم!

رومیلدا وینold نوشته:
یک برگ از دفترخاطرات من...
__________________________________________
_رومیلدا... رومیلدا...
_چیه؟ چته؟ هان؟
_پروفسور ویکتور کارت داره!
_کی؟؟؟
بابا پروفسور ویییکتور! مگه کری؟!
_هوووم! خوب باشه بعدا میرم...

بعد رفتم دم پنجره و به آسمون نگاه کردم. داشتم به پسر برگزیده فکر میکردم. به کسی که همه جا صحبت از اونه! به کسی که با اولین نگاه...

یه دفعه سارا عصبانی بهم گفت: به من چه اصلا! منو بگو که میخواستم سورپریز بشی. دختر تو نمره کامل ریاضیات جادویی شدی...
_دروووووغ میگی... وای!!!

بعد باعجله دوییدم بیرون. سارا گفت بابا صبر کن منم بهت برسم! ای بابا!!!
یه دفعه دیدم پله ها تبدیل به سرسره شدن. با خنده از سرسره سر خوردم پایین و گفتم این کی بود که سعی داشت بیاد خوابگاه دخترا؟؟؟
همه زدن زیر خنده...
سارا بهم رسید تا با هم بریم پیش پروفسور ویکتور که چشمم به هری و دوستش دون ویزلی افتاد که از سرسره افتاده بودن پایین و هی دارن یه زمان و زمین فحش میدن! که چرا دخترا میتونن بیان خوابگاه ما ولی ما نمیتونیم؟؟؟

من زل زده بودم به هری و بهش یه لبخند ملیح(!) زدم که سارا منو با خودش کشید و برد...

پ.ن من نفر اول کلاس ریاضیات جادویی شدمممم!
پ.ن 2 هری بهم نیگاه کرد بالاخره!
______
الآن چند سال بعده! امیدوارم جینی اینو نخونه!!!