مهمان‌خانه پاتیل درزدار

آماندا رفت تا این موضوع را به ساحره ها توضیح بده.
ساحره ها که انگار تازه برای حرف زدن وقت پیدا کرده بودن هی حرف میزدن وهی حرف میزدن.
آماندا گفت:اهم اهم خانوما! خانوما!
آمانداکه دیگه عصابش خورد شده بود چوب دستی شو کنار گلویش گرفت تا مانند بلند گو عمل کند سپس گفت:ساکت
بلاخره آرامش حکم فرما شد و آماندا شروع کرد :ساحرهگان محترم خوش آمدین.
پادماگفت:اینجا ارزش خوش آمدن نداره اینجا کجاست ما را آوردید؟
آماندا که صورتش ازخجالت () قرمز شده بود گفت:من واقعا متاستفم بودجه ما فقط همین قدر بود اما مطمئنم با کمک شما میتوانیم این جارا مرتب کنیم .
جماعت ساحره:
آماندا:

دافنه گفت:حالا آماندا باید از کجا شروع کنیم؟

آماندا که دیگه برای جواب این سوال خجالت میکشید گفت:خوب این را همکارم آیلین به خدمتتون عرض میکنه.

آیلین که نه راه پست داشت و نه راه پیش چوب دستیش را جلوه گلویش گرفت وشروع به سخنرانی کرد.

آیلین با قیافه ی به آماندا که با فلک زدگی در حال ورود به ساختمونه نگاه میکنه.

آماندا درو به آرومی هل میده و همون موقع در از جا کنده میشه و همراه با گرد و خاک زیادی رو زمین میفته. آماندا با دلخوری چشم غره ای به آیلین میره و آیلین سوت زنان به یه طرف دیگه برمیگرده.

وارد ساختمون میشه و تنها چیزی که توجهشو جلب میکنه تاریکیه! پس ورد "دابل لوموس" رو اجرا میکنه و با روشنایی زیادی که بوجود آورده شروع به حرکت بین میزا و صندلیای شکسته میکنه.

جلوی میزی توقف میکنه، انگشتشو روش میکشه و انگشت سیاهش نگاه میکنه.

- معلوم نیست چند وقته اینجا رفت و آمد نشده!

آماندا بازم به حرکت ادامه میده، اما با شنیدن صدای تق تق ضعیفی سریع برمیگرده و دنبال منبع صدا میگرده. همون موقع میز مذکور تق بلندتری میکنه و پایه هاش میشکنن و پخش زمین میشه.

- یعنی چی؟ مگه اینجا جنگ جهانی شده که همه چی پکیده؟

به سمت پیشخوان میره و لیوانا و جام هایی رو که با انواع و اقسام حشرات تزئین شدن میگذرونه و به تار عنکبوت های بزرگ و ضخیمی که در گوشه ها و سوراخ سمبه های اونجا تشکل شده زل میزنه. عنکبوتای بزرگی که گوشه ی تار در کمین نشستن هم از نظرش دور نمیمونه.

- هووووف! این چه وضعشه آخه؟

آماندا آهی میکشه و دست از بررسی پاتیل درزدار برمیداره و برای پیوستن به آیلین حرکت میکنه. احتمالا تا الان بقیه هم رسیدن، اما خوشحاله که این خودش نیست که باید خبری به این بدی رو به ساحره ها بده.

از روی در شکسته میپره و رو سنگفرشای پیاده رو قدم میذاره.

- عه اومدی مندی؟ همین الان همه ی ساحره ها رسیدن و منتظرن که تو دلیل حضورشون در اینجارو شرح بدی. :pretty:

آماندا:

آیلین لبخند ساختگی ای میزنه و آماندارو به جلو هل میده و میگه: همه منتظرن آماندا. زودباش!

رزرو

سوژه جدید

آیلین لحظه ای مقابل ساختمان پاتیل درزدار ایستاد تا موقعیت آن را ارزیابی کند. ظاهرش اسفناک تر از آن چیزی بود که تصورش را میکرد. آه سوزناکی کشید. به هرحال او هم چاره ای نداشت. برای ترویج اهداف سازمان و نیز یافتن یک منبع درآمد برای آن لازم بود تا از وزارت خانه خارج شوند و به میان مردم بیایند. این تصمیم نیز سختی های خودش را داشت. از جمله یافتن یک مکان.
متاسفانه در کل شهر لندن با بودجه ی ناچیزی که توانسته بود به دست آورد به هیچ عنوان قادر نبود تا جایی بهتر از این ساختمان نیمه ویران را بیابد. با چهره ای عبوس نگاهش را به پنجره های شکسته و درب ورودی که از لولایش آویزان مانده بود دوخت. از زمان مرگ صاحب بی دندان آن تا وقتیکه توانست با قیمت ناچیز اینجا را از ورثه ی او بخرد مدت زمان زیادی گذشته و در تمام مدت ساختمان به حال خود رها شده بود.
آه سوزناک دیگری کشید. بعید می دانست اعضا از فهمیدن این موضوع که باید در تعمیر این مکان قدیمی و نیمه ویران مشارکت فعال داشته باشند چندان خوشنود شوند.
در همان لحظه آماندا که با نارضایتی ساختمان را از نظر می گذراند به آیلین نزدیک شد. درحالیکه با نفرت به ساختمان خیره شده بود گفت:
- اینجا قراره از حقوق زنان دفاع کنیم؟ اینجا؟اینجا که تمام حقوق زنان رو برده زیر سوال!
آیلین گفت:
- مگه چاره ای هم داریم؟ وقتی وزارت خونه بودجه سازمان رو صرف آزادسازی ظرفیت ها میکنه خودمون باید هزینه هارو بپردازیم. قیمت خونه و زمین هم که سر به فلک میکشه. تازه این جارو هم نمیخواستن به همین راحتی بدن. مجبورم کردن چندتا کروشیو نثارشون کنم.
آماندا با ناراحتی گفت:
- حتی بعد از اون همه تلاشی که کردیم؟ دافنه همه تیله هاشو فروخت. فلور هم مهریه اشو گذاشته اجرا. ارباب هم که ماه هاست حقوق نداده. برای همین الا و لینی دارن تو مترو دست فروشی میکنن. تازه دیروز مینروا و پادما رو تو خیابون دیدم که داشتن فال می گرفتن. می دونین اگه مامورای مترو یا شهرداری بگیرنشون اعتبار سازمان میره زیر سوال؟ منم که به خاطر قتل های سریالی نمی تونم جایی استخدام شم.شما که شوهرتونو کشتین یعنی هیچی ازش ارث نبردین؟
آیلین با لحن تحقیرآمیزی گفت:
- مشنگا به قاتلا ارث نمیدن. تازه تحت تعقیبشونم هستم اونم فقط به خاطر کشتن یه مشنگ نفرت انگیز بی خاصیت. این مشنگا خیلی موجودات ابلهی ان. اینم جای تشکر کردنشونه.
سپس نگاهی به دور و برش انداخت.
- خیلی خب. بیا بریم تو ببینیم چه خبره. بقیه کجان پس؟
آماندا که آشکارا از رفتن داخل آن بیغوله وحشت زده شده بود گفت:
- بهشون خبر دادم. تازه همین الان دو تا عضو جدیدم بهمون پیوستن. هرچند فکر نکنم وقتی بفهمن قراره اینجا چی کار کنن خیلی خوشحال بشن.
و دوباره نگاه نگرانی به ساختمان انداخت. آیلین نیز حالا نگران شده بود. ظاهر ساختمان طوری بود که به نظر می رسید با یک تکان آماده ی فروپاشی است. درحالیکه گامی به عقب بر میداشت با لحنی که می کوشید مهربان و تاثیر گذار به نظر برسد گفت:
-خب چیزه... راستش آماندا میدونی که من وظیفه امه برای اعضای تازه واردمون سخنرانی کنم و حقوقشونو یاداور بشم. پس مجبورم اینجا وایسم تا برسن. چون تو معاونی من بهت اجازه میدم بری تو و وضعیت ساختمونو ارزیابی کنی. :pretty:
آماندا:

(پست پایانی)

مورفین، بلاتریکس و ایوان ــ غایبین جمع ــ به سمت زیر زمین هجوم بردن تا اون یه مقدار کار رو هم تموم کنن. مورفین در حالی که تو جیب هاش به دنبال پاکت سیگارش می گشت پرسید: حالا که شی؟ ارباب که فهمیده ما شی کار کردیم. فهمیده ما کارا رو شر وقت تموم نکردیم... ما رو می کشه!!

بلاتریکس با عصبانیت گفت:‌خفه مورفین! مطمئن باش ارباب سخاوت مندمون وقتی ببینه همه چیز مرتبه ما رو می بخشه! اصلا شاید فکر کنه ما شوخی...
- یافتم!

مورفین پاکت سیگارش رو که داخل جورابش بود بیرون کشید و با خوشحالی تکون داد. بلاتریکس با آرنج ضربه ای به گردن مورفین وارد کرد و گفت: وسط حرف من نپر!

پاکت سیگار مورفین از دستش دراومد و بعد از چند دور چرخیدن تو هوا، پشت چند تا بشکه ی پر از نوشیدنی الکلی افتاد.
- شیگارم...

بلا که دندون هاش رو به هم می سایید فریاد زد: ما الان اینجاییم که 1٪ کار باقی مونده رو به انجام برسونیم اونوقت تو... صب کن الان حسابتو می رسم!

ایوان که دید داره بهش بی محلی میشه و بر خلاف سایر سوژه ها، تو این پست ازش استفاده نشده؛ وسط دو مرگخوار پرید و اونها رو به آرامش دعوت کرد.
- همونطور که بلا گفت، باید بریم کارمونو تموم کنیم. بلا تو مورفین رو ول کن. با خودت و من هم کار راه میفته!

و همونطور که شونه های بلا رو گرفته بود، خیلی آروم و سنجیده اون رو به سمت گوشه ای برد که دیوارش احتیاج به کمی گچ کاری و رنگ داشت.
- بیا بلا...بهتره عجله کنیم. هر آن ممکنه لرد الستور رو کله پا کنه و وارد کافه بشه. فکر کن چقدر ناراحت میشه اگه ببینه از این وقت اضافه ای که بهمون داده استفاده نکردیم...

ایوان بعد از اینکه متوجه لرزش خفیف بلاتریکس و مشغول شدنش به کار شد لبخند پیروز مندانه ای زد. سپس رو به مورفین برگشت که کنار بشکه های نوشیدنی، روی زمین دراز کشیده بود.
- ااااه مورفین! چه وقت خوابه؟ بجای اینکار پاشو نگهبانی بده!

مورفین تکون خورد، سرش رو بالا آورد و جواب داد: هیچم خواب نبودم! داشتم دنبال این می گشتم.

دستش رو بالا آورد و پاکت سیگار رو تکون داد. ایوان روزیه آهی کشید و روش رو برگردوند تا به بلاتریکس کمک کنه. بعد از چند دقیقه دوباره صدای مورفین رو شنید: بشه ها، کبریت دارین؟ فندک شی؟

ایوان چشمای نداشته ش رو تو حدقه چرخوند و جواب داد: تو جادوگری ناسلامتی! خب از چوبدستیت استفاده کن...ورد اینسندیو. اینقدرم مزاحم ما.... نه! صبر کن! اینجا نه!

اما کار از کار گذشته بود. مورفین گانت ورد رو زمزمه کرد، از نوک چوبدستیش، برای لحظه ای نور خفیفی بوجود اومد و بعد به سمت بشکه ها کشیده شد. آتش قدرتمند و جادویی به سمت منبع گاز جادویی مهمونخونه که از طریق لوله کشی در تمام قسمت های ساختمون در جریان بود رفت و... بوم!


دقایقی قبل، کوچه ی دیاگون

- ایول ایوله ایول! ارباب چه یله، ایول!

در حالی که مرگخوارا از خوشحالی به حرکات موزون رو آورده بودن، محفلی ها با جیغ و گریه جسد الستور مودی رو زیر بغلشون زدن و آپارت کردن.

لرد ولدمورت چشم غره ای به مرگخوارا که رفت که باعث شد مرگخوارا به طور ناگهانی خفه خون بگیرن و بعد از چند لحظه سکوت به ابراز تاسف بپردازن.
- ارباب...غلط کردیم...
- ارباب...
- مامان!
- الان تمومش می کنیم! :worry:

لرد ولدمورت چند قدم از درب ساختمون فاصله گرفت و با خودش فکر کرد: سالازارا... آخه من چی کار کردم که همچین مرگخوارای بی عرضه ای به من دادی؟ ای کاش می شد همشونو از من بگیری راحتم کنی!

ناگهان، لرد با نیروی زیاد انفجار به عقب پرت شد. به سختی برگشت و به جایی که ساختمون پاتیل درزدار قرار داشت نگاه کرد.
-

از مرگخوار ها و ساختون، تنها تلی از خاکستر بجا مونده بود.

پایان سوژه

دم در کافه

الستور، ارتور، و سیریوس با دیدن لرد در پنج قدمیشان خشکشون زد ولی پرسی که از همه شجاع تر( ) بود چوبدستس اش را دراورد و روبه لرد نشانه گرفت.
- استوپفای!
طلسم از کنار لرد رد شد ولی محفلی ها به این صورت به پرسی نگاه می کردند.
- تو چی کار کردی؟
- توگفتی استوپفای؟
- تو اکسپلیارموس نزدی؟
پرسی که شرایط را برای سخنرانیش محیا می دید سینه سپر کرد و گفت: پیروان من، فکر نکنید که چون هری با اکسپلیارموس لرد را شکست داد ما نیز باید همین کار را بکنیم، دامبلدور را به یاد بیاورید...
ولی پرسی با برخورد اشعه ی قرمز رنگی نقش بر زمین شد و سخنرانیش نیمه تمام ماند. سیریوس فریاد زد: بگیر... اس... استو... استوپف...
ولی از او نیز به سرنوشت پرسی دچار شد. ارتور لبخند شیطانی لرد را دید و فریاد زد : اکسپلیارموس!
به گمان لرد این هم یک طلسم ساده بود ولی خبر نداشت که ارتور ویزلی طلسمش را سرشار از عشق و محبت کرده و به سمت قلب او نشانه رفته. عاطفه همان چیزی است که می تواند لرد را از این رو به ان رو کند. همان چیزی که در طلسم ارتور ویزلی بود. ولی خب لرد جا خالی داد و طلسم محبت ارتور به ان نخورد و در عوض یک استوپفای دیگر را شلیک کرد تا ارتور کف خیابون ولو شه!
- حالا فط من موندمو تو.
لرد این جمله را خطاب به الستور گفت.

- مدت ها منتظر این لحظه بودم.
- تو ضعیفی.
- درسته که بازنشست شدم ولی مطمئن باش همون قدرت را دارم.
مرگخواران که بیشترشان را مودی دستگیر کرده بود از کار نظافت غافل شدند و پشت پنجره شروع به دیدن مشاجره ی ان دو نفر کردند. ولی در ان جمع سه نفر غایب بودند...

ولدمورت که هنوز فاصله ی 10 سانتی متری اش را به مورفین حفظ کرده بود گفت: خوبه که خودتو آب نبرده! شما ها منم عین خودتون ابله فرض کردین؟ برا چی هی سد راه من میشین؟

- نه بوخودا ( به قول دافنه!) خواشتم فقط ...

در همین حین صدای فریادی از چوبدستی مورفین بگوش رسید و متعاقب آن صدای بلاتریکس آمد که:

- مورفین بیچاره شدیم! فورا دوباره برو سراغ ارباب و سرش رو گرم کن. فقط دو دقیقه... صدا مو داری؟مورفین؟

مورفین:

لرد:

بلاتریکس:

ملت جادوگر:

لرد پس از کروشیو های متوالی، مورفین را که بخاطر شدت درد روی زمین ولو بود را رها کرد و به سمت کافه که حالا در حدود چند متری آن بود به راه افتاد.

در کافه

- بچه ها بدبخت شدیم، الان لرد میاد... قضیه رو هم فهمیده... الان عزت و احترامی که پیش لرد بزرگ، لرد سیاه داشتم...

لودو: خفه شو ببینم چه خاکی-

در همین حین دوباره صدای مورفین از چوبدستی رسید: بـ..بـ ... بلا لرد با شما فقط به انداژه ی 15 شانیه فاشله داره!

آیلین که تا حالا ساکت مانده بود فریاد می زند: یافتم ! یافتم!

- محل قبر عمه ی مرحومتو یافتی؟

- نخیر! تنها چیزی که میتونه سر اربابو حسابی گرم کنه چند تا محفلی تپل مپله!

- تو چطوری می خوای ظرف چند ثانیه چندتا محفلی بیاری اینجا ینی؟

شترق!

چند تا محفلی به سردستگی پرسی جلوی در کافه ظاهر می شوند.

ملت مرگخوار:

10 دقیقه قبل - خانه ی شماره ی دوازده میدان گریمولد

الستور: پرسی بدو بیا اینجا! بالاخره فرکانس چوبدستی مرگخوارا رو پیدا کردم!

پرسی در حالی که دوان دوان به سمت آشپزخانه می آمد فریاد زد: امکان نداره! خدایا!

ریموس هم که حسابی کلافه بود گفت: دیوونه ها مگه نمی دونین اونا هر 5 ساعت فرکانسشونو عوض میکنن؟

- مهم اینه که حداقل برای چند دقیقه میتونیم مکالماتشون رو شنود کنیم!

- درسته! ریموس تو هم بیا اینجا تا ببینیم چه اطلاعاتی میشه از مکالماتشون در آورد.

چند دقیقه بعد

- ببینم مطمئنی این همون فرکانسه؟ هنوز که هیچ مکالمه ای صورت نگرفته!

- نمیدونم والا... چرا چرا! یه صدا هایی داره میاد.

چوبدستی:

-خش .. خش خش ... از هویج به پیکسی...6 دقیقه وقت خریدم،لرد داره نزدیک میشه!

- اوکی سالازار فرستاده شد!

ریموس: میبینی؟ اونا میخوان وقت بخرن... می خوان ولدک رو از جایی دور نگه دارن تا کاری رو اونجا انجام بدن.

- درسته، ولی چه کاری؟ کجا؟

دنگ! دنگ دنگ! دنگ دنگ دنگ!

سیریوس: لعنتی ها! صد دفعه نگفتم...

و در را بازمیکند...

- ببخشید شما؟

در آشپزخانه

الستور در حالی که هنوز چوبدستی اش را نزدیک گوشش نگه داشته بود گفت: سیریوس کی بود؟

- از دوستای ماندانگاس بود! به من گفت که ماندانگاس با اسم مستعار کور ممد میرفته و خونه ی مشنگا رو ...

... بعدش اون به بهونه ی آوردن دوستاش به کافه میره بیرون و این دوستشو میفرسته اینجا...

- حالا همه چی مشخص شد.حالا تو بهش چی گفتی؟

- گفتم یه ذره خرابکاری کنن اونجا تا ما برسیم!

- ما برسیم؟

اما از صحنه حذف میشه و بلافاصله مورفین جلوی لرد سد میشه.

- اااا شلام ارباب. پش شما تشریف آوردین؟ راشتش میخواشتم در مورد موژوع خیلی مهمی باتون حرف بزنم. اژاژه هشت؟

لرد نگاهی به مورفین آش و لاش که کت و شلوار نویی به تن کرده بود میندازه و میگه: حتی با این لباسا هم نتونستی گوهر وجودتو پنهان کنی.

مورفین با شگفتی میپرسه: ااا ارباب یعنی شما هم فهمیدین؟

لرد با بیخیالی جواب میده: فک کنم تنها کسی که نفهمیده خودت هستی.

- نه ارباب منکه خودم از توانایی های خارق العاده م با خبر هشتم. این همه شال شعی کردم از شما پنهونش کنم پش فهمیدین چه گوهر ارزشمندی تو وژودمه. حقا که نواده ی شالاژار اشلایترینی! :zogh:

لرد نگاهی به ساعتش میندازه و با انگشتش(!) مورفینو یه ور دیگه هل میده و بدون کوچک ترین تعجبی با همین ضربه ی انگشت مورفین به سمتی همانند موشک پرتاب میشه و دیگه تو تصویر دیده نمیشه.

لرد که به چند قدمی در رسیده دستشو از توی رداش در میاره تا درو وا کنه که ...

- مورفین مورفین ... صدا میاد؟ هنوز تموم نشده! یه جوری سرگرم کن دیگههه!

مورفین که دستپاچه شده سعی میکنه هیکل له شده ش در اثر اصابت با سطل آشغالو از رو زمین بلند کنه و رو به لرد که دستش تو چند سانتی متریه دره فریاد میزنه:

- مژده بدین ارباااااااب مژده! ارباب نقشه محفلیارو یافتم.

صدا از تو چوبدستی فریاد میزنه: بیشتر تحریک کن!

- تمام تاشیشات محفل ققنوشو در آوردم.

- بیشتر!

- اشن هرچی از محفل ققنوش اژ ژمان تاشیش بوده تا الان دشت خودمه!

دست لرد متوقف میشه. مورفین به نزدیک شدن لرد به خودش نگاه میکنه و زیرلب میگه: ای بمیرین همه تون! الان شه غلطی کنم من؟ :worry:

- فقط چند ثانیه مونده، تحمل کن آخرشه!

لرد به دو قدمی مورفین میرسه که همون موقع دوباره صدا شنیده میشه که میگه:حللللللله! میتونی بذاری ارباب بیاد.

مورفین به لرد که فاصله ی صورتاشون به 10 سانتی متر رسیده خیره میشه و سعی میکنه قیافه مظلومی به خودش بگیره و میگه: اربااااااب همین الان از وزارت خونه خبر دادن که مدارکو آب برد. :worry:

اما در حالی که به سختی پاتیل را نگه می داشت؛ در مورد پاتیل و محتویات آن با لرد سیاه شروع به صحبت کرد.

-ارباب قدرتمند من! سلام. میخواستم توجه شما رو به یک فیلم به نام هانسل و گرتل جذب کنم. اما بلاتریکس گفت که شما اونو دیدن. ارباب! ما چند ساعته که کافه رو تمیز کردیم و چون حوصلمون سر رفته بود آیلین و من تصمیم گرفتیم براتون یک وعده درست و حسابی ترتیب بدیم و اونو داخل این ریختیم. اما چو در شان شما نیست که سر خیابون غذا بخورین؛ بهتره بریم به یکی از رستوران ماگلا.

لرد نگاهی به داخل پاتیل کرد و چون اثری از دست و پای یک آدم ندید؛ با شک از اما پرسید: محتویات این وعده چیه؟ اگه آیلین این رو درست کرده باشه؛ پس مطمئنا گوشت هاش گوشت آدمن و ارباب هر چقدر هم بد باشه؛ آدم خوار نیست.
پس لرد سیاه لب به این غذای تو نمی زنه.

اما من من کرد و جواب نداد. این که در پاتیل درز دار هیچ گوشتی پیدا نمی شد و کلی هم آدم چاق و پر گوشت از کنار آن محل می گذشتند؛ هرکسی را وسوسه می کد. او در عوض به ساعتش نگاه کرد. یک دقیقه هم لرد را معطل نکرده بود. با بی چارگی چیزی سر هم کرد.
- اربابم! راستش من می خواستم بگم من و مورفین که اشتباهی گفتم من و آیلین. در واقع آیلین هیچ مسئولیتی تو درست کردن این غذا نداشت. حالا موافقین بریم به یک رستوران؟ :pretty:

لرد سیاه ریش خندی زد و گفت:
-امای عزیز! فراموش کردی که پاتیل درزدار جای بهتری برای خوردن یک وعده غذاییه تا یک رستوران ماگلی؟ در ضمن! لرد تاریکی ترجیح می ده همیشه گوشت آدم بخوره تا این که دست پخت مورفین و صد در صد "چیز" رو تحمل کنه.

هوگو با لیوان اندازه ی کله تسترال قبل از آن که لرد وارد به اینور خیابان برسد جلوی او دوید و با لبخند ویزلی گونه ای گفت:ارباب چای میل دارین؟!

لرد با قیافه ای متفکر به لیوان هوگو نگاه کرد و پرسید:هوگو مگه تو نمیدونی ارباب فقط توی لیوان کمر باریک چی میل می کنه؟

هوگو با لکنت گفت:ارباب من که میدونم!آبدارچی ای مثه من اصن امکان داره ندونه؟!فقط ارباب می خواستم ببینم از این چای لیمویی جدیدم خوشتون میاد یا نه؟!:pretty:

لرد ابرویش را بالا انداخت،سپس متوجه شد به دلیل نداشتن ابرو هوگو منظور او را درک نمی کند پس گفت:هوگو تو برای این که ارباب فقط تست کنه یه پاتیل چای واسش اوردی؟!

هوگو با همان لبخند ویزلی گونه خواهش کرد:اربابا،مای لرد،ای سیاه ترین چای دوست، فقط یه قُلُپ!:pretty:

لرد با آزردگی گفت:هوگو زیادی سفید شدی،داری مثه مالی ویزلی رفتار می کنی!در ضمن وقت با ارزش اربابو تلف نکن،الآن چای میل ندارم!
سپس با یک حرکت چودستی هوگو را کنار زد و به سمت پاتیل درزدار به راه افتاد.

هوگو که چای لیمویی روی موهای نارنج اش ریخته بود،با ناامیدی رو به چوب جادویش زمزمه کرد:از هویج به پیکسی...6 دقیقه وقت خریدم،لرد داره نزدیک میشه!

از چوبدستی هوگو صدایی امد:اوکی،سالازار فرستاده شد!

لرد هنوز سه قدم برنداشته بود که سالازار از ناکجا آباد پیدایش شد و لرد را محکم در آغوش گرفت.سالازار بی توجه به چشم های لرد که از شدت فشار از کاسه بیرون زده بودند،پرسید:نوه ی گلیم!خیلی وقته دیگه از جد پیریت خبر نمی گیری!

سپس با تعجب به چهره لرد که سرخ شده بود و به بنفش تغییر رنگ میداد نگاه کرد و گفت:نوه ی گلیم!چرا مثه تسترال زالی شدی که که دارن گردنشو فشار میدن؟!چرا نفس نمیکشی؟!

لرد با آخرین نفس هایی که برایش مانده بود گفت:ارباب،خفه...

-بله فرزندیم؟!چی گفتی؟!کیــــــــه؟!؟کیــــــــه؟!

ناگهان بلا وارد صحنه شد و با جیغ بنفشی سیاهی لرد را از سالازار جدا کرد و گفت:مای لرد!نفس بکشین!مای لرد از دست نرین!ما بدون شما چی کار کنیم؟!

لرد سیاه که رنگ و رویش بر می گشت خودش را از بلا جدا کرد و شنلش را صاف کرد با عصبانیت به بلاتریکس دستور داد:بلا!فوری برای شنوایی جد ارباب یه کاری کن نزدیک بود اربابو به کشتن بده!

سپس با قدم های سریعی از سالازار و بلا دور شد،سالازار رو به چوب دستی اش زمزمه کرد:فرزندیم!نوه ایم داره میاد طرفتون!

لرد چهار قدم و نصفی برداشته بود که اما با پاتیلی در دست پیدایش شد!