مهمان‌خانه پاتیل درزدار

در همان لحظه که دست مالی به سمت غبغب و در واقع عینک عتیقه اش رفت ایلین با یک حرکت تارزانی جلوی او ظاهر شد.
- نــــــــــــــــــــه!
جمیع ساحره های غیور در صحنه:
مالی ویزلی:
آیلین در حالیکه می کوشید حرکت تارزانیش را به نوعی توجیه کند صاف ایستاد و لبخند ملیحی زد:
- منظورم این بود که نه مالی عزیزم. تو تازه از راه رسیدی و خسته ای.لازم نیست کمک کنی.چرا نمیای تو تا یه فنجون قهوه بخوری و برام از ستم هایی که تو زندگی بهت شده حرف بزنی تا با همفکری راهی برای حقوق از دست رفته ات پیدا کنیم؟ :worry:
مالی لحظه ای به صورت ایلین خیره شد و ناگهان زیر گریه زد:
- اوه بانو پرنس نمی دونین من چه موجود بیچاره ای هستم.یه عمر شستم و پختمو سابیدم همه اش تو یه چشم به هم زدن از دست رفت.چی بگم من اخه از این دل تنگم؟اون از شوهر مشنگ پرستم که هرچی در میاره می ذاره پای خرید وسایل مشنگی.انگار با اونا ازدواج کرده نه من!نشد یه بار روز تولد منو یادش باشه.هفت تا بچه براش بزرگ کردم ولی انگار نه انگار.اونم از بچه های بی وفام که نمیگن یه مادر دارن باید بهش سر بزنن حالشو بپرسن.حالا هم که به خاطر بی پولی آقا که یه قفل نتونست برای در خونه بخره همه وسیله هامو دزد برد
ساحره ها:
آیلین که هنوز مبهوت دل پر درد مالی مانده بود با اشاره سر به ساحره ها علامت داد.سپس با اشاره دست او را به سوی پلکان راهنمایی کرد تا ساعاتی اجباری را صرف گوش دادن به درد و دل او کند.زمانیکه هر دو بالای پلکان ناپدید شدند ساحره ها نفس به آسودگی کشیدند.

در هاگوارتز

دافنه و الا با شنیدن صدای جیغ هاج و واج به یکدیگر نگریستند. الا که مبهوت به درب بسته می نگریست زمزمه کرد:
- این صدای چی بود؟
دافنه اب دهانش را به زحمت قورت داد:
- شبیه صدای جیغ مینی بود. :worry:
- یعنی این موجودات پست به خودشون اجازه دادن به یه ساحره حمله کنن؟
سپس چوبدستی را کشید و...
بــــــــــــــــــــوم!
درب آشپزخانه منفجر شد. الا بی توجه به غرولندهای دافنه مبنی بر اینکه تمام مدرسه متوجه موضوع شده اند با یک حرکت داخل اشپزخانه پرید:
- اخطار میکنم من مسلحم!
مینروا در هیبت سالازار اسلیترین در گوشه آشپزخانه روی زمین ولو شده بود و در کنارش تپه ای از قابلمه ها که روی هم لغزیده بودند دیده میشد. جن های خانگی در اطراف مینروا حلقه زده بودند.
الادورا:
جن ها:

آرتور، با غم و غصه در فکر هایش غرق شده بود و می خواست کمی بیشتر فکر کند که یکی از بچه ها که نام ـش را یادش رفته بود (یکی از پنجاه و دو قلوی جادویی هفتم ـشان بود.) به طرف عیک ـش با ورد اکسپلیارموس برعکس، چوبدستی پرت کرد...

آرتور عصبانی شد و داد زد: شوما پدر سوخت ها حیا ندارین؟ درا رو وا می ذارین؟ وای وای وای...

آقای ویزلی با دیدن به رقص در امدن هماهنگ فرزندان ـش، سکوت اختیار کرد.

پاتیل درز دار- همان موقع:

- روونا، خودت کمک کن.

آماندا به مالی نگاه کرد و دوباره بلندتر نالید: روونا، کمک می کنی یا کمک کنم؟

وقتی دید که روونا کمک ـش نکرد؛ دست هایش را به نشانه "موهاهاهاها! با بد کسی در افتادی ." را به هم چسباند و با اخم گفت: بپس خودم کمک می کنم، نازن جادویی. احساسات جادویی ومپایر جادویی من رو جریحه دار کردی لعنتی

مالی بی توجه به غرولند های آماندا، به ساحره هایی که به وسایلی بسیار شبیه او دسترسی داشتند؛ نگاه کرد. ساحره هایی که متوجه حصور جادویی خائن به اصل و نصب او شده بودند؛ از این که او اینقدر ارام با مسئله جادویی برخورد کرده بود؛ به طرز جادویی ای، شگفت زده شده بودند.

مالی سرش را پایین انداخت و بعد به چپ و راست نگاه کرد. بعد متوجه شد که کسی که او دنبالش می گردد و ممکن است بتواند ببیند و محل عینک جادویی ـش را به او بگوید؛ پشت ـش است. وقتی اماندا را دید؛ با لبخند ملیح مسخره ای گفت: عزیزم، می شه بگی عینک من کجاست؟:pretty:

آماندا در حالی که با تعجب به این موضوع فکر می کرد که چرا مالی یک دفعه این قدر کور جادویی شده؛ اشاره ای به گردن مالی کرد و گفت: زیر کله ـته قربون ـه.

مالی مانند کور ها، یقه اش را لمس کرد و وقتی وجود عینک جادویی را احساس کرد؛ با لبخند گفت: غبغب جادویی چاق بدی ـش همینه.

هیچ پاسخی شنیده نشد. حتی یکی از جن های خانگی نیز پیش نیامد.
الا،مینروا و دافنه:

دافنه و مینروا(در هیأت سالازار) به الادورا زل زدن. الا هم متعاقبا به هر دوی اونها زل زد.
-چیهههه؟!!

دافنه زیرلبی زمزمه کرد:
-ببین به نظرم تو حتما یه تجدید نظری روی واکنش های عصبیت داشته باش...تو تالار خصوصیمون خیلی خونسرد بودی که! من اگه میدونستم تعادل روحی نداری عمرا نمیذاشتم از در تالار پاتو بـ....

دافنه حرفش رو با دیدن قیافه ی الا قطع کرد مینروا-سالازار وسط پرید:
- خیلی خشن تهدیدشون کردی، الان کلا جرأت هم نمی کنن اطاعت کنن حتی! من نظرم اینه که شما دو نفر برید بیرون وایستید، من خودم اینا رو مجاب می کنم

مینروا دو تا همراهش رو به سمت در خروجی هل داد و در حالی که دافنه داشت اعتراض می کرد که « مگه من بدبخت چیکار کرده م که تو همه رول ها نقش هویج دارم » و الا با خشم به گوشه و کنار آشپزخونه ی خالی نگاه می کرد در رو روشون بست. بعد برگشت و دستاش رو به هم مالید.

شترق!

-جیــــــــــــــــــــــــــــــغ!



[همان لحظه، فوقش با چند دقیقه پس و پیش، پاتیل درزدار]

ساحره ها با فرماندهی آیلین که چوبدستیش رو مثل رهبر ارکستر به اینطرف و اونطرف تکون می داد مشغول دور ریختن اضافی جات (!) وسایل دزدیده شده و غنایم جنگی شون بودن. فلور مشغول تغییر شکل دادن تابلو ترین وسایل بود و چو زیر انبوه پوستر های نارنجی تیم چادلی کنونز( که معلوم نبود چه کسی به چه قصدی از دیوار اتاق رون کنده) تلو تلو می خورد.

درست پشت در ورودی، آماندا با مالی سر و کله می زد:
-ببین مالی جان، مادر من...

مالی با شنیدن کلمه ی «مادر» ملاقه ای که همراهش آورده بود توی سر آماندا کوبید:
-مادر من؟!! تو فکر می کنی من چند سالمه؟! درسته که من دویست و بیست و هفت تا بچه ی قد و نیم قد دارم ولی اصلا شکسته نشدم و این اصلا دلیل نمیشه که تو به من بگی مادر من!!

آماندا که سرش رو دو دستی چسبیده بود نالید:
- بابا یه دقیقه به حرف من گوش بده، این فرم سازمان ساحره هاست که باید پرش کنی، هنوز پرش نکردی!

مالی عینک مطالعه ش رو در آورد و با دقت به فرمی که توی دست آماندا می لرید نگاه کرد؛ نگاه کرد؛ نگاه کرد؛ نگاه کرد؛نگاه کرد؛ نگاه کرد؛ نگاه کرد؛ نگاه کرد؛نگاه کرد؛ نگاه کرد؛ نگاه کرد؛ نگاه کرد؛نگاه کرد؛ نگاه کرد؛ نگاه کرد؛ نگاه کرد؛نگاه کرد؛ نگاه کرد؛ نگاه کرد؛ نگاه کرد؛ بالاخره عینکش رو در آورد و با دسته ش به خط اول فرم اشاره کرد:
-با اینکه خیلی دستت می لرزه ولی موفق شدم بخونمش...نگاه کن دخترم(!)

نقل قول:

دقت کن که جمله به چه کسی اشاره می کنه...من! :zogh: حساب کار دستت اومد؟ حال کردی؟ حالا برو کنار! :pretty:

قبل از اینکه آماندا بتونه جلوی مالی رو بگیره، مالی از بالای شونه ی آماندا در رو هل داده بود و در که به تار مویی بند بود، از لولا در اومد و روی زمین افتاد.
- روونا خودت کمک کن!

[کمی قبل، خانه ی ویزلی]

آرتور پشت میز نداشته ی نهارخوری، روی صندلی به تاراج رفته ی نهارخوری نشسته بود و با رومیزی غارت شده روی میز ور می رفت. یکی از ویزل فسقلی ها روی روشش سوار شده بود و پشت موهاش رو می کشید.
-هعی...مالی...تا چشمش به وضع خونه افتاده رفته پس احیای حقوق پایمال شده ش! آخ...کبوتر من... اگه میدونست آخرین باقیمونده ی پس اندازمون تو اون لنگه جوراب قهوه ای پاره ایه که دزدیده شده حتم دارم بر می گشت و با همون ملاقه سرمو از تن جدا می کرد مالی، مالی...

خلاصه: سازمان حمایت از ساحره ها برای شروع کارش، مهمونخونه ی داغون پاتیل درز دار رو خریده و به فکر تعمیرشه.
ساحره ها باید به خونه ی ویزلی ها برن و وسایل زندگیشون رو برای تکمیل مهمونخونه کش برن و بعد از برگشتنشون به مهمانخانه قرار شد از جن های خونگی هاگوارتز برای نظافت مهمانخانه کمک بگیرن. برای این کار لینی،مینروا و الادورا به هاگوارتز میرن و مینروا خودشو به شکل سالازار اسلیترین در میاره. اما جن ها با دیدن الا وحشت زده شدن و اصلا به اونها اجازه نمیدن خواسته اشون رو به زبون بیارن. از طرفی تو مهمونخونه وقی ساحره ها سر وسایل مالی بحث میکردن آیلین با عجله میاد و میگه مالی به علت سرقت وسایلش اومده عضو سازمان بشه.ساحره ها دستپاچه شدن و دارن تصمیم میگیرن چیکار کنن:
-------------------------------------------------------------

آیلین با سرعت گفت:
- درسته. همه وسایل به دردمون نمی خورن به ویژه این لباسا که بعید می دونم سایزش به هیچکدوم از ما بخوره! ولی الان تا اومدن مالی تا اینجا فقط یه کوچه فاصله داریم چون جواسیسم بهم اطلاع دادن که اون در حال حاضر تو کوچه ی دیاگونه! باید بازم دست به سرش کنیم تا درست و حسابی رو وسایل تصمیم بگیریم و یه سریاشو برگردونیمو به درد بخوراشو تغییر شکل بدیم تا اگه عضومون شد با دینشون شک نکنه.
آیلین درحالیکه با اضطراب انگشتانش را به هم می پیچاند رو به ساحره ها گفت:
- کسی عقیده ای نداره چطوری دوباره بپیچونیمش؟داره می رسه ها! :worry:
ساحره ها:
ناگهان چشمان آیلین برقی زد و رو به آماندا گفت:
- راستی مندی... فرم سازمانو پر کرده؟
آماندا که از برق نگاه آیلین به همه چیز پی برده بود لبخندی زد:
- نه هنوز!الان میرم بهش میگم تا فرم پر نکنه نمی تونه عضو بشه و فرم درخواست عضویت هم اینجا نداریم باید بره سازمان.
آیلین لبخند شومی زد:
- عالیه پس پیچوندنشو به خودت واگذار میکنم. خانم ها بیاین دست به کار شیم و وسایل به درد بخور رو به نفع سازمانمون مصادره کنیم. اصلا بقیه رو چرا برگردونیم؟همه ارو میریزیم سطل آشغال!
ساحره ها همگی لبخند زدند و سری به نشانه تایید تکان دادند.

در هاگوارتز

- چرا اینا نمی ذارن من حرفمو بزنم؟ :vay:
الادورا که از مشاهده این نمایش کم کم حوصله اش سر می رفت با عصبانیت جلو رفت و مینروا را از سر راهش کنار زد. جن ها با دیدن نزدیک شدن او در یک چشم بر هم زدن به زیر میز و درون قابلمه و ظروف و حتی داخل شومینه پناه بردند و الادورا را با یک آشپزخانه خالی از وجود هر جن خانگی تنها گذاشتند. الا با عصبانیت فریاد زد:
- کافیه فقط یه صدای دیگه ازتون بشنوم یا گریه اتونو ببینم بلافاصله سنت خونوادگیمو روی تک تکتون اجرا میکنم.
سکوت محض تنها پاسخی بود که به او داده شد. الا لبخند شروری زد و به جانب مینروا بازگشت:
- خوبه حالا میتونی بهشون دستور بدی.
مینروا صدایش را صاف کرد و دستی به ریشش کشید و به میان آشپزخانه رفت:
- این خانمها برای انجام کارای مربوط به سازمانشون نیاز به کمک دارن و شما باید همراهشون برین و بهشون کمک کنین.
هیچ پاسخی شنیده نشد. حتی یکی از جن های خانگی نیز پیش نیامد.
الا،مینروا و دافنه:

پاتیل درزدار:

زوووووووووووووووووووووووووود همه رو جمع کنید!

نهههههههههههههههههههههههههههههه!

همه ی بجه ها با جیغ فلور سر جای خودشون خشک شدن و خیلی اروم! به سمت فلور چرخیدن.

-هیچ چیز رو بر نمیگردونیم همین الان اسنیپ به من گفت مالی چون وسایل خونش نیست و دزدیده شده و میدونه دزد ها قطعا مرد بودن داره میاد که به ما بپیونده

-خوب الان که بد تره بیاد ببینه همشون اینجا هستن

- پاداما تو که ریونی هستی چرا؟ خوب فرم ثبت ناممون که از مالی تعریف شده درسته؟ ما بهش میگیم از روی وسایلشون کپی کردیم چون خیلی به خونه زندگیش علاقه داریم! من چند سال عروسش بودم اگه ازش تعریف کنید فرشته میشه ولی اگه درست با اون حرف نزنید جوش میاره...حالا دلیل طلاقم رو فهمیدید!؟

بانوی چاق چند سانیه به حالت استندبای رفت و بعد گفت:

- این وسایل یه سری شون خیلی نا معقوله که بگیم کپی کردیم مخصوصا این لباس ها که اوردیم! تازه وسایل هم زیادین حداقل این هایی که نامعقول هستن رو برگردونیم؟

داخل هاگ:

الا : خوب حالا...

جن ها: نهههههه لطفا!

-ای بابا گوش بدید

-نه رحم کنییییییییید!

-اجب گیری افتادیما :|

مینروا که به شکل سالازار کبیر، تغییر شکل داده بود به در هاگوارتز رسید و ریشی به دست خودش کشید. در کمال تعجب دروازه ی هاگوارتز برای سه نفر باز شد. سه نفر وارد شدند. مینروا دوباره دستی به ریشش کشید و دروازه ها بسته شدند:
_ عه؟! نمیدونستم ریش سالازار، اینقده خاصیت داشته... الکی نیست که بهش قسم میخورن! حالا آشپزخونه کجاست؟
الا و دافنه با هم گفتند: زیر سرسرا !
مینروا به عادت مک گونگالی خودش خنده ای نخودی کرد:
_و شما اینو میدونید چون...
دافنه جواب داد: ... ریونکلاوی هستیم!



(همین لحظه_ پاتیل درزدار)

ملت ساحره مشغول براندازی وسایلی بودند که از خانه ی ویزلی ها کش رفته بودن؛ در این میان گاهی وقتی چیز جالبی پیدا میکردند همدیگه رو صدا میکردند و بهم نشان میدادند و پچ پچ کنان و زیرگوش هم میخندیدن!

فلور که بساط آشپزخانه ی ویزلی ها رو چک میکرد، دستی به بشقاب قابلمه ی مالی کشید و گفت:
_ای بابا ! اینا که دیگه دموده شده!
چو به ساعت مکانمای خونوادگی ویزلی ها و به طور دقیقتر به عقربه ی جینی ویزلی خیره شده بود که مکان نامعلوم را مشخص میکرد. زیر لب غرولندی کرد:
_جرات داری خودتو نشون بده!

آماندا از میون وسایل روی هم ریخته شده وسط پاتیل درزدار، رد میشد و به حجم انبوه خرت و پرتها نگاه میکرد:
_میگم ساحره های عزیز ! این وسایل که از خونه ی ویزلی ها کش رفتیم... یکم زیاده ها! به نظرتون متوجه نمیشن؟

کسی فرصت جواب دادن به سوال آماندا را پیدا نکرد چون در پاتیل درزدار با شدت زیادی باز شد و آیلین، نفس نفس زنان وارد شد:
_مالی ویزلی اومده دفتر سازمان، درخواست عضویت داده!
ملت ساحره به خوشحالی پرداختند. آیلین سرش را به در کوبید:
_ای بابا ! اگه بیاد ببینه وسایل خونه اش اینجاست که آبرومون میره!:vay: فعلا دست به سرش کردم... بجنبید باید وسایلش رو برگردونیم!



(یه لحظه بعد_ آشپزخانه ی هاگوارتز)

مینروا به هیبت سالازار وارد آشپزخانه شد. جای بزرگ ولی تاریک و نموری بود. در میان آشپزخانه چهار ردیف میز درست به شکل میزهای گروهها در بالاسرشان قرار داشت.

چشمهای تخم مرغی جن ها با دیدن سالازار، به اندازه ی تخم باسیلیسک شد:

_ سالااااازااار کبییییر !

مینروا که کلی حالی به حولش شده بود، دستی به ریشش کشید. جنها در برابرش خم شدند. وقتی دوباره صاف وایستادن، الادورا و دافنه هم وارد شده بودند. در یک لحظه جنهای خانگی جیغ کشیدند و پشت سر همدیگه پناه گرفتن:

_ما میمیرررریم...
_نه! من رو نکشید... من زن و بچه دارم!
_به جوونیم رحم کنید...

دافنه و مینروا به الا نگاهی انداختند. الادورا لبخندی زد:

_ اوووه ! یادم رفته بود! میدونید که ... تفریح گردن زدن جن های خونگی رو من ابداع کردم! از اون موقع به من میگن...

جنی از پشت سر همه ی جنها با ناله گفت: جلاد اسمشو نبر !

مینروا و دافنه :

مینروا که از استقبالی(!) که از ایده ش شده خوشش اومده، رو به ساحره ها میپرسه:

- حالا کی برای کمک به من هاگوارتز میاد؟

مینروا منتظر جواب نمیمونه و خودش جلو میره و دست دافنه و الادورارو میگیره و هرسه با صدای پاقی ناپدید میشن.

ملت ساحره:

هاگوارتز:

هرسه جلوی ورودی حیاط هاگوارتز پدیدار میشن و به ساختمون عظیمی که رو به روشون قرار داره خیره میشن. دافنه چند قدم جلو میره و پروانه ای رو اونور شوت میکنه.

- الان چطوری باید بریم تو؟ فک کردی به همین راحتیه؟

الا به پشت سرش نگاهی میندازه و وقتی میبینه ساحره ی دیگه ای همراشون نیومده میگه:

- حتی نیروی کمکی هم با خودمون نیاوردیم.

مینروا شیشه ی معجونی رو بیرون میاره و جلوی چشم اون دوتا تکون میده.

دافنه و الا همزمان: معجون مرکب پیچیده؟ برا تبدیل شدن به سالازار؟

مینروا که شوکه شده میپرسه: شما از کجا فهمیدین؟

دافنه و الا اشاره ای به خودشون میکنن و میگن: یادت رفته ما ریونی هستیم و البته باهووووش! :pretty:

مینروا لبشو کج میکنه و برمیگرده تا معجونو سر بکشه. بعد از چند دقیقه به جای مینروا، سالازار اسلایترین جلوی اونا قد علم میکنه.

- حالا فقط کافیه بریم و 30 تا از هزاران جن خونگی ای که اونجا هست رو برداریم و برای خودمون بیاریم. :zogh:

دافنه سوت کوتاهی میزنه و میپرسه: 30 تا؟ چرا اینقد زیاد؟

مینروا (در قالب سالازار) درحالیکه شروع به حرکت به سمت قلعه کرده جواب میده: یه عده هم برای تبلیغات نیاز داریم. به هر حال همه باید بفهمن که اونجا داره شروع به کار میکنه و برا اینکار باید تبلیغ کنیم.

دافنه و الا با حرکت سرشون حرف اونو تایید میکنن و دنبال مینروا به حرکت در میان. دافنه خودشو به مینروا نزدیک تر میکنه و میپرسه:

- حالا از کجا تونستی این معجونو پیدا کنی؟

- معجون؟ اونکه برا من کاری نداره، یعنی واقعا شغل و پیشه منو نمیدونی؟ باید بپرسی موی سالازارو از کجا آوردم.

الا سرعتشو تندتر میکنه تا از دو نفر دیگه جا نمونه و میپرسه: خب موشو از کجا آوردی؟

- دامبلدور عادت به جمع کردن موی ملت داره. از هر چهار موسس چند تار مو داره و خب منم که به دامبلدور خیلی نزدیکم ... از هرچهارتا یه دونه رو کش رفتم و واسه خودم مخفی کردم.

- آها ...

الا و دافنه اینو میگن و هرسه یهو متوقف میشن. حالا دیگه به در ورودی قلعه رسیدن و وقتشه که نقشه شونو به اجرا در بیارن.

رزرو !

رزرو

1 ساعت بعد خانه ویزلی ها

صدای باز شدن در آمد، آماندابه همه ساحره ها گفت :دیگه بسه باید بریم وهمه غیب شدن.
آرتور ویزلی وارد خانه شد انقدر خانه ریخت و پاچ بود که وقتی آرتور دید فکر کرد که زلزله آمده
ناگهان پایش به یک طناب گیر کرد ومحکم نقش بر زمین شد.

مهمون خانه پاتیل درزدار
آیلین گفت:سالزار را شکر نقشه با موفقیت انجام شد.
آماندا گفت:خوب ساحره های گرامی چون دیگر سوروس برای کمک به مانیست حالا باید چه کار برای چیدمان کنیم تازه هنوز هم مهمونخونه کثیفه کسی فکری برای اینجا داره ؟

جماعت ساحره:

ناگهان مینروا گفت:من فکری دارم میتونیم از جن های خانگی آشپز خانه هارگواتز کمک بگیریم این طوری کارها زود تر انجام میشه وما میتونیم به تفریح و حقوقمون فکر کنیم اگر خواستید من میتونم راضیشون کنم. :pretty:

آیلین و آماندا:

همه ساحره ها: