جنگل ممنوعه

سوروس بعنوان آخرین تلاش به سمت جیمز هجوم میاره تا جامشو پس بگیره اما سرعت جیمز بیشتره و سریعا از دستش میگرخه. سوروس که میبینه این کار فایده ای نداره، نفس نفس زنان سرجاش وایمیسه.

جیمز میخواد دوان دوان از اونجا خارج بشه و خودشو به بقیه محفلیا برسونه که سوروس جلوش گارد میگیره و اجازه عبور نمیده.

- اونو بده بعد هرجا خواستی برو! :vay:

و دستشو دراز میکنه تا جامو بگیره و جیمز به پشت مبلا پناه میبره و جواب میده: نخیرم این جام از گنجینه های محفله.

- مگه نمیگی من جاسوسم و در اصل یه مرگخوارم؟ پس این جام مال مرگخواراس!

جیمز نچ نچی میکنه و میگه: دیدی اعتراف کردی؟ به هر حال بازم بت نمیدمش چون این جامو وقتی یه محفلیه وفادار بودی بدست آوردی پس مال ماست.

- خب شاید من اون موقع هم جاسوس بودم. بده اون جامـ...

سوروس با شنیدن صدای پا، وحشت زده به جیمز نگاه میکنه که بالای مبلی رفته تا از دست درازی کردنای سوروس برا بازپس گرفتن جام در امان بمونه.

بیرون مقر محفل:

مرگخوارا پشت بوته ی بزرگی پنهان شدن و در حال نقشه کشیدن برای ورود به اونجا و کش رفتن جام هستن که صدای محکم در اونارو از جا میپرونه.

- چی؟ اون سوروسه! خود طعمه! زودباشین، حمله!

سوروس با قدم هایی تند داره از مقر محفل دور میشه که در یک لحظه توسط مرگخوارا خفت میشه.

- ای آقا کجا کجا؟ اون جامو بده بعد هرجا خواستی برو. شنیدم همه جا دنبالته، پس کو؟

سوروس که از شدت عصبانیت سرخ شده و اصلا نمیفهمه که اینا مرگخواران که دورش حلقه زدن، جلوترین مرگخوارو کنار میزنه و میگه:

- جیمز چطور میتونه جام منو پیش خودش نگه داره؟ اون مال منه، من یه محفلیه وفادارم، چرا منو تهدید میکنه؟

و از اونجا دور میشه و مرگخوارارو با چهره های این ریختی تنها میذاره.

رزرو

آییلین شانه بالا انداخت.
- ولی عجب هوشی داشت بچم . . . به مامانش رفته . اون بابای مشنگش که هیچی . .

ملت مرگخوار با چشم غره به وی نگاهی کردند و او هم ترجیح داد که سکوت کند. لینی ذکاوتمندانه گفت:
- بریم دیگه. معلوم شد... تنها جایی که احتمال بیشتری میره اونجا باشه.

ناگهان دود سبز رنگی در محوطه پخش شد و از میان دود سبز، چهره ی سیاه لرد سیاه شکل گرفت. از پشت دود ها اندکی از موهای وزوزی بلاتریکس که سعی میکرد دستش را از توی دود ها نشان دهد و بگوید که همراه لرد است دیده میشد. صدای غمگین و بی حوصله ی لرد طنین انداخت.

« مرگخواران ارباب، حوصله ی ارباب سر رفته. جام رو زودتر بردارین بیارین. ما قفسه های اتاقمون رو خالی کردیم، از صبح از موهای بلا به عنوان اسکاچ استفاده کردیم و جای جام اسنیپ رو حسابی دادیم سلسی برق بندازه. زود باشید جام های مارو بیارین تا همین دو تا تار مویی که رو سر بلاست رو نابود نکردیم. »

درهمین لحظه چوب دستی بلا از بین دود ها بیرون امد و با اجرای طلسم کروشیویی به نیابت از لرد همه ی مرگخواران به گوشه ای پرتاب شدند.

کمی آنطرف تر- محفل ققنوس

- دست به جام من نزن بچه . این که اسباب بازی نیست. جام اتشه..کلی برای به دست اوردنش زحمت کشیدم.
جیمز خنده کنان جام را بالای سرش گرفت.
- نمیدم و نمیدم ، جام سوری رو نمیدم .
- بذارش سرررررررررر جاش!

جیمز آدامس ققنوسی اش را تف کرد و با شیطنت روی مبل پرید .
- عمو عمو عمو عمو...مثلا چه زحمتی کشیدی عمو؟

اسنیپ درحالی که به شدت کلافه شده بود و اصلا علاقه ای به کل کل با با جیمز نداشت، خودش را روی صندلی انداخت و دستی به موهای چربش کشید.
- هیچی از قانون های اولیه ی شرکت تو مسابقه این بود که همه ی شرکت کننده ها باید تمیز باشن..مجبور شدم برم حموم. این همه سال رو سرم چربی جمع کردم ، همه هزینه هایی که کردم به باد رفت. حالا اون جام رو بده به من بچه جون.

جیمز اما همچنان با شیطنت بالا پایین میپرید و قصد نداشت که جام را به وی برگرداند. سوروس دیگر نتوانست خودش را کنترل کند.
-کروشیو

جیمـز ماهرانه یویویش را جلوی طلسم گرفت و طلسم منحرف شده به دیوار برخورد کرد. سپس انگشتش را به نشانه ی تهدید تکان داد.
- جیــــــــــــغ . . . تو عامل نفوذی هستی...جیــــــــــغ عمو مگه تو توبه نکرده بودی؟ جیــــــــــغ من به همه میگم

سوروس وحشت زده سعی میکرد جیمز را ساکت کند. اوضاع خطرناک شده بود، دیگر نمیتوانست انجا بماند . . .

پشت درب خانه ریدل

مرگخواران درحالیکه چون لشکر شکست خورده و نالان از ضرب کروشیو ها ی بلاتریکس پشت درب ایستاده بودند و دست و پاهای دردناکشان را مالش می دادند میز گردی برای چگونگی دست یابی به جام اسنیپ تشکیل دادند.
- من میگم یه اکسیو بگیم جامش پرواز کنه بیاد پیشمون به همین راحتی!
سایر مرگخواران:
رز درحالیکه بدنش به خاطر زیر دست و پا ماندن بیشتر از همه درد می کرد با اخمی گفت:
- به همین راحتی؟خب نابغه خودت چرا این کارو انجام نمیدی؟؟
فلور که بیشتر به خاطر ماندن بلا نزد لرد ناراحت و خشمگین بود تا کروشیو شدن توسط او با خشم میان بحث ها پرید:
- تمومش کنین دیگه. الان مهم اینه بفهمیم اصلا اسنیپ کجا هست تا بتونیم جامشو ازش بگیریم و برای ارباب ببریم.
با بیان این جملات همگی به جانب آیلین بازگشتند.
آیلین:
زمانیکه آیلین دریافت با این کار قادر نیست خود را از مهلکه نجات دهد ناچارا دست از سوت زدن برداشت تا چشم در چشم همکارانش شود:
- چیه؟ چرا منو اینجوری نگاه میکنین؟
لینی با ناراحتی موهای آشفته اش را از صورتش کنار زد:
- مگه تو مادر اسنیپ نیستی؟خب کی بیشتر از تو می دونه اون الان کجاست؟
آیلین بیهوده نگاهی معصومانه به صورت های همکارانش انداخت تا بلکه خود را از شر پاسخگویی به این سوال خلاص کند و چون هیچ ترحمی در صورت های آنها ندید به ناچار گفت:
- خب اون الان به احتمال زیاد رفته محفل.
مرگخواران:
آنتونین چوبدستی اش را کشید و گفت:
- بوق بر تو!مادری که بچه اش محفلی باشه...
اما با دیدن نگاه تهدید آمیز اعضای سازمان حمایت به سرعت حرفش را فرو خورد:
- چیزه... هیچی... مهم اینه که مادرش مرگخواره. :worry:
آماندا نفسی عمیقی کشید تا بر خشمش فائق آید.
- ولی تا دیروز پریروز که با ما تو پاتیل درزدار بود.
آیلین درحالیکه با ردای پاره اش بازی میکرد زیر لب گفت:
- راستش... خب خودت می دونی برای اینکه تو کارا بهمون کمک کنه طلسم فرمانو روش اجرا کرده بودم چون در حالت عادی عمرا بهمون کمک می کرد ولی حواسم نبود که اثر طلسم از بین رفت. اونم ناراحت شد و وسایلشو برداشت و رفت محفل.
جاگسن با امیدواری گفت:
- خب شاید جامو با خودش نبرده باشه. ممکنه تو خونه مونده باشه.
- عمرا!جونش به اون جام بسته بود. روزی ده دفعه برقش می نداخت. وقتی هم موقع فروش جامش مچمو گرفت با یه طلسم به خودش وصلش کرد تا هیچوقت ازش جدا نشه. چیه چرا اونجوری نگاه می کنین؟خب به پولش برای تامین هزینه های سازمان احتیاج داشتم.
مرگخواران: :vay:

بلاتریکس از اولین مرگخوار دم دستش شروع کرد و همه را به رگبار کروشیو بست: کروشیو! کروشیو! کروشیو! دِ برین دیگه! کروشیو! کروشیو! کروشیو!
لرد: هوگو رو هم بزن!
بلا: چشم ارباب! کروشیو هوگو! کروشیو ایوان! کروشیو! کروشیو!
لرد: فلورو بزن! رفت پشت مبل!
بلا: کروشیو فلور! کروشیو! کروشیو!
لرد: ایوانو بازم بزن!
بلا: کروشیو ایوان! دابل کروشیو ایوان! سابل کروشیو! چابل کروشیو! پابل کروشیو!
لرد: راونی ها دارن در میرن! بزنشون! زود!
بلا: کروشیو اُل راونیز!
لرد: باریکلا! حالا اون جونو بخور تیرت عوض شه!
بلا:
لرد: هیچی!... بفرستشون برن دنبال جام دیگه! آیییییی! سوختم!
بلا: همتون برین دنبال جام اسنیپ! زود باشین.

ملت مرگخوار همه به سمت تنها در خروجی هجوم برده و بالاخره پس از نیم ساعت تلاش بی وقفه برای خروج و تلف شدن 6 مرگخوار ممد زیر دست و پا اتاق تخلیه شد و فقط دو مرگخوار زنده ی دیگر پیش بلا و لرد ماندند:

مورفین:
سلستینا: کی گفته تو می تونی به من دستور بدی؟!
لرد: آب! باد! فوت! خیلی داغه! بادم بزنین!

الادورا به طور ناگهانی حرفش رو قطع کرد و فریاد زد: آیـــــــــــــــــــــی سوختم!

و تمام خاکستر های قرمز چوبدستی رو روی زمین ریخت تا به دستای تاول زده ش برسه. فرش زیر پای الادورا، با تماس خاکستر ها آتیش گرفت و جیغ و داد مرگخوار ها رو هم بلند کرد. سلسیتنا نگاهی به اربابش انداخت که با بی حالی روی تختش دراز کشیده بود، بعد شیرجه ای به سمت الادورا که در حال فوت کردن دستاش بود زد و مشغول خاموش کردن فرش آتیش گرفته با ردای اون شد.


چند دقیقه بعد

لینی وارنر با لیوان آبی در دست، وارد اتاق لرد شد و به صحنه ی رو به روش نگاه کرد:‌ تعداد زیادی پنکه و انواع کولر های آبی و گازی دور و بر لرد روشن شده بود و مرگخوارا هم با انواع طلسم ها و بادبزن مشغول خنک کردن لرد بودن. لرد هم با بی حالی تو تخت خواب ضد آتیش جدیدش دراز کشیده بود و موج گرمای نامرئی ازش ساطع میشد.

لینی آب دهنش رو قورت داد و لیوان آب رو که قطعات درشت یخ درش شناور بودن به سمت لرد گرفت.
- بخورین ارباب. خنکتون می کنه.

لرد نگاه پر از خشمی به لینی انداخت و گفت: مگه نمی دونستی ارباب به آب و غذا احتیاج ندارن؟

با این حال،‌ لیوان رو از دست لینی گرفت. بلافاصله آب داخل لیوان بخار شد و لیوان هم شروع به ذوب شدن کرد.

لینی با نگرانی گفت: ارباب...چی کار کنیم حالتون بهتر شه؟ همین الان یه پیش مرگ فرستادیم به محفل ققنوس تا دامبلدورو بکشه و چوب الدر دامبلدور مال اون بشه. بعد شما هم می تونین اون پیش مرگه رو بکشین و چوب الدر چوب دستی جدید شما بشه!
- نمی خوام...نمی خوام...فقط...جام های آتشم رو...برام بیارین... :vay:

مرگخواران که از هر فرصتی برای تفریح و استراحت سوءاستفاده می کردند. فوری با انداختن زیر انداز نشستند و با خوردن پفک نمکی جادویی و پاپ کورن جادویی شروع به تماشای لرد و الا که هر کدام به نوبه خود چوبدستی را می کشیدند، کردند!

لرد چوبدستی را به طرف خودش کشید و با همان خونسردی همیشگی گفت: الادورا تو اخراجی فقط اگه بذاری یه طلسم کنم...!

الا آب دهانش را با یادآوری این که احتمالا مرگ در انتظارش است قورت داد، با شدت بیشتری چوب دستی را به طرف خودش کشید و گفت: ارباب، من فقط به خاطر خودتون این کارو می می کنم!

آماندا که گردنش را می مالید رو به فلور گفت: گردنم درد گرفت، نسبت به مسابقات تنیس جادویی(!)این جا باید بیشتر گردنمو تکون بدم! این دکتره هم که داره از طبقه پایین جیغ میزنه و میگه نباید به ارباب فشار بیاریم هم خیلی رو اعصابه!

-کودوم دکتره؟!

-همونی که لینی بردش اتاق تسترالا دیگه!هـی میگه اگه به ارباب فشار بیاریم تبش بیشتر میشه و احتمالا آتیش می گیره!

-چرا زودتر نگفتی؟!

-من این اسرار خون آشامانـمــو با کسی درمیون نمیذارم!چی فک کردی؟!

فلور به طور ناگهانی بلند شد تا به الادورا بگوید چه سرنوشتی با این کارهایش در انتظار لرد است که متوجه شد کار از کار گذشته و...

-جیــــــــــــــــــــــــــــــغ...چوبدستیتون ارباب...جز خاکستر ازش چیزی نمونده...مثه ققنوس دامبل ولی این دیگه بازیابی نمیشه...چرا اینجوری منو نگا می کنین ارباب...کاره بدی کردم؟!

لرد نگاهی به چوب دستی خودش میندازه و میگه:آخه نمیشه که.این چوب دستی سالها پیش منو انتخاب کرده.من ارباب برگزیده هستم.چطور ممکنه عوضش کنم.شماها دارین سعی میکنین ارباب رو گول بزنین؟ارباب گول نمیخورن.
الا:ارباب کسی چنین جسارتی نمیکنه.شماچوب دستستونو بدین به من.وقتی چوب دستی جدید رو بهتون دادم خودتون احساس خواهید کرد که چقدر قدرتتون بیشتر شده.فقط چون شما جادوگر خاصی هستین ساختش کمی طول میکشه.:pretty:
الادورا بعد از گفتن این حرف خیلی آروم سعی میکنه چوب دستی لرد رو بگیره.ولی لرد هنوز چوب دستیشو سفت و محکم تو دستاش گرفته.
لرد:خب آخه چیز.چوب دستیم!من تا اون موقع چیکار کنم؟ارباب بدون جادو که ارباب نیست.البته ما اونقدر وحشتناک هستیم که در هر شرایطی ارباب باشیم.ولی به هر حال برای کارهای شخصیمون و برای شکنجه بارتی و دور کردن بلا و سلستینا از خودمون به جادو احتیاج داریم.

الادورا که دیگه کم کم داره خشونت به خرج میده چوب دستی رو میکشه و میگه:پس ما برای چی اینجا هستیم؟شما هر کاری داشته باشین از مرگخواراتون میخوایین براتون انجام بدن.ارباب ولش کنین دیگه.
لرد:میخوام؟یعنی درخواست میکنم؟خواهش میکنم؟التماس؟تمنا؟
الادورا:خب نه.دستور میدین.امر میفرمایین.دِ...ولش کنین دیگه ارباب.:vay:

مغز های مرگخوار ها که می بینند هیچ کاری از دست سلول های جادویی ـشان بر نمی آید؛ نا امید نمی شوند و باز به فکر کردن ادامه می دهند. لردولدمورت با دیدن لبخند هایی که لحظه به لحظه بزرگتر و طویل تر می شد؛ واقعا تعجب کرده بود.

لرد هر چه سعی کرد؛ نتوانست اقدامی برای شکستن سکوت بکند که با دیدن لی جردن که سرگرم بالا کشیدن شلوارش بود؛ موفق شد.
- این جا چه خبره؟

هوگو به بلاتریکس نگاه کرد. بلا با نگرانی پرسید: چی ـه؟ چرا عین گوساله جادویی زل زدین به من؟ مگه من سینمای جادویی ـم؟ مردیکه بی ناموس جادویی.

هوگو لبخند ملیحی زد و زیر چشمی به لرد که منتظر جواب بود؛ اشاره کرد. در چند دقیقه بعد، هفت مرگخوار با سر، ران پا، آرنج، موژه و ناخن به لرد اشاره می کردند.

اما دو گالیونی بلاتریکس نیوفتاد که نیوفتاد. کمی بعد، لرد خودش خسته شد و گفت: بلا! بیا یه چیزی به من تحویل بده. یه جواب! پدر جادویی این ها در اومد اینقدر اشاره جادویی کردن.
- الـــــــــــکی می گین اربـــــاب. من به شوما جواب بدم؟ من؟:worry:


لرد با حرکت سر تایید کرد. بلاتریکس که هنوز بهانه ای برای دلیل نیشخند هایشان پیدا نکرده بود؛ گفت: نه، ارباب. اشتباهی شنیدین. گفتم "مــــــــــــــــــــــــــــــن"، نه "مـــن".:worry:

وقتی لرد این بار هم نظر ـش را برای پاسخ گویی بلاتریکس عوض نکرد؛ او سر به گریبان گذاشت و رداهایش را پاره کرد (زیر ردای جادویی داشت؛ منحرف!) و نعره ها کشید.

بعد از اتمام جلوه های ویژه، من من کنان نالید: راستش ما برای این به شوما زل زده بودیم که... که... خب، رو سرتون یه کرم جادویی در اومده بود که فکر می کرد کله شوما گوجه جادویی ـه.:worry:


الا غرولندی کرد و بعد از یک چشم غره ـی "گوسفند وحشی سر گورخری دم مانتیکوری" جادویی(!) رو به بلا گفت: تو هیچ وقت سعی نکن دروغ بگی.

بعد به ارباب گفت: لرد سیاه خوشگل من!همه می دونن که من داخل شرکت کرم حلزون جادویی دیاگون کار می کنم. طبق آخرین تحقیقات ما، هر چوبدستی رو باید هر چند وقت در میون عوض کرد. وگرنه به ظاهر آسیب می زنه. برای همین ـه که قیافه ـتون - نمی گم خوشگل نیست ها.- یخورده از اعضاش رو از دست داده. چوبدستی ـتون رو بدین به من تا یه چوبدستی عالی جدید بهتون بدم.:pretty:

بلا که نزدیک شدن دست لرد به چوبدستیش رو میبینه و از طرفی احساس میکنه که ممکنه گزارش بارتی موجب خشم لرد بشه، سریع وسط معرکه میپره و میگه:

- مای لرد! بارتی در حقیقت میخواست گزارش بدست آوردن جام آتشارو بده. درست نمیگم بارتی؟

بارتی شروع به خاروندن سرش میکنه.

- جام آتش؟ نه، من میخواستم ... آخ! :hyp:

بلا لگد محکمی روانه ی بارتی میکنه و بارتی بعد از بر زبان راندن "آخ" درحالیکه هول شده تته پته کنان به تصحیح حرفش میپردازه.

- آه بله ارباب! مورفین گانت جام آتش نایب قهرمانیش رو با اشتیاق به شما تحویل داد ...

- اونو که میدونیم!

بارتی ادامه میده: دافنه گرینگرس هم میخواد جامشو اول برق بندازه و وقتی لایق شما شد بهتون تحویل بده.

- لازم نیست! همین الان تحویل بده!

- عملیات بدست آوردن جام سوروس اسنیپ هم به درستی داره جلو میره!

- خوووبه!

- راستی شما نباید جادو کنین!

بارتی جمله ی آخرو وقتی که لرد چوبدستیشو در دست گرفت اضافه کرد. مرگخوارا که به خاطر کش رفتن چوبدستی لرد ایلی تو اون اتاق حضور داشتن، از این چنین مطرح شدن موضوع توسط بارتی شوکه میشن و چشم غره ای بهش میرن.

از طرفی همه ی مرگخوارا میدونن که تمام حرفای بارتی، جز در مورد جام مورفین گانت، چرت محض بوده! بارتی شونه هاشو بالا میندازه و زیر لب میگه:

- خب چی میگفتم جز این؟

بلا درحالیکه به لرد خیره شده، لباشو تکون میده و اصوات آرومی از دهنش خارج میشه:

- حالا تا نزدم کروشیوت کنم از اتاق گمشو بیرون.

بارتی میاد دهنشو باز کنه تا از لرد اجازه ی خروج بگیره که مرگخوارا میریزن رو سرش و خودشون شخصا، بارتی رو از صحنه حذف میکنن. بلا هم تعظیم کنان به جمع مرگخواران گوشه ی اتاق میپیونده.

لرد با دیدن مرگخواراش که همگی با قیافه ی بهش زل زدن میپرسه: چتونه شما؟ عین برج زهرنجینی جلوم ردیف شدین.

مغز مرگخوارا به سرعت در حال کنکاشه که چطوری چوبدستیو از دست لرد خارج و راضیش کنن که برا جادو کردن از اونا کمک بگیره.