لرد سیاه مغرورانه چوب دستیش را پایین آورد.
-شما دوتا الان مردین؟

-بله ارباب!

-خوبه...یه لحظه احساس کردم آنتونین داره پلک میزنه.گفتم نکنه قدرت ویرانگر آواداکداورای ارباب کم شده.

لرد خوشحال از بجا گذاشتن دو جسد-که آمار بسیار خوبی برای آن روز سفید محسوب میشد-بطرف تختخوابش رفت.

آنتونین:ارباب چیکار دارین میکنین؟!

لرد سیاه با عصبانیت بطرف اجساد برگشت.
-مگه کوری؟دارم ردای خوابمو میپوشم.تو وقتی زنده بودی هم آیکیوت همینقدر بود.دیر میگرفتی.ببند اون چشمای نحستو.دارم لباس عوض میکنم.

آنتونین به فرمان ارباب چشمانش را بست.


بیست دقیقه بعد:

-آنتونین؟
-بله ارباب؟
-من خوابم نمیبره.
-براتون لالایی بخونم ارباب؟
-هوووم...ولی صداتو کمی نازک کن.اینجوری که بیشتر خواب از سرم میپره.یاد قیافه ایوان میفتم!

-چشم ارباب...اهم اهم...

محفل لالا،دامبل لالا... آمد دوباره،ارباب لالا
شب شد دوباره...پر زد ستاره...
ساکت باش دامبل، خوابیده محفل!


صبح روز بعد:


-آنتونین؟تو مطمئنی دیشب مردی؟شاید آواداکداورای من به هر دو نفرتون خورد و به همین دلیل نصفه عمل کرد....یعنی شما دوتا الان نیمه جون هستین...من الان باز حس کردم انگشت شصت دست چپت کمی تکون خورد.

آنتونین با دقت انگشتش را کنترل کرد.
-نه ارباب...حتما اشتباهی دیدین.مگه ممکنه شما بکشین و ما نمیریم؟من مردم.شک نکنین شما...اگه حاضرین برای صرف صبحانه پایین بریم.ساعت یازدهه.من ضعف کردم!

لرد سیاه نجینی را دور گردنش پیچید.
-هوم..حاضرم...بریم پایین.امیدوارم این محفلیها جسارت نکرده باشن قبل از جلوس ارباب شروع به خوردن کنن!

اینفری ها به اتاق خواب اعضای محفل میروند و آنها را حسابی میترسانند و موجبات خنده لرد ولدمورت و خدم و حشم را فراهم میکنند و اما در ادامه: ...

پاقدم آسپ

اعضای محفل ققنوس بدلیل معذورات مالی و نداشتن جا و مکانی درست، مدتی میشود که در عمارت اربابی مالفوی مهمان هستند. بنظر میرسد این مهمانی برای اعضای محفل خوش یمن نبوده است چون رفته رفته این گروه در حال از هم گسیختن است و رو به زوال میرود. بر طبق آخرین شایعات، آلبوس دامبلدور قصد سفر به دیار باقی را کرده و چمدانش را نیز جمع کرده است.

در همین حال که دامبلدور میخواهد برود ... پسر کوچک هری پاتر که اتفاقا با دامبلدور هم اسم هم هست بعد از مدت ها مجددا بازگشته و به عمارت اربابی مالفوی آمده است.

آلبوس سوروس پاتر ملقب به آسپ، اولین و آخرین وزیر سحر و جادوی گروه هافلپاف و یکی از بهترین و دوست داشتنی ترین اعضای این گروه است و از قضا با آنتونین دالاهوف همگروه هم هست.

درست در شبی که آسپ به خانه بازگشته است، آنتونین دالاهوف تقاضای استعفا از گروه مرگخواران را کرده است. بهمین خاطر لرد ولدمورت آسپ و دالاهوف را احظار کرده است ...

لرد ولدمورت: دالاهوف یه چیزایی شنیدم!
دالاهوف: هوووم ... ارباب، چی شنیدید خدایی نکرده؟
لرد: تو میخوای استعفا بدی؟
دالاهوف:
لرد: جواب نمیدی؟ پس حقیقت داره! آسپ، تو چرا ساکتی؟ بیا یه کروشیو بهت بزنم بیکار نباشی.

آسپ:

لرد: و اما تو آنتونین! خودتو برای مرگ آماده کن!

آنتونین: یا مرلین! نه ارباب من اصلا نمیخوام استعفا بدم. به جون مادرم آسپ منو اغفال کرد.
آسپ: دروغ میگه، خودش دیشب برا من جغد فرستاد و حال و احوال کرد.
آنتونین: نخیر اول تو فرستاده بودی.
آسپ: خب اونموقع که تو نمیدونستی منم!

لرد: حرف نباشه. در هر صورت این قضیه مشکوکه! چرا درست شبی که آسپ اومده، دالاهوف میخواد بعد از چندسال از گروه مرگخوارهای من جدا شه؟! اگرم تقصیر آسپ نباشه، پاقدمه نحسشه! شما دوتاتون مجرمید و باید کشته بشید، آماده باشید ...

آنتونین: ارباب اصلا نوموخوام استعفا بدم، پشیمون شدم، آسپ منو اغفال کرد!
لرد: نه دیگه استعفا قابل پس گرفتن نیست ... سه ... دو ... آوداکداورا!

دالاهوف و آسپ:

لرد ولدمورت شترق زد تو گوش بارتی!
بارتی:

سپس لرد بطرف آن آدم نصفه رفت که دقیقا از وسط به دو نیمه مساوی تقسیم شده بود. دستی بر سرش کشید، لپش را هم کشید و یک عدد شکلات به او داد. آدم نصفه شکلات را خورد و رفت.

مال ویزلی که آن جا ایستاده بود به لرد گفت: چرا بچه رو زدی؟
لرد: بچمه، دوست دارم بزنم. میزنم که مرد شه، بعدم چوب ارباب گله هر کی نخوره خله! حیف که تو و دامبل اینجا مهمونید وگرنه یکی هم به تو میزدم!

ناگهان آرتور ویزلی سوار بر جارویش سر رسید، دستی کشید و از جارو پرید پایین و گفت:

_ کی میخواست لرزونک منو بزنه؟

مالی ویزلی که کلی حال کرده بود لرد ولدمورت را نشان داد و به آرتور گفت:
_ این بود، این بود!

آرتور: ئه؟ لرد ولدمورت شما بودید؟
لرد: بلـــــــــــــــه!
آرتور: چه کار خوبی میخواستید بکنید!

مالی ویزلی با ملاقه ای که در دستش بود دنبال آرتور انداخت و آن دو از آنجا دور شدند.

بارتی به لرد: بابا اون آدم نصفه هه کی بود؟ چرا زمین لرزید قبل اومدنش؟

لرد: اون اینفری بود! از این آدمایی که بعد از مرگشون با جادوی سیاه یه کاری کردم که تحت فرمان من باشن.
زمینم برا این لرزید که ماهی یه بار اینا از قبرستون ریدل میان بیرون. خودم بشون اجازه دادم ولی هنوز بعد چند وقت خودمم یادم نمیمونه. فک کردم زلزله شده!

بارتی: بابایی میشه من امشب پیش شما بخوابم؟ این آدمه رو دیدم ترسیدم، تو روحیه م تاثیر گذاشته

لرد ولدمورت دوباره شترق زد تو گوش بارتی و گفت:

_ خجالت بکش بچه! تو بچه منی! تو و ترس؟ ... وایسا ببینم، گفتی ترس؟ هووم یه فکری بذهنم رسید که امشب با این دامبل اینا تفریح کنیم. باید اینفری هامو با ایوان بفرستم تو اتاق خوابشون. فک کن ... یه دسته اینفری با یه اسکلت متحرک!

روفوس که هیچوقت اسمش رو اونقدر خالصه شده نشنیده بود، توجهی به جیمز نکرد.

-عمو روفی...عمو روفی... اون یویوی منو بده به مــــــــــــــن!

و در همان حال که جمله اش را می گفت، ردای روفوس را محکم کشید.

- چی میگی بچه، برو اونور!

- من یویومو می خوام...

- خب به من چه، برو خودت بیار!



تمام خانه ریدل به لرزه درامد، تابلوی سالازار اسلیترین با صدای بلندی به زمین افتاد. سه شیشه بزرگ تالار پذیرایی بطور کامل فرو ریخت. بارتی که تا دقایقی پیش روی صندلی لم داده بود و محفلی ها را مسخره میکرد، وحشتزده یه پشت صندلی پرید!

محفلی ها که به جیغ زدن های جیمز عادت داشتند بی تفاوت همچنان به آنتونین و لودو نگاه می کردند. مرگخواران خشکشان زده بود.

روفوس که درست جلوی ارتعاشات صدای او بود. با موهای سیخ شده به دهان جیمز که هنوز تا آخر باز بود خیره مانده بود.

شترق....

لرد سیاه به سرعت در حالیکه چوب جادویش را به حالت حمله -شایدم دفاع- گرفته بود درون اتاق پرید.

- چه اتفاقی افتاده!

- بارتی به آرامی از پشت صندلی که پناه گرفته بود بیرون آمد

س...سرورم! اون نصفه آدم...

- پوشیده ای؟
- صبر کن دیگه...
- حالا بپوشیدیش؟
- بعله
- خوب ... بگذار ابرویم را بالا بدهم جوانک! آهان ...
- چته مردک چرا میخندی؟ بگم گودریک بزنه نصفت کنه؟
- خوب خنده داره دیگه! چه عکس خوشگلی پشت مایوته! عین جدت انحراف اخلاقی داری.
دامبلدور نگاهی به عکس کرد و گفت: خوب چیه مگه؟ این فقط یه خرگوشه
- آره جون عمه ایت! خوب شروع میکنیم، اول از خرگوش رو مایو
- نه جان سالازار نمیشه این یکیو بیخیال شی؟ یه عکس دیگه به جاش بکش.
- تمام صفایش به همین خرگوش ناز است


در همین هنگام که دامبلدور داشت زیر دستان توانمند سالازار شکنجه روحی میشد نواده اش روی تخت لم داده بود و در حالی که نجینی از لای پایش درآمده بود و داخل گوشش رفته بود سخت مشغول تفکر بود.

- این جوری فایده نداره، ریش خیلی کمه، باید یک بلایی سرش بیارم که دیدن دیوار این خونه واسش مثل فیلمی باشه که هر روز بعدازظهر توی جهنم پخش میشه!

همان طور که لرد در افکار گلاخ و پیچیده اش غوطه ور بود محفلی ها هم داشتند با شنیدن قوانین خانه ریدل دیوانه میشدند. نزدیک بود به دامبلدور بگویند کارتن خوابی را به این زندگی وحشتناک ترجیح میدهند اما در این میان یک نفر بود که از خانه ریدل خوشش آمده بود، جیمز سیریوس پاتر!

- عمو روفی اون یویوی منو بیار تا جــــــــــــــــــــــــــــیــــــــغ نزدم!

-بله، اينجا، دست به آب ها رو داريم كه با آخرين پيشرفت هاي دنياي جادوگري پيش مي رن. كوزه هايي داريم كه با يك اشاره مي ريزن رو دست و از چشمه آب مي گيرن! امكانات داخلي اش كه نگو. در هر اتاقك برس هايي هست كه....
خوشبختانه صحبت هاي آنتونين همون جا قطع مي شه و وارد جزئيات ظريف زندگي مرگخواري نمي شه.
رو در دست به آب يه تابلو آويزونه:
خراب است.
و زيرش با يه خط افتضاح نوشته شده: به عنوان برادري بگم كه وضعش خيلي خرابه. وارد نشو بذار غذاهايي كه خوردي تو شيكمت بمونه.

-بله، بازديدكنندگان محترم. همون طور كه ملاحظه مي كنيد، برنامه ي تورمون رو جا به جا مي كنم به ناچار. بريم مكان آخري. بروشورهاتون رو لطفا نگاه كنيد....سوال داريد، ما در خدمتيم.
و تو گوش لودو گفت: كلا راهشون نمي داديم اون تو. همون پشت مشت ها، تو بوته ها هم زياديشون بود..
هركدومشون يه كارت زدن سينه شون: ليدر تور. هركي كه از صف به اندازه ي دو ميلي متر خارج مي شه، با طلسم جانانه اي، هدايت مي شه داخل. كلا جون محفلي ها، كف دست مرگخواراست. رهبرشون هم كه معلوم نيست كجا به سر مي بره!
لرد هم داره خودش رو براي سحنراني سر شام آماده مي كنه. داره فكر مي كنه گل بزنه به شنلش يا نه، ببخشيد، عنكبوت مرده اي رو به عنوان سنجاق بزنه تا شنلش كبيرش رو نگه داره يا نه. (بدبختي اينه كه مجبوره هر موقع جلو آينه قدي مي ايسته، چراغ رو خاموش كنه تا انعكاس... )
داخل دستشويي:
دامبلدور داره گريه مي كنه ، ضجه مي زنه كه سالازار به هوش بياد و كارش رو ادامه بده. تا حالا، تنها پيشرفتي كه داشتن، وارد شدن از در بوده. تا صداي توريست ها رو پشت در شنيده، شروع كرده: كيـــــــــــــــــــــــــه؟!!!

اون ور، محفلي ها كه هركدوم دستشون يه قلم كاغذه، دارن يادداشت برمي دارن از تور سياحتي زيارتي شون.

دوباره، دامبل و سالي:
دامبلدور مي ره جلو، ابروهاي سالازار رو چك مي كنه پايين باشن، بعد شروع به پوشيدن مايوش مي كنه كه پشتش، يه عكسي داره كه تا حالا نديدتش....( )

لرد ولدمورت ساعت ها فکر کرد و مساله را بالا و پایین کرد. سپس ابتدا مرگخواران را که جوش و خروش ها کرده بودند و سر به بیابان گذاشته بودند بوسیله طلسم شوم روی دستشان مجددا احضار کرد و بعد از آن دامبلدور را هم به حضور طلبید.

دامبلدور: تق تق تق (دق الباب)
صدای داخل اتاق لرد ولدمورت: کیـــــــه؟
دامبلدور: منم تامی.
صدای داخل اتاق لرد ولدمورت: کیــــــــــــــــــــه؟
دامبلدور: بابا منم! خودت گفتی بیام
صدای داخل اتاق لرد ولدمورت: کیـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه؟

دامبلدور که دید فایده ندارد، با ترس و لرز از اینکه الان است یک کروشیوی چیزی بهش اصابت کند، پاورچین پاورچین وارد اتاق لرد ولدمورت شد و در کمال تعجب مشاهده کرد سالازار اسلایترین روی تخت همایونی لرد ولدمورت جلوس کرده.

دامبلدور: سالازار، تویی؟ تو هنوز زنده ای؟

سالازار ابروهایش را بالا برد تا بتواند دامبلدور را ببیند و سپس گفت: کیــــــــــــــه؟

دامبلدور: گوشات مشکل داره چشمات که میبینه! من آلبوس دامبلدورم، نواده گودریک گریفندور که میخواستی سر به تنش نباشه.

سالازار: آخــــی آخــــــــــــــــــی آخـــــــــــــــــــــــــــی، یادش بخیر چه پدرها از هم درآوردیَم با گودریک. حالا بگو تو اینجا چیکار میکنی؟

دامبلدور: منو تام احضار کرده. تو اینجا چیکار میکنی؟

سالازار: پدر پدر سوخته، بدم پدرتو دربیارن پدر سوخته؟ من جد لرد ولدمورتم! اون وقت به من میگی اینجا چیکار میکنی؟

دامبلدور: اوه یادم نبود سالی، ببخشید.

دامبلدور سپس بفکر فرو رفت و بعد از چند ثانیه به سالازار گفت:
_ میگم سالی میشه یه خواهشی ازت بکنم؟ جون مادرت نه نگو. احترام ریشای سفید من پیرمردو نگه دار.

سالازار: بگو خب حالا!

دامبلدور: وساطت منو پیش تام بکن که از خر شیطون بیاد پایین این شرطی که گذاشته رو کنسل کنه.

سالازار: چه شرطی گذاشته؟

دامبلدور: پیش خودمون بمونه ها ... گفته باید ریشامو از ته بزنم!

سالازار: ایول، چه نوه با حالی داشتیَم

در همین لحظه لرد ولدمورت که برای سرکشی به اصطبل تسترال ها رفته بود، بازگشت و خواست روی تخت پادشاهی همایونیش جلوس کند که نتوانست سالازار را مجبور به بلند شدن از تخت کند و در نهایت مجبور شد خودش سرپا بایستد. سپس به دامبلدور گفت که پشیمان شده و او باید ظرف سه روز آینده شرط را اجرا کند.

دامبلدور در تمام آن سه روز مدام از سالازار میخواست که پا درمیانی کند ولی سالازار هم برای او شرط گذاشته بود که اول باید نقاشی ای با مایو و لباس شنا از او بکشد و سپس پا درمیانی میکند.

حالا دامبلدور مانده بود که خفت زدن ریش هایش را به جان بخرد یا پوشیدن مایو و نقاشی شدن توسط سالازار ...

لرد در حالی که می دید تمام مرگخوار ها دارن از دور اطرافش پراکنده می شن فریاد زد:بر گردین اینجا!

مرگخوار ها همه وایسدن سر جاشون و آروم آروم مثل بچه گربه های ملوس ناز نازی به سمت اربابشون برگشتن.لرد از دیدن این صحنه با خودش گفت:عجب جذبه ای دارم ها!

زمانی که تمام مرگخوار ها دورش جمع شدن گفت:من براشون شرط گذاشتم یه شرطی که اگه عملی بشه چی ها میشه!

ملت از حالت خنده ی لردشان این مطلب رو فهمیدن که یه نقشه ی توپ داره پس یکی از اون ها پرسید:ببخشید می تونم بپرسم شرطتتون چیه؟

لرد با صدایی که در حالت خوشحال هم سرد و بی روخ بود گفت: نخیر نمی تونی!باید صبر کنی خود ریش دراز بهت بگه!

در این حال آلبوس دامبلدور برای خودش در گوشه ای هی می گفت:پیست!ولدمورت پیست!(ولدمورتش رو خیلی آروم می گفت! )

لرد به سمتش رفت و گفت:چه مرگته؟

آلبوس به آرومی جواب داد:ببین من نمی تونم تا این روز های اول به این ها این شرط رو بگم اگه اجازه بدی بعد از چند روز این مطلب رو با هاشون در میون می ذارم.اگه مخالفتی نداشته باشی البته اگه داری بیا من اون گوشه ام!

آلبوس رفت و لرد کمی اندیشید و با خود فکر کرد.دو فرشته در دو طرف سرش ظاهر شدند.

-الان واسش یه ورد عذاب آور بذار که اگه شرط رو نگه اون بلا سرش بیاد و بعد بهش این فرصت رو بده و بعدش زمانی که اومد توی خانه ی ریدل زبونش رو ببر تا نتونه مسئله رو بگه!

-نه اینکار رو نکن مجبورش کن الان بگه آبروش جلوی افرادش بره و تو و مرگخوار ها به ریش طویلش بخندین!

-نه اینکارو نکن تز من بهتره تازه می تونی ازش زیر یه کاغذ امضا بگیری تا به شرطت هم برسی!آبروش رو هم ببری!

-نخیر مال من بهتره!اون شکلی ممکنه بگن جعلیه!

نخیر مال من بهتره!

-مال من!

-مال من!

لرد از پرحرفی هر دو خسته شد و فریاد زد:خفه شین!هر دو تاییتون چرت و پرت می گین.بذارین ببینم چه کار خبیثانه تری می تونم بکنم.

فرشته ها:

سوژه جديد (به مناسبت تولد مالي ويزلي!)


- تسليت ميگم دامبلدور، غم از دست دادن آشپز سخته!
- ممنونم تامي!
- جهت سلامتي مرحومه مغفوره، بانو مالي ويزلي صلوات
- مامان كجا رفتي فردتو تنها گذاشتي ... عرررررررررر
- چرا دروغ ميگي جرج من فردم!
- خوب منم گفتم چرا تو رو تنها گذاشت ديگه!
- نه خير تو خودتو جاي من جا زدي.
- چي ميگي بچه، تو چي هستي كه من خودمو جاي تو بزارم؟
- بله ديگه من يه گوش بيشتر از تو دارم خوب!


در حالي كه مراسم تدفين مالي ويزلي داشت به خوبي و كاملا با آبرو انجام ميشد دامبلدور لرد را از ميان مرگخوارانش كه همگي مانند اربابشان شنل سياه پوشيده و عينك دودي زده بودند به كناري كشيد.
- ببين تامي، از تو چه پنهون وضع محفل خيلي خرابه! تازه خونه گريمولد رو فروخته بوديم و ميخواستيم ساكن پناهگاه بشيم كه زرتي مالي مرد و چون هنوز راز خونه رو به كسي نگفته بود اون جا هم از دست رفته. خواهش ميكنم يه چند وقتي تا من بتونم ريش گرو بزارم و خونه اجاره كنم ما محفلي ها بيايم خونه ريدل!

لرد لبخند شرورانه اي زد و گفت: پيشنهادتو ميپذيرم دامبلدور! اما يك شرط داره
دامبلدور كه مستاصل بود پاسخ داد: فكر ميكنم بدونم چه شرطي داري تام، بالاخره چندين سال شاگرد من بودي و تو اين مدت خوب شناختمت
لرد چشمكي به دامبلدور زد كه از زير عينك دودي سياهش مشخص نشد و سپس گفت: خوب اگر ميدوني شرط چيه بگو ببينم، ميپذيري؟
دامبلدور كه انگار از قبل تصميم گرفته بود بلافاصله گفت: ميپذيرم تام

لرد بلافاصله از دامبلدور دور گشت و به حلقه ي مريدان خويش پيوست!
- بريم خونه ي ريدل، بايد سريع خونه رو براي مهموناي عزيزمون آماده كنيم
- چه فرموديد يا لرد؟ مهمونا؟ كدوم مهمونا؟
- همين دوستان محفليمان!
مرگخوار ها با شنيدن سخن لردشان جوش و خروش ها كردي و سر به بيابان ها گذاشتي

-چی میگید سرورم؟یعنی هرچی بدبختی که ما تاحالا برای پیدا کردن جسد کشیدیم زیر سر آنتونیون بوده؟
-بله سوروس متاسفانه همینطوره.

آنتونیون تته پته کنان گفت:
-سرورم یعنه شما به من اعتماد ندارید؟به من؟مسوول دژ مرگ؟به من...
-آنتونین از حالا سه دقیقه فرصت داری همه چیز رو توضیح بدی.
-آخه سرورم چی رو باید بگم؟
-سی ثانیش رفت.

آنتونیون که کم مونده بود از ترس سکته کنه به دور و برش برای یافتن کمک نگاه کرد.و چشمش به روفوس افتاد که دوباره موفق به فرار نشد.
لرد از روفوس پرسید:
-روفوس چرا اینقدر سعی داری جیم بشی؟

روفوس که تو حال و حوای خودش بود گفت:
-چی؟نه من نمیدونم جسد کیه.اصلا جسد چیه؟
-روفوس به من دروغ نگو.
-آخه سرورم دروغم چیه؟

لرد که پاتیل صبرش سر رفته بود به فکر فرو رفت و رو به آنتونیون کرد.
-آنتونیون یه چیزایی راجب دژ مرگ گفتی درسته؟