- بشتابید! بشتابید! افتتاح بزرگترین باغ وحش لندن همین الان شروع می‌شه! بشتابین ملت! بیاین حالشو ببرین!

جوزفین بالای سکوی بلندی ایستاده بود و این‌ها را فریاد می‌زد.

جمع کثیری از ملت قرمزپوش مشنگ و جاودگر، چه اصیل و نیمه‌اصیل و بی‌اصالت جلوی در بزرگترین باغ وحش تازه تأسیس لندن ایستاده و منتظر همین جمله‌ی شروع افتتاحیه بودند!

- بلأخره شروع شد!
- می‌گن فقط تو لندن نیس، مثکه تو کل دنیا شعبه داره! یا شایدم قراره داشته باشه.
- بشنو و باور نکن! مگه می‌شه آخه؟ باغ وحشه‌ها، رستوران که نیس!
- هشتاد و دو درصد درآمد جهان می‌ره تو جیب یه درصد مردم. بخوای دقیق حساب کنی می‌بینی همچینم عجیب نی.
- باز کتاب خوندی تو؟

در این اثنا درهای بهشت درهای باغ وحش به روی آن‌ها گشوده شده و فرشتگان به آن‌ها خوش‌آمد گفتند و با اشتیاق هرچه تمام‌تر وارد شدند.
- می‌دونی، من هنوز تو بود اینم که چرا گفتن هر بازدید کننده‌ای که می‌خواد بیاد باس قرمز بپوشه، وگرنه اصن راش نمی‌دیم. فستیوالی چیزیه؟
- تو رو نمی‌دونم ولی یه حسی بم می‌گه با این کارشون می‌خوان ازمون سوء‌استفاده کنن. شایدم فیلم‌برداری‌ای چیزی باشه و آخرشم بخوان اسگلمون کنن و بگن برگردین خونه‌هاتون.
- می‌دونی، تو خیلی بدبینی! الکی در مورد چیزی که ندیدی و نمی‌دونی قضاوت نکن. حال منو هم داری می‌گیری با این حرفات‌ها!
- این دیگه چیه؟.. زمین زیر پام چرا داره می‌لرزه؟ زمین‌لرزه‌اس!؟هی.. هی.. زندگی، اینم از قدم خیرمونه دیگه!

و همینطور که جمعیت هیجان‌زده و بعضاً مرلین‌زده‌ی بازدیدکنندگان وارد می‌شدند، تکان‌تکان‌ها و لرزش‌های روی سطح زمین بیش‌تر و بیش‌تر می‌شد و سایه‌هایی سیاه از دورادور نمایان می‌شدند.
- توووف! نگفتم برنامه دارن واسمون؟
- آره گفتی. ولی خب گذشته‌ها گذشته دیگه!
- شعت! این گله‌ی گاو سیاه‌ها چیه دارن میان سمتمون؟ :
- حیوونن دیگه! تو باغ وحشیم مثلاً. سلام کن بهشون!

فلش‌‌بک-سه روز قبل-خونه‌ی گریمولد

هوهو! هوهو! پوق!

- عهه! ری! تو شاخات جغده.
- آااهااا.. آره. صبح پنجره رو باز کرده بودم به افق خیره شده بودم که یهو از تو افق یه جغد اومد بیرون و خواست از پنجره بره تو؛ خیلی بال زد! بال زد، بال زد، بال‌ زد ولی نتونست! تا این که بیهوش شد.
- خو بعدش چی شد؟
- دیگه بیدار نشد!
-
- هممم.. خب حالا بی‌خیال مونت. بیا ببینیم تو نامه‌اش چی نوشته.

و نعش جغد را از شاخ‌هایش جدا کرد و روی میز نهاد. نامه‌ی بسته به پای جغد را هم باز کرد و مشغول به خواندن شد.

نقل قول:

- هو! هو! هووووراااااا! هورا!
- عههه پروف! پروف! بیاد ببینید مونتـ...

با فرو شدن پاکت نامه در حلق ریموند، نیمه‌گوزن دیگر نتوانست جمله‌اش را تمام کند.

- دهه! ری! می‌فهمی داری چی‌چی می‌گی؟! اعلام این موضوع ینی باس با پروف یه صوبت مفصل داشته باشیم! چون سقف خرابه، لوله‌ها چکه می‌کنن، گوشه‌ی ردای پروف سوراخه، سر آستیناش رفته، بچه ویزلی‌هام لباس نو ندارن، گوجه گرونه، پیاز نداریم، هواپیمای عمو ریچارد باند فرود می‌خواد، شمشیر سرکادوگان کند شده، گربه‌ی پنی مریضه، عمو سیریش اجاقش کوره، چاه دسشویی پر شده، می‌فهمی اینا ینی چی!؟
-
- ینی بدبختی، ری! ینی ناکامی! ینی آرزوی خویشتن را به گور بردن! ینی به ماتحت بخت خود لگد زدن! ینی تف سر بالا! ینی.. ینی..
-
- هممم.. ولی دقت که می‌کنم من گزارشمو واسه بخش «حیات وحش، حیات طبیعی و حیات جادویی» جادویی فرستادم.. چرا جایزه‌ی کمدین برتر هفته رو بم دادن؟
- مونت، اینا رو ول کن. ذات قضیه مهمه! مهم اینه که ما پول رو بردیم!
- آها.. آره، خو بیا باغ وحش بزنیم!
- ها؟

پایان فلش‌بک

- هوووو! ایول! گاوا حسابی دارن کیف می‌کنن!
- منظورتون چیه خانوم مونتگومری؟
- عههه! فروشنده‌ی بلیط خلی هستیا! مگه نمی‌بینی خوشحالن؟ دارن می‌دوون سمت رنگ مورد علاقشون دیگه!
-

جوزفین در حالی که لبخند رضایتمندانه‌ای بر لب داشت و از اینکه بساط عشق و حال گاوها را فراهم کرده‌بود در پوست خود جا نمی‌شد، داخل دفتر مدیریتش رفت و در حالی که از طریق دوربینی که به مانیتور کامپیوترش وصل بود به واکنش‌ بازدید کنندگان خیره شده و از آنجایی که ورد مورد نظر را بلد نبود، بلندگو را روشن کرد.
- سلااااام! به باغ وحش طبیعی آبجی‌تون خوش اومدین! همونجور که مستحضرین، گفتم باغ وحش طبیعی. اون باغ وحشایی که تا حالا دیدین همشون مصنوعی بودن! از اون جایی که باغ وحشه، و نه قفس وحش، همونطور که مشاهده می‌کنین اینجا آزادی کامل برقراره و ما از اونایی‌اش نیسّیم که بخوایم حیوون طفلی زبون‌بسته رو بندازیم تو قفس. خلاصه این که.. حالشو ببرید!

حضار که کُپ کرده بودند روی از صدا برگردانده و به "باغ وحش" نگریستند.

آن‌سوی باغ وحش، گروه دیگری از بازدید کنندگانِ در حال بازدید و تماشا، خبر نداشتند که چه شده، چه بود و قرار است چه بشود. و مستقیماً در حال رفتن به سمت تله بودند.
- بابا چرا حیوونای اینجا تو قفس نیستن؟
- نمی‌دونم، بابا.
- بابا مگه حیوونا تو باغ وحش نباید تو قفس باشن؟
- چرا، ولی اینا پول نداشتن گمونم، نخریدن.
- بابا، چطور کسی که سازنده‌ی بزرگترین باغ وحش لندنه، پول خریدن قفسش رو نداره؟
- اینجور چیزا زیاده بابا. زندگی فراز و فرود زیاد داره. حالا بزرگ می‌شی می‌بینی.

بچه دیگر چیزی نگفت و در حالی که آب‌نبات توت‌فرنگی‌اش را می‌لیسید، سخت در اندیشه فرو رفت.

- بشتابید! دونه‌های همه مزه‌ی برتی‌بات! قلم‌پرهای قندی! پشمک اعلای حاج دامبل‌الله، حیوون‌های شکلاتی، فقط مخصوص باغ وحش بزرگ لندن! بدووین که دیگه آخرشه!

ملت بازدید کننده که کلاً به چیزهایی که "دیگر آخرش بود" علاقه داشتند، جیغ‌زنان و هوار کشان به سمت دکه‌ها و بوفه‌های باغ وحش حرکت نموده و هرچه در جیب داشتند، در جیب فروشنده‌ها ریختند.

- بابا چرا اینقد خم شدی؟
- زیر بار فشار مشکلات اقتصادیه باباجان، چه بخوای، چه نخوای وقتی بزرگ بشی می‌ندازن روی دوشت.
- بابا مطمئنی؟ آخه خیلی وقت نیست که یهو انقده دولا شدی‌ها.. تا چن دیقه پیش که صاف بودی بابا.
- خب آخه ما هم تا همین چند دیقه پیش یهو بار فشار مشکلات اقتصادی‌مون چند کیلو سنگین‌تر شد.
- عهه..

و آن "بار فشار مشکلت اقتصادی" تسترالی بود که نمی‌دیدند.

- ولی می‌دونی چیه، حس می‌کنم یکی رو پشتم سواره.
- اوهوم.. بابا منم یه کمی یه همچین حسی دارم. حس می‌کنم یکی داره پشت سرم نفس می‌کشه.

- آآآآآاای!

خون از محل تازه کنده‌ی شده‌ی گوش فوران کرده بود.
- بابا اون نفسی که پشت سرم بود آخر کارش رو کرد! من می‌دونستم که آخرش ار پشت بهم خنجر می‌زنه!
پدرِ خمیده از وزن تسترال روی دوشش در حالی که مات و مبهوت به گوشت کنده‌ شده‌ی پسرش که در هوا معلق بود خیره مانده بود، دیگر به آه و ناله‌های پسرش توجه نکرد.
چرا که جنبش و کودتای تسترال‌ها به اعتراض سال‌ها بارکشی و حمالی و فحش رکیک بودن شروع گشته بود.

کمی آن‌سوتر باغ وحش

- هی! هی! آهای آقا! خانوم! تا حالا فقیرترین موجودات جهان رو دیدین؟ می‌خواین ببینین؟ دنبالم بیاین!

حضار فضول و کنجکاو که می‌خواستند بدانند مسکین‌تر و فقیرتر از خودشان کدام موجودات‌اند به دنبال راهنما حرکت کردند.

- خب حالا همینجا بمونید تا فقیرترین موجودات جهان بیان و ببینینشون!

راهنما که وظیفه‌اش را انجام داده بود، دوید و آن پشت مشت‌ها گم و گور شد.
ملت نیز منتظر ماندند.
و منتظرماندند.

طولی نکشید که حضار آن‌جا با هجوم خیل میمون‌ها غارت شدند.

و آن سو تر، جوزفین.

- الو؟ اوهوم آره. گفتی اژدهاها رو میفرستی. خوبه. تا چند دیقه دیگه اینجان، نه؟


چند روز بعد

سرزمین سوخته‌ای به نام شهر لندن وجود داشت و به دنبال آن اوین انسان‌های لخت و عور دنیاو .. تعدادی دایناسور!

- رفت؟
- بدون شک رفت.
- دورغگو!

رکسان محکم تر خودشو بین موهاش پنهان کرد؛ چون توی اون اتاق سیاه و تاریک و خالی، جای امنی برای قایم شدن وجود نداشت؛ نه یه گلدون، نه یه شیشه عطر، نه موهای بلاتریکس، و نه حتی دیواری که بتونه توی ترکش خودشو پنهان کنه.

- رفت دیگه، چرا نمیای بیرون؟ بیا بیرون، یه کم با هم بازی کنیم.
- نمیام!

معمولا عادت نداشت جواب خودشو بده یا به حرف خودش گوش بده، خصوصا خود توی سرش، که وقتی میخواست یه مشنگ رو شکنجه بده یا دمپایی های ترسناک دستشویی رو به جرم ترسناک بودن خیس کنه، باهاش صحبت میکرد و سعی میکرد منعش کنه... اما این دفعه فرق داشت!

::فلش بک - ساعاتی قبل::

- نه تنها ماموریت انجام نمیدی، بلکه دل خانواده ما رو هم میشکنی؟...
- غلط کردیم ارباب.
- و خود حقیرت رو هم جمع می بندی؟ میدونیم باهات چیکار... گفتین چیکار کرده که ناراحت شدی دخترمون؟
- از پیتزا فس کرده پاپا! فسمیدی؟ فس کرده! :nagini:
- و با شما چیکار کرده مادر؟
- میوه نمیخوره توت فرنگی مامان. شده پوست و استخون.

لرد داشت با خودش فکر میکرد که رکسان رو بخاطر این کار بزرگی که کرده بود ببخشه، اما با دیدن چهره اشک آلود مروپ و چمدونی که روش نوشته بود "خانه سالمندان"، تصمیم گرفت تخفیفی در مجازاتش قائل شه.

- خب خالی، ما بهت یه فرصت میدیم. یه تنبیهی برات در نظر گرفتیم تا درس بزرگی بگیری. درس... خودشناسی. میفرستیمت به یه اتاق که باید تابلویی که خودت هستی رو پیدا کنی. دیگه وقتمون رو با توضیح اینکه هزاران تابلو اونجا هست و اتاق خیلی بزرگ و ترسناکه نگیر.

لرد چوبدستیش رو به سمت رکسان گرفت و رکسان غیب شد، در حالیکه تو این فکر بود که خود شناسی چه ربطی به کارهایی که کرده بود داره...

- در حکمت کارهایمان شک کرد؟ بذار پاش برسه به اینجا، میکشیمش.

::پایان فلش بک::

طبق صحبت های لرد، باید خودش رو از بین اون همه تابلو با قاب های گل گلی ترسناکی که دورش حلقه زده بودن، پیدا میکرد... ولی چطور؟
رکسان همچنان که لای موهاش چنبره زده بود، به فکر فرو رفت. فکر کرد و فکر کرد. باز هم فکر کرد. و باز هم فکر کرد... داشت از شدت فکر کردن خسته میشد که... یه فکری به ذهنش رسید!
قبل از اینکه ایده بی نظیرش رو عملی کنه، کمی به خودش و مغز ریونکلاییش افتخار کرد و با خودش فکر کرد که استعداد هاش داره توی هافلپاف هدر میره. بعد با نهایت غرور و بی جنبگی، صداشو صاف کرد و داد زد:
- کی منه؟
- من! من! من! من!...

رکسان خیلی وحشت کرد... همه اونا خودش بودن، همونقدر باهوش و بی جنبه! میدونست که فعلا قرار نیست از لای موهاش بیاد بیرون، پس همچنان که به راه حل بعدی فکر میکرد، با چوبدستی و موهاش، برای خودش یه بالشت بافت.

- اه، بابا بیا بیرون دیگه! تا کی میخوای خودتو لای اون موهای قرمز چندشت قایم کنی؟

از لای موهاش، نگاهی به گوینده این حرف کرد... مطمئنا اون خودش نبود. اون موهای قرمزشو خیلی دوست داشت، حتی بیشتر از غول غارنشین برای حیوون خونگی!

- باباجان، بیا و به محفل بپیوند، بیا و کنار خانواده حقیقیت باش.
- دامبلدور؟
- چیز... مثل این که اشتباه شده باباجان. داشتم میرفتم دفترم که از اینجا سر درآوردم، دیدم گیج شدی. میخوای به محفل بگروی و رستگار شی باباجان؟

رکسان خیلی دوست داشت هرچه سریعتر از شر این تابلوهای ترسناک خلاص شه، اما اون دختر باهوشی بود و به بعدش فکر کرد، به این که در این صورت اگه به دست لرد بیفته، چه چیزهای ترسناکتری رو باید تحمل کنه؛ مثلا به جای این اتاق، توی اتاقی گیر بیفته که پر از تیله باشه!

- نه ممنون پرو... دامبلدور.

دامبلدور که نا امیدی خاصی توی چهره ش بود، از تابلو خارج شد.

- خوب شد رفت، پیرمرد خرفت.

رکسان به تابلوی دیگه نگاه کرد؛ مشخصا اون هم خودش نبود. با وجود این که مرگخوار شده بود، اما بخاطر خانواده ش و احترامی که برای دامبلدور قائل بودن هم که شده، هیچوقت اون رو پیرمرد خرفت صدا نمی کرد.

- خب، تموم شد!

چوبدستیش رو کنارش گذاشت، خمیازه ای کشید و روی بالشتی که از جنس موهاش بود، دراز کشید و از لای موهاش، به تابلو ها نگاه کرد. تابلو ها با کنجکاوی تمام، در حالی که به شیشه تابلو چسبیده بودن، سعی میکردن از بین فاصله های نیم میکرو متری موهاش ببینن که چی تموم شده... همه به جز یه تابلو؛ تابلویی که با بی تفاوتی تمام، به ناخن هاش نگاه میکرد... این موجود بی تفاوت هم مسلما خودش نبود!...

-

تابلویی که از همه بهش نزدیک تر بود، جیغی کشید و خودشو گوشه تابلوش پنهان کرد. رکسان که حالا خواب از سرش پریده بود، موهاشو بیشتر کنار زد و به تابلو نگاه کرد.
- ترسیدی؟
- خیلی.
- واقعا ترسیدی؟
- واقعا واقعنی ترسیدم.

دوباره خمیازه کشید. این هم مطمئنا خودش نبود. رکسان، مگر در مواقع خاص، اعتراف نمیکرد که ترسیده و حتی اگه گندش در میومد، به یه "نمیترسم، فقط چندشم میشه" اکتفا میکرد.
درست توی همین لحظه، یکی از تابلو ها، از شدت کنجکاوی، اونقدر شیشه رو به قصد دیدن کاردستی رکسان هل داد که به زمین افتاد و صد تیکه شد...

- خطر رفع شد؟

رکسان از بین موهاش میدید که همه تابلوها، با عصبانیت به تابلوی دیگه نگاه میکنن؛ همون تابلویی که چند دقیقه پیش خالی بود، همون تابلویی که دامبلدور ازش خارج شده بود.
- تو کجا بودی؟
- من؟ من همینجا بودم. فقط چون تابلوها دایره ای قرار گرفته بودن، یه کوچولو تر... چندشم شده بود، گوشه تابلو کز کرده بودم. اما الان اصلا نگران نباشین، خطر رفعه!

رکسان دید که دیگه نمیترسه. نه از نقش گل گلی تابلو ها، و نه چند من اطرافش. از لای موهاش بیرون اومد.
- تو رکسانی؟ رکسان خالی؟
- من خالیم دیگه... من خالی، تابلو خالی...

رکسان خیلی خوشحال بود... بالاخره خودشو پیدا کرده بود!
تابلوهای دیگه هورا میکشیدن. اونا هم میدونستن خودشناسی چقدر با ارزشه...

- چرت نگو تسترال، بالاخره دیدیم چی بافته بود.

رکسان خیلی دختر خوب و خودشناسی بود... و اصلا به ضایع شدن راوی اهمیت نمیداد... و به سرعت به سمت تابلوش حرکت کرد و اون رو در بغل گرفت. در همین زمان، نور سفیدی شروع به درخشیدن کرد تا اون رو به خونه ببره، و نور سبزی که اومده بود تا...

- آواداکداورا!

سوژه: جایزه

بعد از یک روز و یک شب کاری سخت، بعد از یک اضافه کاری طولانی مدت و خسته کننده آرتور با چهره ای شاد به خانه ویزلی ها و آغوش گرم خانواده بازمیگشت. گویی که اصلا خستگی در وجودش نیست و همونطور که دامبلدور همیشه میگفت، نور امید، در تاریک ترین لحظه ها خودش رو نشون میده. بالاخره پس از سال ها، وزارت سحر و جادو، فرد شایسته وزارتخانه رو انتخاب کرد و مبلغی رو به اون شخص هدیه داد. آرتور پیش خودش قبول داشت که لایق برگزیده شدنه ولی هرگز فکرش رو هم نمی کرد که حق به حق دار برسه و انتخاب بشه. فردا روز تحویل جایزه‌اش بود.
به طرز عجیبی، حداقل برای آرتور، وزیر سحر و جادو، در جمع تمام کارکنان وزارتخانه، اسم ویزلی بزرگ رو صدا کرده بود و جایزه لایق ترین فرد وزارتخانه رو بهش اهدا کرده بود. بلاخره تلاش هایش دیده شده بود و مزد زحماتش رو میگرفت! آرتور خوشحال بود. آرتور در پوست خودش نمی گنجید. بعد از تمام این سال ها، حالا از ته دل می خندید بود و شلنگ تخته میزد. اما این خوشی، زیاد دوام نداشت و طولی نکشید که آرتور، دوباره ناامید و خسته به خانه ویزلی ها برگشت، اما اینبار اون قدر ناامید بود که حتی چهره اش هم نشون میداد.

آرتور جعبه جایزه که توسط روبانی، تزیین شده بود رو باز کرده بود. کیسه ای داخل جعبه بود. کیسه رو برداشته و باز کرده بود و تنها چند گالیون ناقابل داخلش پیدا کرده بود که مقدارشحتی از حقوق ماهیانه اش هم کمتر بود! آرتور دست از پا درازتر به خانه ویزلی ها برگشت. مالی سرگرم خانه داری و سر و کله زدن با بقیه ویزلی ها بود و سعی میکرد کمی جو خانه رو آروم تر کنه. البته مطابق معمول هیچکس به حرفش گوش نمیداد و هرکس کار خودش رو میکرد. توی اون شلوغی که تسترال می زد و هیپوگریف می رقصید، هیچکس متوجه بی حالی آرتور نشده بود. ویزلی ها با دیدنش، فقط سلامی میکردن و میرفتن پی شلوغ کاری هاشون. مالی در حالی که همچنان صدایش رو روی سرش گذاشته بود و سر بقیه ویزلی ها غر میزد، کیف چرمی پاره پوره و کلاه و کت آرتور رو ازش گرفت و درباره شام ازش پرسید:
-امان از این وروجک ها! حسابی سرم شلوغه. کلی کار دارم که باید انجام بدم و سر و صدای این بچه ها اجازه نمیده روی کارم تمرکز کنم. راستی... بگو ببینم برای شام چی دوست داری؟

آرتور با همون چهره بی حال و آویزونش جواب مالی رو داد.
-فرقی نمیکنه عزیزم. هرچی که واست راحت تره درست کن.

مالی لبخندی زد و وسایل آرتور رو قبل از اینکه توسط بچه های ویزلی پاره پوره یا تبدیل به کاردستی بشه، به اتاقش برد. آرتور روی مبل نشست و به بسته ای که در دستش بود نگاه کرد. نگاهش به بقیه اعضای خونه افتاد و تو فکر فرو رفت. پولی که به عنوان پاداش به آرتور داده شده بود ناچیز بود، ولی شاید خریدن چند تا وسیله ارزون قیمت برای هرکدوم از اعضای خانواده، میتونست کمی اون ها رو سر به راه تر کنه. آرتور توی فکر بود که ناگهان تیر و ترقه ای از جلوی صورتش رد شد و رشته افکارش رو پاره کرد. آرتور سرش رو برگردوند و به دوقلوهای ویزلی نگاه کرد.
-از فکر بیا بیرون پدر!
-دنیای واقعی این بیرونه پدر من. یکم شاد باش.

جرج و فرد این رو گفتن و از جلوی چشمای آرتور دور شدن تا افسونی از چوبدستی آرتور به ما تحتشون برخورد نکنه. این بار آرتور به فکر عمیق تر و جدیدی فرو رفت... پس چوبدستیش رو غلاف کرد و مرزهای شخصیتش رو با لبخندی پلید که چهره کک مکیش رو قرمزتر از حالت عادی میکرد، جا به جا کرد.
-شاید بهتره کادوهاشون یکم ترسناک باشه.

آرتور این رو گفت، به اتاقش رفت، و شروع کرد به لیست کردن ترس های اعضای حاضر خانواده ش...

یک ساعت بعد-کوچه ناکترن

آرتور در کوچه ناکترن، درحالی که کاغذی در دست داشت، با ترس قدم میزد و از جلوی مغازه های مخوف جور واجوری عبور میکرد. سر آخر مغازه ای رو پیدا کرد که در آن، به طور غیر قانونی، موجودات جادویی به فروش میرسیدند. آرتور وارد مغازه شد و نگاهی به اطرافش انداخت. ناگهان صدایی از بین قفسه ها، توجه آرتور رو جلب کرد.
-وجود تو را، ناامیدی فرا گرفته.

آرتور به آرامی به سمت قفسه قدم برداشت.
-تو از شر این موج های خشمگین زندگی، خلاص نخواهی شد... مگر به کمک من.

آرتور به پشت قفسه نگاهی انداخت و موجودی چهار دست و پا رو که در قفسی، در تاریکترین نقطه مغازه وجود داشت، دید.
-به کمک تو؟!
-من... میتوانم تو را از تمامی این سختی ها نجات دهم.
-تو کی هستی؟

در همین لحظه، صدای فریاد فروشنده، حواس آرتور رو از چشم های آن موجود پرت کرد.
-اینجا چیکار میکنی؟

آرتور از جاش پرید و به فروشنده نگاه کرد.
-هیچی... هیچی... من فقط اومدم...
-به اون موجودات نزدیک نشو. میتونن تسخیرت کنن و اون موقع مجبوری تا آخر عمرت توی یه قفس تنگ، توی آشغال دونی من زندگی کنی.
-خیلی خب... آروم باش... من فقط دنبال یه موجود میگردم.
فروشنده که معلوم بود مدتها مشتری نداشته، به آرتور خیره شد.
-چه نوع موجودی؟
-یه بوگارت.
-هووم... بوگارت ها سخت پیدا میشن. قیمت بالایی هم دارن.
-من فقط ششصد گالیون دارم.

فروشنده پوزخندی زد و دوباره چهره جدی به خود گرفت.
-ششصد گالیون؟ تو فکر میکنی با ششصد گالیون میتونی یه بوگارت داشته باشی؟ هر بوگارت، حداقل هشت هزار گالیون می ارزه.

آرتور نگاهی به سکه هاش انداخت و فکری به ذهنش رسید. در راستای تغییر مرز های شخصیتیش، تمام سعیش رو کرد تا با موهای قرمز، صورت کک مکی و البته ترسیده ش، نگاه ترسناکی به فروشنده بندازه.
-ارباب لطف کردن و ششصد سکه برات فرستادن تا در قبالش یک بوگارت مسخره رو بهشون بفروشی.

فروشنده نگاهی به سر تا پای آرتور انداخت.
-ارباب؟ کدوم ارباب؟
-مطمئنم نمیخوای اسمش رو بشنوی.

فروشنده آب دهنش رو قورت داد و منتظر موند تا آرتور ادامه حرفش رو بزنه.
-ارباب...

آرتور صداش رو پایین آورد، صورتش رو به گوش های فروشنده نزدیک کرد و توی گوش فروشنده گفت:
-... اسمشو... چیز یعنی... لرد سیاه...

فروشنده به خیال اینکه هیچ شخص عادی غیر مرگخواری لرد ولدمورت رو لرد سیاه صدا نمیکنه، با شنیدن این کلمه ترسید و در حالی که سعی میکرد شلوار زرد شده ش مشخص نباشه، از جلوی آرتور دور شد و چند دقیقه بعد با شلوار قهوه ای رنگ و یه جعبه توی دستش برگشت و زانو زد.
-خواهش میکنم... من از شما عذر خواهی میکنم که جسارت کردم.
-به خاطر این توهینی که به ارباب کردی، باید جنازت رو به جای بوگارت براشون میبردم، ولی از اونجایی که ارباب بخشنده هستن...

آرتور بی سر و صدا پوزخندی زد.
-نصف این گالیون ها رو بهت میدم و این از لطف . البته... نصف این گالیون ها، در قبال پنج جعبه دیگه.

فروشنده ابتدا جا خورد.
-پنج جعبه؟!
-این به خاطر توهینی بود که به ارباب کردی. حالا تا نظرم عوض نشده، فورا پنج جعبه دیگه برام بیار.

فروشنده به سرعت پنج جعبه دیگه برای آرتور آورد و در مقابل آرتور ایستاد. مرد بینوا از ترس، سرش رو پایین انداخته بود و هیچی نمیگفت، فقط منتظر بود که آرتور از مغازه خارج شه. بالاخره آرتور، جوری که ضایع نشه، از مغازه خارج شد و در حالی که با دست، جلوی دهن و خنده اش رو گرفته بود، فلنگ رو بست و وارد کوچه ای خلوت شد. در تمام جعبه ها رو باز کرد و بوگارت ها رو بیرون آورد و تا قبل از اینکه بوگارت ها، به شکل ترس آرتور در بیان، همه اون ها رو داخل یکی از جعبه ها جا داد و در اون رو محکم کرد. وقتی هم بوگارت ها به خاطر تنگی جا شروع کردن به غر زدن، یه ضربه محکم به جعبه زد تا نشون بده رئیس کیه. عجب رئیسی شده بود آرتور!

ساعت نه شب-خانه ویزلی ها

آرتور، مالی و باقی ویزلی ها، سر میز شام نشسته بودن که آرتور با خوردن تکه دوم گوشتِ پیاز مالی شده، سر صحبت رو باز کرد.
-تا یادم نرفته... نیم ساعت بعد از شام، همگی توی پذیرایی جمع شید. کار واجبی باهاتون دارم.
-کار واجب؟ این موقع شب چه چیز مهمی رو میخوای بهمون بگی.
-بعد از شام، همتون متوجه میشید.

مالی نگاهی متعجب به بقیه ویزلی ها کرد و به غذا خوردنش ادامه داد. همه ویزلی ها شام رو خوردن و ظرف ها با یک حرکت چوبدستی مالی، جمع شدن و توی ظرفشویی قرار گرفتن تا شسته بشن. همگی توی پذیرایی کوچک خانه ویزلی ها، دور آرتور که روی مبل نشسته بود، جمع شدن.
-بهتون گفتم نیم ساعت بعد از غذا.
-زودتر بگو چیشده پدر. واقعا میخوایم بدونیم قضیه از چه قراره.

تمام ویزلی ها با حرف پرسی هم صدا شدن و آرتور، به اجبار از جاش بلند شد.
-خیلی خب... حالا که اصرار دارید، چند لحظه ای صبر کنید تا برگردم.
ویزلی ها:

آرتور از خانه خارج شد، به انبارش رفت و جعبه ای که بسته بندیش کرده بود رو با خودش برد. ثانیه ای بعد، آرتور وارد پذیرایی شد و جعبه کادو پیچ شده رو روی میز قرار داد.
-نمیدونم از قضیه با خبرید یا نه. ولی دیروز توی وزارتخونه، به عنوان کارمند لایق انتخاب شدم و امروز جناب وزیر، جایزه ای رو برای قدر دانی از زحمات چندین ساله ام، بهم اهدا کردن.
-واقعا؟
-باورم نمیشه.

آرتور به جعبه اشاره کرد و ادامه داد.
-تصمیم گرفتم با مبلغی که وزارتخونه بهم داد، هدیه ای برای هرکدومتون بگیرم. البته حیف که بیل، چارلی و هری حضور ندارن... و منتظر چی هستید؟ بازش کنید.

آرتور این رو گفت و چند قدمی به عقب رفت تا از بوگارت ها دور باشه. و بعد خیلی آروم در حالی که نخودی میخندید، به سمت در اتاق رفت و آماده فرار شد. ویزلی ها انقدر حواسشون به جعبه بود که متوجه این حرکت آرتور نشدن.
مالی بسته بندی رو باز کرد و نگاهی به جعبه انداخت. جورج و فرد نگاهی به هم کردن و با حالت تمسخر، همزمان گفتن:
-شاید واسمون دستبند خریده.
در ادامه حرف دوقلوها، جینی گفت:
-یا شاید هم گردنبند.
-مطمئنم که رون با یکی از اون گردنبند های مسخره، حسابی جذاب میشه.
-دهنتو ببند فرد.
-خیلی خب... ساکت باشید. میخوام بازش کنم.

مالی این رو گفت و در جعبه رو باز کرد. با باز شدن جعبه، هر شش بوگارت بیرون پریدن و جلوی هر ویزلی، به شکل بزرگترین ترسش ظاهر شدن. بوگارتی که جلوی رون ظاهر شد، به شکل یک عنکبوت بزرگ درومد و دنبال رون گذاشت. رون که حاضر بود ده تا گردنبند بندازه ولی یک لحظه با اون عنکبوت توی یک اتاق نباشه، از پنجره‌ی اتاق از دو طبقه بیرون پرید. بوگارت های دوم و سوم که جلوی جورج و فرد بودن، به شکل یک گوش بریده‌ی خونی بزرگ دست و پا دار و دوقلوهای ویزلی که بهم چسبیدن و حالتی زامبی وار دارن، در اومدن و مثل عنکبوتی که دنبال رون گذاشته بود، دنبال دوقلو ها گذاشتن.

بوگارت چهارم که شبیه به دکتر های سنت مانگو ظاهر شده بود، درحالی که یکی از این کت برعکس های شفاخانه های روانی در دست داشت، به سمت پرسی میرفت تا اون رو کادو پیچ کنه و با خودش به سنت مانگو ببره.پرسی، که داشت از شدت ترس از نوک انگشتاش تا نوک موهاش به رنگ زرد در می اومد، با تمام سرعت از صحنه خارج شد. بوگارت پنجم، به شکل صحنه خاک بر سری که رون به هنگام از بین بردن قاب آویز دیده بود، با شرکت هری پاتر و هرمیون گرنجر، به عنوان بازیگران اصلی، جلوی جینی ظاهر شد؛ و بوگارت آخر که در مقابل مالی قرار گرفته بود، ساعت خانه ویزلی ها رو نشون میداد که عقربه ی مربوط به موقعیت آرتور، کشور تایلند رو نشون میداد.

همه ویزلی ها، یا در حال فرار بودن و یا خشکشون زده بود. به جز آرتور که روی زمین پهن شده بود و داشت از خنده، ریسه میرفت. مالی که علاوه بر ترس، حسابی جوش هم آورده بود، چوبدستیش رو بیرون کشید و با حرکتی تمام بوگارت ها رو داخل جعبه برگردوند. حالا سر و صدا و جیغ و داد های ویزلی ها تموم شده بود، در سکوت ایجاد شده، فقط صدای خنده های گوش خراش آرتور بود که به گوش میرسید. مالی، به آرامی به سمت آرتور رفت و بالا سرش ایستاد و با حرص بهش خیره شد.
-خیلی داره بهت خوش می گذره گویا.
-جون مالی هر چی بگی، بازم کاملاً ارزشش رو داشت.

مالی چیزی نگفت و در عوض اولین لگد رو زیر دل آرتور زد!
-آآاااااااااااااااااااا!
-یه درسی بهت بدم که دیگه هوس نکنی...
-آآآآآااااااااااااااااخخخ!
-...با هیچ احدی شوخی کنی!
-آی ددم... غلط کردم...!

مالی همچنان آرتور رو به مشت و لگد و افسون های چوبدستیش بسته بود و بقیه ویزلی ها که از شوک خارج شده بودن، کم کم داشتن به حالت عصبانی و کبود شده مالی و آرتوری که داشت مورد عنایت قرار میگرفت، میخندیدن. البته هیچکس توجه نکرد که مالی فقط بوگارت هارو به داخل جعبه برگردوند... ولی در جعبه رو نبست. و بوگارت ها خیلی آروم از توی جعبه خارج شدن و یواشکی رفتن توی قسمتای مختلف خونه تا لحظات جالب و غم انگیزی رو در آینده برای خاندان ویزلی تدارک ببینن.

وزیر اسلیترین

vs

سوژه: نقاشی

سدریک به زحمت چشمانش را باز کرد و با خواب‌آلودگی کش و قوسی به بدنش داد. پس از چندین ساعت خوابِ طولانی روی زمین سفت و سخت، مفصل‌هایش خشک شده بودند و اصلا احساس راحتی نمی‌کرد.

پس از گذشت زمانی نسبتا طولانی و بعد از این که بطور کامل هوشیاری‌اش را بدست آورد، با تعجب به اتاقِ ناآشنایی که درونش بود، خیره شد.
اتاق کوچکی بود با دیوارهایی به رنگ سفید که تابلوهای نقاشی متعددی از آنها آویخته بودند. اتاق، به غیر از آن تابلوهای روی دیوار، اثاثیه‌ی دیگری نداشت و همچنین فاقد هرگونه در و پنجره‌ای بود.

چیزی که سدریک را به وحشت و تعجب وا می‌داشت، تعدادِ زیاد و غیرعادی تابلوها نبود؛ بلکه دیدنِ تصویر خودش بر روی تمامیِ آنها بود که از درون قابِ تابلو، برایش دست تکان می‌دادند.

هیچ ایده‌ای نداشت که چرا وقتی خواب بوده، او را به اتاقی که تمام دیوارهایش با تابلوهای نقاشی خودش پر شده بود، آورده بودند.

با دستپاچگی از جایش بلند شد و درست در همان لحظه، نامه‌ای را دید که کنارش بر زمین افتاده بود. نامه را باز کرد و خواند:

با سلام.
بدینوسیله به اطلاع شما می‌رسانم که تنها راه نجات شما و خروجتان از این اتاق، به شرح ذیل می‌باشد:
از بین تابلوهای نقاشیِ موجود بر دیوارها، تنها یک تابلو دیده می‌شود که بطور کامل متعلق به شما و نشان‌دهنده‌ی دقیق شخصیت شما می‌باشد. آن تابلو را پیدا کرده و سپس در دست بگیرید. خواهید دید که دری ظاهر شده و شما بوسیله آن در از اتاق خارج خواهید شد.
نجات خوبی را برایتان آرزومندیم.

نامه را پشت و رو کرد، بلکه چیز دیگری بیابد؛ اما پشت کاغذ کاملا خالی بود. چیز دیگری جز همان متن بر روی نامه دیده نمی‌شد. نه فرستنده‌ی نامه مشخص بود و نه انگیزه‌ی فردی که او را به آن اتاق آورده‌ بود.

پس از گذشت دقایقی نه چندان کوتاه، نامه را کنار گذاشت و تصمیم گرفت تنها راه نجاتش را در پیش بگیرد. چاره‌ی دیگری نداشت.

از جایش بلند شد و به سمت اولین تابلوی مقابلش رفت و در نیم متری‌اش ایستاد. سدریکِ درون تابلو با لبخندی مصنوعی برایش دست تکان داد. چهره‌ی سدریک تابلو، با چهره‌ی خودش هیچ سازگاری نداشت؛ بینی بزرگ و پهن، موهایی بلند و طلایی رنگ و چشمانی سبز که از درون تابلو به او خیره شده بود. کوچک‌ترین شباهتی به خودش نداشت و غیرممکن بود که تابلوی اصلی‌اش باشد. بنابراین آن را از روی دیوار برداشت و زیر پایش بر روی زمین گذاشت.

به تابلوی کناری نگاهی انداخت که ناگهان با صدایی که از آن بلند شد، از جا پرید.
- هی... مرتیکه تسترال! به چی نگاه می‌کنی؟ آدم ندیدی؟

سدریک با تعجب به نمونه‌ی خودش در تابلو که با عصبانیت دستش را در هوا تکان می‌داد و فریاد می‌زد، زل زد. اصلا و ابدا امکان نداشت که آن تابلو، نقاشیِ اصلی و حقیقی‌اش باشد؛ او هرگز چنین رفتاری نداشت. بنابراین دستانش را جلو برد تا تابلو را برداشته و بر روی زمین بگذارد.

- چی‌ کار داری می‌کنی؟ دست به قاب من بزنی دستتو از جا در میارم! برو عقب، جلوتر نیا! تسترال زبون‌نفهم مگه نمی‌گم...
اما سدریک به ادامه حرف‌هایش گوش نداد و با یک حرکت، تابلویش را بر زمین گذاشت.

سپس به سمت سومین تابلو رفت. این یکی شباهت بیشتری به خودش داشت. همان چشم‌ها، همان لبخند و همان صورت از درون تابلو به او نگاه می‌کرد. اما ایرادی کوچک در کار بود، و آن هم این بود که سدریکِ نقاشی، بی‌اندازه چاق بود. اندامش کوچک‌ترین شباهتی به اندام عالی خودش نداشت. بنابراین این تابلو نیز رد شد و مانند دو تابلوی قبل، بر زمین قرار گرفت.

کم کم ناامیدی دروجودش پدیدار می‌شد. تابلوی چهارم درست مقابلش بود و سدریکی که از لحاظ ظاهری کوچک‌ترین تفاوتی با خودش نداشت، با لبخندی ملیح به او نگاه می‌کرد. کورسوی امید درونش روشن شد. با خوشحالی از این که ممکن است بالاخره تابلوی موردنظرش را پیدا کرده باشد، شروع به بررسی آن کرد.

- سلامی به لطافتِ گل‌های زیبای بهاری، ای سدریک! با کمال خرسندی، بسیار مفتخرم که به اطلاعت برسانم که من تابلوی تو به شمار می‌روم؛ درست است؟
- من اینجوری حرف می‌زنم؟ فکر نکنم تو هم تابلوی من باشی.
- چرا، ایمان داشته باش که من دقیقا همان تابلوی تو هستم. دست رد به سینه‌ام نزن. روحیه‌ی لطیف و شکننده‌ی من طاقت دوری‌ات را ندارد!...

سدریک مات و متحیر به نقاشی زل زده بود. محال بود که تابلویش این باشد.

-... بیا و در حق من برادری کن و نگذار اشک‌های همچون مرواریدم از چشمانِ مشکی‌ام پایین بلغزند. بیا و من را بردار و در دستان پرمهرت بگذار تا با هم این دنیا را از آنچه که هست، زیباتر کنیم! من بدون تو هرگز نمی‌توانم این زندگی را ادامه دهم؛ من بدون تو هیچ ارزشی نخواهم داشت!

سدریک بدون هیچ حرفی و بی آن که کوچک‌ترین تردیدی به دلش راه بدهد، تابلو را بی‌توجه به ناله‌های سدریکِ درونش بر زمین گذاشت.

چندین تابلوی دیگر نیز پس از بررسی، رد شده و از دیوار پایین آورده شدند. درون یکی از تابلوها، سدریکی وجود داشت که به شدت از خواب و خوابیدن متنفر بود؛ این یکی را در همان ثانیه اول و بلافاصله پس از آن که تنفرش از خواب را اعلام کرد، پایین آورد. زیرا به هیچ عنوان با روحیه‌ی خسته و خواب‌دوستِ خودش سازگاری نداشت.
تابلویی دیگر نیز سدریکی عاشق ورزش و تحرک داشت که این صفت هم متناسب با صفات او نبود.
دیگری دارای قابی مزین به طرح‌ها و نقش‌های محفلی بود و در فضای پشتش ققنوس‌‌های بی‌شماری درحال رفت و آمد بودند. سدریکِ درونش نیز با ردایی سفید و روشن و چهره‌ای آرام و مهربان، از قدرت بی‌اندازه‌ی عشق سخن می‌گفت و اطرافیانش را به سوی مهربانی و عشق‌ورزی به یکدیگر دعوت می‌کرد. این تابلو هم ثانیه‌ای بیش بر روی دیوار دوام نیاورد و بلافاصله توسط سدریک که از شدت روشناییِ تابلو چشمانش را بسته بود، پایین آورده شد.

دیگر واقعا ناامید شده بود. تابلوهای زیادی را بررسی کرده بود اما هیچ کدام تابلوی اصلی و حقیقی‌اش نبودند. هر کدام به نحوی با خودِ واقعی‌اش تفاوت داشت.

با ناراحتی گوشه‌ی اتاق نشست و سرش را میان دستانش گرفت. حتی نمی‌دانست برای چه او را به آن اتاق آورده بودند. نمی‌دانست اصلا تابلوی اصلی‌اش در آن اتاق بود یا فقط می‌خواستند او را بازی دهند. در همین فکرها بود که با صدای خواب‌آلود و خسته‌ای از جا پرید.
- ببخشید؟ آقای محترم؟

به روبه‌رویش نگاه کرد و به شدت جا خورد؛ گویی درون آینه نگاه می‌کرد. سدریکی بی‌نهایت شبیه به خودش که هنوز نشانه‌های خواب درون چشمان خاکستری‌اش دیده می‌شد، از درون قاب تابلویش به او زل زده بود.

- داشتم خواب می‌دیدم که با سر و صداهات بیدارم کردی و بالشم افتاد پایین. می‌شه لطفا بهم بدیش؟

پایین را نگاه کرد. بالش کوچکی درست زیر تابلو بر زمین افتاده بود. بالش را برداشت و نگاه کرد. درست مانند بالشِ محبوب خودش بود؛ همان اندازه نرم و همان‌طور دلنشین. کورسوی امیدی در دلش روشن شد. درحالی که لبخند می‌زد، بالش را به سدریک تابلو داد.

- آخ دستت درد نکنه. بدون بالشم خوابم نمی‌بره. راستی تو چرا انقدر ناراحتی؟ چیزی شده؟

تا الان که رفتار سدریکِ نقاشی درست مانند خودش بود. هنوز هیچ تفاوتی دیده نمی‌شد.

- چیز خاصی نشده. فقط توی این اتاق گیر افتادم.
- خب اشکالی نداره. اگه دوست داری و خسته‌ای، می‌تونی بیای تو تابلو کنار من و با هم بخوابیم. اینجا به اندازه کافی جا هست!

به رفتارِ سدریکِ تابلو بیشتر دقت کرد. درست همانند خودش مهربان و دلسوز بود. چهره‌ی گل‌انداخته و لبخند مهربانش، نشان از حقیقی بودنش می‌دادند. ساعد دست چپش نیز به علامت سیاه و زیبایی مزین شده بود. همه چیز همان‌طور که باید می‌بود، دیده می‌شد.

سدریکِ نقاشی با لبخندی در کنج لبش منتظر بود. در یک آن تصمیمش را گرفت. به آرامی وارد تابلو شد و سرش را درست کنار سر سدریک نقاشی، روی بالش گذاشت. حس دلنشینی در سرتاسر وجودش دوید. گویی در اتاق آرام خودش خوابیده بود.

بالاخره تابلوی اصلی و حقیقی‌اش را پیدا کرده بود و می‌توانست با برداشتن و در دست گرفتنش، از اتاق خارج شود و نجات یابد؛ اما جایش بی‌اندازه راحت بود. آنقدر از در کنارِ سدریکِ نقاشی بودن احساس امنیت و خرسندی می‌کرد که دلش نمی‌آمد از درون تابلو خارج شود. چشمانش را بست و همانجا ماند. تصمیم نداشت آرامشش را بر هم بزند و به دنیای ناامن و نامتعادلِ بیرون برگردد. اندکی بعد، صدای خروپف سدریکِ کنارش، گوشش را پر کرد. آرام‌ترین و دلنشین‌ترین صدایی که می‌توانست تا ابد به آن گوش دهد.

سوژه: نقاشی!


-چقدر کمالات! عجب هلویی! از اون پوست نرم و پرز دارش گرفته تا اون سرخی گلگونش همش علاقیات خاص برانگیزه که!

مروپ با تعجب به هلویی که در دستش از شرم سرخ و سرخ تر می شد و خودش را جمع و جور می کرد، نگاه کرد.
-آره، ولی واقعا نیازه اینطوری نگاهش کنی؟ داری با نگاهات می خوریش!

هنوز آب از لب و لوچه نقاشی درون تابلو آویزان بود به طوری که بخش هایی از از تابلو بخاطر بزاق دهان خیس شده و اثر هنری در شرف نابودی بود.
-کمالات خاص خونم پایین اومده! به جون شما اون هلوی جیگر رو بهم ندین قهر می کنم میرم خونه سالمندان!

مروپ، هلوی بی نوا را در دستان نقاشی گذاشت. نقاشی بلافاصله قمه ای را از جیب دامنش در آورد و به سمت میوه لرزان گرفت.

-صبر کن ببینم. من که با قمه میوه نمی خورم.

فلش بک به یک ساعت قبل

-آهای...کور شدم!

پرژکتوری دقیقا در فاصله چند متری او که دست و پا بسته بر روی صندلی نشسته بود، روشن شد. فردی از پشت نور به او چشم دوخته بود اما پلک زدن های مداوم هیچ فایده ای در کاهش شدت نور و سرانجام تشخیص فرد نداشت.

-مروپ گانت...شما بخاطر جنایات عظیم خود در حق بشریت اینجایین.
-جنایات؟!
-افساد فی التغدیه و محاربه با فست فود. ترویج میوه خواری و منحرف کردن جوانان همبرگری به سمت باقالی پلو با موز! حالا که اتهامات خودتونو شنیدین وقتشه بازی رو شروع کنیم.

مروپ که همچنان با نور پرژکتور درگیر بود، آب دهانش را قورت داد.
-نمیشه اول برم زیر غذامو خاموش کنم بعد بازی کنیم؟ ته می گیره ها!
-اول بازی.

از لحن جدی فرد مرموز مشخص بود که بازی دل انگیزی در انتظار مروپ نبود.
-تعدادی تابلوی نقاشی توی این بازیه که فقط یکیش تابلوی خودته. باید تابلوی خودتو از بین این تابلو ها پیدا کنی.
-و اگر نتونم پیداش کنم؟
-توی اقیانوسی از پیتزا و ساندویچ های چرب و انواع سس های دست ساز و نوشابه های گاز دار غرق میشی و دیگه هیچ وقت نمیتونی بری خانه سالمندان!
-نه. این مجازات ها خیلی ناعادلانست. پس انسانیت کجا رفته؟!

فرد دوباره خنده ای شیطانی سر داد.
-خب دیگه...بازی رو شروع می کنیم.
-
- حالا چرا نمی ری سمت تابلو ها؟

قرچ قرررچ قررررررچ

-چرا داری اینطوری با صندلی خودتو رو زمین می کشی؟ خب پاشو عین آدم برو سمت تابلو ها دیگه.
-نمیدونم...بذار فکر کنم...شاید برای فضاسازی بیشتر دست و پام رو بستی به صندلی، گروگان گیر مامان!

مروپ آهی از سر ناامیدی کشید.

-آخ یادم رفت که. فقط حواست باشه که فکر فرار به سرت نزنه چون هیچ راه فراری نیست.

لحظاتی بعد مروپ به سمت اولین تابلو رفت. فردی با دامن چین چینی که در دکه ای ایستاده بود و ابرویش را بالا بالا می انداخت بر رویش نقاشی شده بود.

پایان فلش بک

مروپ دستش را داخل تابلو برد و هلویش را پس گرفت.
-رودولف؟ دامن اصلا بهت نمیاد فرزندم!
-عع لو رفتم؟! حالا نمیشه فکر کنید لو نرفتم و اون هلوی باکمالات رو بهم پس بدین؟ یا اصلا تفاوت سنی ملاک نیستا! مهم علاقه خاص من به شما...

همین که مروپ از تابلوی رودولف فاصله گرفت صدایی از تابلویی در پشت سرش شنید.
-اونو ولش کن گَدایه...هلو رو بده من می خورم با دندان! خداوکیلی نخورید این فست فودارو!

مروپ برگشت و به تابلوی پشت سرش نگاه کرد. تابلو خالی بود!
به سرعت پا به فرار گذاشت و از آن دو تابلوی خطرناک دور شد.

-مادری هستیم دلسوز و فداکار که با دیدن میوه ها در پوستمان نمی گنجیم و برای فرار از میوه خوردن، خودمان را به خواب نمی زنیم. در خواب هایمان کابوس میوه نمی بینیم و به خانه سالمندان متواری نمی شویم.

لحن صحبت ها برای مروپ بسیار آشنا بود. فقط یک راه برای فهمیدن وجود داشت.
-پس مروپ مامان میوه هم زیاد می خوره. بذار این پرتقالو براش پوست بکنم.

نقاشی به سرعت به گوشه سمت چپی تابلو پناه برد و کلاه گیسش از سرش افتاد.
-با مهارت فراوان در حال ایفای نقش مادرمان بودیم که مچ ما گرفته شد. مادر جان اون پرتقال را از تابلوی ما دور کنید. ممکن است آبش ریخته و ما را که اثر هنری گران بهایی هستیم کثیف کند.
-عزیز مامان حالا اگر پیتزا دستم بود و پنیر پیتزا روی تابلوت می ریخت کلی هم استقبال می کردی نه؟
-ما...
-پیتزا که به صورت سه ضلعی هست از نماد های فراماسونری به حساب میاد. تا حالا دیدین پنیر پیتزا چه کشی میاد؟ بله! پیتزاهارو فراماسونر ها ساختن تا پنیر پیتزا توی حلق ما کش بیاد و ما رو خفه کنه. خمیر پیتزا رو دیدین؟ اونم توی معده تون منفجر میشه و معده تونو سرویس می کنه و به فنا میرین. خدایاااا بسه دیگه. آقا خسته شدیم دیگه!

لرد نگاهی به تابلوی کناری اش انداخت.
-خودمان را شکر که از پاسخگویی نجات پیدا کردیم. ممنونیم!
-سر بی موی شما هم از نمادهای فراماسونریه حتی! وایسا ببینم...دماغ هم که ندارین! اینم فراماسونریه. اصلا همه چیز و همه جا فراماسونریه. من، شما، اون تابلویی که اون پشت مشتا دستش تو دماغشه، این کاشی های سه ضلعی اون سقف شش ضلعی...

مروپ دو شاخه تابلو را از برق کشید.
این یکی مطمئنا او نبود!

اما کدام تابلو دستش در دماغش بود؟

به سمت تابلویی که "اون پشت مشتا" بود رفت. دماغ نقاشی از هفتاد جا شکسته بود و عینکی هلالی شکل بر روی آن قرار داده شده بود.

-دستت تو دماغت بود؟
-به من پیرزن میخوره دستم تو دماغم باشه مامان جان؟ یکم به من اعتماد کامل داشته باش.

مروپ با اعتماد میانه خوبی نداشت.
-اعتماد؟!
-اعتماد خیلی لغت با ارزشیه فرزندم. باید هر بار که به زبون میاریش دو قطره اشک از چشمات بچکه! اعتماد به همه چیز مهمه. حتی به قاتل بالفعلی هم که پشتت وایساده و داره خنجر رو تو کمرت فرو می کنه اعتماد داشته باش‌ و برگرد و لبخند ژکوندی برای دلگرمی تحویلش بده و با عشق ازش تشکر کن.

مروپ یادش نمی آمد حتی به پشه ای که مردد بر روی پوستش نشسته بود و هنوز نیش زننده بالقوه ای محسوب می شد جز با کف گرگی، به شکل دیگری عشق ورزیده باشد، چه رسد به قاتل بالفعل!

این یکی هم مطمئنا او نبود.
-ولی یادم می مونه دستت تو دماغت بود دامبلدور.

نقاشی دامبلدور با حسرت و ناامیدی به پیاز هایی که به صورت پایاپای برای مشکی کردن و حالت دادن موهایش خرج آرایشگاه کرده بود، فکر کرد.

-میگن میوه بعد چیژ خیلی می چشبه. تو خانه شالمندانم میشه چیژ کشید نه؟

مروپ به تابلویی که جوی آبی در آن جاری بود و فردی نحیف در کنار آن نشسته بود چشم دوخت.
-فکر نکنم برادر جان!
-عه آبجی از کجا فهمیدی من چیژم؟ یعنی مورفینم!
-بس که کشیدی داری اسمتم فراموش می کنی! چون که یادم نمیاد تا حالا برای استعمال مواد مخدر رفته باشم خانه سالمندان داداش گلم!
-گلم خوبه...به پا بقیه چیژا نمیرشه ولی کار راه انداژه!
-

ناگهان مورفین و سرنگ چیزش با هم درون جوی افتادند و با آب به حاشیه تابلو های همسایه رانده شدند. مروپ که نگران مورفین بود در حال تعقیبش از این تابلو به آن تابلو بود که در همان لحظه لرد وارد کادر نقاشی شد و تصویر غرق شدن مورفین را پشتش پنهان کرد.
-مادر جان؟ یعنی دقایقی پیش به ما گفتید ایفای نقشمان طبیعی نیست؟ گول ما را نخوردید؟ ما را زیر سوال بردید؟ استعداد بازیگری ما را کور کردید؟
-نه پسرم...نه...یه لحظه میشه بری کنار؟
-ما را کنار گذاشتید؟ فرزند سرراهی شدیم؟ کودک یتیم؟ زندگی با خاله و شوهر خاله؟ کله زخمی؟

مروپ که در عمرش به یکی یک دانه اش از گل نازک تر نگفته بود فورا رگ مادرانه اش شکوفا شد.
-نه گل کلم مامان. خیلی هم طبیعی ایفای نقش کردی! اصلا کی گفته من باورم نشد که عزیز مامان مروپه اونم وقتی از خودمم بهتر نقششو ایفا می کنه؟
-گیم اور.

صدای فرد مرموز بود که در سراسر اتاق پیچید.

-مجازات؟

لحظاتی بعد_ناکجا آباد

دمر خوابیده بود. به سکوت گوش می کرد. کاملا تنها بود...البته تا قبل از آنکه دامبلدور خودش را به زور در صحنه بچپاند!
-چه مادر خالق العاده ای. چه شجاع. چه فداکار. بیا به اتفاق هم قدم بزنیم.
-آقا...چرا ولم نمی کنید؟ چرا نمیذارین راحت باشم؟ قدم زدن با یه پیرمرد پر حاشیه بخوره تو سرم! اصلا من اینجا چیکار می کنم؟
-مروپ...ای مادر دلسوز. البته که بخاطر عشقی که نثار فرزندت کردی کائنات از مجازاتت منصرف شده و تو رو به اینجا فرستاده.

مروپ نگاهی به اطرافش انداخت.
-اینجا دقیقا کجاست؟ چقدر شبیه خانه سالمندانه! البته تنها سالمند حاضرش فعلا یه پیرمرد ریش درازه.

دامبلدور با شادی که از عمق وجودش فوران می کرد نگاهی به اطراف انداخت. فضا هر لحظه بیشتر شبیه خانه سالمندان می شد.
-معلومه که تو ذهنت اتفاق افتاده...ولی برای چی باید معنیش این باشه که واقعی نیست؟

پرستاری از دور با یک بسته ایزی لایف به سمت مروپ و دامبلدور آمد.

"و خانه سالمندان را زیر پای مادران قرار دادیم که تا ابد بتوانند در آن اقامت گزیده و قرص های پوکی استخوانشان را بخورند و شربت هایشان را جا به جا را بیاشامند.(۱) پس چگونه بهشت برین سالمندان را تکذیب می کنید؟(۲)" سوره سالمند، آیات اول تا دوم.

بسمه تعالی

سوژه برخورد سرباز ریونکلاو و اسب گریفندور: جایزه!

توضیح: شما برنده جایزه ویژه پیام‌امروز شدید که یک مبلغ هنگفته، برید و خرجش کنید!


سوژه برخورد وزیر اسلیترین به سرباز و اسب هافلپاف: نقاشی!

توضیح: یک نفر شما رو توی یک اتاق با تعداد زیادی از تصاویر جادویی که شبیه شما هستن حبس کرده، ولی فقط یکی از اون‌ها شما هستید و برای نجات پیدا کردن باید اون رو تشخیص بدین.

مهلت ارسال پست‌ها تا پایان روز دوشنبه هستش.

سرباز (جوزفین مونتگومری) ریونکلاو بر تصمیمش برای حذف پافشاری فرموده و اسب ( آرتور ویزلی) گریفیندور رو انتخاب می‌کنه.

تیم شطرنج اسلیترین با وزیر (مروپ گانت) به اسب (سدریک دیگوری) و سرباز (رکسان ویزلی) تیم هافلپاف حمله می‌کنه.

بسمه تعالی

سلام و خسته نباشید به تمامی شرکت کنندگان، بدون وقفه می‌ریم به سراغ نتیجه حرکت دوّم:

در برخورد اسب گریفندور (آرتور ویزلی) و قلعه ریونکلاو (ربکا لاک‌وود) اسب کَهَر گریفی به قلعه لاجوردی تاخت و...

تبریک به آرتور ویزلی، اسب گریفندور
و خسته نباشید به ربکا لاک‌وود، قلعه ریونکلا که دلاورانه ... دست نگه دارید! اسب گریفیندور پس از غلبه بر قلعه ریونکلا، جفتک انداخته و اسب ریونکلا رو از بازی خارج کرد!



در برخورد وزیر اسلیترین (مروپ گانت) و وزیر هافلپاف (ارنی پرنگ)، قرار بود یک برخورد کاملا وزارتی داشته باشیم که نشد...

تبریک به مروپ گانت وزیر اسلیترین
و آرزوی موفقیت برای ارنی پرنگ وزیر هافلپاف


گریفندور: فنریر گری‌بک (قلعه)، آرتور ویزلی (اسب)، سر کادوگان (فیل)، تاتسویا موتویاما (شاه)

ریونکلاو: جوزفین مونت‌گومری (سرباز)، ربکا لاک‌وود (قلعه)، دروئلا روزیه (وزیر)، تام جاگسن (اسب)

هافلپاف: سدریک دیگوری (اسب)، رکسان ویزلی (سرباز)، ارنی پرنگ (وزیر)، ماندانگاس فلچر (فیل)

اسلیترین: مروپ گانت (وزیر)، رابستن لسترنج (فیل)، هوریس اسلاگهورن (قلعه)، کریچر (اسب)





**از گروه‌های اسلیترین و ریونکلاو تقاضا می‌شود حرکت بعدی خودشون رو تا ساعت 23 امشب اعلام کنن.

-سیر را خاصیت فراوان است.
-اممم...ببخشید یه سوال داشتم! به نظرتون وقتی توی این مکان سیر میخوریم باعث نمیشه وقتی داریم از دو در از جلو و دو در از عقب، جیغ زنان فرار می کنیم موج عظیمی از انسان های بی گناه کنارمون رو بی هوش کنیم؟
-البته که نه فرزند مهماندارم. ببین شما این سیر رو بخور بعد یه گلابی هم بزن تنگش که خوشبو بشه.

مهماندار دل بهم خوردگی عجیبی را در قسمت تحتانی معده اش حس کرد که با حرکت ناگهانی و شدید هواپیما افزایش یافت.

خلبان با شتاب وارد کابین مسافران شد.
-مسافرین محترم به اطلاع می رسانم ما دچار یک خطای انسانی بسیار کوچیکی شدیم که باعث شد دو جفت موتورمون منفجر بشه و لاستیکا پنچر! لطفا آرامش خود را حفظ کنید. به صندلی های خود برگردید و کمربند های ایمنی و غیر ایمنی خود را محکم ببندید و خلاصه که مرگ آرومی رو برای همتون آرزو می کنم. قربون تک تکتون!

ملت تلاش بسیاری کردند که با آرامش به صندلی های آتش گرفته خود برگردند اما متاسفانه بجز جیغ زدن از ته حلق و صورت خراشیدن با تمام وجود، راه حل بهتری برای حفظ آرامش وجود نداشت.

اما مروپ، زن روز های سخت بود. شیشه پنجره هواپیما را پایین کشید!
-پرستو مهاجر؟ دربست تا زمین چند؟
-دربست میشه هزار دونه گندم، ولی خب برا شما که دچار خطای انسانی شدید به نصفش هم رضایت میدم! بپرین بالا.

مروپ سوار بر بال های پرستو شد و لحظاتی بعد بر روی آسفالت وصل پینه شده خیابان پیاد شد.

-قابل شمارو نداره ولی هزار دونه رو رد کنید بیاد!
-مگه نگفتی بخاطر خطای انسانی نصفشو میگیری؟ دبه؟
-دبه کجا بود حاج خانم؟! دربست آوردمت اونم با بخاری روی پرهای نرم و نازنینم، بعد با این قیمت بنزین حاضر نیستی یه هزار دونه ناقابل بدی؟ تازه اگر کسی دبه داشته باشه اون شمایین...همین دبه ترشی که زیر بغلتونه اضافه باره!

مروپ مطمئن بود گرانی بنزین در زندگی تنها گونه ای که نقشی ندارد پرستو ها هستند. تازه از این ها هم که بگذریم کسی حق نداشت به "دبه ترشی خانگی مامان" بگوید اضافه بار!
-دبه ترشی اضافه باره؟ تو خودت خواهر مادر خودتو بدون دبه ترشی می فرستی بیرون؟ تا حالا در مورد فسنجون پرستوی مهاجر چیزی شنیدی؟ میگن از پرنده های دبه کننده فسنجون های خوشمزه ای در میاد.

پرستو دلش نمی خواست فسنجان شود. پس به همان کرایه اولیه رضایت داد و به سمت افق پرواز کرد. مروپ که ذخیره میوه هایش در هواپیمایی که قاعدتا تاکنون به هزار تکه تقسیم شده بود جا مانده بود به سمت اولین میوه فروشی رفت.
-لطفا نیم کیلو پرتقال تامسون بدین.

فروشنده گونی ای را گشود و کل گونی را پر از پرتقال کرد.

-آقا، گفتم نیم کیلو ها!
-مطمئن باشین نیم کیلوئه.
-آهان...پس توی این کشور نیم کیلو ها این شکلی اند!خب پس نیم کیلو هم سیب بدین!

مروپ با چهره ای متعجب به زور دو گونی را بلند کرد و به سمت صندوق رفت.

-همینا؟ یک تن پرتقال و سیب داشتین که قیمتش میشه...
-یک تن؟! من فقط نیم کیلو پرتقال می خواستم.
-شما چقدر گَدایین!
-نخیرم ما اصلا هم گدا نیستیم. اتفاقا ما ژن خوبیم و از نوادگان سالازار اسلیترین هستیم و روی ثروت و دکل نفتی داریم دست و پا میزنیم!
-من که نفهمیدم این سالاد سزار کیه ولی هرکی هست ظاهرا پولداره و قیمت یک تن پرتقال براش چیزی نیست.

پای آبروی اجداد مروپ وسط بود و خاندان گانت با آبروی سالازار شوخی نداشتند و مروپ هم که کلا اهل معامله با پول نبود بنابراین انگشتر ماروولو را بجای پول به فروشنده داد و از فروشنده متعجب آدرس آموزش و پرورش را پرسید و در حالی که با تمام وجود آرزو می کرد دُردانه اش فروش هورکراکسش بخاطر حفظ آبروی جدش را درک کند با گونی های میوه اش راهی مترو شد.

-خاله؟ پنج بده یک جین جوراب با اشانتیون یک دستگاه فضاپیما بخر. خاله بخر دیگه! خاله تو رو جون عمت بخر!

مروپ که در میان جمعیت داخل مترو در حال خفه شدن بود با نفس تنگی شدید جواب نه ای داد.

-خاله؟ لعنت به عمت!

کودک کار قبل از آنکه مروپ بتواند جمله او را تجزیه و تحلیل کند از بین دست و پای ملت جیم شد. بلاخره مترو به ایستگاه رسید و مروپ به اتفاق یک تن "آبِ سیب پرتقال" داخل گونی اش از مترو پیاده شد!

هنوز از خیابان برای رسیدن به اداره آموزش و پرورش رد نشده بود که موتور سیکلتی وارد پیاده رو شد و گونی آب میوه را دزدید و رفت.
-آهای...دزد های کیک شکلاتی صفت! فست فود های دو هزاری. آب میوه های طبیعیم رو پس بدید مواد نگهدارنده های مضر! الهی که هیچ وقت غذای خونگی نخورین!

اما موتور سیکلت هر لحظه از مروپ دور و دور تر می شد. مروپ ناامیدانه در حال رد شدن از خیابان بود که ارابه مرگی جلوی پایش ترمز کرد.
-برسونمت.
-برو پیتزاتو برسون! شرمم خوب چیزیه! من سن مادرتو دارم پیراشکی!

و در حالی که ارابه مرگ سوار هنوز در حال تجزیه و تحلیل کلمه به کلمه فحش ها بود، مروپ با اخم از خیابان رد شد و وارد اداره آموزش و پرورش شد.
-من میخوام یه مدرسه تاسیس کنم.
-برو اطلاعات...طبقه دوم.

اطلاعات

-ببخشید...من میخوام یه مدرسه تاسیس کنم.
-برو بخش روابط عمومی...طبقه سوم.

روابط عمومی

-شرمنده ام واقعا...عذر میخوام...ولی میخوام اگر امکانش باشه یه مدرسه تاسیس کنم!
-برو بخش تاسیس...طبقه چهارم.

بخش تاسیس

-تو رو مرلین ببخشید مزاحم شدم...میخواستم یه مدرسه ناقابل تاسیس کنم.
-برو بخش مدرسه...طبقه پنجم.

بخش مدرسه

-خواهش میکنم منو ببخشید...به جان شما نه به جان خودم اومدم فقط یه مدرسه تاسیس کنم و برم.
-چرا اومدین اینجا؟ باید برین بخش تاسیس مدرسه! طبقه اول.

بخش تاسیس مدرسه

-اومدین مدرسه تاسیس کنید؟ خب این نیاز به مجوز وزیر آموزش و پرورش داره و وزیر هم تا یک سال دیگه و انتخابات ریاست جمهوری سرشون شلوغه! در نتیجه برید و یکسال دیگه بیاین تا ببینیم وزیر بعدی سرشون خلوته یا نه.
-

بخش شکایات

-از موقعی که اومدم اینجا هزار بار بالا پایینم کردن و دریغ از یکم پاسخگویی. این چه وضعشه؟
-همیشه حق با مشتری نیست. بروکراسی اداری هم نقل و نباته. همینه که هست!
-من میرم "دیوان عالی بی عدالت غیر اداری" شکایت می کنم.
-سلام ما را به پسر دایی هایمان رسانده و التماس دعای ما را خدمت پسر عموهای عزیزمان هم عرض کنید.
-

ناامیدانه در بخش شکایات را پشت سرش بست. متوجه فردی شد که از در ورودی ساختمان وارد آموزش و پرورش شد که ناگهان تمام کارمندان و کارکنان جلویش دولا راست شدند. مروپ در جست و جوی پرتو ای از امید به سمت فرد مذکور به راه افتاد.
-ببخشید شما کی هستین که انقدر مورد احترام همه کارکنان اینجایین؟
-پارتی زیر میزی گیر!
-از دیدنتون خوشبختم.
-در خدمت باشیم؟
-راستش من می خواستم یه مدرسه تاسیس کنم.
-عه؟ چه کار خوبی. این فرم رو امضا کنید تا همین الان مجوز ساخت مدرسه تون رو صادر کنم. اینم فرم.
-چقدر خوب! وای مرلین شمارو رسوند...آممم...فقط چرا بالای این فرم نوشته جمهوری غیر آسلامی سوئیس؟

"پارتی" نگاهی مشکوک به مروپ انداخت.
-خب اینجا سوئیسه دیگه. پس می خواستین بالای فرم اداری کشور چی بنویسیم؟

فلش بک به یک هفته قبل

-هکتور مامان؟ میشه یکم کمتر ویبره بری و بیشتر به اینکه بلیط کجارو تهیه می کنی برام دقت کنی؟ ببین من میخوام برم ایران ها.
-اصلا نگران نباشین بانو. من ویبره هام باعث افزایش دقت در کلیک روی دکمه ها میشه. اینم از این...تموم شد. سفرتون به ایران بخیر!

پایان فلش بک

-هکولی مگه دستم بهت نرسه. خربزه عسل در انتظارت!

مروپ به سمت فرودگاه به راه افتاد.

ایران

مروپ از پرواز بدون خطای انسانی اش پیاده شد. سوار "بنز تاکسی" شد و با نهایت احترام راننده، جلوی وزارت آموزش و پرورش پیاده شد و با تخت روان به دیدار وزیر آموزش و پرورش رفت.
-من میخوام یه مدرسه تاسیس کنم.
-به به...چه کار خیر و پسندیده ای. کشور ما تا ابد مدیون شما خیرین مدرسه سازه. احترامات ما رو پذیرا باشین. گفتین مدرسه تون به آموزش چه رشته ای می پردازه؟
-جادو!
-به به چه رشته ای. این روزا کشور ما به شدت به این هنر با ظرافت نیاز داره. چه نوجوانان با استعدادی که بخاطر کمبود مدرسه از یادگیری جادو محروم شدن. همین الان مجوز تاسیس مدرستون رو صادر می کنم. موفق باشین.

حتی ساخت و ساز هم در ایران شکل خاص خودش را داشت.

-خانم گانت...به اطلاعتون می رسونیم نقشه مدرستون آماده شده و دو دقیقه پیش شروع به ساختن پروژه کردیم.

مروپ که تاکنون چنین سرعتی در آغاز یک پروژه را ندیده بود. با حیرت شروع به پوست کندن یک پرتقال کرد که...

-همچنین به اطلاعتون می رسونیم پروژه در مراحل پایانی قرار داره و فقط روند نصب کلید پریز ها باقی مانده.

و مروپ هنوز یک پر از پرتقال را در دهانش نگذاشته بود که...

-بدینوسیله پایان کار پروژه تاسیس مدرسه جادوگری را اعلام می داریم!

از آنجایی که کار ساخت و ساز در ایران با سرعت شگفت انگیزی صورت می گرفت، روز بعد شعبه دوم هاگوارتز در قم افتتاح شد و مورد استقبال شدید شهروندان این شهر قرار گرفت. به افتخار خیر مدرسه ساز بزرگ...مروپ گانت، این مدرسه "گانتوارتز" نامیده شد.

برگرفته از کتاب "تسترال در خواب بیند پنبه دانه"، جلد هزارم، صفحه بیست و هفتم.