کوچه ناکترن

سوژه جدید:

آفتاب سرد زمستانی با خستگی خودش را بالا کشیده و تلاش می کرد تا اندک عابرانی که در کوچه دیاگون از سویی به سوی دیگر می رفتند را گرم کند. آفتابی که همه از آن استقبال نمی کردند.

- لعنت!

آفتاب چشمان پیرمرد را گرم کرده و فحش مزد گرفته بود.

- ببینم تو دیگه کی هستی؟

پسربچه بی تفاوت به پیرمرد به پلاک برنزی زهوار در رفته ای خیره شده بود که روی آن نوشته بودند "کوچه ناکترن".

- هوووی! با توام!

پسرک چند باری پلک زد و سپس به پیره مرد خیره شد، چشمانش چیزی که پشت پیرمرد قرار داشت را برای دیدن ترجیح می دادند.
- می شه بری کنار؟
- چی؟... اوّل جواب منو...دِ! نچ!

پیرمرد سپس با حالت مسخره ای دست هایش را باز کرد تا مانع از دیدن تابلوی پشت سرش و یا دست کم مقداری از آن شود. امّا پسرک تسلیم نشد، جلو تر آمد و به پوستر هایی که بر آنان چهره افرادی نقش بسته بود خیره شد.
- اینا کی ان؟
- هیشکی!

پیرمرد داد زد! پسرک از جا پرید، اما بی توجه به کند و کاوش ادامه داد.
- مر... مرگ خر؟

نگاهی پرسشگر به چهره پیره مرد انداخت، بالاتر از ریش های انبوه و نامرتبش، در میان صورت تکیده و خسته اش، چشمانش برق زدند! دستانش را پایین آورد و به کمر تکیه داد:
- مرگ خر نه! مرگ خوار!

سپس با غرور سرش را بالا گرفت. در طرف دیگر پسرک یک ابرویش را بالا برد و خطاب به پیرمرد گفت:
- آدم بد بودن؟
- چـ... چی؟

پیرمرد دوباره حواسش جمع شد. سپس به سرعت دست ها وسرش را تکان داد:
- نه نه نه! خب... آره! ببین توضیحش سخته، فکر نکنم بتونی سر در بیاری... ببین بچه جون، بد، خوبه! مرگخوارا بد بودن و این یعنی که خوب بودن! گرفتی؟
- آره.
- واقعا؟
- آره... یعنی از اولش بد نبودن، ولی یه روزی بد شدن!

پیرمرد دهان باز کرده، در راستای انکار کردن برآمد، اما به نحوی حق با آن پسربچه بود. پس سرش را به نشانه تایید تکان داد.
در طرف دیگر پسرک لبخند زده، به یکی از تصاویر اشاره کرد.
- خب حالا تعریف کن ببینم، چی شد که این یکی خواست بد باشه؟

به راستی آنان چه روزی تصمیم بر سیاه بودن گرفتند؟


***

ترجیحا سوژه رو به صورت جدی ادامه دهید.

پست پایانی سوژه

پرنس از جای خود برخواست تا دستور لرد که خارج کردن اطلاعات از دامبلدور بود را اجرا کنید...
_خب دامبلدور...
_کی؟
_دامبلدور؟خب حالا هر چی...بلند شو با من بیا!

پرنس دامبلدور را بلند کرد و بعد از اینکه چشمکی به مرگخوارها زد با دامبلدور وارد اتاق شد!

بیست دقیقه بعد!

بلاخره پرنس از اتاق خارج شد و درحالی که به صورت غیر عادی راه میرفت،به دیگر مرگخواران ملحق شد...لرد نگاهی به سرتاپای پرنس انداخت و سپس پرسید:
_این چه وضعشه؟
_مگه چه وضعشه؟
_لباسات چرا اینجورین؟دکمهات چرا جا به جاس؟چرا اینطوری راه میری...بشین ببینم!
_دیگه نمیتونم بشینم!
_یعنی چی؟
_خب رفتم که از ضمیر ناخوداگاش اطلاعات بکشم...به خاطر همین یه جوری فضا سازی کردم که فکر کنه توی جلسات خصوصی مدیرت با دانش اموزای هاگ توی اتاق مدیریت هست...تا یه قسمتی به یاد اورد...اما قسمت زیاد به درد بخوری نبود!
_عخه...ارباب...پرنس چقدر از خود گذشته اس؟چقد فیمسه؟چقدر سلبرتیه؟چقد مهمه؟به خاطر شما حاضر شده با دامبل بره تو یه اتاق و زجر بکشه!
_نه اتفاقا خوب بود،من که عادت دارم!

لرد و مرگخواران نگاهی به هم کردند...سپس سریعا لرد چوب دستیش را کشید و به سمت پرنس نشانه گرفت!
_اواداکاورا!

پس از برخورد طلسم به پرنس،جسد بی جان اون بر روی زمین افتاد...لرد در حالی که نوک چوب دستیش را فوت میکرد،رو به دیگر مرگخواران کرد و گفت:
_خی ما نمیتونیم چنین لکه ننگی رو توی خانه ریدل تحمل کنیم...زودتر ببرید و جسدش رو اتیش بزنید...دامبلدور هم یکی ببره تحویل محفل بده...جدا از اینکه ممکنه یاران ما از دستش امنیت نداشته باشه،به کار ما نمیاد...یکی ببره به محفل پسش بده بگه خرابه!

پایان!

خلاصه:

لرد سیاه از پرنس می خواد که برای اثبات وفاداریش به محفل بره و براشون جاسوسی کنه. پرنس به محفل می ره و درخواست عضویت می ده. دامبلدور از پرنس میخواد که برای اثبات وفاداریش به خانه ریدل بره و جاسوسی کنه! پرنس به خانه ریدل بر می گرده و دنبال اخباریه که بتونه به دامبلدور بده. برای جمع کردن خبر، اتاق لرد رو انتخاب کرده! بعد از مدتی پرنس به منظور رساندن خبر های مهم ساختگی به سوی دامبلدور می رود و زمانی که وارد اتاق او می شود متوجه می شود که او حافظه ی خود را از دست داده و حتی لرد ولدمورت را هم نمیشناسد. بنابراین او را به قرارگاه مرگخواران می برند تا اربابش بتواند از او اطلاعات جمع کند.
****


لرد به دامبلدور که لبخند پدرانه اش موجب جمع شدن نیم من از ریش های چند صد متری اش در پت لبش شده بود، خیره شد. تا به حال دامبلدور را آنگونه ندیدیه بود. به فکر فرو رفت اما چون فکری او را فرا نگرفت چشمانش را بست و دوباره باز کرد تا مطمئن شود که در هوشیاری کامل است.
-خب الان اینو برای چی اوردین اینجا؟
-که ازش اطلاعات بگیریم دیگه ارباب.
-
-چیزی شده ارباب؟ آخه باز دود کردین.
-احمق بیشعور نفهم آخه تو چقدر ابلهی ؟ خب نفهم وقتی چیزی یادش نمیاد چطوری ازش اطلاعات بگیریم؟

لرد که دماغی نداشت که بترسد مبادا شکسته شود، با خیال راحت آنرا به دیوار می کوباند و خشم خود را آرام میکرد. از انطرف، پرنس که تا به آن زمان در زیر رگبار فحش های اربابش نرفته بود، با چهره ی جنگ زده ها به اربابش نگاه کرد و گفت:
-خب...ارباب ما می تونیم همونطوری که ریتااسکیتر بعد از مرگ دامبلدور ازش اطلاعات جمع میکنه ما هم ازش اطلاعات بگیریم.
-

مرگخواران:

بعد از چند دقیقه تفکر طولانی مدت، لرد فرمت ریلکسیشن به خود گرفت و با ژشت مو قشنگ اما بدون مو های آقا قشنگ() گفت:
-خودمان می دانستیم اما میخواستیم ببینیم مغز پوک شما ها به نتیجه ای دست پیدا می کند یا خیر.

مرگخواران:

-برین دیگه باز واستادین بر و بر مارا نگاه می کنید که جا دارد که الان همتون رو صدتا آوادا مجازات کنیم تا انقدر به فکر های اساسی و پایه دار ما فکر نکنید و بی چون و چرا انجامش بدین.

دامبلدور:چرا عصبانی میشی فرزند نور؟ازت پرسیدم جانداره؟
پرنس گرزشو کنار میذاره و میگه:جاندار که بله. خیلیم جانداره. کلی جان داره.هرکدومو پیچیده تو یه چیزی کنار گذاشته.ولی واقعا یادت نمیاد؟لرد سیاه. لرد ولدمورت.تام ریدل!
کلمه آخرو زمزمه میکنه.چون گوش های لرد سیاه میتونه همه جا باشه.دامبلدورکرم مرطوب کننده رو به صورتش میزنه و میگه:یادم نمیاد فرزندم.سنی ازم گذشته.گاهی دچار اختلال حواس میشم.احساس میکنم پوستم درخشش خودشو از دست داده.
پرنس نگاهی به صورت دامبلدور میندازه و تایید میکنه. ولی تو اون لحظه فکرای شیطانی تری تو سرش چرخ میزنن.

خانه ریدل:

صدای جیغ و داد پرنس کل خونه رو پر کرده.
پرنس:اربااااااب! اومدم. این دفعه با دست پر اومدم.به من افتخار میکنین.به من لقب دست راستتونو میدین. منو رو سرتون میذارین. دست نوازش به سرم میکشین.

شترق!

عصای مرلین با دهن پرنس برخورد میکنه.مرلین با خونسردی عصاشو میکشه عقب و اعلام میکنه:ماموریت اجرا شد ارباب.طبق دستورتون خفش کردم!
لرد سیاه سرش رو با رضایت تکون میده. ولی یهو چشمش به پرنس و فرد همراهش میفته!
لرد:دامبلدور؟ پرنس؟ تو دامبلدورو آوردی؟!
پرنس که چهار دندون جلوشو از دست داده و بسیار خنده دار به نظر میرسه جواب میده:بله ارباب...حواشش شر جاش نیشت.شما رو نمیشناشه!همش لبخند پدرانه میژنه!

-پیرمرد من برگشتم!

دامبلدور به شانه ای آهنی که در کنار ظرفشویی بود اشاره کرد و گفت:
-فرزند روشنایی به جان ما ـی پیرمرد اون شونه رو بده ریشامونو جمع کنیم. چن وقته تو چش و چالمون رفته.

پرنس همانطور که به سمت شانه ی آهنیِ کنار ظرفشویی میرفت، گفت:
-خبر دارم برات بابابزرگ. خبرای توپ. ارب... دارک لر... لرد ولدمورت کبیر شخیصا تصمیم گرفته...
-صبر کن.
-
دامبلدور دستی به ریشش کشید و چشمانش به حالت نیمه بسته رفت. پس از چندین بار ریست فکتوری خودکار و فعل و انفعالات قامبلیشسمی و کامبپیشسمی در مغزش بالاخره گفت:
-لرد ولدمورت کبیر کیه؟
- نمیشناسیش؟
-
-
-هوووم... همون پشمکه نیست؟
-پشمک که خودتی بابابزرگ.
-پس همون موجودیه که یه ریش بهش وصله!
-اسمشو نبر اصن ریش نداره!

دامبلدور دستش را مثل ای کی یو سان برد بالای کله ی پرمویش و هی سرش را خاراند. هی خاراند. هی خاراند و هی خاراند. صرف نظر از اینکه بعدها گزارشاتی مبنی بر قتل عام گله های چندهزار نفری «شپش» به گوش ملت رسید، اتفاق خاص دیگری نیفتاد.

-همونیه که تو جیب جا میشه؟
-نه!
-خوردنیه؟
-
-جانداره؟
-

چون سوژه اشکالاتی داشت خلاصه می کنم.

خلاصه تا آخر این پست:

لرد سیاه از پرنس می خواد که برای اثبات وفاداریش به محفل بره و براشون جاسوسی کنه. پرنس به محفل می ره و درخواست عضویت می ده. دامبلدور از پرنس میخواد که برای اثبات وفاداریش به خانه ریدل بره و جاسوسی کنه! پرنس به خانه ریدل بر می گرده و دنبال اخباریه که بتونه به دامبلدور بده. برای جمع کردن خبر، اتاق لرد رو انتخاب کرده!

نکته: پرنس طرفدار سیاه هاست.جریان درخواست جاسوسی دامبلدور رو برای لرد سیاه تعریف کرده.

_____________________

-ارباب من برگشتم!

لرد سیاه به نجینی اشاره کرد.
-آرامش ما رو به هم زدی...نجینی...شام!

نجینی به آرامی بطرف پرنس خزید...پرنس که زندگی خودش را در خطر می دید در حالیکه چند قدم به عقب بر می داشت شروع به توضیح دادن کرد.
-ارباب صبر کنین! خبرهای خیلی مهمی براتون آوردم. در ملاقات قبلی فرصت نشد بگم.

با اشاره دست لرد سیاه نجینی متوقف شد. ولی همچنان به پرنس خیره شده بود و زبان دراز دو شاخه اش را در میاورد. پرنس به سرعت افکارش را جمع و جور کرد.
-ارباب! دامبلدور قصد داره به کتابی دست پیدا کنه و همه اسلیترینیا رو نابود کنه.

لرد سیاه نگاهی پر از تردید به سر تا پای پرنس انداخت.
-چرا دقیقا؟ زده به سرش؟
-نمی دونیم ارباب...ولی از ما خواست اون کتاب رو براش ببریم.
-پس چرا الان اینجایی؟
-خب ارباب خودش هم فهمید کارش مسخره اس! در پست رودولف منصرف شد!
-خب...اگه این جریان تموم شده، الان برای چی ذهن ما رو درگیر کردی؟ خبر مهمت چیه؟

رنگ پرنس پرید...خبر مهم او همین بود! ولی فراموش کرده بود که دامبلدور از جریان کتاب منصرف شده است.
-خب...ارباب...من باید خبر جمع کنم! با خودم فکر کردم برای جمع کردن خبر کجا بهتر از محضر شما...اون مسواک شماست؟ مسواکتون صورتیه؟

پرنس از اتاق ارباب خارج میشه و شروع می کنه با خودش حرف زدن:
-آخه خبر از کجام بیارم ببرم واسه محفلی ها....سالازار خودت کمکم کن.
در همین حال
ناگهان
پـــــــــــخ[افکت برخورد پرنس با یه کسی]
پرنس به خودش اومد و اورین بلک رو دید که افتاده زمین.
-بچه [صفحه پیوندها] مگه کوری.
-شرمنده به مرلین اعصابم ریخته به هم. باید واسه محفلیا جاسوسی کنم ولی نمی دونم بهشون چی بگم
-اول به ارباب قضیه کتاب رو بگو بعد دنبال خبر واسه محفل باش
پرنس در حالی که داشت از ترس سکته می کرد گفت: یا سالازار شما از کجا می دونی؟؟؟؟؟؟
اورین در حالی که داشت آب و روغن قاطی می کرد گفت: [صفحه پیوندها] اون خونه مال من بوده با یه طلسم قدیمی بعضی وقتا می فهمم درباره چی حرف می زنن ولی خیلی زود از ذهنم پاک میشه این دفعه نمی دونم چطوری یادم نرفته.
-اوکی پس من برم به ارباب خبر بدم.

و دوان دوان از صحنه خارج شد....

-سلام. من میخوام اسمشو نبرو ببینم!

برخلاف انتظار پرنس استقبال گرمی از او به عمل نیامد!
-اسمشو نبر و زهر آکرومانتیولا! اسمشو نبرو مرگ! این چه طرز حرف زدن درباره اربابه؟!

پرنس به خودش آمد! اینجا محفل نبود. سریع اشتباهش را تصحیح کرد!
-مایلم با ارباب ملاقاتی ترتیب...

یقه پرنس گرفته و به داخل خانه ریدل پرتاب شد.
-بیا برو تو نکبت! برای من لفظ قلم حرف می زنه!

پرنس متعجب شد...اصولا بین مرگخواران شخصیت هاگرید واری وجود نداشت. ولی اهمیتی نداد. پله ها را با عجله بالا رفت و به دفتر لرد سیاه رسید. خواست در بزند که دستی از داخل در ظاهر شد. آستین ردای پرنس را گرفت و او را به داخل اتاق کشید. پرنس از سیستم پذیرش لرد سیاه بسیار متعجب شد و انگشت حیرت به دهان گرفت!
لرد سیاه روی تخت سلطنتش نشسته بود و رودولف لسترنج دست به قمه، پشت سر او ایستاده بود و هر چند ثانیه یک بار جمله "ارباب کجا؟ ارباب کجا؟" را ناامیدانه زیر لب زمزمه می کرد. شاید این هم نوعی بیماری بود.


-منتظرت بودیم. خب؟ امیدواریم با دست پر برگشته باشی!
-بله ارباب. من اومدم که از شما جاسوسی کنم!
-اشتباه گفتی. تو اومدی که برای ما جاسوسی کنی.

پرنس به فکر فرو رفت. گذشته از رفتار توهین آمیزی که در و دربان با او انجام داده بودند، اوضاع روحیش هم بسیار آشفته شده بود. برای یک لحظه فراموش کرد که در واقع جاسوس کدام طرف است! یک جفت چشم سرخ به او خیره شده و منتظر جواب بود. پرنس احساس گرما کرد...فکر کرد و فکر کرد و بالاخره یافت!
-ارباب من جاسوس شما بودم. بعد رفتم محفل جاسوسی! جاسوس اونا شدم. اونا منو فرستادن اینجا برای جاسوسی. الان تنها چیزی که مشخصه اینه که من جاسوسم!

توضیح پرنس مسلما افتضاح بود. ولی لرد سیاه همه ما جرا را فهمید. به هر حال او لرد سیاه بود! باید می فهمید. الکی که لرد سیاه نشده بود.
-فرستادنت برای اثبات وفاداری جاسوسی کنی؟ خب منتظر چی هستی؟ برو بگرد براشون خبر جمع کن!

_پس میخوای همه اسلیترینی ها رو نابود کنی؟!
_چی؟!نه...معلومه که نه فرزند روشنایی و این حرفها!

پرنس با تعجب به دامبلدور نگاه کرد...دامبلدور هم از پشت عینک هلالی شکلش نگاهی به پرنس کرد...پرنس هم به نگاه کردن به دامبلدور ادمه داد...دامبلدور هم همینطور...پرنس اما مگه از رو میرفت؟!باز هم به نگاه کردن به دامبلدور ادامه داد...دامبلدور اما دیگه از رو رفت!برای همین چشمهاش رو از پرنس برداشت و گفت:
_پسرم...چرا هی نگاه میکنی؟!نگاهت من رو یاد نگاه گلرت توی جوونیش میندازه!

پرنس همین که کلمه گلرت رو از زبان دامبلدور شنید،سریعا نگاهش رو از دامبلدور برداشت و گفت:
_نه...نه...اصلا این نگاه ربطی به اون نگاه نداره...این نگاه تعجبی بود...فکرت اونجاها نره!
_از چی تعجب کردی فرزندم؟!
_آخه همین پست قبلی چند لحظه پیش خودتون گفتین که میخوایین همه اسلیترینی ها رو نابود کنید؟!
_من کی همچین حرفی زدم فرزندم؟!
_عه؟!خودتون بودین...خودتون گفتین...مدارکش هم موجوده...نشون بدم؟!بدم؟! ایناهاش:
نقل قول:
_خیر فرزندم...شما اگه توجه میکردی به پست قبلی جمله قبلی،میفهمیدی اون که این رو گفته من نبودم!

پرنس تصمیم داشت که دوباره با تعجب به دامبلدور نگاه بکنه اما وقتی که به یاد اورد ممکنه نگاهش باعث بشه دامبلدور دوباره به یاد گلرت بیوفته،از این تصمیش سریعا پشیمون شد و بدون نگاه کردن ولی با تعجب گفت:
_عه؟!یعنی چی؟!مگه شما دامبلدور نیستین؟!منظورتون چیه؟!
_فرزند روشنایی من دامبلدورم...ولی من اون دامبلدور نیستم...من این دامبلدورم...از اون پست قبلی جمله قبلی تا الان دامبلدور عوض شده...این دامبلدور اون دامبلدور نیست...دامبلدور همونه...ولی من دامبلدورم...دامبلدور دامبلورد در اصل دامبلدوره...اصلا دامبلدوری که دامبلدور نباشه،دامبلدور نیست!

پرنس که با توجه به سبقه قبلی تصمیم گرفت که چه با تعجب و چه بی تعجب کلا به دامبلدور نگاهی نکنه،سرش رو خاروند...چند بار جمله دامبلدور رو تجزیه و تحلیل کرد..بارها اون رو از زوایای مختلف برسی کرد...به وسیله هوش ریونیش سعی کرد که جمله دامبلدور رو هضم کنه،اما موفق به این امر نشد...
_پورفسور...من الان متوجه نشدم راستیتش...مشکل از منه؟!یعنی هوش ریونیم رو از دست دادم؟!
_نخیر فرزندم...چون من خیلی باهوشم و متواضع(!) این جمله من کمی برات سنگین بود...ولی مهم نیست...الان من دیگه قصد ندارم اسلیترینی ها رو نابود کنم...تصمیم دارم که تو بری و شروع کنی به جاسوسی از تام و مرگخوارهاش!
_هااااااااا...خب باشه...پس من رفتم!

و این گونه بود که پرنس به سرنوشت برادرش دچار شد و رفت تا جاسوس دو جانبه شود!

چکیده خلاصه:
پرنس تصمیم میگیرد که برای جبران کارهای گذشته و بدست آوردن وجهه خود در بین مرگخواران مبادرت به جاسوسی از محفل بنماید. در این راستا به محفل میرود و در حال مذاکره با دامبلدور برای عضویت در محفل است. دامبلدور از او میخواهد که برای محفل جاسوسی کند و اینک ادامه ماجرا...


آلبوس: قبوله فرزندم؟
پرنس: بابا چند بار بگم؟
آلبوس: بالاخره قبوله یا نه فرزندم؟
پرنس: نخیر رفتم گل بچینم!
آلبوس: برای بار سوم عرض میکنم، قبوله فرزندم؟
پرنس: قبوله قبوله قبوله

در این لحظه مالی، جینی، آرتور، فرد، جرج، رون، هرمیون، هری و مابقی اعضا و خانواده محفل ققنوس به درون اتاق می آیند و شی لی لی لی لی میکنند و عضویت در محفل را به پرنس تبریک میگویند و حرکات موزون ها انجام میدهند و باده ها مینوشیند و الخ...

اینطور شد که پرنس جاسوس دو جانبه ای شد بر عکس سوروس اسنیپ. یعنی سوروس اول مرگخوار بود و سپس محفلی شد و به نفع محفل در بین مرگخواران جاسوسی میکرد ولی پرنس اول مرگخوار بود و سپس محفلی شد و به نفع مرگخواران در محفل جاسوسی میکرد.

ضیافت که تمام شد، پرنس پیش دامبلدور رفت و گفت:
_ آلبوس، من دیگه برم به جاسوسیم برسم!
_ فعلا یه کار دیگه واسه ت دارم فرزندم!
_ چی؟
_ به کوچه ناکترن برو. اولین پیچ را رد کن و وارد خیابان اول بشو. سپس دویست متر به جلو برو تا به میدان برسی و وارد ضلع شمالی میدان بشی و همینطور برو تا به کوچه بیست و سوم برسی. سپس کوچه را تا انتها برو تا دو عدد بن بست را ببینی. بن بست اول نه بن بست دوم سمت چپ یک مغازه است که باید از صاحب آن مغازه آدرس مغازه اصلی که باید بروی را بگیری!
_ جان؟ ... میشه کروکی اینجایی که گفتی رو بکشی؟
_ نه نمیشه دیگه باید برم مسواک بزنم فرزندم و استراحت کنم.
_ این همه راه رو باید برم که چی بشه؟
_ این قضیه تاپ سکرته! به هیشکی در موردش نگو فرزندم. صاحب این مغازه ای که میخوام بری، یه کتاب خیلی قدیمی از سالازار اسلایترین پیدا کرده که توش میگه چطوری میشه همه اسلایترینی هارو از بین برد و چطوری میشه عمر جاویدان پیدا کنن. ما با عمر جاویدانشون کاری نداریم ولی نابود کردن همیشگیشون به دردمون میخوره