من از خییییلی وقت پیش از این تاپیک فراری هستم. چون هر دفعه باعث شده یه بلایی سرم بیاد.
همه رو نه، ولی بعضی از مصاحبه ها رو می خونم و تا وقتی لازم نباشه جواب نمی دم. لطفا کسی دلخور نشه. قصد و منظور و فرق گذاشتنی در کار نیست.
مادر ما خیلی مادرانه جواب داده! نزدیک بود بگن سلام...در جواب بگه لرد! که خب... خیلی هم درسته.

لرد سیاه واقعا زحمت می کشن و به منم کمک کردن و منم عضو ناچیزی بودم که همه چی رو از ایشون فرا گرفتم و ایشون جذاب ترین و بهترین و جالب ترین و ...
نه...
اینو قرار نبود با این شناسه بگم! فراموششون کنین!
ما خوندیم و بسی شرمگین شدیم...ممنون هم شدیم...
ولی چیزی که باعث شد جواب بدم اینه که بگم خیلی خیلی به خودت سخت می گیری. در مورد همه چی. در مورد نظارت...ایفای نقش...نوشته هات...روابطت. نمی دونم چرا همش فکر می کنی اگه ده تا کار رو عالی و درست انجام بدی و یکی رو به هر دلیلی انجام ندی، در واقع اون کار رو کلا انجام ندادی! اونم در حالی که کمتر کسی هست که بتونه واقعا هر ده تا رو انجام بده. از خودت زیادی انتظار داری. همین باعث می شه با ترس و تردید وارد هر کاری بشی یا قبولش کنی. تعریف رو قبول نمی کنی. باور نمی کنی. حتی از یکی مثل من که با کسی تعارف ندارم. اگه ضعفی داشته باشه و ازم بپرسه، بهش می گم.
تعریف ها و تایید ها رو قبول کن. باور کن. توی کارت همش دنبال ایراد نگرد. نقطه های خوبش رو هم ببین. چیزایی که این جا ازشون به عنوان شکست های خودت نام بردی، کارایی بودن که واقعا خوب انجامشون دادی.
این فقط مجازی نیست. واقیعت هم همینجوریه. مثلا مدتها رابطه خوبی با یکی داشته باشی، یه اشتباه کوچیک بکنی، می زنی خودتو نابود می کنی که من چرا باید اشتباه کنم. چقدر من بد و خبیث و پلیدم و کلا لیاقت ندارم!
اینجوری نیست... هر آدمی اشتباه می کنه. کمی با خودت مهربون تر باش!
اینو از الان باید تغییر بدی...چون فردا ممکنه اشتباهای بزرگ تری بکنی. توی کارت، توی زندگیت، و باید بتونی خودتو ببخشی. باید بتونی روی نقاط ضعف و کمبودهات(که شاید واقعا کم و ناچیز باشن) تمرکز نکنی. باید بتونی از یه چیزایی بگذری و فراموششون کنی، وگرنه خیلی اذیت می شی. مخصوصا با توجه به رشته ای که انتخاب کردی.
ایفای نقش و پست های مروپ عالین. برای شروع، اینو قبول کن.
ما سریعا و دوان دوان این تاپیک رو ترک می کنیم!