همجا تاریک بود.سکوت همه جا را فرا گرفته بود.خورشید تنها منشاءنور بود.جز صدای شلپ شلوپ آب صدای دیگری شنیده نمیشد.روباهی که از فرط گشنگی،در سطل های زباله مشغول کند و کاو بود با شنیدن صدای پای فردی از سطل بیرون آمده و بسویی دوید هیکل عظیم الجثه ای از ته کوچه پدیدار شد.با قدمهایی دراز و غول آسا،بسوی یکی از خانها رفته و به آرامی در زد.بعد از نموره ای انتظار،در بصورت مشکوکی باز شده و فرد بداخل رفت..
به دور وبر خود خیره شد و بعد ردای سیاه خود را که گویا از جنس ققی درست شده را دراورده و بر روی چوبرختی قدیمی آویزان نمود.به دیوار های خاک گرفته خانه نگاه انداخت.گویا تا بحال به آنجا نیامده بود.دستش را بر شانه پسرک جوانی زده و لبخندی بیناموسانه تحویل پسرک داد.
- بدون من برای خودت زندگی تشکیل دادی.ای کلک.دامبلو که فراموش نکردی؟
پیر مرد دستی به ریش درازش زده و با نگاه عجیبی به پسرک خیره شد. پسرک جوان دستی به موهای قرمز خود کشیده و با دستانش پیرمرد را به داخل دعوت کرد.پس از گذر از راه روی طویل،که با کاغذ دیواری های نارنجی و پوستر های بدون شرح!!پر شده بود،به اتاقی نسبتا بزرگ رسیدند.پیرمرد خود رابر روی اولین صندلی انداخته و ،
آهی از روی خستگی کشید.
- یک شیر موز برام بیاری ممنون میشم.
پسرک نگاهی که برق شیطنت درآن نمایان بود به پیرمرد زده و با صدای نازکی گفت:
شلیل هم بدم یا فقط همونو میخوای؟
-نه فقط شیرموز بده.برای شلیل دندونام کفاف نمیکنن.
ماده سیفیت را با آستینش از دهان خود پاک نمود و لبانش را لیسید.
- خوش مزه بود.حالا اون گویت رو بیار یکم برام پیشگویی کن ببینیم امشب باید باکی کار کنم.
پرسی دستی به شلوار خود را که بدلایلی شل و ول شده بود را بالا کشیده و بسوی کمد چوبی،که خاک زیادی را بر وری خود داشت حرکت کرد.در کمد را باز کرده و گوی پیشگویی را از آن بیرون دراورد.
بسوی دامبلدور رفته و در کنارش به آرامی نشست.دستانش را با فاصله به گوی نزدیک کرده و تمرکز کرد. سعی کرد وجود دامبلدور وی ا از پیشگویی باز ندارد .با صدای گرفته تر از قبل شروع به صحبت کرد:
پسری با کلای بلند میبینم که بسوی خونت داره میادکلاشو با دستش نگه داشته که تعادلش بهم نخوره.گرچند دستش به ته کلاه نمیرسه.آره...آلبوس سوروسه.داره میاد خونت.زود تر برو. .
دامبل بدون گفتن کلامی بسوی در راه میفته.ردایش را گرفته و از در خارج شد.بعد از چندی راه پیمایی،پیمرد بالاخره به خانه خود رسید.و آنجا بود که پسری با کلاه بلند را دید:
آلبوس سوروس پاتر.
به دور وبر خود خیره شد و بعد ردای سیاه خود را که گویا از جنس ققی درست شده را دراورده و بر روی چوبرختی قدیمی آویزان نمود.به دیوار های خاک گرفته خانه نگاه انداخت.گویا تا بحال به آنجا نیامده بود.دستش را بر شانه پسرک جوانی زده و لبخندی بیناموسانه تحویل پسرک داد.
- بدون من برای خودت زندگی تشکیل دادی.ای کلک.دامبلو که فراموش نکردی؟
پیر مرد دستی به ریش درازش زده و با نگاه عجیبی به پسرک خیره شد. پسرک جوان دستی به موهای قرمز خود کشیده و با دستانش پیرمرد را به داخل دعوت کرد.پس از گذر از راه روی طویل،که با کاغذ دیواری های نارنجی و پوستر های بدون شرح!!پر شده بود،به اتاقی نسبتا بزرگ رسیدند.پیرمرد خود رابر روی اولین صندلی انداخته و ،
آهی از روی خستگی کشید.
- یک شیر موز برام بیاری ممنون میشم.
پسرک نگاهی که برق شیطنت درآن نمایان بود به پیرمرد زده و با صدای نازکی گفت:
شلیل هم بدم یا فقط همونو میخوای؟
-نه فقط شیرموز بده.برای شلیل دندونام کفاف نمیکنن.
ماده سیفیت را با آستینش از دهان خود پاک نمود و لبانش را لیسید.
- خوش مزه بود.حالا اون گویت رو بیار یکم برام پیشگویی کن ببینیم امشب باید باکی کار کنم.
پرسی دستی به شلوار خود را که بدلایلی شل و ول شده بود را بالا کشیده و بسوی کمد چوبی،که خاک زیادی را بر وری خود داشت حرکت کرد.در کمد را باز کرده و گوی پیشگویی را از آن بیرون دراورد.
بسوی دامبلدور رفته و در کنارش به آرامی نشست.دستانش را با فاصله به گوی نزدیک کرده و تمرکز کرد. سعی کرد وجود دامبلدور وی ا از پیشگویی باز ندارد .با صدای گرفته تر از قبل شروع به صحبت کرد:
پسری با کلای بلند میبینم که بسوی خونت داره میادکلاشو با دستش نگه داشته که تعادلش بهم نخوره.گرچند دستش به ته کلاه نمیرسه.آره...آلبوس سوروسه.داره میاد خونت.زود تر برو. .
دامبل بدون گفتن کلامی بسوی در راه میفته.ردایش را گرفته و از در خارج شد.بعد از چندی راه پیمایی،پیمرد بالاخره به خانه خود رسید.و آنجا بود که پسری با کلاه بلند را دید:
آلبوس سوروس پاتر.
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط باب آگدن در 1387/4/16 19:12:52
) به آن نگاه كرد. جيمز نيز كه تكليف خود را ول كرده بود و در حال ور رفتن با نقشه غارتگر بود.تنها پيتر و لوپين بر روي گوي هاي خود تمركز كرده بودند. پيتر همچنان در ميان آن بخارها كندوكاو مي كرد. به اميد آن كه تصويري در ميان آن پيدا كند.ناگهان پبتر احساس كرد بخار درون گوي، او را در بر مي گيرد. اطراف پيتر تماما بخار سفيد رنگي پوشانده بود و پيتر احساس خفگي مي كرد.صداهاي تق تق كيبورد و كليك موس به گوش مي رسيد. اما او نمي دانست كه صداي چيست!با دست هايش سعي داشت بخارها را كنار بزند.اما ناموفق بود. گويا تمام دنيا را بخار گرفته بود.محيط بسيار خفن آلود شده بود
. پيتر احساس كرد بخارها در حال ناپديد شدن است و به همراه آن به نظر مي رسيد تنفسش نيز راحت تر شده است. او هم اكنون در مكاني قرار داشت كه بسيار برايش آشنا بود. دختركي در پشت يك كامپيوتر قرار داشت و پيتر از پشت او رانگاه مي كرد.خدايا! چقدر اين شخص برايش آشنا بود.گويا دخترك آن شخص را نديده بود.
. به دقت بهكيبورد نگاه كرد تا حروف آن را در ذهن بسپرد.اما قبل از آن كه چيزي تايپ شود بار ديگر بخار سفيد رنگ، اطراف پيتر را فرا گرفت و او مات و مبهوت، در هاله اي از ابهامات فرو رفت.سپس احساس كرد صحنه اطرافش تاريك شده و او به خواب عميقي فرو رفت...
