میخانه دیگ سوراخ (دوئل)

زیــــــــــــــــــــــــــــــــنگ!
زیــنگ!
زیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــنگ!
- باشه بابا باش‍....‍ه.

با بی‌حوصلگی از روی تخت بلند شد و دمپاییِ پاندایی‌اش را پوشید. بالشتِ پاندایی و پتویش را زیرِ بغل زد و درحالی که پاهایش را روی زمین می‌کشید، روانه‌ی آشپزخانه شد. یک بسته سریالِ صبحانه را داخلِ کاسه‌ای خالی کرد و کمی شیر روی آن ریخت.
- امروز باید سرِ حال باشم.

و شروع به خوردن کرد.

بعد از خوردنِ صبحانه، مسواک زدن و آماده شدن، درحالی که بالشت و پتویش را همچنان زیرِ بغلش زده بود، خانه را به مقصدِ ایستگاهِ قالیچه‌های پرنده ترک کرد.


فلش بک: روزِ آخرِ هاگوارتز

بعد از هاگوارتز بود و سوزان در حالِ برگشتن به خانه بود که چشمش به اعلامیه‌ی روی دیوار افتاد:

-

پایان فلش بک

- خب! خوش‌آمد میگم به همه‌ی ساحرگان و جادوگران. سپاس به خاطرِ انتخابِ ارزشمندتان.

راهنمای تور که ظاهرا یکی از برادرانِ سیریوسی بود، پس از گفتنِ این جمله، صدایش را صاف کرد و سپس اضافه کرد:
- برنامه‌ی تورِ امروزِ ماگل‌گردی رو می‌تونید توی کانال ببینید.
- ببخشید کانال چیه؟

همه‌ی سرها به طرفِ سوزان برگشت.

-
- یکی از امکاناتِ تلگرام.
- تلگرام چیه؟
- آم... یکی از راه‌های ارتباطیِ اینترنتی.
- اینترنت چیه؟
لبخند روی لبانِ برادرِ سیریوسی خشکید.
- نمی‌دونید اینترنت چیه؟ پس چجوری توی تور ثبت‌نام کردین؟
- من که ثبت‌نام نکردم. دادم لایتمون برام ثبت‌نام کرد.
-
-
- ... آم.. خب با اجازه تورمون رو شروع می‌کنیم.

مقصدِ اول، باغِ وحشِ هِرَم بود که به آنجا آپارات کردند. ملتِ "تور"ی از درِ ورودی که عبور کردند، گوشی‌ها و دوربین‌ها را درآورده و چیلیک چیلیک شروع به عکس گرفتن از در و دیوار کردند.
در آن میان، سوزان که نورِ فلشِ دوربین‌ها چشمهای پف کرده‌ و نیمه‌ بازش را اذیت می‌کرد، سعی کرد با فاصله گرفتن از بقیه، خود را از آن دام نجات دهد، که چیزی نظر او را به خود جلب کرد. از جمعیت فاصله گرفت و به سمتِ آن حرکت کرد.

- تو چه خوشگلی.
-...
- فتبارک المرلین احسن الخالقین!
-...
- بیا بغلـــــــــم!

و به سمتِ قفسِ پاندا دوید.
بدونِ در نظر گرفتنِ فاصله‌ی بینِ میله‌های قفس و قوانینِ فیزیک و شیمی، از آن عبور کرد و خود را در آغوشِ پاندای زبان‌بسته انداخت.
- چرا ما از گونه‌ی شما تو باغِ وحش‌ِ جانورانِ جادویی‌مون نداریم؟
و خود را در آغوشِ گرم و نرمِ پاندای زبان بسته فشرد و همان‌جا خوابش برد.

ساعتِ 17:50 دقیقه

- خب امیدوارم امروز بهتون خوش گذشته باشه. خوبی‌ای بدی‌ای چیزی دیدین حلال کنین. برای اطلاع از تورهای بعدی می‌تونین به کانال مراجعه کنین.
-
- ها راستی! لطفا تو نظرسنجی‌ای که تو سایت گذاش‍... عه. اون دختره اونجا چیکار می‌کنه؟

و همه‌ی سرها به طرفِ سوزان، که در آغوشِ پاندا به طورِ عاشقانه‌ای خوابیده بود، چرخید.



فلش فوروارد: چند روز بعد- پی ویِ برادرِ سیریوسی

-تورِ ماگل‌گردی‌تون خیلی خوب بود. از همین تور دیگه ندارین؟ :))

همه جا تاریک بود. صدای پچ پچ بچه ها با صدای نفس هایم قاطی شده بود. استرس را در تمام وجودم می توانست پیدا کرد.سرم را بدون کوچک ترین تکانی ثابت نگه داشته بودم.دعا می کردم کلمه ایی جز اسلیترین از زبانش نشنوم.سرم را به کنترل گرفته و آن را تکان می داد. هیچ چیزی را نمی توانستم ببینم فقط بوی قرمه سبزی مانده درون کلاه دماغم را آزار می داد.
کلاه با لحن مرموزی به حرف در آمد و با صدای آرامش گفت:
-هوم! ترینگ؟باباتو یادم میاد و بابا بزرگت و مادر بزرگت و عمه ات و مادرت و عمه ی مرحوم بابات و...

بعد از حدود نیم ساعت که سخنان کلاه درباره خانواده ام تمام شد، با نگرانی دهانم را باز کردم و گفتم:
-میشه برم اسلیترین؟
-اِِاِاِه فقط پسر برگزیده حق داره با من حرف بزنه نه تو!
-خب منم دختر برگزیده ام!

کلاه جایش را روی سرم درست کرد. گویا قرار نبود تا آخر عمرم از روی سرم بلند شود.
-هوم!شاید ریونکلاو شایدم گریفندور!
-نه تو رو جون بابات گریفندور نه!ریونکلاو رو هم که میدونی! آی کیو های پایین رو له میکنن اعتماد به نفسم نابود میشه!همون اسلیترین خوبه!

کلاه با قاطعیت سرش را تکان دادو گفت :
-نه!جا نداریم مگه اینکه دختر خانواده ترینگ بخواد رو زمین بخوابه!

اصلا نمی خواستم روی زمین خوابیدن را تحمل کنم، پس چیزی نگفتم!کلاه سرش را تکان داد و گفت:
-راستی!اگه دختر برگزیده ایی پس زخمت کو؟
-اهم... لیزر و بوتاکس و ازاینجور کارا کردم درست شده!بعله...

کلاه که قانع شده بود، پرسید:
-نظرت در مورد هافلپاف چیه؟
-هافل...پاف؟ نه!اصلا بچه هاش...اهم.

فلش بک- ورودی سر سرا

همه جا نورانی بود!روشن و روشن، و باز هم روشن! انتظارش را نداشتم.ردایم را مرتب کردم و ماسکم را هم از روی صورتم برداشتم. سعی کردم با لبخند زیبایی به همه نگاه کنم ! اما خب، جز لبخند سردم چیزی عایدشان نشد.
دختری با ذوق وشوق اینطرف و آنطرف می دوید و با همه احوال پرسی می کرد ردایش ردایی پر زرق وبرق و به رنگ بنفش بود! فکر کنم در انتخاب کردن لباس مشکل داشت!خب...بنفش؟
میز ها را به دقت نگاه کردم عجیب ترین میز، میز هافلپاف بود!
میز ناخودآگاه می لرزید!
البته می شد با کمی توجه عوامل این لرزش را که شامل یک زلزله و گل رزی در آنطرف میز بودند را تشخیص داد.یکی از دانش آموزان خواب بود.آن هم با بالش پاندایی!و البته بادیگارد هایش هم بالای سرش بودند.
وخب، تنها پسر گروه !با قمه... و البته با ابراز علاقه به تمام اعضای گروه که همه شان ساحره بودند!
خب البته سال اولی ها هم تعریفی نداشتند. دختری باتلسکوپ، و فردی با ردای بنفش!
واقعا؟

پایان فلش بک

سرم را تکان دادم و مخالفتم را با هافلپاف اعلام کردم.اما خب دلم نمی خواست به گریفندوری بروم، که فرش هایش بوی جوراب هری پاتر می داد.یا به ریونکلاویی بروم که آی کیو دانش آموزانش بالای34567 بود.اسلیترین، عاقلانه ترین انتخاب بود. اما نمی خواستم روی زمین بخوابم!پس سرم را با نا امیدی بالا آوردم و گفتم:
-کلاه عزیز اگه میشه منو بزار توی هافلپاف.

کلاه که متوجه شده بود ناراحت شده ام با صدای مهربانی که بیشتر خنده دار بود، گفت:
- هافلپاف هم ویژگی های فوق العاده خوب و جالبی داره و مطمئن باش ازش لذت میبری.اما در واقع دلیل اینکه میفرستمت هافلپاف به خاطر سختکوشیته. من مطمئنم که تو با ورود به گروه هافلپاف، بسیار باعث افتخار خودت و گروهت میشی. بنابراین برو به هافلپاف و قله های موفقیت رو فتح کن!

لبخند زدم. کلاه با قاطعیت فریاد کشید:
-هافلپاف!

کلاه را از روی سرم برداشتند و توانستم چهره های شاد دانش آموزان هافلپاف را که برایم دست میزدند را تشخیص دهم. لبخندی زدم. ماسکم را دوباره روی صورتم گذاشتم و با خوشحالی به سمت میز هافلپاف روانه شدم.پس از مورد ابراز علاقه واقع شدن توسط رودولف دور میز نشستم و با اشتیاق به دانش آموز بعدی که همان دختر ردا بنفش بود خیره شدم.

دورا پس از خود درگیری هایی که سر درخواست دادن به یک نفر داشت، عاقبت با خود کنار اومد و به سمت چت باکس رفت.
درخواستی را در آنجا داد که با هیچ گونه موفقیتی رو در رو نشد.
حالا باید به صورت مستقیم به یکی درخواست میداد که بسی سخت تر بود.
ابتدا به سراغ سال اولی ها رفت.
متاسفانه با شکستی بزرگ رو در رو شد؛ با گروهی تازه وارد خسته ی تنبل رو به رو شد.
ناچار به سمت ارشد ها رفت. اولین ارشد را یافت و به گوشه ای کشاندش. او حتی نگاهی به ارشد منتخب نیفکند.
عاقبت وقتی با یک پیرزن مواجه شد آثار تعجب در صورتش آشکار شد.

_فکر کنم اشتباه شده. اون مال ارشداست مادر جون.

پیرزن با غرور سر خود را بالا گرفت.

_منم ارشدم.

دورا خواست متعجب شود اما از ترس رفتنش و بی همگروهی ماندن، سریع دست به کار شد.

_من همگروهی میخوام! بیا با هم دوئل کنیم! فقط باید قبلش بریم لباس انتخاب کنیم.

پس از سه ساعت که دورا توانست ردایی مشکی با ستاره هایی ریز و زرد انتخاب کند؛ به سمت اتاق استاد به راه افتادند.

_سلام استاد من بالاخره همگروهی پیدا کردم. خودم که ساحره ی با کمالات دورا ویلیامز هستم. ایشونم خانم فیگ!

دورا:
خانم فیگ:
استاد:

به به! چه استاد اتوکشیده و محترمی! روله جان یه سوژه واسه من و دورا جون بده. قرار مداراشو گذاشتیم. مرسی که هستی!

به گیبن:

دلم برات سوخت. آستوریاس، هنوز اعلام آمادگی نکرده؛ و واقعاً نباید سوژه بدم اما خب؛ گفتم... دلم برات سوخت.
سوژه‌ی تو و آستوریاس: «معجون راستی»
توضیحات [از ویولت]:
نقل قول:

--------
به لینی (که بالاخره با حضورشون این میخونه رو منوّر فرمودن ) و آرسینوس:
سوژه‌ی شما: «یک روزِ بامداد، [...] از خوابِ کابوس‌وارش بیدار شد و پی برد که در بستر به «دمنتور/دیوانه‌ساز»ی زشت و سیاه بدل شده است.»

با تشکر از نویسنده‌ی مستطابِ ماگل، فرانتس کافکا. سوژه‌ی شما، اینه؛ بعد از بیدار شدن و تبدیل شدن؟ قبلش و چراییش؟ آزادید. هرطور که در تناسب با و در چارچوبِ سوژه باشه، می‌تونید بنویسید.


درِ پ.خ بر تمامِ مومنین بازه.

گفتن باید حتما اعلام آمادگی کنیم.
برای دوئل با آرسینوس اعلام آمادگی می‌کنم.

سوژه: فقدان
حریف: آنجلینا جانسون

- فزون تر!

آقای زاموژسلی به حشره سیه چرده اخم کرده و سعی در باز تر کردن دهن دینگ کرد.
روده دینگ هویدا شد.

- نمی باشد!


آقای زاموژسلی با ناراحتی و اضطراب انگشتانش را از طرفین دهان جانور خارج کرد.
حشره با تعجب از آن که چه چیزی اش کم شده، دستی به امحا و احشاء اش کشید.

- کجای پنهانش نموده ای؟

مرد انگشت اتهام را به سوی جانور گرفته بود، اما حشره توجهی نکرده و راضی از تکاملش، به سوی لادیسلاو لبخند زد.
ارتکاب جرم از چنین موجود سرخوشی بعید به نظر می رسید و این امر آقای زاموژسلی را کلافه تر می کرد. مگر غیر از آن جانور چه موجود موذی دیگری در خانه او وجود داشت؟
چراغی بالای کلاه مرد روشن شد!
مرد اما بی توجه به چراغ کلاه را از سرش برداشته، آن را در هوا تابی داده و به سرعت آن را روی سرش گذاشت.
- اعتراف نمای، باد آ!

و باد اعتراف کرد.
- بوخودا من نبودم!

باد قسم خورده بود، پس یقینا بی گناه بود!
اما آقای زاموژسلی به این سادگی حرف کسی را قبول نمی کرد، پس از بین موهایش، نگاهی به درون کلاه انداخت.

باد:

مرد کلاه را از سر برداشته و مقابلش گرفت، باد نیز پا به فرار گذاشت.
مرد مغموم و خسته نگاهی به کلاهش انداخت، به کلاه اطمینان داشت، سال ها در کنارش زیسته بود، اسرارش را با او شریک شده بود.
- کلاه آ... غیرمغرضانه در نزد شما نمی باشند؟ گویی حواستان مبوده و...

کلاه با اندوه به مرد نگاهی کرد، این خود پاسخی صریح بود، نه!
آقای زاموژسلی کلاه را زیر بغل زد و با گام هایی خسته که آن ها را روی زمین می کشید، به سوی پنجره رفت. پنجره را بالا کشید و روی لبه آن نشست. دو زانویش را به آغوش کشید و نگاه پر از آه و اندوهش را به دوردست ها دوخت، به جایی که خورشید سرخ آرام آرام پایین می رفت. شاید اگر به جای آن به آینه چشم می دوخت...
به چشم هایش...
آه اش را باز می یافت.

- برای بهتر شدن درستون و یادگیری بیشتر طلسم ها، جلسه ی بعد با هم دوئل خواهید کرد. کلاس تموم شد برید دیگه.

بچه ها با تعجب از کلاس خارج شدند.

جلسه بعد

قرار بود با استفاده از قرعه کشی رقبا انتخاب شوند.
گرگروری گویل رقیبش آدر کانلی بود و لادیسلاو ژاموسلی رقیبش آنجلینا جانسون بود و لیسا هم باید با آملیا فیتلورت دوئل کند.

-خب حالا نوبت دوشیزه تورپین و دوشیزه فیتلوورته.

لیسا و آملیا از بین جمعیت بلند شدند و رو به روی یکدیگر قرار گرفتند.

-یک...دو...سه! شروع کنید.

با فریاد پروفسور بودلر دوئل شروع شد.

-اکسپلیارموس!
-فیدلیوس چارم!

آملیا سعی داشت لیسا را خلع سلاح کند ولی لیسا موفق شده بود آن را منحرف کند.

-نمیتونی منو شکست بدی... استابفی!

با جاخالی دادن آملیا طلسم لیسا به دیوار برخورد کرد.

-دیفیندو!

طلسمی که لیسا به سمت آملیا فرستاده بود، عمل کرد. چوبدستی او کاملا متلاشی شد و به چندین جا پرت شد.
همه با تعجب به لیسا نگاه کردند.

-چیه خب؟ خودش هفته ای یه بار چوبدستی عوض میکنه. اینم روش!
- خب با این اوضاع فکر کنم برنده ی این دوئل لیسا تورپینه!

« دوئل »

با غصه ای وصف ناپذیر، روی تخته سنگ بزرگی، درپارک نشسته و به چیزی که قرار بود اتفاق بیفتد، فکر میکرد؛ تا دقایقی دیگر، باید با کسی که تا همین ماه پیش برادرش بود و حالا، یکی از مرگخواران و به عبارتی، یکی از دشمنانش، به حساب می آمد، دوئل میکرد.

آه عمیقی کشید و سرپا ایستاد. دیگر باید می رسید.

- انتظار نداشتم قبل از نیمه شب اینجا باشی!

نمیخواست برگردد و با گوینده این جمله روبرو شود، اما چاره ای نداشت. موهایش را که بر اثر باد، در صورتش ریخته بودند، کنار زد و نگاهی به برادرش انداخت؛ دیگر اثری از زخمهایی که بخاطر سروکله زدن با موجودات عجیب و غریب در سر و صورتش دیده میشد، نبود؛ بلکه اثراتی از مبارزات وحشیانه، از سرتاپایش پیدا بود.

- نمیخوای شروع کنی؟ میخوای تا صبح منو برانداز کنی؟

آملیا چوبدستیش را بیرون آورد؛ دستانش میلرزیدند. امیدوار بود مایکل، همین حالا اورا بیهوش کند، یا راهش را بکشد و برود... اما این اتفاق قرار نبود بیفتد. مایکل قبل از چوبدستیش را آماده کرده بود.

- استیوپه فای!

آرزو کرد که ای کاش از جلوی طلسم کنار نرفته بود؛ اما نباید می باخت، حال که از طرف پدرش فرستاده شده بود. با عصبانیت، جلوتر رفت:
- چطور به خودت اجازه دادی بهمون خیانت کنی؟ اکسپلیارموس!
- میبینم هنوز طلسمای ابتدایی استفاده میکنی! براچیابیندو!

از وقتی به مرگخواران پیوسته بود، دل و جرئت بیشتری پیدا کرده و تمرینات بیشتری هم انجام داده بود.

- کروشیو!

انتظار این یکی را نداشت؛ دیگر انتظار نداشت. فقط فرصت کرد از جلوی طلسم کنار برود و با عصبانیت، پاسخش را داد.
- ریلاشیو!

دفع این طلسم برای مایک، کار ساده ای نبود، اما پس از کنار زدن اخترهای مرگبار، خنده نفرت انگیزی کرد.
- واقعا فکر کردی با این طلسمای ساده، ميتوني حریف من بشي؟ ديگه نمیتونی! اینسندیو!

لبه رداي آملیا آتش گرفت. با طلسم آگوامنتی، جلوی آتش را گرفت، اما نه آتش خشمی که در درونش به وجود آمده بود:
- انگورجیو!
- پروتگو!

طلسم به آملیا برگشت و او، با قدرت به عقب پرتاب شد. مایکل رویش را برگرداند و به اطراف نگاه کرد؛ درختان، نیم سوخته شده و وسایل بازی بچه ها، کاملا از بین رفته بودند. نگاهی دیگر به آملیا انداخت که کنار تخته سنگی، بیهوش افتاده و چوبدستی دو نیم شده اش هم کنارش بود.

مایکل، با نگرانی، نگاهی به آملیا انداخت؛ میخواست نزدیک شود و نبضش را بگیرد، اما فکر میکرد که شاید این، برخلاف عادت مرگخواران است. پس بار دیگر، نگاهی به آملیا انداخت و با نگرانی دور شد.

هوای میخانه پر از دود قلیان و چپق بود.
فضای میخانه هم البته بسیار شلوغ بود. به طوری که نه تنها جایی برای سوزن انداختن نبود، که حتی مولکول های دود موجود در هوا هم به شدت به دنبال راهی برای خلاصی از آن وضعیت میگشتند.
در همان وضعیت، در میخانه باز شد.
مرگخوار نقاب دار، خواست وارد شود، اما با هجوم ناگهانی دود موجود در میخانه به درون سوراخ های بینی نقابش، یک قدم به عقب رفت و حتی به سرفه افتاد.
اما بعد، خود را جمع و جور کرد وارد شد و مستقیم به سوی میزی در گوشه میخانه رفت.

میز شاید در نگاه اول خالی به نظر میرسید، اما در واقع خالی نبود. حشره ای کوچک و آبی رنگ، در حالی که داشت به وسیله دستمالی کوچک بال هایش را برق می انداخت، روی میز نشسته بود.

آرسینوس صندلی پشت میز را عقب کشید، روی آن نشست، و چشم در چشم لینی خیره شد.
- سلام لینی.
- سلام آرسی.

دو مرگخوار برای چند ثانیه دیگر به یکدیگر نگاه کردند.
سپس لینی گفت:
- تو حاضری؟
- من حاضر به دنیا اومدم. با کراوات و نقاب و ردای رسمی از شکم مادرم خارج شدم حتی.

پس از بیرون آمدن این سخن از دهان آرسینوس، دو مرگخوار، کاغذ پوستی هایی از جیبشان بیرون آوردند، و شروع به پر کردن درخواست های دوئلشان کردند.
کاملا همزمان و هماهنگ.