کارگاه داستان‌نویسی

-خودم اینو میدونم . اما اقای مالفوی داشت گنده تر از دهنش صحبت میکرد ... انگار کسی نمیدونه اونو پارکینسون ..
- بسه خانم ویزلی مین الا از کتابخونه بیرین بیرون . تحریمتون نکردم . نانسی تو برو خانم پامفری رو خبر کن .
جینی با عصبانیت کتابش را برداشت و از کتابخانه بیرون رفت . همه ان روز جینی را دیدند که به ارامی اشک می ریخت.

ب میز اسلایترین که در وسط سالن قرار داشت رفتم و کنج ترین جای ممکن رو انتخاب کردم و همینطور ک غرق در افکارم بودم و همه چیز را به اسلایترنی شدنم ربط میدادم صدایی منو از افکارم بیرون کشید
_سلام من ساموئل اورگلودم میتونم پیشتون بشینم؟
سرم را چرخواندم تا منبع صدا رو پیدا کنم و با پسری لاغر اندام با موهای عجیب به رنگ آبی و پوستی رنگ پریده مواجه شدم ، سعی کردم به خودم بیام و درجوابش گفتم:ام ..اره ..چرا که نه ...خب ، حتما
و ب این ترتیب اولین دوست اسلایترینی خودم آشنا شدم و اون برام از حرفایی ک کلاه گروهبندی بهش زده بود گفت و باز فکر منو برد سمت حرفایی ک کلاه به من زده بود

اهسته و با نگرانی جلو رفتم و کلاه رو پوشیدم جلوی چشمم تاریک شد و صدایی به گوشم رسید
_اووم..بزارببینم...باهوش،
شجاع،یکم حسود و عاشق رقابت هستی. نگران نباش خیلی از مشنگ زاده هایی که توی این مدرسه بوده اند موفق شدن خب حالا بگو ببینم کدوم گروهی رو دوست داری؟

جلورفتم وروی چهارپایه نشستم کلاه معروف رودردست گرفتم خوب میدونستم برخلاف ظاهرکهنه اش چه توانایی هایی داره روی سرم گذاشتمش جلوی چشم هام تاریک شدوصدایی به گوشم رسید....
_اووووم خب میبینم برخلاف پدرومادرت که مشنگ هستن تو استعدادخوبی داری توی جادوگری، پشتکارتم که عالیه وباهوشی یکم استرس داری نترس بهم اعتماد کن من خوب میدونم توی ذهنت چی میگذره نمیخوای بری اسلایترین درسته؟ امانگران نباش من میفرستمت ریونکلااونجا جای باهوش هاست.
ولی من بیشتردوست داشتم توی گریفندوری باشم اخه بزرگترین جادوگرها توی اون گروه بودن(بجز اسمشو نبر) واین آرزوی من بود بخاطرهمین باتمام وجودبه گریفندوری فک کردم وخواهش کردم..
_باشه باشه حالاکه انقدر دوست داری میفرستمت گریفندور

هری: باور نکردنیه! اونجا رو نگاه کن هاگرید اون کافه رو می گم میشه بریم اونجا؟

هاگرید: کجا رو می گی هری؟ اگه منظورت اون کافه ای که سمت چپی کنار جارو فروشیه نمی تونیم اونجا بریم اونجا واقعا جای خطر... اوه مادم ماکسیم اینجا چی کار می کنه؟ هری یه دقیقه اینجا وایسا!!!

هری: مادام ماکسیم واقعا ازت ممنونم!!!

هری به سرعت به سمت مغازه ای که به نظر می آمد تازه باز شده باشد رفت. بالای در فروشگاه با خط درشت نوشته شده بود: کافه تسترال سواران

دوباره گفتم:مادر...خوبی؟چی شده ؟ مادرم مرا بغل کرد و چندبار بوسید و گفت:پسرم!این نامه همین الان رسید .تو قراره به هاگوارتز بری و جادوگر بزرگی بشی!.مادرم این را گفت و من شوکه شدم نمیدونستم که چی بگم ولی چیزی که میدونستم این بود که خیلی خوشحال بودم و قراره زندگیم عوض بشه

پاراگراف بندیت میتونست بهتر باشه. درواقع ما تو یک بند، جملات مربوط به همو میذاریم.
دیالوگ هارو هم این جوری بنویس و با دوتا اینتر از توصیفاتت جدا کن.
با آن خانواده آشنا شدیم و مادرم درباره ی سکوی نه و سه چهارم به آنها گفت و آنها به مادرم گفتند:اوه!مشکلی نیست ما کارل کوچک را راهنمایی میکنیم درواقع ویلیام ماهم سال اولی است.اینرا گفتند و نشانم دادند که چگونه از دیوار رد شوم.قبل از اینکه از دیوار رد شوم مادرم بهم گفت:پسرم،کارل این را بگیر این گردنبند خانوادگی ما است این از تو محافظت می کند موفق باشی پسرم.مادرم را بغل کردم و بوسیدم و گفتم:دلم برایت تنگ میشود مادر.و رفتم.

چهار پسر به سمت دریاچه می دویدند غافل از آن که شخص پنجمی نیز دنبال آنهاست پسرک دیگری که از مدتها پیش در گوشه ایی کمین کرده بود آنها را تعقیب کرد تا زمانی که به درخت کنار دریاچه رسیدند پسر پنجم به آرامی از درخت بالا رفت آن قدر در این کار مهارت داشت که در کسری از ثانیه به بلند ترین شاخه درخت رسید جایی را انتخاب کرد که بهترین زاویه دید را داشته باشد چوبدستی و کتاب معجون سازی پیشرفته اش را درآورد سپس منتظر فرصتی مناسب شد چهار دوست صمیمی با یکدیگر شوخی می کردند یکدیگر را هل میدادند و بلند بلند میخندیدند صمیمیتشان به قدری بود که اگر یکی دیگری تکه تکه می کرد آن شخص تکه تکه شده میخندید...چنین تصویری لبخندی بر صورت عبوس پسر پنجم نشاند از ته دل آرزو کرد این شخص پاتر باشد اگر کمی شانس می آورد شاید افتخار تکه تکه کردن پاتر نصیب خودش می شد! چوبدستی اش را به سمت پسری عینکی گرفت که مشغول بازی با گوی زرین بود زمزمه کرد: سکتوم سمپرا