کوچه ناکترن

-مگه ما توی این خونه آب و غذا نداریم که این کریه المنظر رفت سرما خورد؟

آستوریا اصلا مرگخوار با مروتی نبود. اصلا هیچ مرگخواری با مروت نبود! ولی این یکی کمی بیشتر از بقیه بی رحم و قصی القلب بود. و همین باعث شده بود که سعی کند به ناقضانه ترین روش های ممکن حقوق غول ها، غول را فراری بدهد. پس لبخند شیطانی ای زد و گفت:
-آخی حساسیت داری نه؟ مال این اسپری بود؟
-آره میشه دیگه...عچووو... نزنی؟
-البته که میشه! ولی من که دلم نمیاد تو اینجوری عطسه بزنی... بیا اینجا یه ماسک بدم بهت.

غول ضریب هوشی پایینی داشت، حتی پایین تر از یک نصفه تسترال! پس چرخی زد و جلو آمد تا ماسک را از آستوریا بگیرد. اما آستوریا در کسری از ثانیه ناخن هایش را توی لب و دهن غول فرو برده بود و قصد دوختن آن ها را داشت، با سرعت هر چه تمام تر لب های غول را به هم دوخت اما پیش از این که لبخندی از روی رضایت به شاهکارش بزند تمام نخ ها ول شد و روی زمین افتاد!

-واااای... وااااای... یعنی میخواستی اینجوری منو ساکت کنی؟

نقشه های آستوریا نقش بر آب شده بودند، غول موجودیت جسمی نداشت که با این چیز ها کارش ساخته شود! آستوریا فکر میکرد اوضاع دیگر بدتر و خجالت آور تر از این نمیتواند باشد. اما با دیدن لرد سیاه که از پشت بدن آبی و شفاف غول دیده میشد، تغییر عقیده داد... قطعا حالا اوضاع خیلی تسترال در تسترال تر از قبل شده بود. و بدتر از همه این که آستوریا نمیدانست لرد سیاه چقدر از ماجرا را دیده!

-منتظریم آستوریا! توضیح بده!

بله! آستوریا هیچ وقت نمیذاشت هیچکس، حتی مرگخوارا، از کارهایی که انجام میدادن لذت ببرن... غول غیر مرگخوار چراغ شکسته ی مزاحمی که روی شونه اش جا خوش کرده بود که دیگه جای خود داشت!
اما از طرفی، آستوریا قصد نداشت خودش رو خیلی هم خسته کنه. پس تصمیم گرفت همون کارهای روزمره ای رو که انجام می داد، انجام بده.

اول از همه، به سراغ کمدش رفت و یه شیشه سوسک کش روی خودش خالی کرد، که باعث شد غول عطسه های وحشتناکی بزنه... عطسه هایی که دست به دست ویبره های هکتور می داد و باعث می شد خونه ی ریدل با شدت بیشتری بلرزه!

غول، مسلما غول بود و همچین چیزی رو اصلا تحمل نمی کرد.
-هی! استفاده از هرگونه سم و غول کش مخالف ماده ی شونصد و نود و سوم بند...

اما با دیدن سوهانی که مشغول تیز کردن ناخن های آستوریا بود، از زدن ادامه ی حرفش پشیمون میشه و با همون حال زارش، تصمیم میگیره یه دور دیگه همه جا رو، که شامل شونه ها و موهای آستوریا می شد، تمیز کنه.

یقینا شدت عجیب لرزش های خونه ی ریدل ها، از چشمان تیزبین لرد دور نمیموند.

-چرا لرزش های اینجا چند برابر شده؟
-چیزی نیست ارباب، هکتور سرما خورده.

هکتور بدون معطلی پای غولو رها می‌کنه و غول که در حال دست و پا زدن تو هوا بود، به صورت ناگهانی خودشو رها شده تو دستای باد می‌بینه و با کل وجودش تو صورت آستوریا فرود میاد. غول همچون جدا شدن کتلت از ماهی‌تابه، از صورت آستوریا کنده می‌شه. اما قبل از سقوط کنترلشو بدست میاره و بدو بدو خودشو به شونه‌های آستوریا می‌رسونه و وراجیشو از سر می‌گیره.
- مهمون دارم، باید آماده شم. دوش بگیرم و تر و تمیز به استقبالشون برم. اینجارم باید جارو کنم.

غول جهشی می‌کنه و با گره زدن یک دسته موهای آستوریا به کمرش، جای خودشو رو سر آستوریا محکم می‌کنه. آستوریا که گیج شده بود، کنجکاویش به خشمش غلبه می‌کنه.
- درست شنیدم؟ مهمونی؟
- البته! با دوستای بازنشسته‌م!

ذکر کردن بازنشسته بودن رفقای غول کافی بود تا آستوریا تا ته خطو بره. یک مشت موجود وراج، پررو و غرغرو قرار بود رو کولش سوار شن. آستوریا که آواداکداورا می‌زدی نمی‌مرد، با عصبانیت رو به هکتور که همچنان جلوش ویبره می‌زد فریاد می‌زنه:
- زودباشین اون چراغو درست کنین.
- معجون درست کردن چراغ جادو بدم؟

قبل از این که ناخن‌های آستوریا تهدیدکنان رشد کنن و هکتورو مورد تهدید قرار بدن، هکتور یه ریشتر ویبره داشت، دو رشتر دیگه هم قرض می‌گیره و ویبره‌زنان در پی چاره‌ای ازونجا دور می‌شه.

غول بعد از آب و جارو کردن شانه‌ها و موهای آستوریا، بشکنی می‌زنه و دوشی بالای سر آستوریا ظاهر می‌کنه. بعدش آوازخون مشغول دوش گرفتن می‌شه!

البته که آستوریا هم قصد نداشت با خیال آسوده بشینه و بذاره غول از مهمونیش لذت ببره!

ديوانه ساز، علاوه بر مردد بودن، حسى شبيه به ترس را نيز در اعماق وجودش حس ميكرد. اما او يك ديوانه ساز بود...ترس برايش بي معنا بود. پس قدمى لغزيد و جلو رفت و...

بوم!

ديوانه ساز در اثر اصابت معجون، پودر شد و به هوا رفت!

-درست كار كرد...معجونم درست كار كرد!

اين بزرگترين دستاورد هكتور در زمينه معجون سازى بود و اين بزرگترين دستاورد، لياقت بزرگترين لرزش را داشت...پس لرزيد...با خوشحالى لرزيد!
لرزش بسيار قوى بود. باربيكيو از رو سر هكتور به كنارى پرتاب شد. سوسيس ها در چشم هاى غول فرو رفت و غول، از پشت هكتور ليز خورد و... هكتور با نگه داشتن پاهاى او، مانع از ليز خوردنش شد.

-من رو از دست اين نجات بديــــد!

آستوريا قدمى به هكتور نزديك شد.
-اگه نجاتت بدم، بر ميگردى تو چراغت؟
-نوچ! چراغ ندارم كه. شكست!

حق با غول بود.

-باشه. پس ميشينى يه گوشه تا چراغت درست بشه؟

غول، كمى فكر كرد.
-نوچ...ميام ميشينم رو شونه تو، تا چراغ تعمير شه.

هك، به نظر علاقه مند به رها كردن غول مي آمد!

- الان یعنی داری از بازنشستگی میای بیرون؟

غول در تنگنا افتاده بود. باید از بازنشستگی بیرون می آمد؟ نباید می آمد؟ نمیتوانست فکر کند، مغزش به شدن در حال تکان خوردن و حتی منتقل شدن به داخل گلویش بود!
غول اینطوری دیگر اصلا نمیتوانست، اما غرور و پررویی اش هم اجازه نمیداد که به این سرعت میزبانش را عوض کند.
- طبق بند شماره 985 و تبصره 569، من میتونم حتی در دوره بازنشستگیم هم یه آرزو رو برآورده کنم! حالا جان هرکس دوست داری آرزو کن تا به زور متوسل نشدم!
- به جای این حرفا بیا این معجون آرزو برآورده کردن بزن بر بدن!
- نه... اون شیشه رو نیار جلوی من. آخ آخ.. قلنج کمرم شکست!

غول که دیگر چیزی نمانده بود تگری بزند، دیوی را از جیبش خارج کرد و با کمک وی، پاهای هکتور را به زمین میخ کرد.
سپس با رضایت از اینکه لرزش هکتور را متوقف کرده، گفت:
- خب... حالا وقت پیک نیکه!
- معجون پیک نیک بدم؟!

هکتور با گفتن کلمه "معجون" دوباره شروع کرد به لرزیدن، اما دیگر دیر شده بود. چرا که غول روی شانه های او زیرانداز پهن کرده بود، روی سرش یک باربیکیو گذاشته بود و مشغول کباب کردن سوسیس روی باربیکیو بود. او غولی بود بسیار خوش گذران؛ اما ویبره های هکتور همچنان مزاحم خوش گذرانی اش بودند!
سپس غول تدبیری اندیشید.
- دیوی، تو بیا نگهش دار ماچش کن، منم سوسیس درست کنم.
- معجون ماچ دیوانه ساز میدم بهت نزدیکم بشی ها!

دیوانه ساز برای اولین بار در زندگی مردد شد!

-دیوی؟ اون تویی؟

غول این جمله رو خطاب به جیبش میگه و یه دست لزج از جیبش میاد بیرون و تکون داده میشه!
ظاهرا دیوانه ساز، بعد از پرتاب کردن وینکی به آزکابان، سرجاش برگشته. همین کافیه که یهویی هکتور آه و فغان سر بده:
-ممم...من...چه معجون ساز بدیم!

مرگخوارا با شنیدن این حرف از خوشحالی سربه بیابون میذارن. ولی افسردگی هکتور تموم نشده.
-بدم...زیادی بدم. معجونای من اصلا درست کارنمیکنن.

و شیشه ی حاوی مایع سیاه رو به دیوار میکوبه.

مرگخوارایی که سر به بیابون گذاشته بودن و الان تازه برگشته بودن، یهو همه با هم احساس بدبختی میکنن.
هکتور توضیح میده:
-نترسین...تاثیرش فقط یه ساعته.

غول خوشحال از بدبخت کردن همه، به دیوی اشاره میکنه که برگرده تو جیبش. فعلا معجون پاشیده شده کافیه.
ولی متوجه یه چیزی میشه.

جاش اصلا راحت نیست!

-هی...تو سردته؟
-نه!
-ترسیدی؟
-نه!
-بیماری خاصی داری؟
-نه!
-پس چرامیلرزی؟ مغزم تکون خورد...
-همینه که هست.

غول فکری میکنه و میگه:
-ببین...درسته که من بازنشسته شدم، ولی تو الان آرزو نمیکنی این لرزشت متوقف بشه؟
-اصلا و ابدا!

-آرزو کن لعنتی...بذار لرزشتو متوقف کنم. دل و روده م پیچید به هم.

-غول نتونِـــــ...
_چرا اتفاقا غول تونست.طبق بند یک تبصره سیصد و نود و یک غول میتونه هرکاری میخواد بکنه.
-جن وزیر اجازه نداد!

غول وانمود میکرد دارد بخشی از عهدنامه را زیر لب برای خودش میخواند.
-هرگونه عدم صدور اجازه برای یک غول چراغ جادو بین دو تا شش ماه حبس در آزکابان را در پی دارد.

غول بسیار موذی و مردم آزار بود پس نیخشخندی زد و گفت:
-دیوی... لطفا وزیر رو به آزکابان منتقل کن. مدت حبس رو هفت ماه اعلام میکنم.

و خطاب به وینکی ادامه داد:
-میبینی؟ من غول چراغ خیلی بخشنده ای هستم... طبق تبصره سی و پنج بند دوم میتونستم بسته به میزان ناراحتیم از عدم اجازه فرد بین یک تا سه ماه به حبس اضافه کنم و من فقط حداقلش رو اضافه کردم. نمیخوای تشکر کنی؟
-وینکی تشکر نکرد! وینکی جن وزیر بود! کسی نتونست وینکی رو دستگیر کـَ...

حرف جن وزیر با هجوم دیوی به سمتش و منتقل شدن به آزکابان نصفه و نیمه ماند. غول که با این که احساس رضایتِ منزجر کننده ای داشت، اما خیلی نباید وقت را تلف میکرد. پس از توی پاتیل وینکی بیرون آمد تا میزبان جدیدش را انتخاب کند. غول چراغ غول تن پرور و تنبلی به شمار میرفت پس نزدیک ترین میزبان را انتخاب کرد و روی شانه هایش نشست...
ناگهان احساس لرزش کرد، مهره هفت و هشت کمر غول که قبلا در اثر تنگی چراغ جا به جا شده بود به وسیله لرزش سانتریفوژ گونه ای دوباره به جای خود برگشت...
سپس احساس فلاکت و بدبختی کرد، تمام خاطرات بد کودکی اش به سمتش هجوم آورده بود. صدای جیغ مادرش را شنید که ملتمسانه از لرد سیاه میخواست فرزندش را نکشد، حتی خاطرات بد کودکی کله زخمی هم به او هجوم آورده بود. ناگهان غول فریاد زد:
-زخمم... زخمم درد میکنه...آااای!

هکتور که حالا میزبان جدید غول بود از خواب پرید.
-میدونستم کار میکنه!

سپس شیشه کوچکی با یک مایه سیاه از جیب ردایش بیرون کشید و خطاب به غول گفت:
-عصاره دمنتوره... توی آخرین حمله به محفل از خاطرات قدح اندیشه کله زخمی ساختمش!