قصر خانواده مالفوی

هوریس دوباره با سماجت دستش رو بالا برد:

- ارباب! ارباب! سوالم خیلی مهم و درسته!

- ای ملعونِ مزاحم! بپرس! ولی اگر این سوال‌ت هم مثل قبلی غلط باشه، در جا علامت شوم رو از دستت برمیداریم!

- ارباب آیا میدونستید این لیوانی که باهاش آب خوردین هنر دست لوسیوسه؟

-

- یاران ما، ساکت باشید! خب، متاسفانه همچنان مرگخوار مایی هوریس. سوال سخت و غلطی نبود. خیر، نمیدونستیم. .. چی؟! نمیدونستیم؟! چطور جرات میکنید بدون اجازه‌ی لردسیاه هنری غیر از هنرهای سیاه رو فرا بگیرید؟!

- ارباب ازش بخواید درست کردن لیوان رو به شما هم یاد بده.

لوسیوس نگاهی سرشار از نفرت به سمت هوریس انداخت، هوریس بلافاصله تبدیل به مبل شد.

نارسیسا با نگرانی به لرد خیره شد.

- بهتره همون مبل بمونی هوریس! ما خودمون تشخیص میدیم چه چیزی از یارانمون بخوایم و چه چیزی نخوایم!

لوسیوس به قصد تعظیم کردن خم شد که لردسیاه ادامه داد:

- ولی هم خسته شدیم هم بسیار گرسنه‌ایم. نجینیِ ما از خودِ ما گرسنه‌تر میباشه. ترجیح میدیم اول غذا بخوریم بعد لوسیوس در تایم استراحت لیوان‌سازی‌ش رو به ما نشون بده!

هوریس بی شک نقشه ای شیطانی تر از نقشه های شیطانی رایج داشت و تنها یک قدم، نیم قدم و بلکه کمتر تا عملی کردن آن فاصله داشت.

- نه هوریس. حوصله تو رو نداریم، شخص دیگه ای سوالی نداره؟

لرد این را گفته و هوریس را که کپ کرده، به جوش آمده و از گوشش کره فوران می کرد را به حال خود گذاشت.

- من یک سوالی ره داشتم تم تم تم.

روح باروفیو در میانه سالن معلق بود.

- چرا اینقدر تم تم تم می کنی باروفیو؟ مثل آدم حرف بزن.

لرد می دانست که چنین تقاضایی چه قدر غیر ممکن است اما ترجیح می داد تا شانسش را امتحان کند.

- باروفیو الان روح هسته و صداش ره اکو کردنه دنه دنه. باروفیو متوجه این قابلیت جدیدش نبودسته سته سته، چه قدر باحال هسته سته سته.

لرد کمی شقیقه هایش را مالیده و دوباره رو به باروفیو کرد.

- خب سوالت رو-
- بِه بِه بِه ...
- اگر یک بار دیگه جلوی ما با اکوت بازی کنی، می دیمت دست هکتور که ازت معجون بسازه!

باروفیو به شکلی ناخودآگاه برای محافظت از خود اکو اش را خاموش کرد.
- سوال من این هسته که...

او نگاهی زیرکانه به جمع انداخته و نیش خندی زد.
- لرد شیر کم چرب ره دوست داره و یا شیر پرچرب ره؟!

لرد کمی سرش را خاراند و بعد برای گرفتن تقلب به این سمت و آن سمت نگاهی انداخت، اما سرانجام خودش جواب صحیح را یافت:
- ما از هردوشون متنفریم و همینطور از شما! بعدی!

هوریس که مدتی بود به پشت در آشپزخانه‌ی قصر مالفوی‌ها رسیده بود، متوجه گفتگوی لوسیوس و نارسیسا میشه و با شنیدن ایده‌ی لیوان ساختنِ لوسیوس، لبخند مرموزی گوشه‌ی لب‌ش نشست:

-

و راهی که رفته بود را پاورچین پاورچین به سالن برگشت.

لردسیاه مشغول جواب دادن به سوال تاتسو بود، که هوریس با گردنی کج شده وارد شد:

- ارباب من رفتم گوشه‌ای نشستم و به کارهای بد و سوالات درستی که میتونم بپرسم فکر کردم و برگشتم. پشیمان و نادمم. قول میدم سوال بعدی رو درست بپرسم. میبخشید ارباب؟ ببخشید!

لردسیاه با تفاخر به هوریس نگاه میکنه و با بیتفاوتی دستش رو تکون میده که یعنی برگرد سر جات بتمرگ!

- بله! میگفتیم تاتسو! خیر ما علاقه‌ای به حمل یک کاتانا نداریم. همین نجینی رو حمل می‌کنیم روی سرمون، که از سرتون هم‌ زیاده!

- فس!

- بله فس! سوال بعدی!

فنریر دستش را برای سوال پرسیدن بالا برد که تقه‌ی کوتاهی به در سالن خورد، سپس نارسیسا و پشت سرش لوسیوس وارد شدند. لیوانی سفالی در دست لوسیوس بود.

نارسیسا کنار مرگخوارها نشست و لوسیوس جلو رفت و لیوان را روی میزی که کنار دست لرد بود گذاشت و او هم برگشت و کنار نارسیسا نشست. هر دو زیرچشمی به لرد نگاه میکردند.

- خیلی طول‌ش دادید. ما بسیار تشنه بودیم!

و لیوان را برداشت و لاجرعه سرکشید. نارسیسا و لوسیوس به لرد زل زده بودند. ظاهرا چیزی متوجه نشده بود. خیلی نامحسوس نفس راحتی کشیدند:

-

- سوال بعدی!

چشمان هوریس برقی شیطانی زد و دستش را تا آنجا که میتوانست بالا برد!

سمت دیگه - نزد نارسیسا و لوسیوس:

- از کجا لیوان بیاریم؟
- از کجا آب بیاریم؟

هر سوالی که مطرح می‌شد، حیاتی‌تر از سوال قبل بود. خاندان ورشکسته‌ی مالفوی در وضعیت خوبی به سر نمی‌بردن.
نارسیسا و لوسیوس گوشه‌ای از جایی که باید آشپزخونه می‌بود، ولی عاری از هرگونه وسیله‌ای بود نشسته بودن و پاتیل چه کنم چه کنم به دست گرفته بودن. خب البته وضع مالیشون به خرید پاتیل هم قد نمی‌داد، در نتیجه به صورت خیالی پاتیل چه کنم چه کنم به دست گرفته بودن.

- فهمیدم!

نارسیسا با تعجب به لوسیوس که ناگهان از جاش بلند می‌شه و سرگرم کندن گوشه‌ای از زمین می‌شه نگاه می‌کنه.
- چیو فهمیدی؟ چی کار داری می‌کنی؟
- گِل! سفال! می‌خوام لیوان سفالی بسازم. ما دیگه لیوان داریم خانوم!

نارسیسا با چهره‌ای سرشار از تحسین به همسر باهوشش چشم می‌دوزه. اما هنوز چیزی کم بود...
- آب از کجا میاری؟ با خاک خشک که نمی‌تونی لیوان بسازی! می‌دونی که چون قبض آبو ندادیم قطع کردن.
- تف!
- می‌خوای تف به خورد ارباب بدی؟

لوسیوس دست از کندن زمین برمی‌داره و دقایقی به آسمون زل می‌زنه و مشغول انجام محاسباتی می‌شه.
- خب، هم آره هم نه. تف برای ساخت لیوانه فقط. بعدش از آب‌های باقی‌مونده تو لوله‌های خونه برای پر کردن آب توی لیوان استفاده می‌کنیم.

اون روز، روزِ انفجار مغزها بود. لوسیوس حسابی با ایده‌های درخشانش همسرشو تحت‌تاثیر قرار داده بود!

- ارباب؟

- هوریس؟

- ارباب علم بهتره یا ثروت؟

- ثروت!

- ارباب ولی شما اون‌روز گفتید علم!

- علم رو برای شما گفتیم. ولی امروز داریم جواب سوالات شخصی رو میدیم. ما ابتدا علم اندوختیم تا ارباب شدیم. الان ثروت فقط برای شخص ما بهتره!

-

- و برای فرزندِ ما!

- ارباب پس اگر ما هم علم بیاندوزیم ارباب میشیم؟!

- چشم به جایگاه ما دوختی؟!

- آخ! نه ارباب! نه! فقط برای معلومات شخصی بود!

- ولی این سوال غلطه! از جلوی چشم ما دور شو!

هوریس از در سالن بیرون میره و وارد راهروی منتهی به آشپزخونه میشه.

- سوال بعدی!

بلاتریکس بر روی صندلیش کمی جابجا شد و چند بار با آرنجش به نارسیسا که در کنارش نشسته بود سقلمه زد.
نارسیسا با ناراحتی خود را کنار کشید و زیر لب غرولندی کرد.
_عه به من چه آخه؟ من اینو نمیپرسم... خودت بپرس...

لرد صدای پچ پچ نارسیسا را شنید.
_ نارسیسا؟ چیزی گفتی؟ سوالتو بلند بپرس.

چشمان بلاتریکس از ذوق برقی زد و نارسیسا با خجالت سوال بعدی را ناچارا مطرح کرد.
_ امم... ارباب... شما از بین مرگخواراتون کدوممون رو بیشتر دوست دارید؟

لرد اخمی کرد.
_ ما هیچکس رو دوست نداریم نارسیسا. از همه بدمون میاد. ستنیگ کارخانه ایمون اینجوری بوده. فقط از بعضی ها کمتر و از بعضی ها بیشتر بدمون میاد.

بلاتریکس ناامیدانه آه کوتاهی کشید.

لرد بعضی های خاص را با نگاهش از نظر گذراند و روی لوسیوس متوقف شد.
_ آهان.. مثلا همین لوسیوس! ما خیلی بیشتر ازش بدمون میاد. دو ساعته اینجا دهنمون خشک شد از بس سوال جواب دادیم، یه لیوان آب هم برای ما نیاورد!

لوسیوس سعی کرد نگاهش را از لرد بدزدد ولی سنگینی نگاه لرد او را مجبور به واکنش کرد.
_ ببخشیـ... ارباب... الان... چشم...

و با بیشترین سرعتی که امکان داشت از سرسرا خارج شد. مدتی بعد نارسیسا نیز به دنبال همسرش از سرسرا خارج شد. آنها باید هرطور شده برای پذیرایی از لرد چیزی دست و پا می کردند.


_ سوال بعدی!

خلاصه:

لرد سیاه جلسه گپ و گفتگویی تو قصر مالفوی ها ترتیب داده. همه مرگخوارا دعوت شدن.
مرگخوارا آزادن که هر سوالی دوست دارن بکنن و لرد باید جواب بده.
مرگخوار ها بعد از چک شدن توسط دو درخت کاج که جلوی در کاشته شدن وارد قصر می شن.
مالفوی ها ورشکست شدن و اموالشون توقیف شده. هیچی ندارن. ولی نمی خوان لرد و مرگخوارا اینو بفهمن.
بانز از لرد می پرسه که چرا نتونسته هری پاتر رو شکست بده و لرد عصبانی می شه.

............

لرد سیاه اخم هایش را در هم کشید.
-تو این قصر هم که اصلا از یک ارباب پذیرایی شایسته ای نمی شه. ما احساس گرسنگی می کنیم.

لوسیوس با استرس تکانی خورد و به نارسیسا نگاه کرد. لرد سیاه ادامه داد:
-پرسیدیم کسی سوالی نداره؟

-چرا ارباب ...من سوالمو مطرح کرده بودم. چرا شما موفق به شکست دادن کله زخمی...

این بار فقط نگاه لرد نبود که به نقطه خالی ای که صدای بانز از آن مکان به گوش می رسید، خیره شد...این بار همه مرگخواران کنجکاو بودند که بدانند آیا بانز از جانش سیر شده که این سوال را برای سومین بار مطرح می کند؟

لرد سیاه لبخندی زد...و البته که لبخند لرد از هر اخمی خطرناک تر بود.
-دست بردار نیستی...نه بانز؟ باشه. ما فرمودیم به هر سوالی جواب می دیم و خواهیم داد. مطمئنیم بعدا در خانه ریدل ها با تو مواجه خواهیم شد. بانز...می فهمی بانز؟...خب! جواب سوالت اینه که ما با این ابهت اصلا در شانمون نیست بریم گوش اون بچه مدرسه ای رو بگیریم و بیاریم به حضورمون...و ظاهرا مرگخوارای نداریم که این کار رو برامون انجام بده. در نتیجه کله زخمی داره خوش و خرم می زیه.

آرسینوس از فعل "می زیه" بسیار خوشش آمد و آن را در دفترچه یادداشت طلایی رنگی ثبت کرد تا در یکی از سخنرانی های پادشاهی اش بکار ببرد.

لرد رو به جمع کرد.
-سوال بعدی!

لرد چوبدستیش رو بالا می‌بره و جایی که فکر می‌کرد بانز نشسته رو هدف می‌گیره.
- آواداکداورا!

بووومب

زمین کنار آرسینوس به اندازه‌ی چند متر سوراخ می‌شه و میره پایین. آرسینوس به سوراخ که فقط چند میلی‌متر ازش فاصله داشت نگاه می‌کنه و آب دهنش رو قورت می‌ده.

چند لحظه سکوت می‌شه.
گویا بانز مرده بود. لرد می‌خواست چوبدستیش رو پایین بیاره که...

- ارباب چرا عصبانی شدید؟

لرد دوباره چوبدستیش رو بالا می‌بره.
- تو کی هستی که ما نمی‌بینیمت؟

آرسینوس دیگه از جا نمی‌پره و اظهار وجود نمی‌کنه.

- سینوس؟
- سلام ارباب، خوبید ارباب؟ به جون ماسکم من نبودم ارباب!
- می‌دونیم سینوس. دفعه‌ی بعد آوادامون خطا نمیره.

بانز که گویا متوجه سوال اشتباه‌ش شده دیگه حرفی نمی‌زنه. صدای خش خش پر کردن چاله به گوش می‌رسه. چاله خود‌به‌خود پر می‌شه و صدای تِپ نشستن شنیده می‌شه.

لرد واسه یه ثانیه وسوسه می‌شه که چوبدستیش رو برداره و کار این نامرئی رو تموم کنه. ولی بعد ترجیح میده ترسوندن مرگخوارا در همین حد بمونه.

چوبدستیش رو می‌ذاره بغل‌دستش.
- اینجا آزادی بیان برای پرسیدن سوال از ما برقراره. خب... کسی سوالی نداره؟

لرد ابتدا شرمنده می‌شه، بعد ناراحت، سپس عصبانی و در نهایت بی‌تفاوت. و این‌چنین می‌شه که در اثر احساسات متفاوتی که به لرد دست می‌ده، صورتش مدام تغییر رنگ می‌ده و مرگخواران رو زمین خشک و خالی نشسته در مقابلشون لردی رنگین‌کمونی رو مشاهده می‌کنن.

البته که این تنها تصوری بود که مرگخوارا از عکس‌العمل لرد داشتن و حقیقت زمین تا آسمون فرق داشت. واکنش حقیقی لرد نشستن بر سرجاش و خودش رو به کوچه هری چپ زدن بود.
- لوسیوس! تا جایی که یادمونه آخرین بار دستوری بهت داده بودیم.

لوسیوس که دوست نداشت از دستش استفاده ابزاری بشه، سعی می‌کنه بحث رو به جای اصلیش برگردونه.
- ارباب گفتم درست نیست وسط جواب دادنتون به سوال راه بیفتم بیام اونجا. بی‌احترامی به وجود مبارکتون بود!

اما لرد هم لردی نبود که با این حرفا بلرزه.
- فرمودیم پاشو بیا اینجا ببینیم!

لوسیوس که دیگه بهانه‌ای تو آستین نداشت، به ناچار از جاش بلند می‌شه و برای ایفا کردن نقش تکیه‌گاه برای لرد جلو میاد.

- ارباب چرا به من بی‌توجهی می‌کنین؟
- تو کی هستی که ما نمی‌بینیمت؟

آرسینوس هیچ فرصتی رو برای اظهار وجود از دست نمی‌ده.
- سلام ارباب، خوبید ارباب؟ پاسخ سوالتون تک مرگخوار نامرئیتون یعنی بانزه.
- خودمون می‌دونیم سینوس. بیست سوالی که مطرح نکردیم خوش‌حال شدی به جواب رسیدی. حتما دنبال جایزه‌تم می‌گردی!
- عه از کجا فهمیدین ارباب؟ بله ارباب لطف می‌کنین. ... آخ!

آخ آرسینوس حاصل از کنده شدن تار موهاش به خاطر سوال داشتن بانز بود. لرد نگاه ترسناکشو ابتدا به آرسینوس و سپس به جایی که حدس می‌زد بانز نشسته باشه می‌ندازه. بلکه این‌بار بانز متوجه بشه سوالش از اون دست سوالاتی که نباید بپرسه نباید باشه.
- آفرین! دفعه پیش سوالتو جواب ندادیم چون به شیوه‌ای که گفتیم نبود. حالا بپرس!
-ارباب... چرا شما موفق به کشتن کله زخمی نشدین؟

به نظر میومد بانز نکته رو نگرفته بود و لرد هم راهی برای فرار نداشت!