دژ مرگ

بلا و رز هر کدام یک کیسه را روی کولشان گذاشتند و به مقصد شکنجه گاه آپارات کردند. دافنه و لودو و هوگو هم به دنبال آنها .

تخ تخ تخ !

لرد سیاه با بی حالی جواب داد: ها؟ کیه کیه در میزنه؟!

بلا که همچنان تح تاثیر صحنه ی فوق دراماتیک و هارت بریکینگ مواجه با لرد بوگارتی بود، با ترس و لرز و آرامی جواب داد:

_بلاتریکس لسترنج، خواهر نارسیسا مالفوی ، فرزند نوه ی نوه ی برادر الادورا بلک از خاندان اصیل بلک ، خادم وفادار لر....

لرد سیاه از پشت در کروشیویی نثارش کرد و در را برایشان باز کرد.

_بلا ؟ چت شده؟! من رو فشفشه فرض کردی؟ چرا کچل شدی تو؟

بلا : ارباب! دلم براتون تنگ شده بود... برای خود خودتون! برا کروشیوتون ! موهام به فدای بلا گفتنت !

دافنه بلا را به داخل هل داد و جماعت وارد شدند. دافنه با افتخار گفت :

_ لرد سیاه ! ای سیاه سیاهیا ! من وسیله ی شکنجه را یافتم!

و به گونی همراهشون اشاره کرد. لرد سیاه با قیافه ی بسیار تعجبناکی ، پوزخندی زد و گفت:

_این گونی سیب زمینی ؟! بهتره سر به سر اربابتون نذاشته باشید وگرنه شام نجینی هستید. اون دوتا ویزلی رو هم واسه دسرش میذارم کنار!

درحالی که مرگخوارها به هم نگاه ِ:worry: ناکی انداختند ، لرد سیاه چوبدستش را به سمت گونی گرفت تا بازش کند.

مرگخوارها : نــــــــــــــ ـــــــــــــه !

بلاتریکس با دیدن چیزی که در کمد بود جیغی کشید و بر زمین افتاد: غیییییژژژژژ!... ای وای! ای وای! قلبم!... خدا مرگم بده... ارباب... زهره ترک شدم... شما اینجا چیکار می کنین؟...

لرد به آرامی از پشت در خود را بیرون کشید و وارد اتاق شد. نیم نگاهی به بلاتریکس انداخت و گفت: تو دیگه کی هستی مووزوزی زشت؟
بلا: م... م... من ارباب؟!... مووزوزی زشت؟!... شما منو نمی شناسین؟... من مووزوزی و زشتم؟!...
لرد: اینقدر جیغ جیغ نکن بدترکیب! سلستینای عزیزم کوش؟ ارباب دلش یه ذرررررره شده براش!
بلا: ها؟!... من جیغ جیغوی بدترکیبم ارباب؟!... سلستینای عزیزتون؟!... اوه! نــــــــــــــــــــــــه! غیــــــــــــــــــــــــژ! این یه کابوسه! ارباب! منم! بلاتریکس! مرگخوار محبوبتون! آخه چرا؟

رز به لرد نزدیک تر شد: ارباب... سلستینا با ما نیست. شما حالتون خوبه؟... چرا؟... چرا دارین تغییر شکل می دین؟ نه!

لرد به رز ویزلی تغییر شکل داد و با حرارت شروع کرد به صحبت کردن با رز واقعی ولی هیچ صدایی از گلویش خارج نمی شد.

رز: من؟... دیگه نمی تونم حرف بزنم؟... صدامو از دست دادم؟

رز ویزلی قلابی جیغ کشید ولی هیچ صدای جیغی شنیده نشد. رز ویزلی واقعی هم با دیدن این صحنه جیغ کشید که البته صدایش واضح و محکم شنیده شد: غیـــــــــــــــــــــــــژ! حتی نمی تونم جیغ بکشم؟! وای! نه! این یه کابوسه! وحشتناکه!

رز دیوانه وار دور اتاق می دوید و جیغ می کشید و لولوخورخوره هم که به بلا نزدیک تر بود، دوباره به شکل لرد درآمد: اوه! سلستینا! عزیزم! کجایی پس؟! برات یه ترانه سرودم.
و ناگهان گیتاری از زیر ردایش بیرون کشید و روی چارپایه ای نشست و با متانت شروع کرد به گیتار زدن و آواز خواندن:

سر داده در زیر سایه / آوای بی همراهی
پیچد در خانه ریدل / ناله های اربابی
گوید به من نجینی / تا کی در انتظاری
دیگر نمی آید باز / مرگخوار باوفایی
نمانده هورکراکسی / نمانده هیچ سیاهی
ماندم دراین تنهایی / ماندم در انتظارت
سلسی من کجایی / سلسی چه بی وفایی

ایوان که جرات نمی کرد به لولوخورخوره نزدیک شود از همان دور طلسمش را فرستاد: ردیکیولس!

لرد بوگارتی گیتارش را پشت و رو کرد و رویش ضرب گرفت: یه دختره، اینجا نشسته گریه می کنه، زاری می کنه از برای من، هورکراکس من یکیو بزن، یکیو نزن.

رز که به خودش آمده بود، یک کیسه گونی از پشت انداخت روی سر لولوخورخوره و درش را هم محکم بست.
بلاتریکس که هق هق می کرد خشمگینانه به ایوان نگاه کرد و گفت: اربابو مسخره می کنی؟ کرررررروشیو!
تمام استخوان های ایوان از شدت طلسم از هم پاشید و رز همه شان را جمع کرد و در کیسه گونی دوم ریخت تا سر فرصت دوباره سر همشان کند.
بلا و رز هر کدام یک کیسه را روی کولشان گذاشتند و به مقصد شکنجه گاه آپارات کردند.

خلاصه:

لرد به مرگخوارا دستور داده که وسایل شکنجه گاه رو عوض کنن.مرگخوارا باید اول تحقیق کنن و ببینن که مردم از چه چیزایی بیشتر میترسن.برای این کار قصد دارن از لولو خور خوره ها(بوگارت ها) استفاده کنن.برای آوردن لولو خورخوره ها به خانه ریدل میرن.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

-صبر کن!

با صدای فریاد رز، بلا یک متر به هوا پرید و فرود زیبایی انجام داد.
-چته تو؟ترسیدم خب!فکر کردم لولو خور خوره داد زد.

رز با حالتی بسیار جدی به دری که بلاتریکس قصد باز کردنش را داشت اشاره کرد.
-آخه...اگه پشت اون در لولو خور خوره باشه چی؟....اگه تبدیل یه چیز بشه...:worry:

چهره بلا برای چند ثانیه در هم رفت.به ترسهایش فکر کرد.ولی طولی نکشید که چهره جذاب لرد، با لبخندی رضایت آمیز درحالیکه از وسایل جدید شکنجه گاه ابراز رضایت میکرد در ذهن بلا نقش بست و همه ترسهایش را نابود کرد.
-مهم نیست.میتونیم باهاش مقابله کنیم.میدونم مدتهاست با لولو خور خوره ها برخوردی نداشتین.و تو این مدت منبع ترسهاتون عوض شده.ولی شماها مرگخوارین.شجاع باشین.رضایت ارباب از بلا از همه چی مهمتره.

رز در حالیکه به این موضوع فکر میکرد که کلمه "از بلا" وسط جمله اضافی بود، سرش را به نشانه موافقت تکان داد.
ایوان روزیه چند قدم عقبتر رفت.درحالیکه در ذهنش به دنبال بزرگترین ترسش میگشت.

بلاتریکس نفس عمیقی کشید.دستگیره در را گرفت.
-هی بچه ها.منم خیلی وقته لولو خور خوره ندیدم.نمیدونم قراره چه شکلی به خودش بگیره.ولی باید هر طور شده شکارش کنیم.

بعد از گفتن این جمله چوب دستیش را در دست گرفت و در را باز کرد.

هوگو، لودو و بلاتریکس که هنوز در شک این ایده ناگهانی دافنه بودند؛ تصمیم گرفتند تا آپارات کنند و به دافنه کمک کنند تا زودتر آن لولو ها را پیدا کنند و از آنجایی که کلید اتاق لولو خرخره ها در دست بلاتریکس بود؛ آنها باید عجله می کردند.

دافنه قدمی بر داشت تا به در خانه ریدل برسد و آنرا باز کند. اما پشت سرش سه تن از مرگخوار ها ظاهر شدند و دوان دوان به طرف در رفتند و او را ماننند پادری له کردند. دافنه وقتی بلند شد و دید که در شکسته است و مرگخوار ها حوصله در آوردن یک کلید هم نداشتند؛ واقعا به این که هوگو، لودو وبلاتریکس آدم هستند؛ شک کرد.

داخل خانه ریدل:

شپلخ! شوپولوغ!

صداهایی که میامد نشان می داد که خانه ریدل واقعا بهم ریخته است و هیچ کسی نمی توانست بدون له کردن یک چیز (شاید) باارزش راهش را باز کند. پس از چند دقیقه در آن تاریکی هوگو دیگر هیچ تکانی نخورد. بلاتریکس تنه ای به زد و از او پرسید: چته تو بازم؟
هوگو که به یک لیوان چای زل زده بود با اشک شوق گفت: این لیوان اولین لیوانی بود که من برای ارباب باهاش چایی بردم. وای! من کل زندگیم دنبال این بودم.

ناگهان لودو داد زد: بلاتریکس! فکر کنم این جا بود که من آخرین با اون لولوخرخره ها رو دیدم. درسته؟

بلاتریکس لبخند شیطانی ای زد و سرش را به نشانه تایید تکان داد و دست به کلید جلو رفت تا در را باز کند.

بلا چینی به صورتش میده و میگه: خب اینکه کار همیشگیمونه.

و رو به بقیه میگه: میخواین بهش ثابت کنیم؟

لودو برای جلوگیری از لو رفتن نقشه هاشون بلارو همراه ویلچر یه ور دیگه هل میده و از صحنه خارجش میکنه و خودش به صحنه بازمیگرده و میگه: خب چی میفرمودین؟

یه سمت دیگه:

توجه فلور به دافنه جلب میشه که تمام مدت به فکر فرو رفته بود ه و هیچ حرکتی در جهت کمک به اونا نکرده بود. بالاخره دافنه با تکون فلور به خودش میاد.

- اصلا حواست نیستا!!! فک نمیکنی باید یکم کمک کنی؟

دافنه از فکر و خیال بیرون میاد و دستشو بالا میگیره و میگه: فهمیدم! یافتم! ایده اومد! هوش ریونیم زد بالا!

به اطرافش نگاه میکنه. از بشکه ای که وارونه شده و محتواش بیرون ریخته و محل آب تنیه مگسا شده میگذره، بستی آب شده رو زمینو هم رد میکنه، بچه ای که سعی داره کرمیو تو دهن برادر کوچیک ترش بکنه و هزاران صحنه ی دیگه رو هم میگذرونه و ... روی سکویی زوم میکنه!

به طرفش حرکت میکنه و با غرور ازش بالا میره. یقه شو صاف میکنه و رو به جمعیت مرگخوارانی که همراهش بودن میگه: دوستان عزیزم! ما دنبال چی میگردیم؟

دافنه که هیچ واکنشی از طرف مرگخوارا نمیبینه میگه: این الان سوال بودا!

همچنان مرگخوارا بی حرکت وایسادن. دافنه گلوشو صاف میکنه و میگه: اممم ... واقعا از استقبال زیاد شما متشکرم. واقعا چرا این همه توجه و شوق؟

دافنه که میبینه همچنان حرفاش هیچ جذابیتی برا هیشکی نداره میره سر اصل مطلبو میگه: دنبال وسایل شکنجه میگردیم درسته؟! چی بهتر از لولو خورخوره برای کشف چیزی که ملت ازش میترسن؟ :pretty:

صدای فریاد و شوق و ذوق و تحسین مرگخوارا بلند میشه.

- تو چطوری تونستی ایده ی منو بدزدی؟

دافنه نگاه خشمناکی به فلور میندازه و برای آوردن لولوخورخوره هایی که همیشه چند نسخه ازش تو خونه ی ریدل ها بود آپارات میکنه.

-سلام آقای محترم.اگه ممکنه میخوام چند دقیقه وقتتونو بگیرم.میخواستم بدونم شما چیکار کردین که اینقدر متشخص به نظر میرسین؟
ایوان ردای لودو رو میکشه و توجهشو به خودش جلب میکنه.
-مطمئنی چیزی که میخواستی بدونی همین بود؟احیاناسوال دیگه ای نداشتی؟

لودو لبخند ملیحی میزنه و به سیبل که در اوج جذابیت و زیبایی درنزدیکی اونا ایستاده اشاره میکنه.
-اونو میبینی؟
-آره خب
-موهاشو میبینی؟چشاشو میبینی؟دماغ و دهنشم که میبین!من با این جذبه و فرهنگ و شخصیتم حتی اینم نتونستم تحت تاثیر قرار بدم!حالا نه که ازش خوشم بیادا.ولی خب.سنگین بود برام.

ایوان یک نگاه به سیبل میندازه و یک نگاه به لودو.و هر چی بیشتر فکر میکنه بیشتر متوجه میشه که حق با لودوئه و کلا رد شدن از طرف سیبل باید خیلی دردناک باشه و کلا بهتره آدم بره بمیره!
لودو وباره بطرف جادوگر متشخص برمیگرده.
-خب، کجا مونده بودیم؟من میخواستم شما بعد از گفتن راز زیبایی و براق بودن موهاتون و رموز شادابی پوستتون و ریزه کاریهای رفتار متشخصتون، اگه وقت کردین یه اشاره ای هم به این موضوع بکنین که تو زندگیتون بیشتر از همه از چی میترسین؟
جادوگر متشخص که از تعاریف لودو کاملا شارژ شده بود شروع به صحبت میکنه:
-خب، باید بگم که من هر روز صبح یک لیوان آب لیمو مینوشم و وقتی فقط به اندازه یک بند انگشت آب لیمو تهش موند، همون یک بند انگشت رو سه قسمت میکنم.یک قسمت به موهام و یک قسمت به پوستم و یک قسمتم توی چشمام میریزم که نگاههام ناقد و متشخص بشه و البته چیزی که من ازش میترسم خرد شدن شخصیتمه!

بلا چشم غره ای رفت و گفت:
-باز تو نظر دادی؟

دافنه با نیش باز تا بناگوش سرش را تند تند تکان داد. هوگو چند لحظه پیش رفته بود تا چند سوال دیگر بپرسد، برگشت و گفت:من موافقم که از جادوگرا بپرسیم.اون زنه...
به یک مادام زیبا اشاره کرد و ادامه داد:
-به من گفت که جواب خاطر خواه هاش رو توی تعطیلات نمیده.یکی دیگه هم گفت که از ریخت من میترسه.یکی گفت که از کثیف شدن میترسه.حتی یکی سرشو مثل دیوونه ها تکون داد و داد کشید که گورمو گم کنم.تازه یه فوش مشنگی هم داد.اون یکی هم گفت...

لودو گفت:
-نمیخوای تموم کنی؟ما فقط چند روز دیگه وقت داریم.پس از جادوگرا میپرسیم، مگه نه بلا؟
لودو اخمی کرد و بلا را که به افق خیره شده بود تکان داد.لودو با اشاره از هوگو و دافنه در مورد او پرسید اما آندو شانه هایشان را بالا انداختند.بعد از چند لحظه بلاتریکس گفت:
-پس گفتی که مشنگا گفتن از ریخت تو میترسن؟

هوگو با چشمان گرد شده پرسید:
-منظورت چیه؟

همان لحظه که بلا به بالای سر هوگو هجوم آورد تا او را به مترسکی در بالای اتاق شکنجه تبدیل کند، لودو جلویش را گرفت و همان لحظه که همه دست یکدیگر را گرفته بودند، آپارات کرد.چهار مرگخوار، به دور و برشان، ویزارد سیتی خیره شدند.بعد از چند لحظه لودو اولین سوال را از یک مرد جادوگر متشخص که در حال رد شدن بود پرسید.

خلاصه:
مرگخوارا(هوگو,دافنه,لودو و بلاتریکس)فرصت دارند ظرف دو هفته طبق دستور لرد وسایل شکنجه گاه رو عوض کنن و تصمیم میگیرند که اول از مردم سوال بکنن که از چه چیزی بیشتر میترسن تا اون ها لیستی تهیه کنن و به همین دلیل تغیر قیافه میدن و وارد شهر میشن(نکته: قیافه بلاتریکس 10 سال پیر تر شده و رو صندلی چرخدار نشوندنش,در ضمن کچل هم هست)
_____________________________________________________________________________________
هوگو نگاهی به لودو کرد و گفت:اون دفترچه رو بده من ببینم.یه سوال جواب ساده هم نمیتونی بکنی.
و به سمت دختر خانومی که روبرویشان ایستاده بود رفت و گفت : سلام خانوم,میشه بپرسم شما از چه چیزی بیشتر میترسین؟
دختر نگاهی به هوگو کرد و با کیفش زد تو صورت هوگو.و زیر لب چند تا فحش به هوگو داد و رفت.

بلا صبرش تموم شده بود بلند شد و دفترچه رو از دست هوگو قاپید و گفت : واقعا که بی عرضه هستین.
لودو نگاهی به هوگو کرد و گفت : واقعان که,بی عرضه.
بلاتریکس داد زد: با تو هم بودم لودو.

مرگخوار ها به مسیرشان ادامه دادند تا بلا چند پسر بچه در حال بازی رو دید.یقه یکی از بچه ها رو گرفت و چوب دستیش رو گرفت زیر گلوش و تهدید کرد : اهوی بچه اگه جوابمو ندی با همین چوب دستی میکشمت.
پسر بچه که رنگش پریده بود گفت:باشه باشه میگم به خدا میگم :worry:
بلاتریکس به بچه نگاهی کرد و گفت : حالا بگو تو زندگی از چه چیزی بیشتر میترسی؟
-سوسک
بلاتریکس صورتش قرمز شد و فریاد زد: منو مسخره میکنی؟الان حسابتو میرسم
که لودو و هوگو جلویش را گرفتند.

دافنه که تا اون موقع ساکت مونده بود گفت : این پیشنهاد پرسیدن از مشنگا مال کی بود ما که نمیخواییم مشنگا رو شکنجه کنیم که داریم از اونا سوال میپرسیم.باید بریم از جادوگرا پرس وجو کنیم :zogh:

بلا و شرکا که تغییر قیافه داده بودند به سمت جمعیت حرکت کردند.
لودو اولین فردی بود که تحقیق را شروع کرد.

لودو:سلام آقا.میتونم ازتون بپرسم بزرگترین ترس زندگی شما چیه؟
آقا:ای بابا.دست رو دلم نذار.ترس از آینده.نبودن کار.

لودو که تند تند سرگرم نوشتن بود همه نوشته هایش را خط زد و با تعجب گفت:چی داری میگی آقا؟ترس از آینده برای چی؟تا ارباب رو داریم از چی باید بترسیم؟نبودن کار؟خب مرگخوار شو.استخدام رسمی با حقوق و مزایای فراوان.جای پیشرفتم داره.خود من با دو کلاس سواد رفتم وزیر شدم.والا!

آقای مورد نظر با چشمانی گرد شده به لودو نزدیک شد.آستیش را گرفت و با التماس پرسید:ارباب دیگه کیه؟مرگخوار دیگه چیه؟راس میگی که با دو کلاس سواد میشه وزیر شد؟جان من آدرس این ارباب رو به منم بده.ضامن نمیخواد؟معرف چطور؟سابقه کار؟
لودو تازه متوجه اشتباهش شده بود.آستینش را کشید و گفت:اهه...شما که مشنگی!ببخشید.من اصلا نباید با شما مصاحبه میکردم.اصلا شما در اون حد نیستی که من بهت سلام کنم.باید برم یکی مثل خودمون رو پیدا کنم.همه چیزایی رو که گفتم فراموش کن.

لودو از مرد دور شد و او را با نگاههای حسرت بار و قلبی پر از اندوه تنها گذاشت.

لودو با خیالی آسوده سر تکان داد و از آن سه نفر دور شد. دافنه و هوگو هم تصمیم گرفتند به مغازه ای مشنگی سر بزنند و بلا را که در حال انفجار بود، تنها بگذارند.


پوشاک و البسه برادران وارنر

دافنه از صاحب مغازه خواست تا درها را قفل کند و نگاهش را از جماعتی که پشت ویترین های مغازه جمع شده بودند و با نگاه های خیره شان به او، فریاد "سلنا دوست داریم!" بر می آوردند برگرداند و به داخل یکی از اتاق های پرو دوید. همانطور که با چوبدستی مشغول تغییر دادن اجزای چهره اش بود نالید:

- این مشنگای بوقی چه مرگشونه که هر دفعه یه اسم رو من میذارن؟ دفعه اول که بهم گفتن جنیفر لوپز، بعدم فکر کردن گلشیفته فراهانیم...دفعه پیشم که داد زدن مایکل جکسون زنده شده! حالا هم این دختره سلنا! ایش... اصلا بهتره خودمو چند سال پیرتر جلوه بدم.

دافنه مشغول تغییر دادن رنگ موهایش شد و به آواز بچگانه کودکِ صاحب مغازه گوش سپرد:
- یه جایی توی قبلت هست، که روزی خونه ی من بود...به این زودی نگو دیره، به این زودی نگو بلدود...

کمی آن طرف تر،هوگو ویزلی، با چشمان از حدقه در آمده، به ظاهر خودش در آینه نگاه می کرد. با یک تیشرت و شلوار تنگ و کلاهی که نصف موهای نارنجیش را می پوشاند شخص تازه ای شده بود. با دیدن زن میانسالی که به سمتش می آمد دست از قربان صدقه رفتن خودش کشید.

- ببخشید ، شما یه پسر مو هویجی که بوی چایی می ده رو ندیدین؟
- من همون پسر مو هویجی که بوی چایی می ده هستم.
- ااا هوگو خودتی؟

دافنه خودش را جمع جور کرد و سعی کرد بدنبال عینک آفتابی برای خود بگردد. نزد کودک خردسال صاحب مغازه رفت و از او پرسید:
- کوچولو، می دونی عینــ... چرا اینجوری به من نیگا می کنی؟ چی شده؟

در یک لحظه دختر بچه دهانش را باز کرد و فریاد کشید:
- خانوم گوگوش؟

تمام مشتریان مغازه به سمت منبع صدا برگشتند!


چند متر آنطرف تر از بلاتریس

هوگو و دافنه ظاهر شدند. دافنه که بسیار عصبانی شده بود گفت:
- بهتره هر چی سریعتر کارمونو شروع کنیم. امیدوارم لودو زودتر از ما رسیده باشه. فکر کنم اونیه که کنار بلا وایستاده!

دافنه و هوگو به سمت لودو که در کنار یک صندلی چرخدار، نزد بلا ایستاده بود و 10 سال پیرتر به نظر می رسید، حرکت کردند.

- ببین بلا جان، من بخاطر موهات متاسفم. حالام می خوام جبران کنم. اگه تو روی این صندلی بشینی، من تمام روز تسترال حمالیتو می کنم. بشرطی که سرت کچل بمونه. باشه؟

بلا نگاهی نافذانه به لودو انداخت و گفت:

- با ایده تسترال حمالی تو کاملا موافقم. ولی باید بدونم که چرا باید کچل بمونم.
- پس منم نمیذارم بشینی رو صندلی!

دافنه که می خواست کار را زود تر کار را تمام کند گفت:

- بلا! تو منو یاد ارباب میندازی! بزار سرت کچل بمونه!! :pretty:

بلاتریکس که گویا تازه به این موضوع پی برده بود از خوش حالی دست هایش را به هم زد، خود را روی صندلی چرخدار انداخت گفت:

- خب شروع کنیم!