**همانند يك سفيد اصيل بنويسيد**

باران آهسته آهسته می بارید و درختان همچون مردگانی ساکت با ریشه های قطور خود به مانند موجودات عجیبی با چهره ای راسخ در زمین فرو رفته بودند.

_ هی پیاده شو! پیاده شو! باور کن نمی تونی...!
_ چرا نمی فهمی؟ همش مشکلات درونیه!

دو پیرمرد یکی با ریش نقره ای و دیگیری با ریش سفید و اندکی بلند تر از ریش همتایش آهسته آهسته جلو می رفتند.
یکی از آنها پیرمردی خوش قد و قامت بود و ریش سپیدش با روبدوشامبر آبی رنگ و عینک هلالی اش هماهنگ بود. اما یک چیز عجیبی دیده میشد... پیرمرد به طور مضحکی بر روی لاک پشت بزرگی نشسته بود.

مرد قد کوتاه تر که گویا جن به نظر می رسید نیم نگاهی به لاک پشت انداخت و گفت : مرد مومن بیا کنار! نکن اینکارو! به فکر عواقب کارت باش... هیچ وقت نمی تونی با این لاک پشت خودت رو مطرح کنی! هیچ وقت نمی تونی این لاک پشت رو از اینی که هست سریع تر برونی!

پیرمرد لبخندی زد و با دست به لاک پشت اشاره کرد و با صدایی آرام گفت: از تو بعیده! من چند بار بهت بگم باید مسائل درونی حل بشه؟

این بار مرد قد کوتاه از کوره در رفت.
_ من هم می دونم باید مسائل داخلی رو تقویت کرد ولی تا چه اندازه؟ نگاه بکن... چشماتو باز کن... که به تو اهمیت میده؟ اصلاً دیگه کی تو رو می شناسه؟ کی حول تو و گروهت کار می کنه؟ این لاک پشت نیاز به تغییرات بنیادین داره! چرا نمی فهمی؟

پیرمرد ریش دراز با بی تفاوتی شانه هایش را بالا انداخت و به رو به رو خیره شد.

جن ریشو ، خشمگین در حالیکه صورتش قرمز شده بود نفسش را با سر و صدا بیرون داد و در حالیکه از قدم زدن همگام با لاک پشت باز نشسته بود گذاشت تا پیرمرد همراه با لاک پشت کهنسالش در آستانه واپسین لحظات غروب آفتاب ناپدید شود بی آنکه از آرامش قبل از توفان چیزی بداند...

دیدار با بزرگان

شاید بزرگترین ارزوی هر جادوگر این باشه که یکی از بزرگترین جادوگرها رو ببینه اما البوس دامبلدور کسی بود که دیگران برای دیدنش میرفتند.
البته او بزرگترین جادوگر در تمام قرون نبود، ولی در حال حاضر از نظر خیلی ها برترین جادوگر محسوب میشد.
برای یاداوری دوران محبوبش خاطره ای رو با چوب دستی از سرش بیرون کشید و در قدح به تماشا نشست؛ سالهای جوانی، روز های خوبی را در بر میگرفتند. زمانی را به یاد اورد که از چیزی نمیترسید و ارزوهای بزرگ داشت؛ارزوهایی که به تحقق نرسیدند.
مدیره ای که از مدیران قبلی هاگوارتز بود با صدایی نخراشیده از درون قاب تابلویش بلند گفت: به چی فکر میکنی
البوس با اخمی سرش را از قدح در اورد: بزار راحت باشم
-خسته ای
- اره و تنها چیزی که میتونه این خستگی رو از تنم دربیاره اینه که مرلینو ببینم که اینم یک ارزوی غیر ممکنه
اینو گفت چون فکر میکرد اینجوری دست از سرش بر میدارد و دوباره در قابش میخوابد ولی مدیره ادامه داد:
- غیر ممکن اره ولی شدنیه
- بس کن؛ به ریش مرلین دیوانه ها هم از این حرف ها نمیزنند، لابد از بس داخل اون تابلو ها میچرخی شعورت رو از دست دادی
- البوس به شعور من توهین نکن؛ اگر میخوای مرلینو ببینی باید راهشو بدونی که دو نفر بیشتر نمیدونن، یکی خود مرلین و دیگری...
- نگو که اون تویی.
-هستم
-نه نیستی، اوه نگاه کن من سر چیزی که هنوز قبولش ندارم دارم بحث میکنم
-به هر حال تنها راهش اینه که فکر کنی ذهن دروازه ی همه در های بسته و غیرممکنه
- اما هرکسی حق نداره به این درها راه پیدا کنه
- توداری، البوس دامبلدور بزرگ دارنده نشان درجه اول مرلین و....
-خواهش میکنم، ادامه اش نده اینهارو بارها شنیدم
-خوب پس شروع کن بزار من شاهد این صحنه باشم
-باشه.باشه. فقط امتحان میکنیم نه چیز دیگه ای
. البوس برگشت و روی صندلی پشت میزش نشست؛ دسته های چرمیشو گرفت و چشم هاشو بست
سعی کرد به هر چیزی که از مرلین میدونه فکر کنه، عکسش روی نشان، دست خطش توی کتب جادوی کهن، وبقیه ی اطلاعاتی که ازش داشت؛ با این ها تصویری تقریبا واضحی از ان کشید
زیاد مطمئن نبود که واقعا اینطوری باشه ولی برای شروع خوب بود

فقط صدایش کم بود که این هم خودش درست کرد:(( من مرلین هستم))؛ سعی کرده بود صداش خردمندانه تر از خودش به نظر برسه
چند لحظه خودش به جای مرلین صحبت کرد ولی در حینی که دیگه داشت خسته میشد، نوری کنار تصویری که خودش از مرلین ساخته بود شکل گرفت، کم کم شبیه یکه انسان شد, دستها ،پاها و بقیه اجزا, شکل گرفتند نور حالا کاملا شبیه یک انسان شده بود که با ردایی که بر تنش دیده میشد گفت که یک جادوگر است
((من مرلین هستم)) نه او و با دست به تصویری که داشت محو میشد اشاره کرد البوس فقط تماشا میکرد اصلا نمیتوانست حرف بزند. این نه جادو بود نه توهم!!
همه چیز واقعی بود
-چرا میخواستی منو ببینی؟
-إإإإ خوب راستش دوست داشتم شما رو ببینم چون باعث ارامش من میشوید
-خوب الان چه احساسی داری؟
-خوب؛ خوبم
البوس مثل بچه ای خطاکار که به سوالات معلم جواب میدهد با چیزی که به نظر مرلین میرسید، حرف میزد.
تقریبا یک ساعت گذشته بود که البوس متوجه شد نور کم کم محو میشود.
با ستایش انرا نگاه کرد تا کاملا ناپدید شد؛ سرمست و کمی گیج از این ملاقات؛ سرش را بلند کرد و به سوی تابلوها برگرداند ولی مدیره ی گذشته ی هاگوارتز دیگر خواب بود.

زندگی برای عشق
هوا سرد بود.برف شدیدی آمده بود و راه را پوشانده بود .صدای سکوت همه جا را فرا گرفته بود . از دور نور چراغی سو سو می زد. ساختمان هایی با نماهای قدیمی از دور دیده می شد .آن ها همانطور در کوره راه پیش می رفتند و حتی یک کلمه هم با یکدیگر صحبت نمی کردند .
آن ها در زیر شنل نامرئی خود را قایم کرده بودند . لی لی رد پایهایشان را از روی برف ها پاک می کرد تا کسی را متوجح حضور خودشون نکنن . صدای زنگ کلیسا به صدا در آمد و صدای آن دهکده را فرا گرفت .جیمز رو به خواهر و برادرش کردو سال نو را به آن ها تبریک گفت و آن ها نیز همین کار را کردند .
آلبوس گفت : بچه ها ساکت ! یه صدایی داره می یاد .
جیمز : آره ، ولی از کجاس ؟ صدای چیه ؟
لیلی به جلو اشاره کرد و گفت :بچه ها اون خونه رو نگاه کنید ! نصفش خراب شده .به نظرتون اینجا خونه ی بابا بوده ؟
جیمز : آره ، اون موقع که بابای بابا بودم خونمون اینجا بود .
لیلی : آره ، یادم رفته بود خوب شد یادم انداختی .
آلبوس که کمی عصبی شده بود گفت :
- الان وقته شوخی نیست .تو این سرما منو به زور آوردید اینجا که بخندید ؟ مگه من الافه شما دو تا ام ؟
- اه . بی جنبه خیلی خو بابا .بریم به سمت خونه .
دوباره به راه افتادند تا به دری فلزی رسیدند که روی آن تابلویی نصب بود .
این خانه مطعلق به جیمز پاتر است .این خانه پس از حمله ی لرد ولدمورت به این حالت در آمده و بازسازی نشده تا اون روز ها در ذهن همه باقی بمونه .
در فلزی مقدار زیادی زنگ زده بود .با لولایی شکسته که وقتی جیمز سعی داشت در را باز کند نزدیک بود از جایش خرج شود .
جیمز در را باز کرد و وارد حیاط خانه شد .آن دو نیز دنبال او رفتند .جیمز به خانه نگاه می کرد و اشک می ریخت .
- جیمز ، داری گریه می کنی ؟
- نه لیلی ، از سرماست . خوب بچه ها بریم داخل ؟
آن دو نیز به علامت مثبت سرشان را حرکت دادند و به دنبال او وارد خانه شدند . واقعا انگار هیچ کس بعد از اون واقعه وارد آن جا نشده بود .
- مگه عمو رون تعریف نمی کرد که بابا اومده بوده اینجا ؟
- چرا ولی اگه یادت باشه گفته بود که بابات هیچ چیز رو دست نزده .فقط یک نامه که نیمه اون پیش اسنیپ بوده و نیم دیگش توی اتاق بابا و یک عکس که بابا در حال جارو سواری بوده .
- بیاید بریم بالا .بریم اتاق جیمز و لیلی .
و آن ها به دنبال اتاق به طبقه ی دوم رفتند .دری را جلوی خود دیدند .لیلی سعی کرد در را باز کند اما نشد .
جیمز چوب دستی را از جیبش در آورد و وردی زیر لب گفت و در باز شد .
اتاق آن ها سالم بود و بدون هیچگونه تغییر .فقط خاک تمام وسایل اتاق را فرا گرفته بود .عکسی از آن ها روی دیوار قرار داشت که کمی کج شده بود .
- جیمز ببین چقدر شبیه ما هستن !!!
- جیمز شبیه من و لیلی شبیه تو .البته چشمای من شبیه لیلیه .
- منم که آدم نیستم !؟
- چرا تو شبیه جفتشونی .
لیلی مشتاقانه دنبال چیزی بود تا از آن ها بیشتر بداند .تمام اتاق را گشت اما چیزی پیدا نکرد . سه نفری روی تخت نشستند و به فکر فرو رفتند .
یک دفعه صدایی از داخا کمد در آمد .
- کی اونجاست ؟
صدایی نیامد .
- گفتم کی او نجاست ؟
شبحی به آرامی از کمد بیرون آمد و به آرامی سرش را پایین انداخت .
- تو کی هستی ؟ توی خونهی پدر ما چیکار می کنی ؟
- من سیوروس اسنیپ استاد هاگوارتز بودم .
- آه ، سیوروس اسنیپ .ازت خیلی چیزا می دونم .اینجا چیکار می کنی ؟
- تو باید جیمز باشی .
- منو از کجا می شناسی ؟
- صداتونو می شنیدم .
- خوب نگفتی اینجا چیکار می کنی ؟
سیوروس کمی سرش را پایین انداخت و به آرامی صدایی ازش در آمد .
- تو اسم منو صدا کردی ؟
- نه منظورم تو نبودی .لیلی مادر بزرگت .
- خوب ؟
- من اونو دوست داشتم .تمام عمرم رو در حسرت داشتنش گذروندم .همه زندگیم رو بخاطر اون مراقب پدرتون بودم .هری. شاگردم بود .
- می دونیم .
- خوب اومدم اینجا تا با خاطراتش زندگی کنم . هیچ وقت نتونستم از فکرش بیرون بیام . راستی لیلی دفترچه ی خاطراتی داره که من می دونم کجاست اما نمی تونم برش دارم . اگه به شما بگم کجاست برام می خونیدش ؟
آن ها به هم نگاهی کردند و قبول کردند .
آن ها به دنبال شبح به اتاق دیگری رفتند و دفتری را که او گفته بود پیدا کردند و به اتاق بازگشتند .
- خوب لیلی تو نمی خوای شروع کنی ؟
- چرا چرا ...
لیلی شروع به خوندن دفتر چه کرد .سیوروس تمام مدت اشکی نقره ای از چشمش جاری بود و به آرامی گوش می داد .
هوا کم کم رو به روشنایی می رفت و خورشید حرکت رو به بالای خود را آغاز کرده بود .
- لیلی دیگه باید بریم .همینشم کلی دیرمون شده .
- دوباره بر می گردید پیش من ؟
لیلی به صورت او نگاهی کرد و گفت :
- حتما بر می گردیم .مطمئن باش . هنوز کلی از این خاطرات مونده که باید بخونیم .
سیوروس با لبخندی خشک از او تشکر کرد و به کمد باز گشت ....
مدت ها آن سه نفر شب تا صبح خود را با سیوروس گذراندند و خاطرات لیلی را با هم مرور می کردند ...

8 از 10.

_هری،رون پاشید دیگه محفل می خواد نقسه ی جدید رو بگه.
این صدای فریاد هرمیون بود.
رون وهری یکصدا فریاد زدند:_باشه الان می آیم.
وهرمیون رفت.
آن دو لباس پوشیدند و به سمت اتاق نشیمن رفتند.در راه از کنار سر های جن های خانگی گذشتند.آخر می دانید آنها در خانه ی بلک ها بودند.بعد از خوردن صبحانه مالی ویزلی مادر رون به محفلی ها گفت:_برید اتاق پذیرایی اونجا دامبلدور منتظرتون. هری رون و هرمیون و بقیه به اتاق پذیرایی رفتند.آنجا بسیار دلگیر بود.بااینکه ساعت 9 صبح بود آنجا تاریک به نظر می رسید.دامبلدور سر میز نشسته بود و با کینگزلی درباره ی چیزی صحبت می کرد.کینگزلی بسیار رنگ پریده و خواب آلود به نظر می رسید.بقیه هم اومدند و روی صندلی ها نشستند.دامبلدور بعد از یک دقیقه تمرکز جلسه را شروع کرد:_از همه برای اومدن به این جلسه متشکرم،قبل از هر چیز می خواهم عضو جدید محفل رو معرفی کنم.ویکتور کرام. وبه جادوگر عبوسی اشاره کرد.کرام همچنان اخمو ماند.دامبلدور ادامه داد:_وظیفه ی فعلی او پیدا کردن قرارگاه اصلی ولدمور... است.
دامبلدور به دلیل تابو شدن این اسم ،اسم را کامل نگفت.دامبلدور به سیریوس و ریموس ونیمفادورا و دیدولاس اشاره کرد و گفت:
_وظیفه ی شما پیدا کردن مالفوی ها و دستگیر کردن اونهاست.
وآنگاه به الستور و کینگزلی گفت:
_شما هم باید لسترنج ها رو پیدا کنید
ودر آخر به هری رون و هرمیون گفت:_ وظیفه ی شما دستگیر کردن مالسیبره .آنگاه از جا بلند شد وگفت:_خداحافظ همگی.
ورفت.
هرمیون گفت:_ بیایید بریم.
وبه اتاق هری و رون رفتند.هرمیون گفت:بهتره کارو از الان شروع کنیم.من می دونم مالسیبرکجاست.اون الان توی مصره،زود حاضرشید بریم مصر. هری خندید و گفت:_مصر!!!تو دیوونه شدی...اِ نه منظورم اینه که تو...یعنی...تو...اصلا ولش کن ما الان حاضر می شویم.
مصر ساعت 10:30 نه ببخشیدالان شد10:31

_پس مصر اینجاست!!!چه گرمه.وااااای اون اهرام مصره!!!
این صدای هیجان زده ی هرمیون بود.
هری گفت:_حالا اونم مالسیبرو کجا پیدا کنیم؟
هرمیون گفت:_اون ایجا ها یک چادر زده.آهان اونجاست.
او به چادر مشکی رنگی اشاره کرد.
رون با ترس گفت:_ولی خب چه جوری کلکشو بکنیم...یعنی چه جوری بگیریمش...؟
هرمیون با خونسردی ساختگی گفت:_خیلی راحته فقط باید...
_استیوپیفای!
ناگهان جسم سختی با صدای تلپی روی شن ها افتاد.
هری و هرمیون چوبدستی به دست برگشتند و بدن بی هوش رون را دیدند.بالا سر اومالسیبر ایستاده بود.مالسیبر گفت:_اکسپلیارموس!
چوب دستی های هری و هرمیون از دستشان افتاد.مالسیبر آنها را در هوا گرفت.در کنار او نات ایستاده بود.
مالسیبر گفت:_لرد ولدمور...اوخ نه...یعنی لرد سیاه از دیدن این زندانی ها خوشحال می شه!
نات گفت:_آره خوشحال می شه.خب کی ببریمشون؟
مالسیبر گفت:_امروزکه نمی شه.چون امروز قراره بریم به آلبا...نه...یعنی پیش لرد سیاه که،ماموریت جدید بگیریم، درسته؟
_آره درسته.پس الان بریم تو چادر باشه؟
_باشه.ولی قبلش باید ایناروببندیم.اینکارسروس!
طناب سیاهی در هوا پیچ خورد و ناپدید شد.
نات گفت:_لازم نیست تو جادو کنی،تو الان در شرایت روحی خوبی نیستی.اینکارسروس!
این بارهم طناب سیاهی در هوا پیچ خورد وسپس ناپدید شد.
هری پوزخند زد.
مالسیبرگفت:_پس من در شرایت روحی خوبی نیستم؟یا تو که منو مسخره کردی؟حالا چیکارکنیم؟
نات باخشم گفت:_بی هوششون کنیم!باشماره ی سه.یک...دو...اهم...اهم...اهم!
نات به سرفه افتاده بود.
مالسیبر :_ای احمق الان خودم بی هوششون میکنم.استیوپی...اااااخ!
هری با لگد به ساق پای او زد.اوچوبدستی رون،هرمیون و خودش را به زور از دست مالسیبر بیرون کشید.بعد دست راست رون و دست چپ هرمیون را محکم گرفت وبه لندن میدان گریمولد فکر کرد...
ناگهان روی جسم سختی که به نظر زمین می اومد فرود اومد...فرود که نیامد در واقع با کله روی زمین خورد.ازدرد فریاد زد و باعث شد دو پرنده از روی درخت بپرند.رون و هرمیون کنارش بودند.
_خدا را شکر که سالمید.
این صدای مالی بود.
او از دیدن رون که بی هوش بودوحشت زده جیغ بلندی زد.رون را به هوش آوردو به هری و هرمیون گفت:_ببریدش تو اتاق طلسم زیاد قوی نبوده
دوساعت بعد
رون که دهنش پر از سیب زمینی بودگفت:_حالا دوباره باید بریم دنبال اون مرگ خوره؟ من که نمی آم.
هرمیون گفت:_رون!این_دستور_دامبلدوره_وباید_اجرا بشه!
رون گفت:_خب بابا.
ناگهان آرتور بی مقدمه گفت:_رون با من کاری داشتی؟
رون گفت:_ای خدا منو از دست اینا نجات بده!
دو روز بعد در مصر ساعت 13:30:1
_آخیش...بالاخره رسیدیم.حالا چادر کو؟آهان اونجاست!
هرمیون به چادر مشکی رنگی اشاره کرد.
هری با صدای آهسته ای گفت:_بیاین قایم شیم.
رون با خنده گفت:_ما الان توی صحراییم.می تونی بگی چه جوری قایم شیم؟؟؟
هرمیون گفت:_بیایید بریم زیر شنل نامرئی هری.
هری گفت :_همه با هم جا نمیشیم.
هرمیون با صدای بسیار آهسته گفت:_هیس...مالسیبر اونجاست.
او به مردی که تازه از چادر بیرون اومده بود اشاره کرد.
رون گفت:_حالا چیکار کنیم.
هرمیون با ترس گفت:از اینجا که نمیشه بی هوشش کرد.درسته؟اگه اون جلو هم ظاهر شیم صدای ظاهر شدن مارو میشنوه.پس باید آروم آروم جلو بریم.رون تو همین جا بمون.هری تو هم با من بیا.سوالی هست؟
رون گفت:_خب من دقیقا باید چیکار کنم؟
هرمیون با کج خلقی گفت:_نمی دونم...آهان فهمیدم بمون و نگهبانی بده اگه اومد سمتت بی هوشش کن.خب؟
_باشه.
هری و هرمیون به سمت مالسیبر رفتند.
هری گفت:_از اینجا میشه بیهوشش کرد؟
هرمیون گفت:_آره باید درست نشونه بگیریم.با شماره ی سه.باشه؟
_باشه.
­_یک...دو...سه!
هری و هرمیون طلسم های بیهوشی خود را به سمت مالسیبر شلیک کردند.او به موقع برگشت و توانست طلسم هری را منحرف کند ولی طلسم هرمیون او را از پا در آورد.
یک نفر از چادر فریاد زد:_چی شده مالسیبر؟
و از چادر بیرون آمد و با دیدن هری وهرمیون آن دو را خلع صلاح کرد.
او گفت:_شما اینجا چیکار می کنید؟هان؟حرف بزنید.
آن دو هیچی نگفتند و نات ادامه داد:پس باید شکنجه شید.کروشـ...
نات از پشت روی شن ها افتاد.رون بالا سرش ایستاده بود!
رون گفت:_حالا چیکار کنیم...اهم...اهم...
باد کمی شن رو تو دهن رون برد.او ادامه داد:_اَه...چه بد مزه!
هرمیون گفت:_ بیاین غیب شیم.
بعد دست رون و هری را گرفت.رون هم دست نات و هری هم دست مالسیبر را گرفت.آنها به میدان گریمولد فکر کردند و مصر را با توفانش تنها گذاشتند.


6 از 10.
اگه مي خواي نقد بشه در نقدستان محفل ققنوس درخواست بده!

بچه های ریونی با قیافه هایی غمگین به مردی که روی کپه ای از کتاب ها ایستاده بود و او هم همانند بقیه ریونی ها قیافه ای ناراحت داشت نگاه میکردند و حتی بعضی ها اشکشان در آمده بود و صدای هق هق گریه هایشان و گرفتن بینی هایشان شنیده میشد.

- واقعا از بودن با شما لذت بردم ، هیچ وقت شما ها رو فراموش نمیکنم و هیچ وقت محبت هایی که به من کردید رو از قلبم پاک نمیکنم امیدوارم در آینده ای نزدیک دوباره همه ی شما رو مثل قبل ببینم.

فلیت با آخرین جمله ای که به زبان آورد نامه ای را که دامبلدور های پیش از او هم این کاغذ را به دست داشتند و در تالار های مختلف خود برای هم گروهی هایشان تعریف میکردند را تا کرد و در جیبش جای داد و بعد با عجله از تالار خارج شد.

-هـــوف...آخیش چه قدر اکسیژن کم بود.

سپس دوباره قیافه ای ناراحت به خود گرفت و در طول راهرو به راه افتاد.

- تبریک میگم بهتون بابت دامبلدور شدنتون.
- امیدوارم با ورود شما محفل روبراه بشه.
- بی صبرانه منتظر اون روزیم که به دامبلدور تبدیل میشید.

هر کسی که از کنار فلیت میگذشت جمله هایی از این قبیل را تحویلش میداد و فلیت ویک نیز با تکان مختصر سرش از انها سپاس گذاری میکرد. فضای هاگوارتز پر بود از عکس های مختلفی از فلیت که ناگهان به دامبلدور تغییر میکرد یا صحنه هایی از دامبلدور قبلی که تغییر چهره میداد و به بادراد ریشو تبدیل می گشت.

فلیت احساس دوگانه ای داشت هم از این خوشحال بود که بالاخره به آرزوی دیرینه اش دست یافته و میتواند فرد مهمی در جامعه ی جادوگری شود و هم ناراحت بود از این که دارد شخصیت قبلی و محبوب دانش آموزان کلاسش خداحافظی میکند. اینقدر در افکارش فرو رفته بود که گذر زمان را از یاد برد و وقتی به خود آمد دید در دستشویی دختران است. پس با عجله به خوابگاه برگشت و خود را برای فردا یعنی روزی که باید از فلیت ویک خداحافظی میکرد آماده کرد.

صبح روز بعد هوای آفتابی دلنشینی بود و با آواز فوکس که در کل هاگوارتز طنین می انداخت دلنشین تر میشد. فلیت با چهره ای پریشان از خواب بیدار شد و به یاد کابوس بد دیشبش افتاد ؛ از جا بلند شد و به سوی آینه ی خوابگاه رفت نا خود آگاه به یاد دوران کودکیش افتاد که در آینه ی نفاق انگیز خود را دیده بود که با ریش های بلند و سفیدی که به دور مرگخواران بسته و آنها را در تله انداخته است نگاه میکرد و با خود میگفت: یعنی میشود روزی منم دامبلدور بشوم؟ اکنون میتوانست جواب پرسش کودکیش را با قاطعیت بدهد: "بله"

هیچ کس در هاگوارتز دیده نمیشد و این کاملا عادی بود زیرا همه در سرسرا ی بزرگ جمع شده بودند و منتظر فلیت ویک بودند.سعی کرد نگرانی که در صورتش نمایان بود را از بین ببرد ولی نمیتوانست ، با قدم هایی سنگین وارد شد و در را باز کرد ، با ورودش همه از جا برخاستند و بعضی ها نیز با یکدیگر پچ پچ کردند.سعی کرد به حرف هایشان گوش ندهد اما غیر ممکن بود به هر زوری که بود خود را به جایگاه رساند و روی صندلی طلایی رنگی نشست.

مک گونگال با صدایی رسا شروع به صحبت کرد: چند ماه پیش و همین طور چند سال پیش جادوگران مختلفی به اینجا آمدند و صلاحیت خود را برای دامبلدور شدن نشان دادند.امروز نیز مانند همیشه فردی در مقابل ما ایستاده و آماده است تا این شخصیت سنگین را بر عهده بگیرد ، امیدواریم از پس این کار به خوبی بر بیاد.

سپس چوبدستی خود را در آورد و برای گفتن ورد مخصوص آماده شد فلیت ویک برای آخرین بار قیافه ی خود را در جام طلایی رنگ دید و به یاد دوران شیرینش افتاد و سپس چشمانش را بست.

نور آبی رنگی از چوبدستی خارج شد و همه مجبور شدند چشمانشان را ببند و لحظه ای بعد که همه بیناییشان را به دست آوردند با قیافه هایی خندان به فلیت که اکنون نامش " آلبوس دامبلدور " بود نگریستند. آلبوس نیز چشمانش را به آرامی گشود و در یافت که چه قدر دنیایی را که با چشمان نافذ و آبی رنگ دامبلدور مشاهده میکند ، با چشمان فلیت ویکی که همیشه نگاه میکرد فرق دارد. با دست زدن تماشاچیان به خود آمد و رنگ به رنگ شد.

با قدم هایی استوار و قاطع و فکری روشن به سوی دفتر خود قدم گذاشت و رمز را تکرار کرد: نیو دامبلدور! در باز شد و با قیافه ای حیرت زده اعضای محفل ققنوس را دید که با شادی و خوشحالی به او نگاه میکردند و با اطمینان به او لبخند میزدند.

جیمز یک قدم جلو برداشت و گفت: اولین ماموریت چیه قربان؟

تنها نگرانی او این بود که میترسید اعضای محفل او را قبول نداشته باشند اما این لبخند رضایت بخش ان ها نشان دهنده ی آن بود که آنان او را پذیرفته اند، همین کافی بود.

10 از 10 دوشيزه پاتر.. عالي بود!

آورده اند كه..

يك روز دامبلدور و ياران محفلي اش در مجمعي گرد آمده بودند و به طرح نقشه هاي مبارزه با پليدي ها مي پرداختند. دامبلدور وسايل نقره اي ظريفش را روي ميز پخش و پلا كرده بود و وسايل هم به تلاوت و ويز و ويز و جيرجير و خر خر و تر تر و پت پت مي پرداختند.

گاه دودها از آنها بيرون ميامد و گاه چرخ دنده هاشان با سرعت بسيار ويژ و ويژ كنان مي چرخيدند.

دامبلدور در انتهاي ميز نشسته بود و به پرسشهايي كه اصحاب مطرح مي كردند پاسخ مي گفت و يا به گزارشات اعضاي ويژه ي محفل گوش مي كرد.

وسايل نقره اي چرخيدند. يويوي صورتي قل خورد. موي فيروزه اي و موي سرخ ويزي(!) در هم پيچيد، جغد گرابلي پر كشيد، لوپين واق واق كرد و آبرفورث مع مع(!). همه چيز در هم پيچيد و مودي بر اين گمان رفت كه شايد كسي جادوي سياهي به كار برده است. چشمش ويژي چرخيد و چشم گيجه گرفت. آلستور نقش بر زمين شد و از كله اش چون پاشيد. از سوي ديگر پانمدي آمد و كله ي خونين مودي را با زبان مورد عنايت قرار داد!

دامبلدور از تعجب ماتش برد و مغزش ريست كرد. برق چشمانش هيدن شد. لونايي از گوشه اي فرياد برآورد: "كه اي هوار باز هم جلبك سرگردان به گوش قرباني بعدي رفت!"

دامبلدور از خشم لرزيد و با مشت به تنديس مرد كچل روي ميز كوبيد. تنديس خرد شد و دامبلدور فرياد برآورد:

- اي واي بر ما.. هدف و آرمان ققنوس را واگذاشته ايم و به هرج مرج مي پردازيم؟.. برويد و خود را اصلاح كنيد كه مرلين دو ماهست بر من نازل نشده است!

همه كس ساكت شدند و يويوها در جيب نهادند.. به خود آمدند و در خود شكستند!

آورده اند كه..

آورده اند كه روزي دامبلدور و مرلين صغير در كوچه ي دياگون قدم مي زدند و به گشت و گذار و اينا مشغول بودند.

به هر گوشه كه نظر مي انداختند عكس مرگخواران فراري و كله ي كچلي خودنمايي مي كرد. هيچ كدام به كله ي زشت و بي مو كه در عكس هم انعكاسي نكبت داشت ننگريستند و به چهره هاي ملت عجيباً و غريباي خلق داخل عكس نگاه كردند.

ابتدا ساحره اي زيبا را ديدند كه ملكه ي زيبايي سالهاي متمادي بود و هم اكنون هم چنان زيبا بود كه خلق را مشحور شيفته مي كرد!

دومين نفر سنگواره اي از يك گل باستاني بود كه منقرض شده بود!

سومين نفر ايوان مدائن بود كه از وسط شكستندنيده بود!!!

چهارمين نفر بيلي بود كه از مغاكي سر به در آورده بود!

پنجمين نفر اعلاميه ي بلاك بود!

ششمين نفر دو ور پفي زينتي* بود از جنس پشم كه جني از پس آن .. ني ني .. نيم ز گفته خرسند!.. جني از زير آن بيرون زده بود!

هفتمين نفر دست راست بود كه در تصوير دست چپ مي نماييد.

به اين عكس كه رسيدند مرلين صغير گفت:
- يا پرفسور شما چرا دست راست خود را برنمي گزينيد؟

شيخ ما لبخندي مليح و شوخ انگيز عنايت كرد و گفت:
- اي مرلين.. ما از نگاه داشتن دست خود عاجز بوده ايم و يكي را به بوق كبري داده ايم حال چطور كس ديگري را برگزينيم؟.. تام تاس خود دست چپ و راست را تميز نمي دهد و مردي را برگزيده است كه سر و دم جارو را هم از هم باز نمي شناساد!...!

بسي خنده شد و مرلين صغير از خنده به جد كبيرش پيوست!


------------
* پاپيون!

روز اول

گویند که در روز اول، مرلین را آفرید تا به جهانیان راه و رسم جادو را بیاموزد، شمشیر آرتور را از سنگ در آورد و ملت را از مشنگ بودن نجات دهد. مرلین جادو کرد و ملت به او خندیدند... مرلین طلسم اجرا کرد و ملت از او ترسیدند.... مرلین سیاهی را تحریم کرد و ملت از سفیدی گریختند. مرلین آهی کشید و به کوه و دشت پناه برد و به آنهایی که نمی خواستند مشنگ بمانند، جادو یاد داد.

روز دوم

مرلین قوی بود ولی همانا روحیه ی بلندپروازی نداشت... پس سالازار را آفرید تا برای نکو داشتن رسوم جادوگری بجنگد. سالازار خندید و جادو کرد و نگران هیچ مشنگی نبود. خطی کشیده بود و قلمرویی مشخص کرده بود. در یکسو مشنگ ها ایستادند که جرئت نمی کردند به مرز آنها نزدیک شوند و در طرف دیگر سالازار بود و هم قطاران و مارهایش که هیس هیس کنان و فیش فیش گویان به ریش مشنگ ها می خندیدند!

روز سوم

کفه های ترازوی عدالت از تعادل خارج شده بودند. کفه ی بدی ها سنگین بود و سالازار فاتحانه بر روی آن ایستاده بود و می خندید. پس گودریک را آفرید و به او شجاعت بخشید تا علیه بی عدالتی قیام کند و احترام به مشنگ ها را به دیگران بیاموزد و جادوی سفید را بار دیگر به عالمیان نشان دهد. و اما گودیک جادوگری بود سرشار از شیطنت. هر گاه حوصله اش از سفیدی سر می رفت به زیر شنل نامرئی جد بزرگش می خزید و عقده های سرکوب شده به خاطر سفید خلق شدنش را سرکوب می کرد.

روز چهارم

روونا را آفرید تا ثابت کند که هوش تنها نزد ساحره ها هست و بس!! روونا را فرستاد تا سالازار را آرشاد کند و کمی گوش گودریک را بپیچاند. اما روونا باهوش بود؛ به محض اینکه قدم در سرزمین موعود گذاشت، آن دو را بی خیال شد و به مطالعه و تحقیق بیشتر پرداخت و به توسعه ی جادوگری از طریق علمی مشغول شد.

روز پنجم

- اینها آدم بشو نیستند!
پس ساحره ای آفرید و به او موهبت مهربانی و پاکدلی را اعطا کرد. هلگا بین گودیک و سالازار و روونا می دوید و حرص می خورد و سعی می کرد صلح برقرار کند ولی هیچ کس فریب ساده دلی های او را نخورد! همه می دانستند که پشت این نقاب مهربان، ساحره ای زیرک و آب زیر کاه قرار گرفته است!

روز ششم

از آدمیان نا امید شده بود. پس به جانوارن رو آورد... جنی خلق کرد غول پیکر و کلاهی بر سرش نهاد تا خنگی اش دو چندان شود
- نام ترا کلاه گروه بندی می گذارم تا به قلب آدمیان بنگری و بگویی پیش چه کسی باید راه و رسم جادو را بیاموزند.
-

روی چهار پایه اش نشست تا گروه هر کس را تعیین کند اما با کمال میل پیشنهاد رشوه را می پذیرفت. گریفیندوریها را نزد اسلترین می فرستاد و هافلی ها را نزد ریونکلاو. کم کم شیفته ی قدرت خود شد و کلاه نیز در سیاهی و آستاکبار فرو رفت!

روز هفتم

- امروز سفید ترین سفید را خلق می کنم! اصلا نامش را آلبوس می گذارم و از همان تولد به او ریش سفید می دهم تا ثابت کنم چقدر سفید است.

دامبل خیلی سفید بود... موهای سفید، دندون سفید، ریش سفید، تازه گاهی هم ردای سفید می پوشید تا سفیدی اش کامل شود. آنقدر سفید شد که گریندل نامی که عاشق رنگ سفید بود او را دید و با وعده ی "نیکی اعظم" از او یک تسترال ساخت و چنین شد که ....


روز هشتم

- من با تو مخلوق چه کنم، فرزند نامشروع عشقی نا مشروع تر؟ بهتر است میان مشنگ ها .. منم گفتم مشنگ ها؟ ... برو در میان مشنگ ها، آنجا برای تو و همه امن تر است.

ولدی کوچک پوستی داشت بر خلاف قلبش... سفیدِ سفید... آنقدر سفید که دامبل را ناخودآگاه به سوی خود جذب کرد... و دامبل خیلی دیر سیاهی قلب کوچک ولدی را دید!

روز نهم

و در آن روز که آتشفشان از کوه ها سرازیر شد، و آن روز که هیچ سیمی بدون سرور نماند و زمانی که تاج قهرمانی زوپس را می ساختند... عله را آفرید تا آئین آستاکبار زنده بماند، حوصله ی ولدی سر نرود، فیلم صورت زخمی از رونق بیفتد و جای خود را به کله زخمی دهد و شهرت کلاسهای خصوصی، موفقیت تضمینی، پیتزای قرمه... چیز... با مدیریت دامبولی بر سر زبان ها بیفتد.

روز دهم

- دلم برای ولدی کوچک میسوزه، از دست عله و دامبل هیچ آسایشی نداره! باید پنهانش کنم... دوباره!

و چنین شد که در روز دهم، کوئی را آفرید و ولدی را درونش جا سازی کرد. او را به سلاح سیر و سر بند مجهز کرد و قدرت تکلمی نصفه نیمه به او عطا نمود تا کمتر بگوید و بیشتر بشنود و ببیند. اما افسوس که چشمان کوئی هم به دنبال عله بود!!

روز یازدهم

همه جای زمین را شعار فرزند کمتر، زندگی بهتر پر کرده بود. جادوگران و مشنگ ها به سیاست تک فرزندی روی می آوردند... آمار ازدواج رو به کاهش بود و یش بینی میشد نسل آنها طی چند دهه ی آینده به تدریج منقرض شود. پس موقرمز ها را ساخت و آنها در در میان جادوگران تقسیم کرد و عشق به خانواده و فرزند را در آنها آنقدر تقویت کرد که دیگر جز به زاد و ولد، به چیز دیگری نیاندیشند!

روز دوازدهم

در روز دوازدهم، مفلوک ترین، تنها ترین، بی ریخت ترین ()، پشمالو ترین، عجیب غریب ترین، ساکت ترین، پیر ترین!، بی پدر مادر ترین موجود ( چیزی ما بین انسان و گرگ) خلق شد که نام تدی بر او نهادند.


روز سیزدهم

- امروز سیزدهه و نحسه. خلق بی خلق! مگه مخلوقات دوازده روز قبلی چقدر مطیع بودند؟

چشمش به ولدی افتاد که پس کله ی کویی خمیازه می کشید و حوصله ی کل کل با عله را نداشت...
دامبولی را دید که ریشش رو توی یقه اش می چپاند و به موهاش رنگ موی مشکی آتوسا می زد...
تدی را نگاه کرد که گوشه ای تنها نشسته بود و یک لحظه شکل گرگ میشد و یک لحظه شکل ( بلا نسبت ) آدم... یک لحظه موهایش آبی میشد و یک لحظه قرمز... یک لحظه می خندید و لحظه ی دیگر گریه می کرد...

چه بر سر آنها آمده بود؟ زندگی آنها قرار نبود اینقدر هم کسل کننده و کلیشه ای باشد!

- امروز هم می سازیم!

پس دست به کار شد... ذره ای از استعداد مرلین را گرفت، کمی از جسارت سالازار، اندکی از شجاعت گودریک، مقداری از هوش روونا، کلی از مهربونی هلگا، سر سوزنی از آستاکبار کلاه، کلی عشق به کشیدن ریش سفید دامبولی، مقادیری عشق به خوبیهای کشف نشده ی ولدی، علاقه وافر به آزار دادن عله و کویی و انقدر علاقه به آدما!... و یه عالمه تنهایی، درست مثل تدی تا هیچ کدام تنها نمانند اما نگران شد که دیر یکدیگررا کشف کنند... پس در دستان مخلوقش یک یویو گذاشت به رنگ صورتی و او را فرستاد وسط آدمها...

تا به آدما یاد بده که دلا چقدر میتونه بزرگ باشه و ازشون یاد بگیره که چقدر می تونن گاهی خوب و گاهی بد باشن...

تا به آدما یاد بده که جور دیگه نگاه کنند و از آدما یاد بگیره که حقیقت از نگاه هر کس چیزیه که اون شخص دلش میخواد ببینه...

تا به آدما یاد بده که بزرگ بودن افتخار نیست و ازشون یاد بگیره که برای اینکه حرف یک کوچولو رو خوب بشنون لازمه که جـــــــــــــــــــیـــــــــــــــــــــــــــــــغ بزنه....


و چنین شد که در روز سیزدهم... جیمز سیریوس پاتر را آفرید!

تولدت مبارک جیمز کوچولوی مهربون و دوست داشتنی تدی

_ نه!
مردی قدبلند همراه با چشمانی با مردمک های عمودی و صورتی که ذره ای مو در آن وجود نداشت دستش را رو به جلو گرفته بود.
_ نه ؟
این بار مرد سیاه پوست جمله مرد بی مو را تکرار کرد.لبان درشتش از هم باز شد و گردنش را خم کرد تا پشت مرد کچل را ببیند.
جهنمی برپا بود!
آتش و سیاهی باهم در آمیخته ، آنچنان منظره ای دهشتناک را ایجاد کرده بودند که مرد سیاه لرزه ای بر اندامش افتاد.
خواست از کنار مرد رد شود ولی مرد بی مو انگشتانش را تکان داد گویا چیزی را از خود می راند.
_ گفتم که نه! مثل اینکه تو زبون آدمیزاد حالیت نمیشه! من در تو سفیدی خالصی احساس می کنم ! چطوره خودتو یکجای دیگه امتحان کنی؟
و با انگشتان لاغر و بی روحش حدود صد متر آن طرف تر را نشان داد و شانه هایش را از روی بی تفاوتی بالا انداخت.

مرد سیاه چرده نفس عمیقی کشید و با پشت دست عرقی را که بر پیشانی اش نشسته بود پاک کرد ، سپس به طرف مکانی رفت که مرد بی مو او را راهنمایی کرده بود.
بر سر در مکان دو فرشته کوچک بالدار در حالیکه تیر و کمان هایشان را در هوا گرفته بودند حک شده بود و مردی با ریش سپید ، عینکی هلالی شکل و چشمانی آبی و آرامش بخش در آستانه در ایستاده بود.
_ چه میخواهی پسرم ؟
مرد شانه هایش را بالا انداخت.
_ در پی گمشده ام هستم ...
پیرمرد عینکش را در چشم جا به جا کرد و لبخندی زد.
_ گمشده ات در دست خودت است! در عمق وجودت پیدایش کن!
مرد آهی کشید.
_ ولی نمی تونم! هیچ چیزی تو عمق دلم احساس نمی کنم.شاید گمشده ام اینجا باشد.
و با دست به پشت پیرمرد اشاره کرد و سرش را خم کرد تا بتواند آنجا را ببیند.
بهشتی زیبا قرار داشت!
جویبار هایی زلال ، درختانی سپید و سبز ، پرندگانی که مدام در هوای خوش از این شاخه به آن شاخه می پریدند جملگی در نور خلاصه شده بودند.
این بار پیرمرد دستان نحیفش را جلو آورد.
_ نه پسرم! تو هچ وقت نه سیاهی نه سفید ! گمشده ات نه در شب است و نه در روز ، نه در تاریکی است و نه در روشنایی . آن را جای دیگری پیدا کن!

مرد نفسش را با سر و صدا بیرون داد از نور فاصله گرفت و درست در مکانی میان نور و ظلمت نشست و گذاشت نور سفید بر سمت راست بدنش و نور سیاه بر سمت چپ بدنش بتابد و اجازه داد تا ...
خاکستری شود!

بالهایم را گشودم برای یک پرواز ، حلقه زرد رنگی بالاتر از سرم خودنمایی میکرد ... راهنمایم بود !

باری دیگر پروازی بالاتر از اوج دارم ، صعود تا نورهای نیروبخشی که تا دیروز افسانه و آرویم بود امروز آرزویی رسیدنی است .

آنچه میبینم تلالو نوری است که سالیان سال در انتظارش بودم ، هر زمان که چشمهایم را می‌گشودم ، تک نقطه‌ی سفید ابتدا کمی سنگینی پلکهایم را در بر میگرفت سپس هر اشعه مژه‌ای را با خود گرفته و تا بیکرانهای وجودیش آن را می‌ستود .

روزها گذشت و گذشت ، من و یک حفره دلنشین روشنایی در آرزوی دستیابی به یکدیگر شمارش را آموختیم ...

روز موعود فرا رسید ، تنها بی‌خبر من بودم که یا شاگرد خوبی برای آموزش نبودم و یا بی‌خبری در ذات من قرار داشت ... اما امروز همه یکصدا آنچه در قلبم بود را صدا میکردند ، صدایی که از اعماق وجودم شنیده ‌می‌شد ...

دستانم لرزید اما تکانش باعث دلگرمی بود ، حرکت میکرد ... اوووووووه چه حس دلنشینی میتوانم حرکت کنم ! آری ... آری این منم ... جنبش اعضای بدنم را فرا گرفت ...

منتظر همین لحظه بودم ، بهتر از آن نمی‌شد ، بی درنگ به طرف نور امید بخشم حرکت کردم ، حتی یک ثانیه نیز جایز نبود .

.
.
حرکت عظیمی در تمامی اندامم صورت گرفته بود ، پیش به سوی روشنایی !
.
.
دیگر من نبودم که خود را جلو می‌راندم ، بلکه او بود که مرا به طرف خود می‌کشید ... مجذوب من شده بود !
.
.
رسیدم !

*********************

همه جا را رنگهای تند و تیره در برگرفت ، سرم دیگر در جای خود قرار نداشت ، از نقاط مختلف مورد حمله قرار گرفته بود ، موجهای آتشین به طرفم پرتاب می‌شد ، گلوله های گدازه در طرف دیگر قرار داشت ... نه ... گویی فرار از این سرزمین امکان پذیر نبود !

موجوداتی زشت و کریه ، لنگان لنگان به طرفم می‌آمدند ، در محاصره دستان و پنجه های آنان حرکتی از من ساخته نبود ! صدایی نامفهوم مرا صدا میکرد ، گویی آینه جهان نمایم پیش روی چشمانم بود ...

- مری باود ... پس از سالها کما امروز در جهنم سزای اعمال خود را می‌بیند !





پ.ن : میخواستم بزارمش توی امضام ، منتهی دیدم یکم زیاده بعد با سانسورش یکم بد میشه ، اگر همخوان با تاپیک نبود بگید انتقالش میدم به همون جا ...

زنده باد ققنوس دامبل ... چیز ... محفل ققنوس

ققنوس پرواز میکرد ، عجب آسمان زیبایی بود ...

بال های سرخش را باز میکرد و به هم میکوفت. باد در میاد پر های میپیچید و صورتش را نوازش می کرد. میتوانست بوی خون را از زیر پایش بشنود ...

حس زیبایی داشت. انگار با باد و آسمان و خورشیدی که بالای سرش میدرخشید یکی شده بود. انگار او پرواز نمیکرد ، اینگار این باد بود که او را بر تخت روان آسمان جا به جا میکرد ...

ققنوس پرواز میکرد ...

شاد بود ! احساس آزادی داشت ! پرواز برای اولین بار برای او امری طبیعی نبود ، لذتی بی تکرار را تجربه میکرد ...

ققنوس پرواز میکرد ...

درخشش خورشید و رقص برگ ها در نوای باد ، چهره واقعی لذت را به او نمایانده بود ... هرچه بود به او حس خوبی میداد.
حس میکرد مهم است که آنجاست ! حس میکرد هیچ جای دیگری در هستی نیست که به آن اندازه او را نشاط بخشد. حس بزرگ بودن و جلالی که داشت بی نظیر بود ... و فکر اینکه تمام عالم در آن لحظه زیر پای اوست ...

ققنوس پرواز میکرد ...

بی هیچ دغدغه ای ... آرام آرام سرعتش را کم کرد و روی دودکش پشتبامی نشست. هنوز جهان زیر پایش بوی خون میداد ... اما او از آن جرگه نبود ... دلش میخواست در آسمان زندگی کند و بوی نور بشنود و جام خورشید سر بکشد ...

ققنوس دیگر پرواز نکرد ...

نور سبزی درخشید و صدای سردی آمد ... او تاریک بود ...

ققنوس پرواز میکرد ...

اینبار جسمش را فراموش کرده بود ... اما روحش همچنان پرواز میکرد ...

ققنوس پرواز میکرد ، عجب آسمان زیبایی بود ...