دهکده لیتل هنگلتون

لرد ولدمورت به همراه مرلین کبیر وسط ظلمات صحرا دراز کشیده و از سکوت کویر و آرامش آن لذت میبردند. نسیم ملایمی با شاخه های بلند ریش مرلین بازی میکرد ...

- سرورم؟ ساعت 3 بعدازظهره! چرا آفتاب هنوز طلوع نکرده؟

- چون ما بهش اجازه ندادیم مرلین ما لردی گرمایی هستیم و ترجیح میدیم در کویری خنک لم بدهیم!

- سرورم بهتر نیست به جای بر هم زدن اکوسیستم بریم یک جایی که ذاتا خنکه ساکن شیم؟ بندگان ما الان سر و صدا راه میندازن و جو بیخود میدن که آیات ما درباره نظم حاکم بر آسمان ها و زمین ایراد داره

- چقدر ور میزنی مرلین! سکوت کن بزار استراحت کنیم. مشکلی داری برگرد پیش همون تمساحای ضدطلسم و از خنکی طبیعی هوا لذت ببر




لودو به عنوان اولین داوطلب غذا دادن به کلاغ ها آشا را برداشت و به سبک پرتاب دیسک، پس از چند دور چرخیدن دور خودش او را سمت آن ها پرتاب کرد ... کلاغ ها نیز با قدرت بدنی خارق العاده ای که تناسبی با ابعادشان نداشت با ضربه روی پا به صورت والی آن را به سمت لودو برگرداندند و آشا درست فرق سر لودو فرود آمد!

- من هیچ وقت با حیوونا خوب رابطه برقرار نمیکردم یکی دیگه این وظیفه خطیرو برعهده بگیره!

- کلاغ که نه اما من چنبار تو امامزاده ریدل به کفترا غذا دادم

کراب این را گفت و آشا را از روی زمین برداشت و آن را کف دست کت و کلفتش قرار داد و سپس پرتش کرد زیر پای کلاغ ها!

- هوووومم خوب باید مشت مشت دون پاچید واسشون ولی این یه دونه است دیگه! اگه بیشتر بود حتما جواب میداد

- بزارین من بهشون غذا بدم

روح مروپ گانت، مادر دلسوز و نمونه این را گفت و آشا را از زیر پای کلاغ ها برداشت. یک عدد قاشق که دسته ای به شکل میکی موس داشت از جیب ردایش خارج کرد و آشا را گذاشت درون آن.

- بیب بیب ... آقا کلاغه در پارکینگو بازکنه ماشین بره توش ... قام قام ... باز کن باز کن اون کوفتیو ... منقار لامصّبتو وا کن ... وا کن دیگه بی شعور

هیچ کدام از کلاغ ها کوچکترین تمایلی برای بازکردن منقارشان نداشتند. فقط یک نفر بینشان پیدا شد که عکس العملی نشان دهد، او هم به جای غذا خوردن، به عمل بعد از غذا خوردن روی آورد که روح بودن مروپ به دادش رسید و باعث شد چغلی از و عبور کرده و کف زمین فرود بیاید.





مرلین و لرد همچنان در سکوت به ستاره های آسمان بی ابر کویر چشم دوخته بودند.

- آه مرلین! خسته شدیم از این یکنواختی ... در عمارت خودمون هزاران برنامه متنوع داشتیم، شکنجه کردن یارانمون ... اممممم ... کروشیو زدن با مرگخوارا ... پیاده کردن طلسم شکنجه روی شماها ... و خیلی تفریحات اربابانه دیگه!

- سرورم به نظرم باید با شجاعت برگردیم به خانه ریدل و آن پیرزن را از آنجا بیرون کنیم.

- کم کم داریم به همین فکر میکنیم، باید رحم کردن به سن و سال بالای اون عجوزه رو بزاریم کنار

پرنور ترین ستاره ای که در دیدرس مرلین قرار داشت چشمکی زد و بالاخره پس از یک ماه با بیلیت تغییر گروه او از گریف به ریون موافقت شد!

- سرورم به نظرم نباید بی گدار به آب زد، باید با فراست و تفکر به جنگ برویم. باید نقطه قوت آن عجوزه یعنی کلاغ هایش را از بین ببریم.

- تو که نظرت چیز دیگه ای بود مرلین! آخرین بارت باشه از آپشن های پیامبریت مقابل ما استفاده میکنی و با خوندن ذهنمون ایده ما رو به خودمون اعلام میکنی.

- بله سرورم ... خاطرتون هست غذای اون تمساحا چی بود؟

لودو که تمام مدتی که هکاته و آیلین مشغول سخنرانی بودن دست به سینه وایساده بود و مدام با عصبانیت نفسشو از سینه بیرون میداد، بالاخره اختیار خودشو از کف میده و وسط حرف آیلین (و نه هکاته. چون از عواقبش می ترسه) میپره.

- بازم یکی دیگه گرفتیم! ولی این یکـ...

- میگم آیلین فکر نمیکنی مادربزرگ خسته شدن؟ از وقت خوابشون گذشته پوستشون چروک بر میداره.

بعدش سرشو به آیلین اخمو که نطقش کور شده نزدیک میکنه و زمزمه کنان میگه:

- بذار این کلاغای لامصب کوفت کنن این درد بی درمونو تا از شرشون خلاص شیم دیگه.

آیلین با بدخلقی دست از صحبت درباره ی کلاغای متعددی که خریداری شده بود و همگی از دم و به لطف آشای مهربان جان به جان آفرین تسلیم کرده بودن برمیداره. هکاته هم از جاش بلند میشه و در حالیکه مدام زیر لب غرغر میکنه که با این بی خوابی ـه بوجود اومده، چه آسیب هایی که به پوست صاف و نرمش وارد نمیشه، راهشو میکشه و میره که بره.

لودو با حسرت نگاهی به آشای مهیا شده برای شام کلاغا میندازه و چند قدم پشت سر هکاته جلو میاد و فریاد میزنه:

- کلاغاتون چی؟ گرسنه میمونن. ما خوش نداریم با مهمونامون اینطوری رفتار کنـ...

- مهمون؟

لودو آب دهنشو قورت میده و میپرسه: صابخونه؟

الا که اوضاع رو بحرانی میبینه سریع خودشو میندازه وسط و میگه:

- یادتونه از اپ های گوشی خوشتون اومده بود؟ میخواین بیشتر براتون توضیح بدم؟

هکاته علی رغم میل باطینش موضوع بحث با لودو رو فراموش میکنه و اونکه خواب رو در این لحظه بر هرچیزی ارجح تر میدونه دستشو به نشونه مخالفت بالا میاره و میره سراغ موضوع اصلی.

- نمیدونم این کلاغا عادت ندارن بشون غذا بدیم. خودشون میرن پیدا میکنن. میتونین امتحان کنین ببینین میخورن یا نه. فظ!

دافنه بعد از اطمینان از رفتن هکاته به سمت بقیه برمیگرده و میپرسه: امتحان کنیم؟

مورفین صاف وایستاده بود و دستاش رو پشتش گذاشته بود. سرشو بالا برد و با یه اهممم اهممم صداشو صاف کرد:
- گروه شرود بچه های مادربزرگ تقدیم میکند!

مرگخواران:
- کلاغِ مـــــادر بزرگه / عجب سر و صدایی داره
کلاغِ مـــــادر بزرکه / عجب نوک تیزی داره
کلاغِ مـــــادر بزرگه / پرای زاغی داره ( رنگ زاغی) ... ( اسمایلی بچه های گروه سرود)


همین طور که هکاته روی صندلی لرد نشسته بود و با لبخندی که روی شیطان رو هم کم میکرد به بخت برگشته های خانه ی ریدل نگاه می کرد، آن ها در حال خوندن شعری بودن که به دستور خودِ شخصِ هکاته سروده شده بود.
- خب بسته! خسته شدم ... تختمو آماده کنین.

ایلین با دستپاچگی گفت: اِ مادربزرگ کجا به این زودی؟ ... شام نمیخورین؟ ... کلاغاتون شام نمیخورن. بذارین لودو براتون آش درست کرده، بگم بیاد. لـــــــــــــودو! آشا رو بیار!

- نه میل ندارم. میخوام بخوابم. کلاغامم خودشون غذاشونو پیدا میکنن ... وقتمو نگیر، من ساعت خوابم کم بشه پوستم خراب میشه.

ملت مرگخوار نگاهی به صورت پر چین و چروک و کک و مکی هکاته که فسیل رو تداعی می کرد انداختن و گفتن:
- بله! ... حق باشماست!

لودو با یه سینی که روش به سبک این رستوران خارجی ها یه در گنده ی نقره ای که اسمشم نمیدونم گذاشته بود، در حالی که روی دستش یه حوله ی سفید انداخته بود وارد شد و گفت:
- مادمازل! ... بفرمایین!

سینی رو، رو به روی هکاته روی میزی قرار داد. در آن را برداشت و گفت:
- برای کلاغاتون!

مرگخواران:

هکاته:

ایلین:

کلاغ ها: قــــــــــــوار! قــــــــــــوار! ( ســــــــــــــــــــــــــــــو دلیشز!)

آشای آفتاب پرست در حالی که زانوهایش را بغل کرده بود و از دهانش کف زده بود بیرون، کف سینی به خواب رفته بود.

ایلین: ***** ! .... **************! .... ******** ****** *! (سانسور شده) .... چی کار کردی با خواهرم؟ کشتیش؟ به همین راحتی؟

لودو: نه! فقط یکم گذاشتم تو سرکه بخوابه گوشتش نرم بشه!

- اون که شنا بلد نیست! ... آبجی؟ پاشو آبجی! ... نمیر آبجی!

همین طور که ایلین بالای سر آشا وایستاده بود و با دو انگشت سبابش، سعی داشت سرکه ی پر شده تو ریه های آشا رو خالی کنه، لودو دم گوش سیسرون گفت:
- الِکی گفتم! ... بهش مرگ موش دادم کلاغا بخورنش بمیرن!

هکاته که با بی حوصلگی نظارگر ماجرا بود گفت:
- ایلین این کیه؟

- خواهرم ننه! ... نوته ننه! ... دختر دختر ننه! ... آفتاب پرسته ننه!

- خب من تمام قوم و خویشمون رو با کلاغاشون میشناسم! ... این که کلاغ نداره!

- کلاغش مرد! ... بچه بود، پر و پاهاشو بست پرت کرد تو دریاچه! ... گفت کریس انجل میاد نجاتش میده!

- خب یکی دیگه میگرفتین واسش!

- خب اونم مرد! ... اونم وقتی بچه بود، بالاشو کند، دو تا بادکنک رو توش پشم ریخت، چسبوند بهش، بعد از 100 طبقه پرت کرد پایین، گفت پشم سبک تر از پره، راحتتر پرواز میکنه!

- خب یکی دیگه میگرفتین!

- گرفتیم! ... اونم وقتی بچه بود، برد حموم بعد اومد با سشوار خشک کرد، فرداش بیدار شدیم دیدیم کلاغه خشک شده مرده!


نیم ساعت بعد

- بازم گرفتیم! ... فقط وقتی بچه بود، بسته بودش به یه توپ، باهاش وسطی بازی میکرد. میگفت اینجوری وقتی توپ بخوره به کسی، میگه قار و اون وقت کسی نمیتونه جرزنی بکه بگه توپ بهم نخورد. آخرش توپ افتاد تو خیابون ماشین از روش رد شد.

آنچه گذشت: مادربزرگ آیلین، پیرزنی بسیار خشن، مخوف و پرابهت که همیشه دسته ای کلاغ گولاخ در اطرافش پرواز میکنن و هر کس که با خواسته اش مخالفت کنه رو مورد حمله قرار میدن، به خانه ریدل اومده. لرد به همراه مرلین ترجیح میدن با این موجود روبه‌رو نشن و به سفری پژوهشی برای آگاهی از حال و روز تمساح های جنگ زده و کمک و حمایت از آن ها راهی میشن!
پیرزن مذکور ضمن سرپرستی مرگخوار ها به جون خانه ریدل افتاده و در حال نابودی اشیاء قیمتی خانه از جمله هورکراکس های لرده! نامبرده ایوان را نیز قلاده بسته و حمل میکند.
مرگخواران پی چاره ای برای رهایی از او هستن و به این نتیجه میرسن که ممکنه با تار و مار کردن زاغ ها بتونن بر این عجوزه فائق بیان!




تمساح جادویی خرامان خرامان افتان و خیزان به سبکی که همه ی تمساح ها به سمت طعمه حرکت میکنند به سمت لرد ولدمورت و مرلین کبیر گام برمیداشت حرکت میکرد.
مرلین به پاچه اربابش چنگ زده بود و متفرق نمیشد و میگریست ...

- ارباب ما هی گفتیم شخصیت پردازیمون مشکل داره ها مرلین کبیر که گریه نمیکرد آخه ... ما شخصیتمونو خیلی بد شناسوندیم

لرد بدون این که عکس العملی به حرف مرلین نشان دهد چوبدستی کشید و شروع به شلیک طلسم به سمت تمساح کرد ... اخگرهای رنگارنگ یکی پس از دیگری به پوست سخت و جادویی تمساح برخورد میکرد و منحرف میشد! لرد با چهره ای برافروخته به تمساحی که به دو متریشان رسیده بود خیره شد و فریاد زد: آواداکداورا!

طلسم لرد به بدن تمساح برخورد کرد اما بدون کوچکترین اثری روی او صاف برگشت و خورد وسط دو ابروی مرلین و او را از پای درآورد! اما خوب به هر حال جادوگری گفته اند و پیامبری گفته اند و مرلین با بقیه فرق دارد و مورد لطف و رحمت است و نمیشود که بمیرد همینطوری، بلافاصله نسخه جدیدی از مرلین خلق شده و وارد شد و در اولین اقدام پس از عضویت مشغول پرکردن فرم مرگخواری شد

تمساح دیگر فاصله ای با لرد سیاه نداشت و می توانست او و پیامبر را یک لقمه ی چپ کند ...

- اربابا! حرکتی انجام دهید فدایتان گردم، الان است که به هلاکت کشیده شویم، آیه ای نازل شده است که همی گوید ...

قارت!

لرد در یک حرکت مخوف پایش را روی تمساح گذاشت و او را مثل مارمولک له کرد!

- چگونه این حرکت خارق العاده را انجام بدادید سرورم؟

- تن تاک تو چرا اینطور با ما حرف میزنی مرلین؟

- ریست فکتوری شده ایم سرورم!

- خوب مرلین، این پژوهش رو در همین جا به پایان میرسونیم ... این موجودات ضدطلسم از هر خطری جز ما جان سالم به در خواهند برد و از نظر تغذیه هم مشکلی ندارن و میبینی که لاشه و استخوان پرنده این اطراف زیاد ریخته! بهتره آپارات کنیم و پژوهشی تازه رو در پیش بگیریم

اونور:

در دورترین نقطه ی خانه ریدل به اتاق لرد، جمعی از مرگخواران دور میزی نشسته بودن و برای اینکه روشنایی اتاق توجه کسی رو به خودش جلب نکنه، از نور شمع (و نه ورد لوموس) برای روشن کردن اتاق کمک گرفته بودن.

- بیاین یکم عمیق تر فکر کنیم، هرکسی نقطه ضعفی داره. هکاته هم داره! فقط کافیه پیداش کنیم. هرکس هرچی به ذهنش میرسه بریزه رو میز.

فلور اینو میگه و قلم پرو روی کاغذپوستی ای که وسط میزه میذاره تا هرکس میخواد برش داره و به ترتیب نقطه ضعفارو یادداشت کنن اما دست هیچ کس به سمت جلو حرکت نمیکنه.

رز با درموندگی همینطور که به صفحه خالی کاغذپوستی زل زده میگه:

- هنوز یه روزم نشده که اومده. چه انتظاری ازمون داری؟

الادورا که تمام مدت دستش تو جیبش بود که مبادا کسی بخواد چپ به گوشیش نگاه کنه، در همون حالت میگه:

- دقت کردین تمام حمله های مادربزرگ از سمت کلاغاش اتفاق افتـ...

- درسته همینه! باید اونارو مسموم کنیم! اونوخ اون بی دفاع و تسلیم ما میشه.

الادورا چینی به صورتش میده و میگه: منم داشتم همینو میگفتم!

قبل از اینکه بخواد کل کلی بین الادورا و لودو در بگیره و کسی بخواد بپرسه که یعنی هکاته قدرت نهفته دیگه نداره که با کشتن کلاغا همه چی تموم شه، صدای فریاد مادربزرگ از دور به گوششون میرسه. همگی آب دهنشونو قورت میدن و گوشاشونو تیز میکنن که از شنیده شون مطمئن شن.

با بلند شدن فریاد بعدی که بسیار بلندتر از قبلی ـه، فلور سریع خم میشه و کاغذپوستیارو جمع میکنه، رز فوت فوت کنان شمعارو خاموش میکنه و لحظه ی بعد همگی در تردد عبور از اتاق و رسوندن خودشون به هکاته بودن.

آیلین، به سانِ میک میک(!) ، جلوی مادربزرگ ظاهر شد. سعی کرد آرامش خود را حفظ کند.لاشه ی ایوان زیر پای مادربزرگ، پر پر می زد!

-چی شده نن جون؟امری داشتین؟
-یه قلاده ی آهنی می خوام.از این پسره خیلی خوشم اومده.می خوام همه جا باهام باشه.
-نن جون گناه داره...
-حرف نباشه!

و در همان لحظه، دو تا ضربه ی آرام به دنده ی ایوان زد که باعث شد از هوش برود.سپس نگاهی به اطرافش انداخت.خال گوشتالوی زیر گردنش را خاراند و با قاطعیت گفت:

-از دکوراسیون این جا اصلا خوشم نمیاد!این ستون این جا اضافیه...
-نن جون اگه این ستون رو برداریم سقف می ریزه!
-حرف نباشه! هر چی من می گم همونه!
-چشم نن جون...

مادربزرگ طول سالن پذیرایی را طی کرد تا به قفسه عتیقه جات رسید.نگاهی به وسیله های بنجل درون آن انداخت.
-آیلین!این چیه؟
-اون؟ اون قدیمی ترین چوب جاروی کشف شده در تاریخ بشریت هست.
-به درد نمی خوره!

با یک تکان ساده چوب دستی، چوب جارو ذوب شد.آیلین در حال غش کردن بود.به این نتیجه رسید که جذبه و قدرت مادربزرگ،اثراتی به مراتب بدتر از کروشیوی ارباب فقیدش دارد! داشت با خود فکر می کرد که چه استراتژی ای می تواند وجود داشته باشد که مادربزرگش را از خانه دک کند.وقتی به خود آمد که مادر بزرگ نیمی از اشیای درون قفسه را ذوب کرده بود و نوبت رسید به...

-آیلین!این چیه؟

و دستان چروکیده اما قدرتمندش را به سمت یک فنجان دراز کرد که بر روی آن عکس یک گورکن نقش بسته بود.

-چیزی نیست! بدینش به من!
-همون جا وایسا و تکون نخور!هر کاریش می کنم ذوب نمی شه!اممم...به نظر جنس به درد بخوریه.ازش خوشم اومده.با خودم می برمش.به درد شما نمی خوره.

ایوان و روح درون فنجان به طور همزمان:

-الان باید به جای نگاه کردن بسان یک بز, شکنجه بشی!
-ارباب بز چیه؟
-یک حیوان مشنگی است که بدجوری نگاه می کند...روی سرش هم دو چوب دستی دارد که در مواقع لزوم کروشیو های سهمگینی بر پایین تنه افراد نازل می کند.
-ارباب شکنجه هم می شه؟
-ما از کجا باید بدونیم؟بز شکنجه نکردیم تا حالا.
-خب شما فرمودین بسان یک بز شکنجه بشم.من باید بدونم چطوری شکنجه می شه که درست اجراش کنم.
-ما فرمودیم بسان یک بز نگاه نکن!اگه دو تا نقد خونده بودی کارت به اینجا نمی کشید.

با وجود اینکه کمی دیر شده بود, مرلین جلوی پای لرد سیاه شیرجه زده شروع به داد و فریاد و پیچ و تاب خوردن کرد.
-ارباب کافیه؟
-از جلوی دست و پای ما جمع شو...داری توجه تمساحه رو جلب می کنی.ما اصلا مایل نیستیم به ما نزدیک بشه.ما می خواستیم از دور ازش حمایت کنیم.بهش بفهمون ما کی هستیم و اون اجازه نداره اینجوری به ما خیره بشه.

مرلین به سختی از روی زمین بلند شد و رو به تمساح کرد.
-ببین...ایشون اربابن.چشاتو درویش کن...ارباب؟...فکر نمی کنم فهمیده باشه.چون علاوه بر نگاهش, مسیر حرکتشم الان به سمت ماست!

خانه ریدل:

با نزدیک شدن مادربزرگ ایوان ترجیح داد ساکت و بی حرکت منتظر رسیدن لحظه مرگش شود.
-هوووم...خوبه...زنده و تو خالی.با تعداد زیادی شاخه.
-اونا دنده هستن!...آخ...شیکست...بله بله شاخه هستن...مطمئنم شاخه هستن.زمستونا خودم هرسشون می کنم.

مادر بزرگ دنده ایوان را رها کرد.
-تو!از این به بعد بیشتر از یک قدم از من فاصله نمی گیری.هر جا برم دنبالم میای و استراحتگاه زاغ های من می شی.سر فرصت درباره موارد مصرفت بیشتر فکر می کنم.رعایای من کجا رفتن؟آیلیییین؟!

مادربزرگ آیلین که آیلین بشدت ازش وحشت داره وارد خانه ریدل می شه.
لرد و مرلین با دیدن ابهت و خشانت مادربزرگ پا به فرار می ذارن و به یک سفر کاری ساختگی می رن.
مادربزرگ آیلین با دیدن فرار لرد به رندی هرچه تمامتر تصمیم میگیره جای لرد رو بگیره و از آیلین می خواد خونه ریدل رو بهش نشون بده. مرگخوارا به دنبال طرح نقشه ای برای رهایی از شر مادربزرگ هستن.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
با اشاره آیلین مرگخوارها با دست فک های آویزانشان را از روی زمین جمع کرده و به دنبال او پاورچین پاورچین به سمت در خروجی حرکت کردند.
- کجا تشریف می برید احیانا؟
ملت مرگخوار با شنیدن صدای پیرزن در یک لحظه مقابل او به صف شدند.
- به جون شما این آیلین مارو اغفال کرد. :worry:
- این چشم دیدن شمارو نداره می خواست علیه تون توطئه کنه من فقط داشتم می رفتم دنبالش نقشه های شومش رو خنثی کنم...
- ممم می ماسمم حلولشو ممیرم...
مرگخواران به اضافه مادربزگ:
ایوان که جمله نامفهوم آخر را به زبان آورده بود متوجه شد فکش را روی زمین جا گذاشته و تمام مدت دو دستی هوا را نگه داشته است. در نتیجه با سرعت فکش را از روی زمین برداشت و آن را در جای خود نصب کرد.
- ببخشید... اشتب شد. منظورم این بود که منم می خواستم جلوی نوه تون شرور و بدذاتتون رو که می خواد علیه شما توطئه کنه بگیرم.
لینی سرش را خاراند.
- هوم...الان تو همه اینارو تو این چهارتا کلمه گفتی؟
با این همه مادربزگ که تمام مدت مشتاقانه به ایوان چشم دوخته بود گفت:
- جالبه... تا به حال اسکلت سخنگو ندیده بودم. این چه جوری کار می کنه؟
دافنه با خوشحالی به جلو غل خورد و در راستای کمک به آلودگی محیط زیست ابتدا دود غلیظی را در فضا پراکند.
- نمی دونین این چه قابلیتایی داره. هم حرف می زنه هم راه میره. تازه همه اینا با وجودیه که میبینید کاسه مغزش پر از خالیه...یعنی خالی از پره. در کل هیچ مغزی نداره. هرکدوم از ما هم یه وسیله یه قسمتش می تونیم جاسازی کنیم. یه شبایی هم که حوصله لرد سر می رفت از من و این برای بازی چوگان یا بولینگ استفاده می کرد...
به نظر می رسید توجه مادربزرگ بیش از پیش به ایوان جلب شده است. چراکه از کنار الادورا بلند شد که در آن لحظه بی توجه به پیرامونش با شور و اشتیاق در حال توضیح برنامه وایبر مشنگی برای پیرزن بود و به ایوان نزدیک شد تا آن را شخصا از نزدیک بررسی کند.
- بل...بله مادربزرگ؟چرا منو اینجوری نگاه می کنین؟ چیزه...یه لیوان نوشیدنی خونالود تگری براتون بیارم؟راستی زاغهای دوست داشتنیتون چیزی نمی خوان؟به نظرم باید خسته باشین دسته جمعی...نه بی زحمت به اون دنده دست نزنید... البته اصلا قابل شمارو نداره ها فقط خواستم خودتونو خسته نکنید...ببخشید اون جمجمه رو من لازم دارم...ولی بفرمایید اگر کار شمارو راه می ندازه اصلا قابلتونو نداره. بچه ها صبر کنید منم بیام برای جشن خوشامدگویی مادربزرگ دوست داشتنیمون بهتون کمک کنم. بچه ها؟منو تنها نذارین.
اما فایده ای نداشت. بچه ها قبل از آن با اشاره آیلین همگی با سرعت هیپوگریف های مسابقه از در خارج شده بودند.

سفر کاری- پژوهشی

تا آن لحظه تلاش مرلین برای جلب نظر تمساح رو به رویش به هیچ جا نرسیده بود. ظاهرا تمساح بی پناه کوچه گرد آواره به اهداف خیرخواهانه لرد و مرلین کاری نداشت... حداقل نه تا وقتیکه شکمش را سیر نمی کرد.
مرلین که با دیدن نگاه مشتاق تمساح مربوطه احساس خطر کرده بود گفت:
- ارباب...ممکنه از محضر ملوکانه تقاضای کمک کنم؟
- کروشیو بر تو مرلین!چطور جرئت می کنی از اربابت درخواست کمک داشته باشی؟این ایده که از ما بود. طرحش رو هم که ما ریختیم. حتی محل اختفای این جنگ زده هارو هم ما نشونت دادیم. این همه کار کردیم اونوقت توی گستاخ با چه رویی از ما می خوای کمکت کنیم ای مرگخوار تنبل؟ یعنی حتی حاضر به تحمل یه ذره سختی در راه اربابت نیستی؟مجددا کروشیو بر تو باد!
مرلین:

لحظه های پر استرسی بود. مرگخوار ها با تشویش به همدیگه خیره شدن. هیچکس جرأت نداشت به مادربزرگ ایلین نگاه کنه. حتی خود آیلین هم با اضطراب چشماشو به هم فشار می داد. مادربزرگ تمام اتاق رو از نظر گذروند و نگاهش جایی، نزدیک صندلی مخصوص لرد سیاه متوقف شد.
-آیلین!

آیلین چشم هاش رو با ضرب باز کرد و فورا جواب داد:
-بله مادربزرگ؟!

-این چیه؟!

دست چروکیده ساحره پیر در هوا بلند شد، چوبدستش رو تکونی داد و مشارالیه خط بالا توی دست آزادش فرود اومد. آیلین با ترس کمی خم شد تا به جسم کوچیک و تختی که مادربزرگ بالا و پایین مینداخت نگاهی بندازه. ولی قبل از اینکه بتونه واکنشی نشون بده دست دومی ظاهر شد و اونو از توی دست مادربزرگ قاپید!
-گوشیییییییییییم! گوشی نازنینم!!

مادربزرگ با عصبانیت به سمت الا برگشت که گوشیش رو دودستی گرفته بود و قربون صدقه ش می رفت!
-لرد سیاه اینو ازم گرفتن تا نگاهی به گیم هام بندازن...دلم برات تنگ شده بود! ...آخ!

الا فریاد دردناکی کشید . زازا با اشاره ی هکاته جلو اومده با چنگال های تیزش گوشی رو پس گرفته بود(بقیه کلاغ هاشم که کلا هویجن ) الا چای چنگال زاغ رو روی دستش مالید و اعتراض کرد:
-دهع! گوشی یه وسیله شخصیه، مث مسواک! آدم نباید به گوشی بقیه دست بزنه!

هکاته درحالی که تلاش میکرد صداش بی تفاوت باشه گوشی رو توی دستش سبک سنگین کرد و پرسید:
-چی هست این گوشی گوشی که میگی؟

چشم های الادورا از شادی برق زدن. بعد از لرد سیاه، بالاخره یکی به گوشیش علاقه نشون داده بود. با هیجان بقیه رو عقب زد و خودش رو به کنار مادربزرگ رسوند. کلاغ های خشمگین با این حرکت ناگهانی الا پراکنده شدن و صدای قار قارشون اتاق رو پر کرد. الا مچ لاغر مادربزرگ رو گرفت و اونو به طرف صندلی کشوند:
-بیا، بیا برات توضیح بدم هکاته جون! راستی ببینم تو فیس بوک داری که...؟

همه با حالت به الا خیره شدن و منتظر بودن هر آن هکاته چشماشو از کاسه در بیاره، ولی در کمال تعجب مادربزرگ آیلین که انگار بدش نیومده بود با الا مشغول تبادیل اطلاعات شد:
-چی چی بوک دارم؟

-آآآ....فیس بوک! نداری؟ خب اشکال نداره! الان سیم ثانیه برات راهش میندازم، اول باید یه عکس خوب ازت داشته باشم، واسه آواتارت، میدونی! :pretty: اینجا رو نگاه کن بگو آواداکداورا!

آیلین چشم از الا که داشت از خودش و مادربزرگ سلفی می انداخت برداشت و سریع به بقیه اشاره کرد تا فک هاشون رو از روی زمین جمع کنن و تا فرصتی هست، برن بیرون بلکه نقشه ای برای رهایی بکشن...!

آیلین رو به مرگخوارا برمیگرده که همگی به هم چسبیده بودن و یه نگاهشون به بلا بود که همچنان در حال فرار کردن از دست زاغ ها بود و نگاه پریشون دیگه شون هم به مادربزرگ بود که هر لحظه بشون نزدیک تر میشد.

مرگخوارا در یک لحظه تصمیم میگیرن که خیره شدن به آیلین تنها راه نجاتشونه و بنابراین ملتمسانه بهش چشم میدوزن.

مرگخواران:

آیلین با جهشی خودشو بین مرگخوارا و مادربزرگ قرار میده و میگه: بهتره اول با خونه آشنا شین ...

با دیدن چهره خوفناک مادربزرگش سریعا اضافه میکنه: شما هم فکر نمیکنین اینطوری بهتر باشه؟ نا سلامتی قراره چند ساعتی رو اینجا با ما بگذرونین.

هکاته چرخشی میکنه و پشتش به سمت اونا میگیره. چسبندگی مرگخوارا به هم کمتر میشه و همگی نفس راحتی میکشن. هکاته چند قدم به جلو برمیداره و درحالیکه با نگاهش اطرافو بررسی میکنه میگه:

- چند ساعت نه آیلین، نبودن لردتون به این معناس که شما مدت بیشتری به آغوش گرم مادربزرگ نیاز دارین. درست نمیگم؟

مادربزرگ برمیگرده و با صدای بلندتری میپرسه: درست نمیگم؟

مرگخوارا که چاره ای جز موافقت ندارن جمیعا با هم میگن: بله بله.

هکاته که خوب اطرافو بررسی کرده بود، درست راهرویی که به اتاق لرد ختم میشه رو نشون میده و میگه:

- ظاهر مخوف تر و اشیای با ابهت تر! بهتره با همین راهرو شروع کنیم.

مادربزرگ بعد از بیان این حرف بشکنی میزنه و زاغ ها قارقارکنان دست از سر بلا که به شدت سرخ شده و موهاش بیشتر از همیشه وز شده، برمیدارن. هکاته بعد از جمع کردن همه زاغ ها دور خودش، راهشو کج میکنه و به سمت راهروی مذکور حرکت میکنه. آیلین با وحشت برمیگرده و از هم رزماش کمک میخواد.

مرگخوارا:

آیلین:

با بلند شدن صدای غرولندی از سمت راهرو، آیلین به سختی آب دهنشو قورت میده و دنبال هکاته به راه میفته. در راه همه ش "یا لرد یا لرد" میکنه که مبادا مادربزرگ اتاق لردو برای اقامت انتخاب کنه.

آیلین با دستپاچگی خودشو به هکاته میرسونه و میگه: مطمئنم که این خونه جاهای قشنگ تری رو هم داره، چرا یه نگاهی به بقیه جاها...

اما قبل از اینکه بتونه کاری کنه و مانع حرکت هکاته بشه، در اتاق لرد باز شده بود و مادربزرگ با نگاهی شرورانه اطراف اتاقو چکاپ میکرد.