هاگوارتز اکسپرس!

اگر روزی معلم شوم.

در کنار پنجره نشسته ام. زمستان است و گلوله های برف، زمین را سپید پوش می‌کنند.
تازگی ها چیزی فکرم را درگیر کرده است.
در واقع ریموس این فکر را در سر من انداخت.
یک روز عادی بود. مثل تمامی روز ها. ریموس از کلاس دفاع در برابر جادوی سیاه در هاگوارتز برگشته بود. به محض اینکه برگشت شروع به تعریف کردن درباره روزش کرد. با خوشحالی درباره ی جادو آموزانش صحبت می‌کرد که چطور توانستند در مقابل بوگارت، که بدترین ترسشان هستش مقابله کنند.
من هم با خوشحالی به حرف هایش گوش می‌کردم.
اما در ذهنم به چیزی فکر کردم. اگر من روزی معلم شوم ، قرار است چگونه معلمی شوم؟
و فکری به ذهنم رسید.
اگر من معلم شوم ، می‌گذارم جادو آموزانم آزاد باشند. خوشحالیشان را ازشان نمی‌گیرم. اما آنقدر آزادشان نمی‌گذارم که به خودشان یا دیگران آسیب برسانند. گاه در کلاس هایم به آنها می گویم در تخیلاتشان غرق شوند. به آنها ایده می دهم. اگر قرار است روزی دزد دریایی شوید چگونه دزد دریایی ای می شوید؟ اگر قرار باشد روزی رئیس وزارت خانه بشوید ، چه قانون هایی را وضع می‌کنید و چه قانون هایی را برمیدارید؟
به آنها درمورد شجاعت گیریفیندوریان ، زیرکی و باهوشی اسلیترینیان، مهربانی و فداکار بودن هافلپافیان و در آخر درمورد ذهن باز ریونکلاویی ها می‌گویم.
از تاریخ استفاده می‌کنم تا آنها ازشان درس بگیرند. همیشه بد یک چیز را نمی گویم.
و در آخر ، کاری می‌کنم که وقتی فارغ‌التحصیل شدن در ذهن‌شان جرقه هایی تازه از ایده ها ایجاد شود. اینکه اگر من بتوانم نظر مردم را درمورد یک چیز عوض کنم چه می شود؟ یا اگر بتوانم به مردم بفهمانم که شرور ها هم از همان آغاز زندگی شرور نبودند.
من اگر قرار باشد روزی معلم شوم ، جادو آموزانم را مانند ققنوس هایی میمیرند اما دوباره از خاکستر خود متولد می‌شوند، پرورش میدهم.

می‌دونی، بعضی‌ها فکر می‌کنن معلم شدن یعنی ایستادن جلوی کلاس و گفتن چیزهایی که توی کتاب نوشته شده. ولی من فکر می‌کنم معلم شدن یعنی یاد دادن به بچه‌ها که چطور به چیزهایی نگاه کنن که بقیه نمی‌بینن.

اگه روزی معلم بشم... اول از همه، هیچ‌وقت به بچه‌ها نمی‌گم "اینو توی کتاب نیست، پس مهم نیست." چون خیلی چیزها توی کتاب نیستن. مثلاً نارگل‌ها توی هیچ کتابی نیستن، ولی وجود دارن. من دیدمشون. اونایی که دیدنشون، می‌دونن که واقعین.

کلاسم رو توی برج نجومی هاگوارتز برپا می‌کنم، ولی نه توی اتاق درس. روی پشت‌بام. اونجایی که باد موهات رو تکون می‌ده و می‌تونی ستاره‌ها رو بشماری. بچه‌ها می‌آن بالا، پتو میارن، چای میارن، و ما با هم درباره‌ی چیزهایی حرف می‌زنیم که توی کتاب‌های درسی نیستن. درباره‌ی اینکه چرا بعضی رویاها رنگ دارن و بعضی صدا. درباره‌ی اینکه چرا وقتی به یه درخت خیلی نزدیک می‌شی، انگار داره نفس می‌کشه.

نمره نمی‌دم. اصلاً چرا باید نمره بدم؟ مگه می‌شه فهمیدن یه چیز رو با عدد اندازه گرفت؟ به جاش ازشون می‌خوام که یه چیز عجیب رو با من به اشتراک بذارن. یه چیزی که هیچ‌وقت به کسی نگفتن. چون فکر می‌کنن مسخره‌ست. ولی من می‌دونم که مسخره نیست. هیچ‌وقت مسخره نیست.

بعضی از همکارام — اگه بشه اسمشون رو همکار گذاشت — ازم می‌پرسن "لونا، تو چطور می‌خوای به بچه‌ها جادو یاد بدی؟" و من لبخند می‌زنم و می‌گم "جادو رو نمی‌شه یاد داد. جادو رو باید حس کرد. مثل وقتی که دستت رو می‌گیری جلوی باد و می‌ذاری باد انگشتات رو لمس کنه. اون موقع‌ست که جادو اتفاق می‌افته."

توی کلاسم، بچه‌ها یاد می‌گیرن که چطور به اسب‌های بالدار غذا بدن — نه، نه اونایی که استاد هاگرید نگه می‌داره، اونایی که فقط وقتی گم شده‌ای می‌بینیشون. یاد می‌گیرن که چطور با گیاهان حرف بزنن، چون گیاه‌ها خیلی بهتر از آدم‌ها گوش می‌دن. یاد می‌گیرن که وقتی یه چیزی رو گم می‌کنن، به جای اینکه دنبالش بگردن، بشینن و منتظر بمونن، چون چیزهای گم‌شده معمولاً خودشون راهشون رو پیدا می‌کنن.

و آخر ترم، هیچ امتحانی نمی‌گیرم. به جاش، همه با هم می‌ریم توی جنگل ممنوعه، ولی نه برای اینکه بترسیم. برای اینکه گوش بدیم. چون جنگل حرف می‌زنه. فقط باید بلد باشی چطور گوش بدی.

بعضی از بچه‌ها فکر می‌کنن من عجیبم. اشکالی نداره. من هم فکر می‌کنم اون‌ها عجیبن، ولی به روش خودشون. و این بهترین بخش ماجراست.

چون توی دنیای من، هیچ‌کس "معمولی" نیست. فقط بعضی‌ها هنوز نفهمیدن که چقدر خاصن.

معلم؟ من؟ راستش اگه من معلم بشم دانش‌آموزام خیلی خوش‌خوشانشون می‌شه! البته ممکن درجا اخراج بشم...

من به دلیل عشق و علاقه‌ای که بین من و پتو و بالشتم در جریانه ممکنه گاهی نرم سر کلاسم... چون حوصله استفاده از انرژیم رو ندارم دانش‌آموزا رو ساکت نمی‌کنم؛ موقع تصحیح کردن امتحان خوابم می‌گیره پس از دانش‌آموزام امتحان نمی‌گیرم و... بهشون درس هم نمی‌دم! چون حوصله‌ی زیاد حرف زدن رو ندارم. اگر بخوام یه چیزی رو درس بدم کاری با مغز دانش‌آموزا می‌کنم که نه اونا بفهمن چی به چیه نه خودم. به احتمال بسیار زیاد یادم بره خودم معلم کلاسم و برم رو نیمکت‌ها بشینم و بخوابم...

موقع امتحانات سمج‌شون وقتی مطمئن شدم ورد بی‌هوشیم به مراقبشون خورده می‌رم و تمام پاسخ‌ها رو به دانش‌آموزا می‌گم تا جواباشون یکسان باشه و دیگه لازم نباشه سوالا رو تصحیح کنم! چون حوصله ندارم سوال طرح کنم، فقط یه سوال رو پرسش‌نامه‌شون می‌نویسم که اونم اینه:
کل مطالب درستون رو در دو خط توضیح بدین. بیشتر از دو خط تصحیح نمی‌شه و بلافاصله براتون ترول (T) رد می‌کنم!

اگه من معلم بشم قطعا وسط کلاس باد می‌زنه و من مثل توپ پینگ‌ پونگ اون‌ور این‌ور می‌شم. پس دانش‌آموزام قراره خیلی بهم بخندن؛ بی خبر از اینکه این وسطا ممکن به اونا هم بخورم و کلاسم یه چند تا مجروح و چند جان باخته بده! یا ممکنه یهو به عنوان استاد از تو کلاس غیبم بزنه و از پنجره پرت شم بیرون. دانش‌آموزها هم که از رووناشونه پس... فقط رفتنم رو تماشا می‌کنن! خوبیش اینه ممکن موقع برگشت برم و کوله باری از بستنی یا خوراکی بگیرم و بیارم تا دانش‌آموزا بخورن. مهربون؟ نه فقط می‌خوام یه مدت دهنشون بجنبه صداشون رو نشنوم! زمان کلاس هم اینطوری هدر می‌ره، بدون اینکه درس بدم. این یه معامله دوسر برده!

ممکن درس توی آیندشون تاثیر داشته باشه؟ خب؛ اینو خودشون باید متوجه‌ش باشن. مثلا اگه ریموس لوپین نباشی، چرا طرز تهیه‌ی معجون زوزه‌کش باید برات مهم باشه؟ اگه لاوندر برون نباشی چرا باید به پیشگویی علاقه نشون بدی؟ اگه دانش‌آموز اون درس براش مهم باشه؛ به نحوی که توی آینده‌ش تاثیر بذاره... به من مربوط نیست به مدیریت مدرسه مربوطه که چرا منو معلم اون درس کردن. ولی خب، خود دانش‌آموز هم تسترال نیست که! خودش بره بخونه! شیوه تدریس من هم به شما مربوط نیست! دوست دارم اینطوری تدریس کنم! کاری نکن روی پدریم رو نشونت بدم که کل دنیا رو با چوب‌کبریت آتیش میزنما! بگیر که اومد...

نورا با حریف خیالیش درگیر می‌شود و از او شکست می‌خورد.

پیش‌نوشت: لازم به ذکر است که این پست را در حالتی می‌نویسم که طبق معمول، مشغول زیر و رو کردن کاغذهایم هستم. راستش را بخواهید، ابتدا فکر کردم تکلیف تغییرشکل مک‌گونگال است، اما بعد، فهمیدم که نه! نه‌تنها تکلیف نیست که فعالیتی اختیاریست! تازه، مصحح سختگیری هم ندارد و به همه 20 می‌دهد! پس سریعاً نسخه چهارم نقشه شماره 262 را باز کردم و نوشتم...



اگر روزی معلم شدم، اولین کاری که می‌کنم این است که یک‌تکه کاغذپوستی بزرگ برمی‌دارم و بالای تخته می‌چسبانمش. رویش هم با خط درشت می‌نویسم: «تو اولین جادوآموز نیستی و آخرین معلم هم نخواهی بود!» چون به‌نظرم مشکل اصلی معلم‌ها دقیقاً همین است؛ یادشان رفته که طرف دیگر آن میز بزرگ و پرابهت، چه خبر است. یادشان رفته که ما هم گاهی صبح‌ها چشم‌هایمان باز نمی‌شود، گاهی یک راهرو را اشتباه می‌رویم و سر از برج ستاره‌شناسی درمی‌آوریم در حالی که باید در زیرزمین امتحان معجون‌سازی می‌داشتیم، و گاهی واقعاً نمی‌فهمیم چرا تبدیل قاشق به سوزن این‌قدر پیچیده است. من، دملزا رابینز، که تمام زندگی‌ام را صرف کشیدن نقشه برای گم نشدن کرده‌ام، خوب می‌دانم سردرگمی یعنی چه.

پس هم‌اکنون «راهنمای جامع و کامل برای معلمان نقشه‌کش؛ نسخه 5.6» را در بازار دیاگون عرضه می‌کنم. این کتابچه، هم برای خودم در آینده، هم برای هر معلمی که هنوز شهامت اعتراف به دانش‌آموز بودن گذشته‌اش را دارد، مفید واقع می‌شود:

1- برای هر درس، یک نقشه راه می‌کشم:
اگر من یک‌چیز را خوب بلد باشم، آن این است که بدون نقشه، همه گم می‌شوند! پس روز اول یک برگه کاغذ به همه می‌دهم که رویش مسیر کل ترم کشیده شده؛ کِی به کجا می‌رسیم، میان‌بُر کجاست و اگر عقب افتادیم، چه‌کار کنیم. قول می‌دهم هیچ‌وقت نگویم: «خب این مبحث را که خودتان بلدید!» و بلافاصله، امتحان سخت بگذارم! مسیر را شفاف نشان‌تان می‌دهم. بسیار شفاف!

2- حضور و غیاب را با نقشه انجام می‌دهم:
سال‌هاست به این نتیجه رسیده‌ام که جمله‌ی «چرا دیر آمدی؟» سؤال ناقصی است. سؤال درست این است که «از کدام مسیر دیر آمدی؟»
بنابراین روز اول کلاس، از همه می‌خواهم مسیر خوابگاه تا کلاس را روی یک کاغذ بکشند. اگر کسی دیر برسد، نقشه‌اش را بررسی می‌کنم. اگر مشخص شد از کنار آشپزخانه رد شده، تأخیرش موجه است؛ مقاومت در برابر بوی غذا از توان بسیاری از جادوگران خارج است. اگر هم معلوم شد پنج بار دور یک راه‌پله‌ی متحرک چرخیده، به جای کسر نمره، نسخه‌ی اصلاح‌شده‌ی نقشه شماره ۳۴۸ را تقدیمش می‌کنم. البته هزینه‌ی چاپ بر عهده‌ی خودش است؛ بودجه‌ی آموزش‌وپرورش حتی به جوهر جادویی هم نمی‌رسد...

3- هر امتحان، دفترچه راهنما دارد:
من هیچ‌وقت برگه‌ی امتحان را همین‌طوری روی میز نمی‌گذارم. کنار هر امتحان، یک نقشه هم می‌گذارم که رویش نوشته شده: «شما اکنون اینجایید.» بعد با فلش نشان می‌دهم سؤال اول از کدام فصل آمده، سؤال سوم به کدام مبحث فرار کرده و سؤال پنجم آخرین بار سه هفته پیش در کلاس دیده شده است. اگر دانش‌آموزی وسط امتحان گم شد، حداقل از نظر جغرافیایی بداند دقیقاً کجای بدبختی ایستاده است.

4- حق اعتراض وجود دارد، اما علمی-جدولی!
اگر کسی گفت: «استاد! این سؤال را درس نداده بودید.» اجازه ندارد فقط اعتراض کند. باید با مدرک بیاید.
مثلاً صفحه‌ی کتاب، شماره‌ی جلسه، مختصات تقریبی نیمکتی که آن روز رویش نشسته و اگر امکان داشت، جهت وزش باد کلاس را هم مشخص کند. اگر ثابت کرد واقعاً آن مطلب را نگفته‌ام، نمره را اصلاح می‌کنم. اگر ثابت نشد... خب، یک نقشه‌ی جدید به مجموعه‌ام اضافه می‌شود با عنوان «مسیر رسیدن به اعتمادبه‌نفس بی‌دلیل».

در پایان هم امیدوارم اگر روزی واقعاً معلم شدم، هیچ‌کس مجبور نشود برای پیدا کردن کلاس من، نسخه دویست‌وشصت‌وسوم نقشه‌هایم را تهیه کند!
البته که با توجه به سابقه‌ام، احتمالاً اولین نفری که اشتباهی جلوی در کلاس دیگری می‌ایستد، خودم است...

اگر روزی معلم شدم لیلی ۱۱ ساله

نقل قول:

نقل قول:

ملانی برگه ی زردی که تصادفی در کتابخانه‌اش پیدا کرده بود را با ناباوری مچاله کرد. سپس سری تکان داد و مشغول اصلاح کردن تکالیف شفابخشی شد.
دانش آموزی که اهمیت نوشتن «یه/یک» به‌جای «ی» را نمیدانست، اصلا حق نظردادن نداشت. حتی اگر آن دانش آموز ملانی ۱۴ ساله بود.

سلام به همه‌ی کسانی که از شنیدن کلمه‌ی امتحان یا دیدن تکالیف زیاد لرزه بر اندامشان می‌افتد!
نگران نباشید، من اینجا هستم تا یک رویا را با شما به اشتراک بگذارم. بیایید برای لحظه‌ای، از قوانین همیشگی مدرسه فاصله بگیریم و تصور کنیم اگر ما استاد بودیم، دنیا چقدر متفاوت و البته… جذاب‌تر می‌شد!

دوستان عزیز، اجازه دهید برای لحظه‌ای چشم‌هایتان را ببندید. تصور کنید وارد کلاسی می‌شوید که به جای بوی کاغذهای قدیمی و کتاب‌های سنگین، بوی تازه‌ترین شیرینی‌های پاریسی را می‌دهد. تصور کنید تخته‌سیاه به جای نوشته‌های خشک، با گل‌های لیلیوم رنگارنگ تزیین شده است.

بله! من دارم درباره‌ی آینده‌ی خودم صحبت می‌کنم. من که روزی معلم شدم، نمی‌خواهم فقط یک آموزش‌دهنده باشم؛ من می‌خواهم یک هنرمند باشم! و این است برنامه‌ی من برای تغییر دادن مفهوم کلاس:

1. چرا باید یک روز ناگهانی را با استرسِl امتحان‌های ترسناک شروع کنیم؟ اگر من معلم باشم، امتحان‌ها را به شکل یک مسابقه‌ی دوستانه درمی‌آورم. مثلاً هر کس بتواند رنگ رژ مناسب تری را برای میکاپ اسموکی انتخاب کند، نمره کامل می‌گیرد. این‌طوری هم یاد می‌گیرید، هم تمرین می‌کنید، و هم... خب، حتماً خوش می‌گذرد!

2. نوشتن ۱۰ صفحه درباره‌ی ساختار مولکولی معجون‌های راستی واقعاً خسته‌کننده است، مگر نه؟ من که معلم شوم، تکالیف را تغییر می‌دهم. مثلاً تا هفته‌ی بعد، باید بتوانید یک کیک شکلاتی درست کنید که مزه شکلات ندهد!
بله، من می‌خواهم دانش‌آموزانم در حالی که با لذت یاد می‌گیرند، مهارت‌هایشان را به چالش بکشند.

3. یک کلاس خوب، فقط جایی نیست که درس خوانده شود؛ جایی است که روح آدم در آن شاداب می‌ماند. من کلاس‌هایم را با بحث‌های هیجان‌انگیز درباره‌ی آخرین مد جادوگران فرانسه یا تحلیل استایل مدل های فرانسوی شروع می‌کنم. وقتی ذهن شما باز و شاد باشد، یادگیری سخت‌ترین طلسم‌ها هم مثل آب خوردن می‌شود.

4. من معتقدم که زیبایی، یک نوع از نظم است. اگر من معلم باشم، حتماً با زیباترین‌ترین و آراسته‌ترین رداها و با ظاهری که نشان‌دهنده احترام به خود و دانش‌آموزان باشد، در کلاس حاضر می‌شوم. وقتی یک استاد با اعتمادبه‌نفس و زیبایی ظاهر شود، ناخودآگاه به دانش‌آموزان هم یاد می‌دهد که چطور با وقار و زیبایی در جهان جادویی قدم بردارند.

5. من معتقدم که محیطی که در آن از نورهای گرم و رنگ‌های ملایم استفاده شده باشد، معجزه می‌کند. چرا باید در کلاس‌هایی با دیوارهای سنگی و سرد و نورهای کم‌جان بنشینیم؟ اگر من معلم باشم، با استفاده از جادو، سقف کلاس را به آسمان شب پرستاره تبدیل می‌کنم. وقتی چشم‌های شما به زیبایی خیره شود، ذهن‌تان هم با میل و رغبت به سمت یادگیری پرواز می‌کند. یادگیری باید یک تجربه بصری خیره‌کننده باشد، نه یک فعالیت خاکستری!

۷.ویکی از بزرگ‌ترین اشتباهات، استفاده از لحن دستوری است که فقط باعث ایجاد دیوار میان استاد و شاگرد می‌شود. من می‌خواهم کلاسم، مکانی برای تبادلِ افکار باشد. به جای اینکه بگویم " پاشو این رو پای تخته بنویس" می‌گویم" بیایید ببینیم کی دوست داره این رو روی تخته بنویسه؟"
وقتی دانش‌آموز احساس کند که صدای او شنیده می‌شود و نظراتش ارزشمند است، خودش به دنبال کشف پاسخ‌ها خواهد رفت. قدرت یک معلم در دستور دادن نیست، در برانگیختن کنجکاوی است.

8. ما نباید فراموش کنیم که جادو، بخشی از طبیعت خود ماست. من دوست دارم بخشی از کلاس‌هایمان را در فضای باز، زیر سایه‌ی درختان کهن یا در کنار یک دریاچه‌ی آرام برگزار کنیم. وقتی با زمین و باد و عناصرِ طبیعی در ارتباط باشید، جادوی درونی خودتان را بسیار بهتر درک می‌کنید. یک جادوگر واقعی، تنها با عصا نیست؛ او با تمام حواسش، نبض طبیعت را حس میکند.
۹. اگر میتوانستم، کلاس معجون سازی را حذف و بجای آن کلاس عطر سازی را اضافه می‌کردم.

در پایان...
من نمی‌خواهم سخت‌گیر باشم، من می‌خواهم الهام‌بخش باشم. می‌خواهم دانش‌آموزانم وقتی از کلاسم بیرون می‌آیند، نه با خستگی، بلکه با چشمانی درخشان و قلبی پر از اشتیاق به دنیای جادو نگاه کنند.

درود و عرض ادب بر ناشران این نشریه مقتدر و سنگ صبور برای دل دانش آموزان.
دلیل اینکه برای نوشتن این مقاله، لحن کوهیمان را انتخاب کردیم این است که بین نظر محترم و کمالگرایانه ی ما و نظر غیر محترم نویسنده ی مرلین زده تفاوت بسیاری وجود داشت؛ از آن جایی که زور کوهی ما بیشتر است و کمالگرایی ما با هیچ دانش آموز و معلمی شوخی ندارد، پس نظر اتو کشیده و قاطع خودمان را بیان می کنیم.

بنظر کوهی ما، معلم باید جدی، خشک و به شدت سخت گیر باشد؛‌طوی که تنها صدای بال زدن یک دکسی در کلاس شنیده شود. برای مثال همین پرفسور اسنیپ خودمان را ببینید، هنوز با شنل تاب دارش تاب بازی نکرده بود، در هاگوارتز قدم نگذاشته بود که از دانش آموزان خواست کتابشان را باز کنند و شروع به خواندن درس کنند.
شما در چنین کلاسی حتی اگر اصلا نخواهید درس بخوانید و دلتان وسط کلاس هوای پرواز با جاروی نیمبوس بیست، بیست و پنج کند از ترس تبدیل شدن به یکی از معجون های عجیب غریب در دخمه اش... نه یعنی منظوری کوهیمان علاقه ی وافری که به معلم خود پیدا می کنید، خودتان با میل خودتان پاتیلتان را برمی دارید و شروع ساخت معجونی جدید می کنید.

همین جیمز سریوس پاتر را ببینید، چرا غیبش زده؟ چرا از وقتی کلاس های هاگوارتز شروع شده کلا نیست و نابود شده و مرلین رو شکر اثری از خرابکاری هایش نیست؟ همه و همه به دلیل بخشش، رأفت و عفو بی موقع معلم شریف و بزرگمان بابا مرلین است که نمی گذارد ملانی با دمپایی ابری اش مورد لطف نقطه زنی اش قرارش بدهد.

ما خود کوهیمان به شخصه روزی سه بار از ملانی کتک... نه یعنی چیز، به خاطر نداشتم که نباید از خشونت های خانگی علیه دانش آموزان افشا سازی کنیم وگرنه ملانی شیرین عسلمان ما را در گونی های چهل تیکه ای که خودش می دوزد می کند، با یکی از کش های پیژامه ی بابا مرلینمان محکم گره اش می زند و در آخر اگر خیلی دوستمان داشته باشد با افسون جابه جایی این بار به جای کوه اورست به کوه های آلپ حواله امان می دهد تا با غول های یخی چایی نبات بخوریم.

بهترین معلمی که در کل زندگی کوهی خود دیده ام پدر مرلینمان بود( اصلا بخاطر اینکه فرزند محبوبش شویم نمی گوییم، کاملا بر اساس معیار کمالگراییمان است). اما اگر همین معلم شریف عصبانی بشود، تهدیدمان می کند که در تار و پود ریشش غرقمان می کند.
فکر می کنید جینی چگونه ناپدید شد؟ در اعماق لیش مرلین جینی گم گشته شده است که به کنعان باز نخواهد گشت. پس ویژگی بعدی که بنظر کوهی و کمال گرایی ما یک معلم خوب باید داشته باشد این است که دانش آموز را وادار کند از ترس مرلین لرز بزند.

برای اینکه روح کمالگرایمان در آرامش مطلق به سر ببرد آخرین ویژگی معلم خوب را اختصاص می دهیم به معلمی که، علاوه بر اینکه به اندازه تلاش، جان کندن ها و درس خواندن های شبانه روزی ما، نمره ی بیست دهد در طول زمانی که معلم ماست آنقدر از ما و هوشمان تعریف کند که چشم های جیمی از کاسه... نه یعنی، آنقدر از تلاش های بی وقفه مان تعریف کند تا تمام خستگی کوهیمان یک جا در برود.

در نهایت هم اگر روزی مرلین نکند ما معلم شدیم و کرسی تدریس کلاس های گوارتز را دوباره عرض می کنم، مرلین نخواهد به دست بگریم، این دستورالعمل کوهی کمالگراییمان را پیاده خواهیم کرد.

”کمی ترس، مقدار زیادی اقتدار، تهدید به غرق کردن دانش آموزان در ریش بابا مرلین، تمجید های مداوم از استعداد های برتر( هر دانش آموزی که استعداد کمالگرایی بیشتری داشته باشد) و اعطای نمره ی بیست به فرد لایق“

جادوگران و جادوآموزان عزیز! فصلی پر از هیجان و خلاقیت به پایان رسیده و مسابقه‌ی رول‌نویسی فصل پاییز با همه لحظات شگفت‌انگیزش به نقطه‌ی پایان خود رسیده است. این مسابقه که از دل قلعه هاگوارتز و جادوهای بی‌پایانش زاده شد، صحنه‌ای برای درخشش قلم‌های شما بود. خبرنگاران جوان و خلاق ما ثابت کردند که هاگوارتز همیشه محلی برای خلق داستان‌های هیجان‌انگیز و بی‌نظیر خواهد بود.

از دوئل‌های پرشور تا گزارش‌هایی از رازهای پنهان قلعه، هر خبری که از نگاه شما روی کاغذ آمد، زندگی تازه‌ای به فضای هاگوارتز بخشید. شرکت‌کنندگان، با خلاقیت و پشتکار خود، فصل پاییز را به فصلی به یادماندنی تبدیل کردند. هر خبری که نوشته شد، شوق و ذوقی تازه به قلب قلعه تزریق کرد و نشان داد که چطور حتی ساده‌ترین لحظات هاگوارتز می‌توانند به افسانه‌هایی بزرگ تبدیل شوند.

در اینجا از دو شرکت‌کننده برجسته‌ی این دوره که با قلم‌های خود ما را شگفت‌زده کردند، قدردانی می‌کنیم. شما ثابت کردید که هر کلمه می‌تواند جادوی خود را داشته باشد و هر داستانی می‌تواند پلی به دنیای شگفت‌انگیز دیگری باشد. چه خبرهایی که ما را خنداندند و چه گزارش‌هایی که لرزه به تن‌مان انداختند، همه و همه به دست‌های خلاق شما جان گرفتند.

جوایز مسابقه:

خلاق‌ترین خبرنگار: مروپ گانت با افتخار، جایزه‌ی خلاق‌ترین خبرنگار به مروپ گانت، دختر عزیز و نواده‌ی سالازار اسلیترین تعلق می‌گیرد که با روایت خیره‌کننده‌اش از ماجرای سایه‌ی پیتر پن توانست مرزهای خلاقیت را جابه‌جا کند. داستان او، تلفیقی از طنز، تخیل و عمق انسانی بود که خواننده را از اولین کلمه تا پایان، درگیر خود نگه می‌داشت. شخصیت‌پردازی بدیع سایه، گفت‌وگوهای هوشمندانه، و صحنه‌سازی‌های جذاب، این داستان را به یکی از ماندگارترین آثار این دوره تبدیل کرده است.
مروپ گانت با تیزهوشی، داستانی خلق کرد که توانست در عین شوخ‌طبعی، مفاهیم عمیقی مانند استقلال و هویت را به شکلی هنری و قابل‌تأمل بیان کند. تصویرسازی او از دفتر مدیریت هاگوارتز و تبدیل سایه به پیوز، آن‌چنان زنده و تأثیرگذار بود که حس می‌کردیم در قلب قلعه ایستاده‌ایم. این داستان نشان داد که چگونه تخیل می‌تواند مرزهای جهان جادو را گسترش دهد و مخاطبان را در دنیایی تازه غرق کند.
مروپ گانت، با این اثر درخشان، ثابت کرد که خلاقیت بی‌پایان او، همان چیزی است که قلعه هاگوارتز را به مکانی زنده و پرهیاهو تبدیل می‌کند. برای این داستان شگفت‌انگیز، جایزه خلاق‌ترین خبرنگار کاملاً برازنده‌ی اوست!(جایزه مالی: 25 گالیون، اما از آنجا که ایشان طرح بانکداری را فعال نکرده‌اند، جایزه مالی نزد پدربزرگ گرامی‌شان باقی می‌ماند تا در زمان مناسب و در خدمت اهداف تاریکی به کار گرفته شود.)











فعال‌ترین خبرنگار:سیگنس بلک با افتخار، جایزه‌ی فعال‌ترین خبرنگار به سیگنس بلک تعلق می‌گیرد که با دو گزارش خلاقانه و جذاب، ما را در دنیای هیجان‌انگیز هاگوارتز غرق کرد. گزارش اول، با عنوان شهر لندن یا کویر لوت؟، تصویری از سکوت مرموز لندن را به تصویر کشید و با تحلیل‌هایی خلاقانه، ما را به عمق رازآلودی این شهر برد. گزارش دوم، با عنوان ورود باشکوه جادوگران به دنیای هنرمندان!, درخشش کلاب دوئل هنری هاگوارتز را با قلمی شگفت‌انگیز و نگاه دقیق توصیف کرد و توجهات بسیاری را به این حماسه هنری جلب کرد. سیگنس بلک نشان داد که خلاقیت و تلاش، دست در دست هم می‌توانند گزارش‌هایی بی‌نظیر خلق کنند.(جایزه مالی: 25 گالیون)





اما جادوگران عزیز، این پایان کار نیست! زمستان در راه است و با خودش رقابتی تازه به ارمغان می‌آورد. مسابقه رول‌نویسی فصل زمستان قلعه هاگوارتز به زودی آغاز خواهد شد و این فرصت دوباره‌ای خواهد بود برای شما تا با قلم‌های جادویی خود ما را شگفت‌زده کنید. آماده باشید تا با خلاقیت‌تان درخشان‌ترین لحظات را رقم بزنید!

جهت شرکت در مسابقه رول‌‌نویسی فصل پاییز قلعه هاگوارتز.

- نام؟
- سایه!

باد سردی در اتاق وزید. شعله‌های لرزان شمع‌ها، سایه‌ای روی دیوار سنگی به وجود آورده بودند. مروپ نگاه اخم‌آلودی به آن انداخت.
- سایه مامان؟

سایه با تکانی خودش را از دیوار جدا کرد، یک قدم جلو آمد و نور لرزانی روی صورت تاریکش افتاد.
- به نظرتون من شبیه سایه مامانم؟!

یکی از بازوانش را بلند کرد و ژستی مانند قهرمانان پرورش اندام به خود گرفت.

- خبه خبه! می‌خوای بگی مامان نمی‌تونست خوش‌هیکل باشه؟ مامان فقط برای ارتقای سلامت خونواده‌س که بجای هالتر زدن، ماست می‌زنه!
- نه بابا... کی منظورش هیکل بود! می‌خواستم بگم من یه سایه مذکرم.

زن که حالا روی صندلی چوبی‌اش کمی جابه‌جا شده بود، لبخندی ناشی از شناخت بر لب نشاند.
- از اول بگو سایه الستور مامانی دیگه!
- نچ... من خیلی قدیمی‌تر از سایه الستورم. من سایه پیتر پن هستم.

سایه آهی کشید که شمع‌ها را برای لحظه‌ای به سو سو زدن وا داشت.
- ولی کاش نبودم. ذله‌م کرده ذله! همش با نخ و سوزن دنبالمه که منو به خودش بدوزه!

با آنکه بانوی تاریکی بود، هنوز قلب یک مادر را داشت و دلش برای سایه به رحم آمد.
- اشکال نداره مامان جان. بزرگ می‌شی یادت می‌ره!

سایه با دست‌های کشیده و درازش، به دیوار سنگی تکیه داد.
- دِ نمی‌شم دیگه! این یارو خودش بزرگ نمی‌شه اونوقت انتظار داری من که سایه‌شم بزرگ شم؟ پسره پاک دیوونس! بچه‌های مردمو با پیژامه راه‌راه از رختخواب بیرون می‌کشه، کشون کشون با خودش می‌بره. هر چی این بچه‌های فلک‌زده میگن ولمون کن بگیریم بخوابیم فردا مدرسه داریم، می‌گه غلط کردین باید پاشین با من بیاین نِوِرلند!

باد، پرده‌های سنگین اتاق را به حرکت درآورد. مروپ که ناگهان مضطرب شده بود، دستانش را با وحشت دو طرف گونه‌‌هایش قرار داد.
- پسر مامانو نبره!
- اونو با اون قیافه‌ش تا سر کوچه‌م نمی‌بره چه برسه تا نورلند!

زن به شکل تدافعی‌ای دست به سینه شد و شروع به غر غر کرد.
- مگه قیافه گوجه گیلاسی مامان چشه؟! کچل نیست که هست! دماغ داره که نداره! صورتش فتوژنیک نیست که هست؛ تازه ببین چقدر فتوژنیک بود که هشتا فیلم ازش ساختن مامان قربونش بره!
- این ویژگی‌هایی که می‌گین چندان حُسن محسوب نمی‌... حالا مهم نیست! همین که پسره‌تون رو نمی‌بره نورلند باید خوشحال باشین. من که سایه‌شم بعد این همه سال هنوز نفهمیدم این بچه‌هارو می‌بره اونجا چیکار! فقط شنیدم میگن جلسات قرائت مرلین‌نامه برگزار می‌کنن که خوشحالم اون وقتا اصراری نمی‌کنه سایه‌ش باشم چون اینطوری دیگه لازم نیست توی جلسات‌‌ پر ثواب‌شون حضور پیدا کنم!

سایه، به‌آرامی روی صندلی کنار مروپ نشست. برای لحظه‌ای شبیه انسان شده بود اما همچنان لرزان و بی‌ثبات.
- من می‌خوام یه سایه فرهیخته بشم و اعلام استقلال کنم. دیگه نمی‌خوام عین میمون حرکات دیگرانو تقلید کنم. دوست دارم فقط دنبال خودم کنم و یه هویت مستقل داشته باشم.

صدای سایه آهسته‌تر شد، گویی نگران بود هر آن پیتر پن به سراغش بیاید.
- می‌گم... شما که نواده بنیان‌گذار هاگوارتزین، توی قلعه‌تون پناهندگی نمی‌دین؟ قول می‌دم عینک میرتل گریانو شوت نکنم تو کاسه توالت، سر نیک بی‌سر رو به عنوان توپ فوتبال از دروازه‌های کوییدیچ رد نکنم و روی کله کچل راهب چاق هم نقاشی نکشم...


دفتر مدیریت هاگوارتز:

باد از میان پنجره‌های قدیمی دفتر می‌وزید. شمع‌ها روی میز سالازار سوسو می‌زدند و نور کم‌رنگشان، سایه‌ای متحرک را روی دیوار نقش می‌کرد. مرد کهن‌سال، با وقار پشت میز نشسته بود. چشم‌های تیزبینش مثل مار، سایه را دنبال می‌کرد که بی‌قراری‌اش در چرخیدن دور اتاق مشهود بود.

- ... روی سر مشنگ‌زاده‌ها جوهر بپاشم. قلم پر‌هاشونو بدزدم و بدم ماهی مرکب غول‌آسا دریاچه بخوره؛ هر وقتم اعتراض کردن بهشون پس گردنی بزنم.

بنیانگذار هاگوارتز، در حالی که لبخندی شیطنت‌آمیز گوشه لبش داشت، سری به نشانه تأیید تکان داد. صدای خش‌خش ردای بلندش در فضای اتاق، طنین‌انداز شد.
- این‌ها همان ویژگی‌هایی‌ست که به دنبالشان هستیم. رسالت تو روشن است. نامت را پیوز می‌نهیم به معنای آزار! اینگونه همواره به یاد خواهی داشت که چه کسی هستی و چه وظیفه‌ای بر عهده داری.

نوری از نوک چوبدستی سالازار درخشید و دفتر را فرا گرفت. سایه که لحظه‌ای روی دیوار بی‌حرکت مانده بود، ناگهان در میان آن نور شکل گرفت. خطوطش مادی شد و حالا در مقابل بنیان‌گذار، با حالتی نیمه‌شفاف ایستاده بود. پیوز تازه متولد شده، با ناباوری به دست‌های دستکش‌‌پوشش نگاهی انداخت.
- یعنی دیگه می‌تونم خودم باشم؟ مستقل و مادی؟

سالازار با غروری سرد و مارگونه سری تکان داد.
- تا زمانی که رسالتت را فراموش نکنی، آزادی هر کاری انجام دهی.

پسر ریز نقش، با صدای بلندی خندید. آزادانه در هوا چرخ زد و از در دفتر خارج شد.

- قلعه به این رویداد‌های مفرح نیاز دارد. نسل‌های آینده، هرگز او را فراموش نخواهند کرد.

سالازار و مروپ به یکدیگر نگاه کردند و خنده‌‌های شیطانی‌شان، دفتر را فرا گرفت.