زندگی به سبک سیاه

-جینورا؟!جینی؟!چی شد؟!جینی من نگرانم!تا سه می شمارم و بعد میام تو!
1،2...

- ســــــــــه!(تفاوت ظاهر این عدد با اعداد فوق به دلیل میل نویسنده به نوشتن اعداد به حروف ایجاد شده است!)

یکمرتبه سطلی پر از آب یخ که لینی از غیب ظاهر کرده بود بر سر و روی فلورانسو خالی شد.
- جیــــــــــــــــــــغ!

فلو که در آن لحظه شباهت زیادی به تسترال آب کشیده پیدا کرده بود با جستی از جا بلند شد.
- چته تو؟مگه آزار داری؟صبر کن اگه به ننه ت نگفتم یه آشی واست نپختم.

لینی،الا و باری:

لودو که با الهام گرفتن از داستان عجوزه قل قل زن،قل قل خوران به همکارانش نزدیک میشد گفت
- چقدر حرکت به اینشکل سخته. باز خوبه من هنوز دست دارم و می تونم خودمو قل بدم موندم دافنه چیکار می کنه. چی شد؟بهوش اومد؟

الادورا تبرش را چرخی داد:
- نه به طور کامل.هنوز داره هزیون می گه.ولی من به هوشش میارم.

فلو همچنان در حال جیغ و فریاد و نفرین و تهدید جینی خیالی بود که ابتدا صدای ویژ مانندی را درست از بیخ گوشش شنید و به دنبال آن دسته ای از موهایش روی ردایش ریخت.فلو با بهت و حیرت دست از جیغ و فریاد کشید و ناباورانه دسته موهایش را برداشت و به آن خیره شد. سپس سرش را آهسته بلند کرد تا چشمانش به حضور چهار مرگخواری که بالای سرش ایستاده و لبخند های مرگخوارانه ای تحویلش می دادند روشن و نورانی شود.

مرگخواران:

فلو با ترس آب دهانش را فرو داد.
- پس جینی چی شد؟چه بلایی سرش آوردین؟نکنه شما معجون مرکب خورده بودین تا شکل جینی شین منو فریب بدین؟

لینی سری تکان داد.
- ای بابا این که هنوز تو باغ نیست. مطمئنم معجونای هکتور و چیزای مورفین هم به اندازه این ضربه تاثیر نداشتن.جینی کجا بود؟ تو رفتی تو مقرتون که ظاهرا چون دسترسی محفلو نداشتی شوتت کردن بیرون و سرت خورد زمین و توهم زدی.حالا هم بلند شو مارو ببر تو مقرتون.همین الان!

فلو قسمتی از کله ش را که به لطف ساطور الادورا حالا خالی از مو شده بود خاراند.کم کم واقعیت در ذهنش جان می گرفت و صحنه های پست قبل از آن پاک میشد.در حال حاضر بین چهار مرگخوار گیر افتاده بود که می خواستند توسط او وارد مقر محفل شوند.باید هرچه زودتر فکری می کرد.
- خودتون که دیدین.من نمی تونم وارد شم و شمارو هم نمی تونم با خودم ببرم تو چون دسترسی محفلو ندارم.پس بی زحمت برین سر یکی دیگه خراب شین.منم باید برم.

اما پیش از انکه فرصت کند از جا بلند شود الادورا تاب دیگری به تبرش داد تا برق تهدیدآمیز آن را به نمایش بگذارد.
- درسته. ولی پست لینی مال زمانی بود که تو هنوز دسترسی محفلو نداشتی.اگر الان یه نگاه به پروفایلت بندازی می بینی که داری.بعد از اونم اگر یه نگاه به تبر من بندازی قبول می کنی مارو می بری داخل مقرتون.

-هی!فلور!
فلورانسو در حالی که از برق تعجب در چشمانش هویدا میشد،سرد پاسخ داد:
-بله؟!
الادورا و لینی به هم نگاه میکنند.لینی صداش رو صاف میکنه:
-راستش...ما...میخواستیم با تو صحبت کنیم...
ابرو های فلور جهشی به بالا میکنند:
-و چرا یه مرگخوار باید بخواد با من صحبت کنه؟!
الادورا و لینی مردد به هم نگاه می کنند.اینبار الاودورا صحبت میکنه:
-اوه...احمق نباش فلور!این فقط یه مهمونی چایه!!!
فلور لبخند سرد و سیاستمدارانه ای میزنه.علیرغم تلاش برای نشاندن ماسک بی تفاوتی روی صورت خود،چشم هایش شک و دو دلی را فریاد میزدند.
الادورا سعی کرد لبخند اطمینان بخشی بزند.
-اوه!الادورا!باید بگم شبیه اونایی شدی که دارن کروشیو میخورن!
این صدای جینی بود.
فلورانسو هیجان زده به سوی صدا بازگشت.این جینی بود!جینورا ویزلی،دوستی که در گذشته صمیمی ترین حساب می شد.با یاد آوری آخرین دعوایشان،که بر حسب اتفاق بسیار شدید هم بود؛احساس کرد چیزی در درونش برای هزارمین بار فرو می ریزد.
-سلام،جینی!
برای لحظه ای تصور کرد که برق چشمان جینی را می بیند.اما...نه!چشمان جینورا همانطور سرد و یخی بود.آهی کشید.
-اوه فلور!تصور می کردم میدونی که من از این اسم مخفف متنفرم!
-متاسفم،جینورا!
-در هر صورت خوشحال میشم که دعوتم رو برای مهمانی چای بپذیری!
لحظه ای از ذهن فلورانسو گذشت:دقیقا با چه کسی بود؟!
اما این سوال،جوابی به همراه نداشت.این طور که نشان میداد،روی صحبت جینی به هر سه آن ها بود.
صدای مغرورانه و سرد جینی در گوش فلورانسو پیچید:
-فلور!ازت میخوام که دعوتم رو رد نکنی!چون...
-میام!
این صدای مصمم و تقریبا هیجان زده فلورانسو بود.
هوا رو به تاریکی میرفت...

عصر روز بعد

-اوه!فلور!حقیقتا از دیدنت خوشحالم!
-واقعا،جینورا؟!
-من عادت ندارم چیزی رو دو بار تکرار کنم،فلور!
این صدای گرم جینورا ویزلی بود.در حالی که لبخند قشنگی به لب داشت،فلورانسو را به سوی سالن
پذیرایی راهنمایی کرد.
فلورانسو در حالی که تعجب از چشمان درشتش نمایان بود،رو به جینی کرد:
-من غافلگیر شدم،جینورا!
جینی با خونسردی چوب دستیش را تکان داد.دو لیوان چای!هوا واقعا سرد بود!سپس با همان خونسردی و لحن سیاستمدارانه اش رو به فلورانسو کرد:
-چرا فلور؟!
-در حقیقت من فکر می کردم که...خب...چرا بقیه نیومدن؟!
لحن جینورا متعجب بود:
-بقیه؟!
-خب...الادورا و...لینی...چرا نیستن؟!
-اوه!احمق نباش فلور!کی گفته که اون ها قراره بیان؟!این یه مهمونی دوستانه و صد البته دو نفرس!
فلورانسو صاف نشست:
-خب،توقع نداری باور کنم که فقط یه مهمونیه؟!انتظارت رو به من بگو!!
جینورا لبخند متظاهرانه ای زد:
-تو هنوز هم همونقدر باهوشی،فلور!
-درسته!
-چایت رو بنوش.
-من برای نوشیدن چای به اینجا نیومدم،جینورا!
-چرا اتفاقا!تو به یه مهمونی چای اومدی!وگرنه چه دلیلی داره که تو به منزل یه سیاستمداری که بر حسب اتفاق به سمت جادوی سیاه متمایله،بیای؟!
-تو تغییر کردی!جین...
صدای قاطع جینی در فضای خانه پیچید:
-من تورو برای این دعوت کردم که...
هنگامی که از ادامه نیافتن سخن فلور مطمئن شد،ادامه داد:
-هنوزم دیر نشده فلور!ارباب از سیاه های اصیلی مثل تو خوشش میاد!
پلک چپ فلورانسو می پرید.تقریبا فریاد زد:
-توقع داری که من یه ساحره ی سیاه بشم؟!
-البته که نه!من هم یک ساحره سیاه نیستم!ولی عضوی از محفل هم نیستم!
-تو چ...
-ببین فلور!میخوام باهات رو راست باشم!یک اتفاقاتی داره میوفته که...
-چه اتفاقاتی؟!
-تو باید به ما کمک کنی!
-جدا؟!ولی تو هنوز نگفتی که چه اتفاقی داره میوفته؟!
-اوه!این وحشتناکه فلور!تورو به مرلین،کمی صبر داشته باش!این اتفاق وحشتناک تر از اونیه که تو فکر میکنی!!!این اتف...
جینورا مکث کرد.پوست دستانش به گز گز افتاده بود.احساس خطر کرد.اثر معجون مرکب داشت از میان میرفت...
-چی شد،جینی؟!
لودو به سرعت از صندلی برخاست.به سوی اتاق خواب دوید.در میان راه با خود اندیشید:شانس
بزرگیه که جینورا تا حالا خونه ی خودش رو به فلور نشون نداده!
صدای فلور از پشت در اتاق می آمد:
-جینورا؟!جینی؟!چی شد؟!جینی من نگرانم!تا سه می شمارم و بعد میام تو!
1،2...

میدان گریمولد:

لینی همین‌طور که خشکش زده، با انگشتش جایی بین دو خونه شماره 11 و 12 رو نشونه می‌ده و می‌گه:

- هی شما یکیو ندیدین که درست همین چند لحظه پیش اون بین غیب شد؟

باری که بالاخره موفق شده بود لودو رو از چنگال پرتاب‌های گاه و بی‌گاهش به این طرف و اون طرف نجات بده، نفس راحتی می‌کشه و می‌گه:

- چی؟ کو؟ کجا؟ من که ندیدم.

الا یک قدم به جلو برمی‌داره و دوشادوش لینی می‌ایسته و دستاشو سایه بون چشماش می‌کنه.

- منم دیدم! ولی یادم نمیاد تا حالا تو لیست محفلیا دیده باشمش. احتمالا تازه وارده!

لینی با ناامیدی نگاهشو از خونه‌ای که باید رو به روشون می‌بود اما نبود برمی‌داره و سنگی رو محکم به جلو شوت می‌کنه.

- آخ! چته تو روانی؟

باری به سمت لودوی عصبانی که مشغول مالش نقطه‌ایه که توسط سنگ ضرب دیده، برمی‌گرده و با لحن کنایه‌آمیزی می‌گه:

- خواهش می‌کنم. قابل شمارو نداشت که از قل خوردن نجاتت دادم.

و جوابش هم چیزی نیست جز زبون درازی‌ـه لودو براش!

الا که چشماشو تیز کرده و همچنان به نقطه‌ی پیشین‌ـه ذکر شده خیره شده، ناگهان به خودش میاد و ردای لینی رو می‌کشه.

- اوه نگاه کن. همونی که غیب شده بود باز ظاهر شد.

لینی با اشتیاق برمی‌گرده و نگاهش رو فلورانسو زوم می‌شه که رو زمین پهن شده و معلومه با سرعت زیادی از خونه به بیرون پرتاب شده.

الا و لینی نگاهی به هم می‌ندازن و برقی که تو چشماشون شروع به درخشیدن می‌کنه می‌شه فهمید که هردو به یه چیز فکر می‌کنن. بنابراین هردو همزمان به سمت فلورانسو به حرکت در میان. شاید به کمک فلورانسویی که همچنان به ورود به محفل اصرار می‌ورزید می‌تونستن این خونه‌ی نمودارناپذیر رو رویت کنن ...

نزد ماگل ها

پسربچه که باديدن لودو در آسمان در شرف ذوق مرگ شدن بود، با اين فرمت گفت:

- ددى ددى! ايز آن ماي توپ؟

پدر که طبيعتا شعوري بيشتر از پسر محصول2014 خود نداشت گفت:

- يس، يس.
- اوه ماي مرلين.

و پسر و پدر شعری سرودند كه سالهاي سال ماند.

- وان توپ دارم قل قليه/ رد و وايت و ابيه/ ميزنم زمين هوا ميره/ وي دونت نو كه تا كجا ميره.

نزد محفليون

دامبلدور كه از عجز به فرمت اين درآمده بود گفت:

- پسر گل مامان...
- من موکتم.
- موکت گل مامان غذا چى دوست داره؟
- شپش و کرم هايي كه يه موكت مي خوره.
- بذار بابات بياد خونه.

جماعت محفلي كه چاره اى در کار نديدند، در عرض چند ثانيه همگى روى موکت، موکت بى جان، پخش شدند تا بلكه شپشی بيابند كه موكت، موكت جاندار، بخورد. ناگهان فلورانسو که عضو محفل نشده و راز آن را هم نمى دانست اما به خواست مستقيم نويسنده مانند تسترال در را باز كرد و گفت:

- تو رو مرلين بذاريد بيام تو. مريضم، بچه خردسال دارم منم عضو كنيد.

بعد بلافاصله رو كمر موكت، موكت جاندار، نشست و گفت:

- چه نرمه! پالاز موکته؟

دامبلدور با لحن مادرانه ای گفت:
- پسر عزیزم انقدر به خودت زحمت نده. تازه از راه رسیدی. در ضمن ما تو محفل از این لوازم تجملی استفاده نمی کنیم.به جاش به تزکیه روحمون می پردازیم.

گیلبرت که علی رغم مشکلات حاد روانی تحت تاثیر این حرف قرار گرفته بود به حالت نشسته درآمد و با نگاهی به چهره های لاغر و نحیف محفلیونی که گرداگردش حلقه زده بودند به دنبال اثرات تزکیه نفس و روح در صورت های آنها پرداخت. سپس بی هیچ حرف دیگری دراز به دراز روی زمین افتاد.بلافاصله اعضای محفل به جنب و جوش افتادند.

- ای وای خدا مرگم بده!پسرم؟گیلی مامان؟با مامی حرف بزن.
- پروفسور یه مرتبه چش شد؟
- دامبل چیکارش کردی؟اگر گلی بفهمه سه طلاقت میکنه.

هرمیون بعد از شنیدن این حرف از رون یکی پس کله شوهرش نواخت.
- این چه طرز حرف زدنه؟ از همون اولش هم معلوم بود منو تو با این درجه آیکیو به هم نمی خوریم.نمی دونم چرا تسترال شدم با توی چلغوز یه لاقبا ازدواج کردم.

جینی که خواهر شوهر بازیش در بدترین زمان ممکن گل کرده بود پرید و موی وز هرمیون را کشید.
- ببند دهنتو دختره ایکبیری.من که می دونم اینا همه ش بهانه ست تا از رون جدا شی تو از همون اولم چشمت دنبال شوهر من بود. از خداته منو طلاق بده بیاد توی سیم ظرفشویی رو بگیره.

در حینی که دو زن در میان حلقه تشویق کنندگان (که عمدتا موقرمزها را شامل میشد) مشغول گیس و گیس کشی شده بودند دامبلدور رو به گیلبرت که تمام این مدت از جایش تکان نخورده بود گفت:
- پسرم بلند شو. رو زمین نخواب سرده سرما می خوری.بابات منو دعوا می کنه.آفرین پسر گلم.

- من در حال حاضر موکتم تا به پرستیژ اینجا بیام.فقط به بقیه بگین با کفش گلی از روم رد نشن چون بعدا پاک کردنش سخته.

دامبل:

همان لحظه- میدان گریمولد

پاق!پاق!پاق!بامب!

چهار مرگخوار در میدان گریمول ظاهر شدند.اما لودو به خاطر اضافه وزنی که اخیرا پیدا کرده بود در اثر فشار ناشی از آپارات محکم به زمین برخورد کرده و چون توپی به هوا رفته بود و در حال حاضر به دلیل برخورد با در و دیوار و درختان موجود در میدان، مرتب حالت رفت و برگشت را تکرار می کرد.
لینی به تلاش های باری برای متوقف کردن و بازگرداند لودو روی زمین نگاهی انداخت.
- نباید میاوردیمش.با این اضافه وزن آپارات کردنش فقط برامون دردسر درست می کنه. تو عملیات قبلی هم خورد زمین و مثل توپ هرکی سر راهش بود له کرد.

الادورا لبه خونین ساطورش را لمس کرد.
- از بحث لودو که بگذریم الان یه مشکل دیگه داریم. ما رد این پسره خل و چلو تا اینجا گرفتیم.اگر رفته باشه تو مقر محفل چه جوری میتونیم بریم بیاریمش وقتی اونجا نمودار ناپذیره؟

دامبل برای چند دقیقه مات و مبهوت به گیلبرت زل میزنه.چشماشو میماله.بعد با احتیاط جلو میره.از چپ و راست نگاه های مختلفی به گیلبرت میندازه.آروم دستشو جلو میبره و گونه گیلبرت رو لمس میکنه و البته این کارش زیاد به مذاق گیلبرت خوش نمیاد!
بالاخره بررسیش تموم میشه و درحالیکه چشماش پر اشک شده دستاشو به دو طرف باز میکنه!
-گیلی!پسرم!این خودتی؟برگشتی؟

گیلبرت توجهی به ابراز محبت پیرمرد ناشناس نمیکنه.ولی طرف دست بردار نیست!
-پسرکم.بیا بغلم.

موضوع برای گیلبرت پیچیده تر میشه.باباش که گلرت گریندلوالده.پس فقط یه گزینه باقی میمونه.گیلبرت نگاهی به صورت و ریش بلند طرف میندازه.
-مامان؟ بمیرم برات! چقدر سختی کشیدی.معلومه اصلا به خودت نرسیدیا!

جیمز پقی میزنه زیر خنده. قیافه دامبل کمی میره تو هم. به سختی جلوی خودشو میگیره که یکی از سخنرانیای تاثیر گذارشو ارائه نده.مخصوصا سخنرانیش درباره برتی بات و شباهت هاش با پاستیل های مشنگی در اون لحظه بسیار وسوسه کنندس. ولی خب.اون دامبله و جادوگر بزرگیه و جلوی خودشو میگیره.
-گیلبرت!من و پدرت دوستای خوبی بودیم.یعنی دوستای خیلی خوبی...خیلی خیلی خوب!
تاکید روی خوب گیلبرتو کمی مشکوک میکنه!
-چقدر خوب مثلا؟!
دامبل سوال رو نشنیده میگیره.چون به نفعشه! مبلی رو به گیلبرت نشون میده.
-بیا پسرم.بیا بشین.حتما خسته ای.

گیلبرت مخالفت میکنه:نه! من فقط کار میخوام.به هیچ دلیل دیگه ای هم اینجا نمیمونم.کار بدین به من.

دامبل با اصرار گیلبرت رو به طرف مبل میبره.اونم مقاومت نمیکنه و میره. ولی وقتی به مبل میرسن گیلبرت به جای نشستن روی مبل چهار دست و پا جلوی مبل زانو میزنه.دامبل که گیج شده می پرسه:
-چیکار میکنی پسرم؟چیزی گم کردی؟

گیلبرت:من میزم!لطفا با من صحبت نکنید!

ریموس نگاهی به سرتاپای شخص پررویی که چنین جملاتی رو بیان کرده می‌ندازه. هرچی بیشتر نگاه می‌کنه بیشتر حس می‌کنه که این آدم اصلا باهاش شوخی نداره. بخصوص که هر لحظه رنگ صورتش سرخ تر می‌شه و چه حدسی می‌شه زد جز این که داره صبرش تموم می‌شه؟

ریموس می‌خواد واکنشی نشون بده که صدای فریادهای ویزلی کوچک شماره هزارم به هوا بلند می‌شه. چنین شخصی با چنین اعصاب و روانی بهتره وارد خونه نشه. جلو بچه خوبیت نداره.

- خب متاسفـ...

ریموس با دیدن چهره فرد مذکور که به نظر می‌رسید اصلا از طرز حرف زدنش خوشش نیومده، حرفشو می‌خوره و به جاش جلو میاد و دستشو رو شونه های گیلبرت می‌ذاره و بعد از بستن در شروع به قدم زدن باهاش می‌کنه.

- یه نگاه به لباسای من بنداز.

گیلبرت با حالت عجیبی نگاهشو به لباسای ریموس می‌دوزه.

- می‌بینی چقد کهنه س؟ تازه جرواجرم شده! یعنی چی؟ یعنی پول ندارم لباس بخرم! بودجه محفل کمه. خب این چیو به تو می‌فهمونه جز این‌که من خودمم بیکارم؟ بنابراین، متاسفانه متاسفم!

ریموس با امیدواری دستشو از رو شونه های گیلبرت برمی‌داره و میاد صحنه رو ترک کنه که گیلبرت مانعش می‌شه.

از اون طرف جیمز که کنجکاو شده بود و از لای در اونارو دید می‌زد با دیدن این صحنه بلند می‌گه:

- یه مرد نسبتا عجیب با علائم حاد روانی با عمو ریموس دست به یقه شده!

جیمز بعد از این که می‌بینه هیچ کدوم از اعضای خانه به حرفش توجه نمی‌کنن درو کامل باز می‌کنه و اشاره ای به ویزلی‌های کوچک می‌کنه.

- دایی‌ها و خاله‌های عزیز! با شماره سه ی من همگی به سمت اون مرده حمله ور می‌شین و از سر و کولش بالا می‌رین. یک ... دو ...

اما قبل از این‌که به شماره سه برسه دامبلدور که خروج این همه ویزلی رو مناسب نمی‌دید دست از تنبلی برداشته و خودشو به در رسونده بود. دامبلدور بعد از هدایت جیمز به داخل خونه دستی به عینکش می‌کشه. یعنی اونی که می‌بینه واقعا گیلبرته؟!

خلاصه:

تنها پسر گلرت گریندل والد به نام گیلبرت از بیمارستان روانی فرار کرده.محفل و مرگخوارا دنبالشن. گیلبرت دچار اختلال حواس و بسیار خطرناکه!

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

محفل ققنوس:

-هنوز خبری از پسر عزیزم نشده؟

ریموس لوپین زوزه ای سر داد!
-پروفسور! چند بار باید بگیم؟ اون پسر گلرته...پسر شما نیست. شما اصلا یادتون میاد بچه ای به دنیا آورده باشین؟

دامبلدور به دنبال دستمالی گشت ولی خیلی زود منصرف شد. بودجه محفل برای خرید چنین کالاهای لوکسی کافی نبود. بنابراین با ریشش اشک هایش را پاک کرد.
-یادم نمیاد. ولی این احساسات مادرانه اشتباه نمی کنن.شما نمی فهمین. هرگز مادر نبودین که درک کنین. پسرمو پیدا کنین. ولی قبلش درو باز کنین...یکی یه ساعته داره زنگ می زنه. نمی دونم چطوری داره زنگ می زنه.چون اینجا اصلا زنگ نداره. همون روز اول ماندانگاس زنگشو دزدید و فروخت و بعدم انکار کرد.من به ماندانگاس اعتماد کامل دارم.

ریموس که به خوبی می دانست سخنرانی دامبلدور به این سادگی ها تمام نخواهد شد به طرف در رفت و آن را باز کرد.پشت در جوانی بلند قد و کمی عجیب و غریب ایستاده بود.

-فرمایش؟
-کار!
-خب کارتونو بفرمایین!
-کار ندارم...کار می خوام!
-آقا شما چطوری زنگ در اینجا رو زدین؟ اینجا زنگ نداره.و تازه این مهمتر از این قضیه نیست که این خونه کلا دیده نمی شه!

گیلبرت که ظاهرا به حرف های ریموس گوش نمی کرد به دستگیره در خیره شده بود.
-گشنمه...نیم ساعتی می شه که چیزی نخوردم. قبلشم جز دو تا جوجه عقاب و یه کروکودیل چیزی از گلوم پایین نرفته. می خوام غذا بخورم. پول ندارم.پول ندارم، چون کار ندارم! لان تو باید کاری به من بدی...وگرنه ازت به عنوان خلال دندون استفاده می کنم.

جوجه عقاب داد و بیداد راه انداخته بود و از وسط آن جیغ های کشنده می گفت:«من عقابم!به جان اون یارویی که منو از آسمون انداخت پایین عقابم! » ولی گیلبرت که زبان عقابی بلد نبود! من و شما هم بلد نیستیم بنابراین گیلبرت این وسط به خاطر یاد نداشتن زبان عقابی 150 گالیون جریمه میشه!به فرض این که خواننده های این رول هم 40 نفر باشن...هووم... 200 گالیون سر جمع جریمه میشه!باشد تا زبان عقابی ترویج پیدا کند!

نویسنده:این چرت و پرتا چیه؟برو اونور تا من رولم رو بنویسم!
راوی: چشم!

همان موقع، خانه ریدل

لرد ولدمورت در صندلی شاهی اش کمی جابجا شد و آرنجش را گذاشت روی دسته ی صندلی و کف دستش را زیر چانه اش قرار داد.به وینسنت چشم غره ای رفت و رو به الا گفت:
-و بعدش شما اومدید اینجا هان؟

الا جواب داد:
-بله ارباب!اگه بتونیم از گیلبرت به عنوان یه جاسوس استفاده کنیم خیلی خوب میشه.

لرد کمی سرش را تکان داد و به وینسنت کرابی که به دلیل تلاش های بیهوده و پی در پی الا برای در آوردن گوشی از شکمش، قرمز شده بود و در جاهایی از بدنش هم اثراتی از استفاده غیر اصولی ساطور دیده میشد نگاه کرد.با صدای بلند گفت:
-چهار تا مرگخوار فورا بیان اینجا!

همزمان با تمام شدن انعکاس صدای لرد سیاه، سه مرگخوار از غیب ظاهر شدند.یکیشان یک کلاه شاپوی عجیب و غریب روی سرش گذاشته بود و با آن تیپ عجیب و شاید هم ترسناکش به نظر می آمد که کسانی که با نظرش مخالف بودند را درسته قورت می داد.لودو بگمن چند قدم جلو گذاشت و رو به لرد گفت:
-کاری داشتید ارباب؟

لرد به افرادی که به دستور او ظاهر شده بودند نگاهی انداخت.لینی و آشا کمی سرجای خود تکان خوردند.انگار با زبان سکوت می گفتند:«جان ما یکی رو پیدا کنید تا چهار نفر بشیم!ما تحمل کروشیو های اربابی رو نداریم!»در نهایت، ارباب مرگخواران کمی در صندلی شاهانه اش فرو رفت و گفت:
-ما رو چی فرض کردید؟

لودو گفت:
-قدر قدرتا!ارباب تمام پلیدی های جهان!دارک ترین دارک لرد جهان!بزرگترین دشمن محفل ققنوس و اون پیرمردک با اون ققنوسش!بزرگترین شیطان جهان!
-کروشیو!مگه ما شیطانیم؟ما لرد ولدمورتیم!و خب...ما شمردن هم بلدیم.و شمایی که اینجا ظاهر شدید سه نفرید!نفر چهارم رو برای ما بیارید!

لینی به خودش جرئت داد و سعی کرد به لودویی که روی زمین درد می کشید توجه نکند.رو به اربابش گفت:
-ولی ارباب...فقط ما موندیم اینجا!مورفین رفته چیز بگیره، مرلین هم رفته تا در جلسه شورای الهی زوپس شرکت کنه...

لرد حرف لینی را قطع کرد.گفت:
-شورای الهی که تاریخ جلسه ش یکسال بعده!
-بله ارباب...ولی مرلین زودتر رفت تا یه جا پیش هرا و زئوس پیدا کنه!بقیه افراد هم همه شون ماموریت رفتن!
-به ما مربوط نیست!یه نفر دیگه باید تا چهار دقیقه و پنجاه و نه ثانیه دیگه اینجا باشه!

الا که دید وضعیت داره خراب میشه ناچارا دستشو برد پشت پرده و از اون پشت مشتا یه سال اولی دست و پا چلفتی بوقی رو کشید بیرون و گذاشت جلو لرد!پسرک سال اولی با لکنت گفت:
-اینـــ ج ج جا کجاست؟

الا گفت:
-اینم یه مرگخوار سال اولی!خواستید میتونید سپر کنیدش!

لرد به پسرک که فوق العاده تصادفی نامش باری رایان بود چشم غره رفت.سپس رو به مرگخوارانش گفت:
-برید دنبال اون محفلیا و زودتر از اونا گیلبرت رو پیدا کنید!

شش مرگخوار خبردار ایستادند و با هم یکصدا گفتند:
-چشم ارباب!

----------

فکرکنم سوژه رو شهید کردم!اگه اینطوره رول منو حساب نکنید :ball:

پس از سپیده دم، خورشید با غرور از فراز قله های سر به فلک کشیده ی کوه ها، طلوع کرده و پارچه ای یکدستِ اطلسی از روشنایی بر زمین افکند ... و پس از یک به کوه ها که یعنی " دلتون بسوزه قد من بلندتره!" اوج گرفت.
ناگهان ابرهای عجیب غریبی که اصولا نباید می بودند، در آسمان پدیدار شدن و چهره ی خورشید را استتار کردن.
ابرهای سیاهی که روشنایی روز را از کوهستان گرفتند.

بر لبه ی صخره ای در آن کوهستان، در نقطه ای که ابرها انند دامنی خاکستری پایین پیراهن زرد کوه ها به رقص و حرکت درآمده بودند، عقاب مادری بالهایش را باز کرد و خودش را به به آغوش باد سپرد. دست های نامرئی باد هم از بالهایش گرفته و او را در میان آسمان و زمین به پرواز درآورد.
مادر بعد از یک هنرنمایی در آسمان، نزد جوجه اش برگشت. با ایما و اشاره هایی سعی کرد به او بگوید " بپر حالا نوبت توست!"

بچه عقاب که انگار، مادرش را نه می بیند و نه می شنود، محو تماشای غرش ها و گلاویز شدن ابرها با یکدیگر بود.
مادرش با بالهایش کمی او را به جلو هل داد. جوجه چند قدم عقب رفت.
مادر این بار با منقارش او را به پرتگاه نزدیک تر کرد. باز جوجه مقاومت کرد.
مادر کلافه از این وضعیت، با لگد به ما تحت جوجه زده و او را از ارتفاع چند هزار متری پرت کرد.

جوجه:
- جیــــــــــ

کمی بعد – جوجه هنوز در حال سقوط
- جیـــــــــــــ

کمی بعدتر
- جــــــــــــ

کمی بعدترتر
گومــــــــــــــپ! ( افکت برخورد جوجه با سطحی سخت )

مادر جوجه:
-

جوجه عقاب در حالی که سعی داشت پرنده های آبی کوچکی که اطراف سرش می چرخیدند و بعد از برخورد او با صخره ای پدیدار شده بودند را شکار کند، با شنیدن صدای قدم هایی، حواسش به سمت تاریکی درون صخره ( غار مانند) معطوف شد.

صدای بم و خشنی گفت:
- غـــــــــــــذا!!!!!

بعد از این صدا جوجه دو جفت چشم زد را دید که از تاریکی به او زل زده اند. موهای سبز! قد 180! وزن 80! ( عقابه، باهوشه، می فهمه وزن چقده!)
گیلبرت با لبخندی زشت و چندش آور، جوجه را از روی زمین برداشت و در دستانش فشرد.
با بیشتر شدن جیغ ها و جیک جیک های جوجه، صدای خنده ی گیلبرت بلندتر و زشت تر شد.