قلعه‌ی روشنایی!

محفلی‌ها که با لشکر بز مواجه شده بودند، دست به ردا بردند تا چوبدست‌هایشان را بیرون بکشند؛ امّا یادشان افتاد که دامبلدور اکیداً هرگونه کشت و کشتار را منع کرده بود و آنها این آپشن را در اختیار نداشتند. هرچند که نمی‌دانستند آیا بزها هم شامل این بند می‌شوند یا نه، امّا ترجیح دادند که این موضوع را کشف نکنند و مانند جادوگران و بزهای مدرن، پا به میز مذاکره بگذارند. به هرحال، هرچه که باشد، امروزه دیگر همه مذاکره می‌کنند، شما چطور؟

- معععع   

- خب بفرمایین که آبرفورث چه پیامی برای ما داره؟

- مععععع!   

نورا گفت: «بله‌بله، متوجهم، حالا پیشنهاد شما چیه؟ » البته نورا نمی‌فهمید که آن بز چه می‌گوید؛ ولی می‌ترسید که اگر به این موضوع اذعان کند، بز نفسی از سر خشم از سوراخ‌های بینی‌اش بیرون بدهد و نورا را به هوا پرتاب کند. برای همین تصمیم گرفت که هرچه آنها می‌گویند چشم بسته بگوید چشم.

- معععع!!!

مع سوم نه از جانب بزها، بلکه از طرف هرپوی کثیف بود که سر یک قوطی زنگ زدۀ خاکی با یک کره‌بز دعوایش شده بود و به او فحش‌های رکیک به زبان بزی می‌داد. یا حداقل به زبانی که فکر می‌کرد زبان بزی است. به هرحال، هرچه که گفته بود به شدت اشک آن کره‌بز را در آورده بود. از چشمان کره‌بز آبشار جاری شده بود، چشمانش درشت و ستاره‌ای شده بود و مانند شخصیت‌های انیمه‌ای، دهانش بیش‌تر از فکش باز شده بود و داشت یک‌نفس عر می‌زد!

هرپو بی‌توجه به وضعیت کره‌بز، با شادمانی از موقعیت استفاده کرد، قوطی را به عنوان یک غنیمت جنگی برداشت و سپس تنبانش را پایین کشید و جلوی چشم همه در آن قوطی ریـ... اهم اهم.   

امّا همه مانند هرپو بی‌سخاوت و بی‌نزاکت و بی‌ارادت و موی بلند، روی سیاه، ناخن دراز، واه واه واه نبودند! مخصوصاً لیلی که بسیار عواطف مادرانۀ قدرتمندی داشت. بعد از آنکه دید کره‌بز به چه حالی افتاده، او را در آغوش گرفت و از جیبش کمی از گیاهان پرورش داده شده توسط نوۀ بزرگش را به او داد. او این گیاهان را از اتاق نوه‌اش برداشته بود تا بابت استعدادهای درخشانش، مدام او را مورد تحسین قرار دهد.

هرچند که نتیجۀ به دست آمده اصلاً مطلوب و تحسین‌برانگیز نبودند و لیلی تازه متوجه شد که جیمز سیریوس چرا تا به این حد به کلاس گیاه‌شناسی علاقه‌مند است و در این ترم، برای این کلاس ساعات اضافه برداشته.

کره‌بز که لیلی نامش را شنگولک گذاشته بود، چشمانش از رنگ زرد به رنگ سرخ تغییر یافت و به جای گریه و زاری، حالتی سرخوشانه و لبخندی ملیح به او دست داد و به آرامی گفت: «معععع» سپس خندید.

لیلی نگاهی به شنگولک سرخوش در آغوشش انداخت، نگاهی به لشکر بزها انداخت، سپس نگاهی به شنگولک انداخت، نگاهی به هرپو انداخت که داشت قوطی را بو می‌کـ... اه نه این صحنه رو بی‌خیال... دوباره نگاهی به شنگولک، سپس نگاهی به لشکر بزها و باز هم نگاهی به شنگولک انداخت. و تازه که فهمیده بود خودشان را در چه دردسری انداخته‌اند گفت: «اوه.»   

اوضاع بوی خوبی نمی‌داد. آن‌قدر بد که بویش حتی از بوی محتویات قوطی هرپو هم بدتر بود. محفلی‌ها که دیدند شرایط تا به حدی خطرناک است که هیچ مذاکره‌ای به کارشان نمی‌آید، فرار را به قرار ترجیح دادند و با نهایت سرعت شروع به دویدن کردند. البته به غیر از نورا که به پرواز درآمده بود و سعی می‌کرد به سمت عقب فوت کند بلکه به سرعت حرکتش افزوده شود. به شکل عجیبی هرچه بیش‌تر می‌دویدند به لشکر بزها افزوده می‌شد و شاخ‌هایشان از رگ گردن به محفلی‌ها نزدیک‌تر بودند.

تا آنکه ابر کنار رفت و ماه کامل نمایان شد. ریموس لوپین به خود پیچید، لباس‌هایش مانند هالک پاره شدند و زوزه‌کشان، تغییرشکل داد و به سمت بزها یورش برد. لیلی با یک دست چشمان شنگولک و با دست دیگر چشمان کوین را گرفت تا این صحنه را نبینند. هرپو نیز دست بر روی چشمان قوطی ارزشمندش گذاشت، یا جایی که فکر می‌کرد احتمالا چشم‌هایش آنجا هستند.

چندی بعد، ابر دوباره جلوی ماه را گرفت و ریموس به همان شکل سابق برگشت و به طرزی عجیب، لباس‌هایش دوباره به تنش بازگشته بودند. باد گلویی سر داد و تکه‌ای پشم بز از دهانش خارج شد.

- مگه دامبلدور نگفت هرکاری می‌کنید کسی رو نکشید؟   

اما با شنیده شدن صدای «معععع» از معدۀ ریموس، مشخص شد که لشکر بزها همچنان دارند در اثنی عشر ریموس، به خوبی و خوشی زندگی می‌کنند و روز را به شب می‌رسانند.

نورا که شاخۀ درختی را محکم گرفته بود گفت: «حالا با این شنگولک سرخوش چی‌کار کنیم؟ اگه ابرفورث بفهمه که کره‌بزشو چیزخور کردیم، خودمون رو چیز خور می‌کنه!»

تانکس که انگار فکر بکری به سرش زده باشد، دست بر روی شانۀ لیلی انداخت و گفت: «حالا که ریموس جون تنها شاهدین قضیه رو از بین برده، ما هم مدرک جرم رو از بین می‌بریم.» ⁦⁩

لیلی که شنگولک را محکم در آغوش گرفته بود، جیغ‌زنان گفت: «نه! عمرا! من نمی‌ذارم بچه‌مو بکشین!»

اما پیشنهاد باقی محفلی‌ها کشتن شنگولک نبود. نه آنکه نخواهند، بلکه نمی‌توانستند! درواقع پیشنهاد تانکس این بود که آنها شنگولک را به چند ترول بفروشند، بلکه ابرفورث هرگز کره‌بز خود را در آن وضعیت نبیند.

لیلی با خنده‌ای گفت: «به‌نظرتون بچه‌ترول‌ها هم بامزه‌ن؟»  

هیچ‌چیز مثل صدای ترک خوردن مهره‌های کمر یک دوست، آدم را به فکر فرو نمی‌برد که «وای! شاید باید امشب رو توی خونه می‌موندیم و چایی دم می‌کردیم.»

ولی نه. ما محفلی بودیم. محفلی‌ها عقب‌نشینی نمی‌کنند! مخصوصاً وقتی یک بز پلاک‌طلایی با شماره هفت (که از حق نگذریم، عدد خاصی است!) جلوی راهشان سبز شده باشد.

راستی، بزها چه صدایی از خودشان درمی‌آورند؟ امیدواریم این ضعف راوی فعلی را به بزرگی خودتان ببخشید؛ بالاخره «چندیست که این حافظه در خدمت ما نیست.» متاسفانه!

به‌هرحال... بز شماره هفت هم همان صدایی را درآورد که بقیه بزها درمی‌آورند؛ همان چیزی که انتظار می‌رفت. 

- چی؟

بز دوباره حرفش را تکرار کرد...

- چی میگی تو؟!

نچ! انگار این محفلی‌ها نمی‌فهمیدند!

- بابا دارم میگم آبرفورث منو فرستاده! دِ عقل ندارید تو کله‌تون، وگرنه حتماً حرف من رو که بز سوگلی خاص آبر هستم می‌فهمیدید! اصلاً حالا که این‌طوره... میرم به بقیه دوستام میگم بیان به حسابتون برسن!

زمین لرزید و @نورا پردفوت دوباره افتاد روی زمین؛ البته طولی نکشید که باد موافق آمد و نجاتش داد.

اما این دلیل نمی‌شد گله‌ی بزهایی که زمین‌لرزه را ایجاد کرده بودند، عقب بنشینند...

- بع بع بع!

آیا اعضای محفل ققنوس می‌تونستن بز شماره هفت رو به مذاکره وادار کنن؟ یا مجبور به دعوا می‌شدن؟ شاید هم حالا که از طرفی توسط پسران محفل و از طرف دیگه توسط بزهای آبرفورث محاصره شدن، شکست رو قبول کنن؟! توی قسمت بعدی خواهید فهمید!

هرپو و گادفری و کوین و... که در گوشه ای زیر سایه ی خانه ی گریمولد ایستاده بودند و سیسِ گنگ گنگ، دختر، آب آلبالوی الکلی و ماده ی انفجاری فضانوردی را گرفته بودند، هیچ جوره به نظر نمی‌رسید که بخواهند بیخیال این دور‌دور شبانه و گرلز نایت دختر ها بشوند. و از طرف دیگر، تانکس که هر پنج ثانیه یک بار، از خوشحالی رنگ موهای خود را از صورتی به بنفش، از بنفش به آبی فیروزه ای، و از آبی فیروزه ای به سرخابی تغییر میداد هم، هدف به ظاهر آسانی نبود.

در آنطرف، لیلی و دملزا طوری به آن ها نگاه میکردند که انگار هیچوقت قرار نبود از دستشان خلاص بشوند. لیلی با نگرانی رو به دملزا که در چشم هایش اکراه خاصی دیده میشد کرد.
- چی کارشون کنیم؟
- با شماره ی سه... بدو.
- چی؟
- ۱... ۲... ۳... بدو!

دملزا و لیلی هر دو به طرف مخالف آن ها شروع به دویدن کردند. لیلی که آموزش راه رفتن و حتی دویدن با کفش های پاشنه بلند ۱۰ تا ۲۰ سانتی را بلد بود، نگرانی ای برای دویدن با کفش های ۱۵ سانتی اش نداشت. و دملزا هم که موهایش به دو طرف بافته شده بود، در هنگام دویدن هر دو طرف موهایش به هوا رفته بودند. تانکس به همراه گروه زیادی از پسر های محفلی و کوین، پشت سر آن دو میدویدند. بعضی هایشان در هنگام دویدن آنقدر دهانشان را باز میکردند و فریاد میزدند، که باد آب دهانشان را بر روی صورت دیگری پرت میکرد.

آب دهان هرپو، تقریبا ۳ دقیقه بود که روی صورت سیریوس افتاده بود، اما کم کم داشت خشک میشد پس جای نگرانی نبود. نورا که از لیلی و دملزا جا مانده بود، حالا به همراه باد با سرعتی دوبرابر سرعت گروه پسر های محفلی، به سمت لیلی و دملزا برده میشد. متاسفانه او با اینکه کوچک و لاغر و نحیف بود، بزاق دهانش بسیار زیاد بود. و چون دهانش را باز کرده بود و فریاد میکشید، آب دهانش روی سه چهار نفر از جمله سیریوس بیچاره، پاشیده می‌شد.

لیلی و دملزا بلاخره موفق شدند در کوچه ای بپیچند و نفسی بگیرند. اینجا بود که نورا هم با باد، به همان کوچه پیچیده شد و پرت شد روی زمین.
- آخ!

صدای مهره های کمر نورا در گوش لیلی و دملزا پیچید پس آن دو تصمیم گرفتند نورا را با وجود اینکه درحال جرقه زدن بود، روی دوششان بگذارند و با خود به دوردورشان ببرند. لیلی، دملزا و نورا بی خبر از عاقبتی که در انتظارشان بود، در کوچه های شهر میپیچیدند تا اینکه، به یک بز برخوردند. بزی که روی پلاک دور گردنش، شماره ی ۷ حک شده بود. پلاک دور گردن بز، از طلا بود و اگر با دقت روی آن را میخواندی، درخشش کلمات A.D یا همان آبرفورث دامبلدور چشمانت را کور میکرد.

تا زمانی که همه پاشون رو از در بیرون بذارن شرایط عالی به نظر می رسید. قرار بر فسق و فجور بود و محفلی ها جون می دادن برای فسق و فجور.

ولی خوب...لحظه ای که در خونه ی گریمولد رو بستن همون سکوتی که قبلتر حاکم شده بود برگشت. نیمفادورا برای بار دهم فریاد زد:
- آخجون خراب بازی!

و بعد با لبخند گشادی که هر لحظه بیشتر و بیشتر متزلزل می شد به نورا و دملزا و لیلی خیره شد.
- خوب حالا چی کار کنیم؟

این سوالی بود که در ذهن همه می گذشت و در آخر دملزا پرسید.

لیلی دستی به چونش کشید.
- ازونجایی که دخترامون زیادن می تونیم گرلز نایت بگیریم آرایش کنیم یا بریم پارتی.

- شایدم بریم دور دور.

با این حرف دملزا، تانکس بالا و پایین پرید.
- آخجون دور دور. من برم جارومو وردارم...نه صبر کنید همه تون باید جارو بردارید که بتونیم همراه بار بزنیم.

لیلی مقداری به سمت دملزا خم شد.
- واقعا مجبوریم با تانکس بریم؟
- نکنه ماها بو می دیم نمی خواید مارو ببرید؟

در گوشه ی زیر سایه ی خونه گریمولد هرپو و گادفری و کوین (و...)ایستاده بودند. آیا دخترای محفل می تونن به طوری موثر مردا و بچه ( و تانکس) رو بپیچونن و به گرلز نایتشون برسن؟ یا در دام بومری این جماعت مجبور میشن زندگی به بطالت بگذرونن؟ در قسمت های بعد بفهمید.

- هومممم... چه‌قدر این چاییو خوب دم کشیده! دقیقا به اندازه هل داره. نه اون‌قدر زیاد که دلو بزنه؛ نه اون‌قدر خنثی که حس نشه. مگه نه؟ هیچی به اندازه‌ی یه چایی خوب دم کشیده خستگی آدم رو در نمی‌کنه. قبول دارین؟ یک آبنبات لیمویی هم که کنارش باشه دیگه اصلا اوف! یادم باشه توی J بنویسم که «صمیمی شدن خوبه ولی تا چای‌هل با آب‌نبات لیمویی توی یک عصر تابستونی رو امتحان کردی؟» به نظرم بره تو اکسپلور! می‌ره یا نه بچه‌ها؟ شرط ببندیم؟ راستی این چاییه که این همه تعریفشو کردیم رو کی دم کرده امروز؟ کار مالیه؟ یا دملزا؟ تو بودی نیمفا؟ بابا یک ربعه با شما دارم حرف می‌زنم دیوارها! کجایین همتون؟!

دامبلدور مطابق معمول زمان حضورش در خانه‌ی شماره‌ی 12 گریمولد را در آشپزخانه به سر می‌برد. با حالتی نیمه‌ولو به صندلی تکیه داده و پاهایش را درازکرده بود روی چهارپایه. استکان در یک دست و آب‌نبات در دست دیگر. همه چیز برای این که از عصرش لذت ببرد فراهم بود، جز سکوت کسالت‌بار دیگران.

نورا سرش را به قوطی کبریتی تکیه داده بود و آرام آرام سرش را به آن می‌کشید تا جرقه‌های خنثای بدون شعله درست کند. هرپو که توجهی نداشت که در سطل آشغال باز است، دستش را تا آرنج در دماغ فرو کرده بود. دملزا از میان کیف یادداشت و جداولش، برگه‌های تاریخ مصرف گذشته را جدا می‌کرد. نیمفادورا که موهایش یکدست خاکستری شده بود بالاخره سکوت را شکست.

- ببخشید که رک می‌گم‌ها پروفسور... ولی می‌دونین چیه؟! این که توی این سن و سال با قالب «صمیمی شدن خوبه ولی...» جوییت می‌زنید، شاید باعث بشه کول به نظر برسید. ولی کافی نیست! برای بومر نبودن، باید چهارتا تفریح هیجان‌انگیز و باحال هم داشت! نه فقط هر روز هر روز لذتای پیرمردی و سوبر مثل چایی. که اگر دیابت نداشتین و آبنباتش براتون ریسک نبود، برای خودتون هم تکراری می‌شد.

لی‌لی که از صراحت تانکس همزمان به وجد آمده و خجالت شکیده بود گفت:

- البته دورا راست میگه که پوسیدیم‌ها! ولی خوب همشم تقصیر پروفسور که نیست... بالاخره محفلی هستیم دیگه. سفیدیم. تفریحات سفید هم... همین چیزاست دیگه!

- کی گفته؟

اولین نفری که با لی‌لی مخالفت کرد، خود آلبوس بود!

- من خودم تا حالا فکر می‌کردم بین چه جوونای سوبری گیر افتادم که همش نشستن ور دل من چایی می‌زنن! من سن شما بودم شیطنت نکرده باقی نذاشتم که. نگو شمام رو حساب من خودسانسوری می‌کردین! نکنین خوب. برین یکم شیطنت کنین تخلیه بشین... کی گفته سفید بودن سوبر بودنه؟! حالا ما هم گاهی یکم بلغزیم چی می‌شه مگه؟

- واقعا پروفسور؟! یعنی از گروه اخراجمون نمی‌کنین؟!

- نه که نمی‌کنم! اصلا هرکی تن به شیطنت نده و سوبرتر باشه رو یه هفته جریمه می‌کنیم استکانای چایی رو بشوره!

- خوب یعنی تا چه حد مجازیم شیطنت کنیم پروفسور؟ می‌تونیم زنگ همسایه رو بزنیم درریم؟

- برو بالاتر!

- یعنی هر کاری می‌خوایم بکنیم؟ هر کاری پروفسور؟!

- هر کاری هر کاری هم که نه حالا... بالاخره ما یه خط قرمزهایی هم داریم. آدم نکشید!

آلبوس لختی اندیشید تا مرتکب منع رطب نشود....

- البته اگر یکی خودش به کشتن داده شد، اونم شاید قابل توجیه باشه. حالا دیگه پاشین. پاشین برین پی شیطنت‌های سفید، با رعایت موازین. شب برگشتین گزارش هم بدین دور هم حال کنیم.

- «پاشین برین»؟! خود شما چی پروفسور؟

- من نمیام. هر کاری هم کردین اگه گیر افتادین اسم منو نیارینا!

یعنی می‌خواین بومر بودن رو بپذیرید و همراهی نکنید؟

- نخیر! من مدت‌ها منتظر بودم خونه خالی شه، چندتا از هم‌سن و سالای خودم مثل مرلین و نیکلاس و اینا جمع شیم. مناسب رده‌ی سنی خودمون فسق و فجور کنیم. برین هر کدوم یه شیطنتی پیدا کنید مشغول شید حال و هواتون عوض شه دیگه! هنوز بر و بر منو نگاه می‌کنن!

در کسری از ثانیه، اعضای محفل ققنوس، از خدا خواسته، جیم شدند! آلبوس بغض کرد.

- ولی انصافا چایی سوبر نیست.

بسمه تعالی

همان لحظه، راهروی طبقه هفتم هاگوارتز:


بعد از بلعیده شدن همگی محفلیون توسط اتاق و فرآیند کند هضم شدنشون توسط نیوت‌ها، شاید به نظر می‌رسید امیدی به نجات نیست. جهان رو تاریکی می‌گیره و کسی اصلا یادش نمی‌آد که یه روز و روزگاری چنین کسایی هم بودن. اما خب اینطور نبود. کمک همیشه در زمان و مکان مناسب می‌رسید و گواهش هم موجودی بود که تلوتلو خورون جلو می‌اومد.

- پرسشی ز جناب مجانبتان داشتیم راهب‌آ.

راهب درون تابلو که سخت مشغول تعلیم دادن رقص باله به غول‌های غارنشین بود، تصور نمی‌کرد که چند دقیقه کنار گذاشتن تعلیم و تربیت نقش چندان اساسی در روند آموزشی غول‌ها باشه پس با غرولند گفت «دو دقیقه همدیگه رو نخورید ببینم این چی می‌گه. ظفرپور با توام!» و یک تیکه گچ هم به سمت ظفرپور غارنشین پرت کرد و به سمت صدا کننده برگشت. ولی رو به روی خودش کسی رو ندید.

- مرباآ! این سوی را نگرید. زین سوی می‌باشیم.

راهب کمی پایین‌تر رو نگاه کرد و روی سنگ‌فرش راهرو پرنده چاق و سرخ‌رنگی رو دید که شباهت قابل توجهی به مرغ داشت.

- ز چه روی چونان بر خود خویشتن خویشمان خیره گشته‌ای میان تهی‌آ؟ ما پرسشی داشتیم.

راهب برای هضم کردن قضیه به چند لحظه زمان نیاز داشت، این از تاثیرات همنشینی با غول‌های غارنشین بود.
- بپرس مرغ.

پرنده از اینکه اون رو مرغ صداش کرده باشن خوشش نیومد و خیال کرد دلیل این اتفاق ناآگاهی راهب هستش و سعی کرد اون رو روشن کن.
- جنابتان اینجانبمان را مرغ خطاب درنمودید و می‌بایست اشاره کنیم که خیر، جنابمان ماکیان نبوده و...
- آخ! ظفرپور! من اون خودکار رو تو دماغت فرو می‌کنم!

پرنده بی‌خیال قضیه شد و سعی کرد تا قبل از اون که ظفرپور کار رو به جاهای باریک بکشونه، راهش رو بکشه و بره.

- چی می‌گفتی؟
- آه... این سرای مقطع سابع این سرای می‌باشد.
- هان؟!

آموزگار باله کمی قسمت وسط سرش رو که مویی نداشت خاروند و به این فکر کرد که چرا متوجه حرف‌های مرغ نشده و فکر شاید چون خیلی باهوشه. پس به یکی از شاگرداش اشاره کرد تا جلو بیاد.
- جواب این رو بده ببینم... ازش بپرس.

راهب در حالی که یه خط کش رو به کف دستش می‌کوبید به شاگرد بزرگش که شلواری پرجیب پوشیده بود و چشماش زیر ابروهای پرپشت پیوندی با تخسی تمام به پرنده خیره شد.

- آیا این سابع مقطع این سرای می‌باشد؟

بچه‌غول فقط یک بار سرش رو به نشونه تایید تکون داد و این کار رو هم با چنان شدّت و حدّتی انجام داد که هم لپ‌هاش و هم هردوتا غبغش تکون خوردند و بعد هم انگشتش رو بالا آورد و رو به معلمش کرد.
- آقا ما بریم بشینیم؟
- برو گمشو سرجات.

با کم شدن حقوق و مزایا معلم‌ هم خوش اخلاقی رو از روی آپشن‌هاش حذف کرده بود.
پرنده هم سری به تشکر تکون داد که اصلا اهمیتی برای راهب نداشت و قدم زنان به پیش رفت تا جایی که سمت راست خودش در بزرگی رو در حال ملچ مولوچ دید و همون جا دوزاریش افتاد که قضیه چیه. پس تفی به کف بال‌هاش زده و پرهاش رو صاف و صوف کرد و با جنتلمنانه‌ترین شکلی که ازش برمی‌اومد جلو رفت تا سر صحبت و مذاکره رو با در باز کنه.

- چه نیکو دری، چه نیک چهارچوبی، چه زیبا ورودگهی!

در اهمیتی نداد و همچنان با صدا مشغول ملچ و مولوچ بود.

- آیا جمله محفلیون را شما دیده و زانان مخبورید؟

در به نشونه تایید به صورت عمودی تکون خورد.

- آیا جنابتان مشغول ملوچانیدن آنان می‌باشید؟

در دوباره به تایید تکون خورد.

- ممکن است آنان را عُق نمایید؟

در یک لحظه صبر کرد و بعدش به نشانه مخالفت،افقی تکون خورد. پرنده هم تصمیم گرفت این بار از در تطمیع وارد بشه.
تطمیع اغلب اوقات جواب می‌داد.

- گر جنابتان ایشان را برون دهید ما نیز قدحی ز شراب پیاز بر جنابتان روان می‌داریم.

در از پیشنهادی که دریافت کرده بود خوشش نیومد و دوباره افقی تکون خورد.

- دو قدح!

در دوباره پیشنهاد رو رد کرد.

- سه!

باز هم امتناع و این پرنده رو به فکر فرو انداخت تا یک راه کار دیگه پیدا کنه؛ پس به تهدید رو آورد.
تهدید همیشه جواب می‌داد.

- اگر جنابتان ایشان را اِخ منمایید بر شخص شخیص مشخصات نوک روا می‌داریم.

در ترسید، در لرزید و در تسلیم شد.
اما تسلیم شدن در همانا و بیرون پاشیده شدن محفلیون به همراه خیل عظیمی از نیوت‌ها به این طرف و آن طرف هم همانا.

- اهههم...

محفلی‌ها که لش روی لش افتاده بودند سرشون رو بلند کردند و پرنده‌ای رو دیدن سرخ و چاق که دوپا رو جفت کرده و بالاش رو در عرض بدنش باز کرده بود.

- تاکسیدمی! می‌خوام باش بازی کنم!

رز با خوشحالی و هیجان زیاد لرزید و محفلی‌ها رو هم لرزوند.

- بازی خیر، جنابمان را حمل می‌نمایید. این پاره‌ای ز جمله اوظاف جنابانتان می‌باشد ای افرادمان.

پرنده هنوز با تفاخر بال‌هاش رو باز کرده و چشمانش رو بسته بود.
بعد از تلاش‌های بسیار کله دامبلدور از وسط جمعیت بیرون زد و رو به موجودی کرد که محفلی‌ها رو "افرادمان" صدا کرده بود.
- ببخشید باباجان، شما؟

پرنده یکی از چشم‌هاش رو باز کرد و لبخندی از سر خودپسندی زد.

- خود خویشتنِ خویش، ققنوس می‌باشیم.

اتاق ضروریات مکان عجیبی بود. اما اواخر عجیب‌تر هم شده بود! اولش قرار بود اتاقی برای برآورده کردن خواسته‌های فوری جادوگران باشد. سالها هم همینطور بود. اما همه‌چیز از آنجایی شروع شد که دامبلدور یک اتاق غیرضروریات در کنار این اتاق بخت برگشته ساخت. اتاق ضروریات اولش گوشه‌گیر بود. اما اتاق غیرضروریات شیطون و بازیگوش بود. اتاق ضروریات از سالها تنهایی خود خسته شده بود و دوست داشت ماجراهای تازه‌ای را تجربه کند. اتاق غیرضروریات هم از خداخواسته بود تا اشیاء غیرضروری خود را به یک دوست تازه نشان دهد. داخل اتاق غیرضروریات همه‌چیز پیدا می‌شد. هرشیء غیرمجازی که از دانش‌آموزان مدرسه ثبت و ضبط می‌کردند، آنجا انبار می‌شد

زمان زیادی از دوستی‌شان نگذشته بود که اتاق غیرضروریات به اتاق ضروریات چیز تازه‌ای تعارف می‌کند. بله «چیز»! اتاق ضروریات اولش می‌ترسید. اما از این زندگی تکراری و ثمر خسته شده بود. دل را به دریا زد و چیز را از اتاق غیرضروریات گرفت. کشید و کشید...
- غیرضروری... من الان تازه از اعماق وجود دارم می‎فهمم چقدر ضروری‌ام!
- و اگه منه غیرضروری نبودم، تو هیچوقت به این مسئله پی نمی‌بردی. پس من برای وجود تو ضروری‌ام!
- غیرضروری دوشِت دارم!
- می تو بیبی!

بله بچه‌های توی خونه! ضروریات به مرور زمان معتاد شد. به خودش دمیج وارد کرد و فایل‌های فولدر اتاق ضروریات هاگواترز داشتند روز به روز خراب‌تر می‌شدند. ضروریات حتی گاهی کرَش می‌کرد. ضروریات دیگر اون ضروریات سابق نبود. دلش می‌خواست یکهویی یک جمعی رو ببلعد و همینطور هم شد. ضروریات زیاده‌روی کرده بود.



همانطور که چه گوارا گفته بود، سیریوس چشمانش را بست. موسیقی بکگراند تغییر کرد و David Bowie شروع به خواندن کرد. همینطور که دیوید آهنگ «the man who sold the world ورژن اتاق ضروریات ادیشن» را می‌خواند، سیریوس شروع به دویدن کرد. همه‌چیز صحنه آهسته شده بود. هرقدمی که برمی‌داشت به مانند له کردن آرزوها و خواسته‌های دیرینه‌ای بود که اتاق ضروریات برایش فراهم کرده است. انباری از موتورها و سیگارهای کوبایی. انواع کت‌ها و دستکش‌های چرمی تهیه شده از مواد ارگانیک (سیریوس جادوگر حیوان دوستی بود.) و حتی فول کالکشن تمام بَندهای موردعلاقه‎ اش. لحظه‌ای چشمانش را باز کرد و ماروولو را دید که پشت نیسان نشسته و تک تک تاپیک‌های جادوگران را می‌گردد تا سوژه‌ای مناسب برای تخریب وی و آرمان‌هایش پیدا کند. عجب صحنه تحریک کننده‌ای! نزدیک بود که تحریک بشود و درون اتاق ضروریات بماند تا پا به پای ماروولو رول بزند و از حیثیتش دفاع کند. اما محفل و پروفسور برایش مهم‌تر بود. مجددا چشمانش را بست و ادامه داد. دوید و دوید و با تمام سرعت و قدرت به سمت در یورش برد...
-

سیریوس توسط چه گوارا اسکل شده بود. اما وقتی سرش را بلند کرد، متوجه شد کسی که او را اسکل کرده بود چه گوارا نبوده و با قابلیت‌های منوی زوپسی خودش را به شکل چه گوارا درآورده.
- من چه گوارا نیستوم. حسن هستوم. له له هستوم!

سیریوس معتاد شد. افسرده شد. و رفت پا به پای ماروولو رول بزنه تا بلکه نجات‌دهنده‌ای از آسمان پیدا بشه.

آرام دست‌‌های چروکیده‌اش را از روی چشمانش برداشت و به منظرهٔ روبرویش خیره شد. بالاخره از شر آن همه جمعیت رها شده بود. در حالیکه مرلین را بخاط اینکه در او را بلعیده شکر می‌کرد از جایش برخاست و ریه‌هایش را از هوای درون اتاق پر کرد. بوی عود و گل‌های نیلوفر آبی که درون کاسه‌های چوبی، روی آب غوطه‌ور بودند او را در خلسه فرو می‌برد.

نور شمع‌های دور تا دور اتاق چهرهٔ پیرزنی را که تا گردن درون آب گرم داخل اتاق فرو رفته بود روشن می‌کرد؛ کم‌کم چشمانش را باز کرد و خودش را از آب بیرون کشید و درون بخاری که از آب‌های گرم بوجود آمده بود گم شد.

دستی بر روی دامن طلایی‌رنگش کشید، نگاهی به کاسهٔ چوبی کنارش انداخت و گل ‌صورتی‌رنگ نیلوفری را از آن بیرون آورد و در پشت گوش راستش قرار داد، با دستانی لرزان گیره‌ی سرش را باز کرد؛ موجی از موهای خاکستری صورتش را احاطه کردند، از جا برخاست و قدم‌زنان بطرف آینه‌ای که توسط دودهایی نقره‌ای‌رنگ در هوا معلق بود براه افتاد.

اکنون در جلوی آینه‌ ایستاده بود و به تصویرش خیره شده بود.‌ همه‌چیز عادی بنظر می‌رسید اما اندکی بعد تصویر درون آینه در حال تغییر کردن بود! چروک‌های پوستش از بین می‌رفت و جایش را به پوستی شفاف و سفید می‌داد، دیگر خبری از آن بدن نحیف و لاغر نبود، جای چشمان سردش را چشمانی قهوه‌ای و براق گرفته بودند و موهای خاکستری‌اش تبدیل به موهایی مواج و قهوه‌ای‌رنگ شده بودند! ناباورانه دستانش را جلو آورد تا آن چهرهٔ جدید درون آینه را لمس کند ولی چشمان خوشحالش پر از ترس شدند و به پیکری نگریستند که درون آینه، پشت به او ایستاده بود... پیکری با قد بلند و پوستی رنگ‌پریده! ناگهان آینه ترک برداشت و همه‌چیز محو شد؛ زیرا پیرزن قبل از گفتن نام نیوت دستانش تصویر درون آینه را لمس کرده بودند!

اتاق زاخاریاس_قسمت چهارم و آخر

-چرا کف کافه تریا کثیف نشد؟وایتکس کافی نبود.باید رفت انبار و وایتکس برداشت.

کریچر تی را روی زمین انداخت و با اخ کافه تریا را به مقصد انبار ترک کرد.زاخاریاس که دید کسی در این اطراف نیست،در کانال را کنار زد و منتظر کریچر شد.روی صندلی کافه تریا نشست و منتظر برگشتن کریچر با یک بطری شد.زمان سنج روی دکمه kill هر لحضه کم تر و کم تر و زاخاریاس به بردن نزدیک و نزدیک تر میشد.این تازه اولین برد در لیست بردن هایش در نقش خائن بود و آن هم در اولین بار قاتل شدنش.این تازه شروعی بر عصر تازه زاخاریاسی بود.کریچر با یک سطل وایتکس برگشت و دکمه kill روشن شد.نباید تعلل میکرد.چوبدستیش را برداشت و روی دکمه kill زد....
-چرا این لامصب کار نمیکنه؟

دکمه kill به طور عجیبی غیر فعال شده بود و حتی دکمه sabotage هم کار نمیکرد.ناگهان موی قهوه ای مایل به زردی روی دکمه kill ظاهر شد:
-این مو روی دکمه use کریچر چی بود؟چرا با یه سطل وایتکس هم پاک نشد؟

مو فر بود و کمی برگ لا به لای آن به چشم میخورد.جانوری نیز در میان مو گیر کرده بود.اعضای بدن نیوت به اتاق زاخاریاس هم رسیده بود:
-نه،نه،نههههههههه!

موی نیوت به سرعت رشد کرد و در تمام سفینه پخش کف کافه تریا از مو پر شد و به دکمه اضطراری رسید.به سرعت جلسه تشکیل شد و زاخاریاس و کریچر و پروفسور دور میز جمع شدند.اما موی نیوت دست بردار نبود.ارسال پیام برای همه غیر فعال شد و پیام های زیر در چت باکس به نمایش در آمد:





شاید اگر زبان نیوت در این اتاق بود میتوانست دلیل آمدنش را به این اتاق توضیح دهد اما چه کاری از دست مو بر میامد؟
تمام ده میلیون و هفتصد و چهل و پنج هزار و سیصد و شصت و دو تار موی نیوت به زاخاریاس رای دادند و زاخاریاس با فشار محکم مو ها از سفینه به بیرون پرت شد.عبارت zakharia was the imposter در صفحه به نمایش در نیامد زیرا مو های نیوت جلوی جمله را گرفته بودند و آن را به جمله «چرا هری چشم منو له کرد؟»در آوردند.اما در کمال تعجب بازی تمام نشد زیرا کار موی نیوت هنوز تمام نشده بود!مو سفینه را از وسط نصف کرد و کریچر و پروفسور را در سمت جداگانه از سفینه قرار داد.کریچر همان لحظه اول جان به جان آفرین تسلیم کرد اما پروفسور هنوز زنده بود:
-کمکککککک.کمکککککک.دارم خفه میشم بابا جانیاااان.

گویا موی نیوت نمیتوانست پروفسور را خفه و در نتیجه آن او را از اتاق به بیرون بندازد. بازی نیز که از این همه پیچش مو خسته شده بود این پیام را نشان داد و room را بست:



همه کسانی که زاخاریاس کشته بود،همه sabotage هایی که کرده بود و همه رویا هایی که کرده بود،در یک لحضه پاک شد.زاخاریاس از بازی بیرون آمد و اتاق ضروریات نیاز به طور خودکار زاخاریاس را تف کرد.هم اکنون زاخاریاس تک و تنها پشت در اتاق ضروریاتی که از نیوت پر شده بود زانو زده بود و با مشت محکم به در میزد و فحش های +18 به زبان میاورد.اما اینبار اتاق سوزش معده پیدا کرده بود و هیچ کسی را نمیبلعید.

"وقتش رسیده که همه‌ی ما بین چیزی که درسته و چیزی که آسونه، یکی رو انتخاب کنیم."

ـ چرا من پروفسور؟ چرا این‌جا؟



ـ ریونکلاو!

با فریاد کلاه گروهبندی، رگه های آبی و برنزی جان تازه ای به لباسش بخشید. ویلبرت، اما، تکان نمی خورد. نگاهش خیره شده بود و تنها یک چیز از اولین لحظه ی ورودش به سرسرای عمومی هاگوارتز، او را مجذوب خود کرده بود.. آسمان بی کران بالای سرش! انگار که کلاه، انتخاب درستی داشت. پسرک حتی نفهمید دامبلدور در آن روز چه گفت یا چه غذایی بر سر میز بود. برعکس بقیه، تمام فکرش شده بود آسمان و شهاب هایی که بی وقفه از جایی به جای دیگر نقل مکان می کردند. حتی نفهمید چگونه به تالار ریونکلاو رسید و انگار برایش مهم نبود که ریونکلاو باشد یا اسلیترین، شجاع باشد یا سختکوش. آن شب، بعد از به خواب رفتن هاگوارتز، از پله های برج ستاره شناسی پایین رفت و از لای در، به داخل سرسرا خزید. کفِ زمین دراز کشید و بعد.. فقط نگاه کرد. سرمای کف زمین، حس چمن‌زار های اطراف خانه‌شان را می داد. باد، لا به لای موهای پرپشتِ سیاه رنگش جا خوش می کرد و ویلبرت، هنوز هم خیره بود به آسمانِ بی کران بالای سرش. تا بالاخره که خورشید از پشتِ سیاهی های آسمان بیرون آمد و ویلبرت از همان مسیری که آمده بود، برگشت. می دانست که اگر هر شب آن‌جا، روی زمینِ سرد سرسرا، دراز نکشد و ستاره ها را نشمرد یک چیزی کم خواهد بود. انگار که دل‌تنگ خانه‌ت شوی و کاری از دستت بر نیاید.
وقت و بی وقت به برج ستاره شناسی می رفت. آسمان را نگاه می کرد و به دوردست ها خیره می شد. تا سال هفتم، حتی وقتی که به عنوان بهترینِ دوره ی خودش انتخاب شد باز هم از این عادت دست نکشید. شاید تنها سال هفتمی ای باشد که ارشد گروهش نشده. کسی هم نفهمید چرا ولی انگار خواست خودش بود. حتی زمان تعطیلات هم کارش همین شده بود. که دراز بکشد و دل‌تنگ خانه شود. خانه ای که دیگر نبود..



ـ مامان؟ بابا؟

دانه به دانه اتاق ها را جست و جو کرد اما پاسخی نیافت. خانه ی بزرگی نبود. یک جای کوچک، نزدیک به پرایوت درایو ـ لیتل وینگینگ. چهل مایلی لندن. خودش بود و پدر و مادرش. مادرش را دوست داشت. برایش زیباترین هدیه ی دنیا بود. زیباتر از هر چیز دیگری که تا به حال دیده بود. گیسوان قهوه ای رنگش، همانند سرزمین ناشناخته ای بود و همه چیز بی نقص می آمد، انگار که از آسمان باشد. پدرش هم.. جور دیگری دوست داشت. تمام وقت کار می کرد. ویلبرت، اما، همیشه عینکش را با پارچه ای تمیز می کرد تا پدرش خوب ببیند و کار هایش را زود تمام کند. پدرش هم همیشه برایش آواز می خواند و نواختن را به او یاد می داد.

ـ میشه بیایین بیرون؟ قول می‌دم دیگه نرم توی چمن‌زارا. میشه بیاین..؟

اما صدایش به کسی نمی رسید. چند بار دیگر صدا کرد. حتی بیرون از خانه هم فریاد کشید. اما خبری نشد. دیگر صدایش در نمی آمد.. دلش بویِ نانِ تازه می خواست. دلش صدای آواز پدرش را می خواست و مادرش را، که از آشپزخانه زمزمه می کرد. دلش خانه می خواست. دلش می خواست کسی جوابش را بدهد، اما کسی نبود. ای کاش که بود..



ـ تِق!

کلید را چرخاند و صدای شکستن کلید درون قفل انگار که نشانه ای برایش باشد. سال ها بود به خانه برنگشته بود. خانه ای که بدون پدر و مادرش، دیگر خانه نبود. کلید که شکست، خواست مسیرش را کج کند، برود سمت مسافرخانه ای چیزی اما یادش آمد که پیشنهاد پروفسور بود. بعد از صد و خورده ای سال، حتماً یک چیزی می دانست. شاید هم اتاق های خانه ی گریمولد پُر شده بود. به هر حال، باید گوش می داد. چوبدستی اش را در آورد و وردی زیر لب زمزمه کرد. در، آرام باز شد.
تازه یادش آمد که خانه‌شان چقدر کوچک بود. به آشپزخانه که نگاه می کرد، مادرش را می دید. با همان چشمان سیاه رنگش که او را یاد آسمان شب می انداخت. صدای نواختن پدرش را می شنید.. صدای آواز خواندنش را. بی اراده به سمت ساز رفت که سال ها بود دست نخورده بود. انگار وقت این بود که باز هم برود و دراز بکشد روی چمن‌زارهای کنار خانه و بگذارد این دفعه باد، سرک بکشد به تمام وجودش و برود. این بار شاید با دلی خوش.

پایان فلش بک

ـ چرا من پروفسور؟ چرا این‌جا؟

بالاخره پروفسور دامبلدور نگاهش را از روی تلویزیون رو به رویش برداشت و از بالای عینک هلالی شکلش به ویلبرت نگاه کرد. ویلبرت، خسته به نظر می رسید اما چشمان نقره فام دامبلدور با ردای بنفش رنگش و آرامشی که در نگاهش بود، خستگی را از دوش او برداشت. حتی یوآن ها هم ساکت شده بودند و نیوت ها هم مورد عنایتِ هفت تیر دامبلدور قرار گرفته بودند. این بار، فقط ویلبرت مانده بود و پروفسور.

ـ باید توی خودت بگردی باباجان. جواب همه ی سوال هات، اینجاست.

با انگشتش به سینه ی ویلبرت اشاره کرد و لبخندی به لبش نشست. ویلبرت، آشفته بود و سعی می کرد آرام شود. اما اتاق ضروریات، برای او، مثل یک آینه ی نفاق انگیز بزرگ عمل کرده بود و بزرگ ترین حسرتش را نشان می داد. حسرتِ داشتن یک خانه. خانه ای که کسی آن‌جا را ترک نکند.

ـ یادته روز اولی که اومدی هاگوارتز برات چی گفتم باباجان؟ وقتی که داشتی به آسمون نگاه می کردی و حواست نبود؟

خیره بود به زمین و قطره ی اشکی از چشمانش، به زمین افتاد. حتی نتوانست نگاهش را از روی زمین بردارد و تنها، سرش را تکان داد.

ـ گفتم یه روزی می رسه که همه‌ی ما بین چیزی که درسته و چیزی که آسونه، باید یکی رو انتخاب کنیم. تو انتخاب کردی باباجان و انتخابت آسون نبود. حالام دیگه وقتشه.. وقتشه که برگردیم خونه!