مغازه‌ی بورگین و بارکز

شومینه که نصفش ریخته بود و چوب هاش همه تبدیل به کپه ای ذغال شده بود، دودی ازش بلند میشه که ظاهرا نشونه ی تفکرش بود.
- اینا فک و فامیل اون اسکلتن؟

مرگخوار ها تا به حال فک و فامیل اسکلت خطاب نشده بودن.
- کی الان به ما گفت فک و فامیل اسکلت؟

فرکانس صدای جیغ بلا چنان زیاد بود که یکی از تخته های چوب سقف کلبه که لق شده بود، با صدای تق بلندی روی سر خود بلا افتاد.

بلاتریکس که با این حرکت کاسه ی صبرش کاملا لبریز شده بود، تخته رو بلند کرد و چنان توی حلقوم هکتور چپوند که دهن هکتور از عرض سه و نیم متر شده بود.

- تمتیم میم میه؟

کسی به حرف نامفهوم هکتور که حتی تو این شرایطش هم بیخیال ویبره زدن نمیشد، توجهی نکرد.

- اون تخته چوب منو بدین. اون دستم بود!
- اینا همشون عین همن. اون اسکلته هم مثل اینا بود.
- دیمی مم مفم!
- صبر کنین ببینم این الان اون پنجره بود که حرف زد؟

مرگخوارها گویا تازه فهمیده بودن که این وسایل کلبه هستن که دارن با اونا حرف میزنن.

پیش مرگخوارا:

- دیدی بلا؟ دیدی؟ دیدی یا ندیدی؟ دیدی گفتم رفته کلبه جنگلی؟ دیدی؟

بلاتریکس که نگران بود شدت ویبره‌ای که هکتور داره می‌زنه، مبادا ایجاد زلزله‌ی وسیعی بکنه سریع جواب می‌ده:
- خیله خب فهمیدم. حالا یک بار تو عمرت مفید واقع شدیا.
- ولی حتی این من بودم که رد گرد استخون ایوانو گرفتم و گفتم فرار کرده.

بلاتریکس منتظر بود هکتور ویبره‌زنان بره و در کلبه رو باز کنه. اما هکتور همچنان با قدرت سرجاش ویبره می‌زد و نگاهش به بلاتریکس بود.
- حالا چرا به من زل زدی؟
- فکر می‌کنم وقتشه رهبری گروهو به من بسپری.

هکتور منتظر جواب بلاتریکس نمی‌مونه و بلافاصله ادامه می‌ده:
- همه با فرمان من ورود کنین به کلبه. یک... دو... سه!

هکتور با این خیال که بقیه پشت سرش میان، خودش بدو بدو به سمت کلبه می‌ره و با ویبره‌ای درو که نیمه سوخته بود از جا در میاره و به داخل قدم می‌ذاره. باقی مرگخواران اما بی‌توجه به فرمان صادر شده همچنان بیرون کلبه ایستاده بودن.

- پیدات کردیم ایوان! کجایی ایوان؟ بیا بیرون ایوان. راه فراری نداری ایوان. بیا که استخوناتو نیاز داریم. بیا که مرگخوارا به رهبری هکتور پیدات کردن.

به محض این که کلمه‌ی استخون از دهن هکتور خارج می‌شه، کلبه می‌فهمه اسکلتی که هکتور ازش حرف می‌زد، همونی بود که خودشون به تازگی تبعید کرده بودن!

۱۵۰ میلیون کیلومتر اونورتر

اورانوس در حالی که خودش رو باد میزد به خورشید و زهره نزدیک شد.
- کاری داشتی که خبرمکردی؟
- اوه... بالاخره رسیدی؟ خب بیای اینجا تا برات همه‌چی رو تعریف کنم.

چند دقیقه بعد
اورانوس در حالی که یه لیوان قهوه از زهره میگرفت سعی میکرد از طوفان های خورشیدی کوچیکی که ورجه وورجه میکردن جاخالی بده.
- خب پس تو از من میخوای که یه مقدار از بارونمو روی اون کلبه‌ی جنگلی بریزم؟
- دقیقا! ببین بارون تو از الماسه. الماس سختی فوق‌العاده‌ای داره. اگه الماس بیافته رو سرشون حتما چند لحظه گیج میشن. بعدش نوبت زهره‌اس که با بارون اسیدیش کارشونو بسازه و در آخرم من این قمروول میکنم روشون. این بهترین نقشه کل تاریخه!

- مامان!
خورشید بالای سرش رو نگاه کرد و به یکی از طوفان های کوچیکش مواجه شد که با هیجان ویبره میرفت.
- بله دخترم؟
- البته من پسرم ولی خب عیب نداره. می خواستم بپرسم که منم میتونم تو این نقشه سهیم باشم؟ میتونم به اون نقطه هجوم ببرم و همشون رو بسوزونم.
- پسرم واسه تو هنوز زوده. بعدشم من تو رو نگه داشتم واسه آخرالزمان! اون روز می‌فرستمت که نسل این موجودات دو پا رو بالکل منقرض کنی!

زهره به آرومی قهوه‌اش رو تموم کرد و ضربه‌ای به شونه‌ی خورشید زد.(منم نمیدونم شونه‌ی خورشید کجاست. منتها از اتاق فرمان اشاره میکنن که ادامه بدم)
- متاسفم که حرفتونو قطع میکنم. ولی وقتشه که نقشه رو شروع کنیم. همشون رسیدن!
زهره داشت به مرگ‌خوارانی که پشت یک فرد ویبره زن به کلبه نزدیک میشدند اشاره میکرد.
خورشید در حالی که سر پسرش رو نوازش میکرد رو به زهره و اورانوس گفت:
- و بالاخره... این ما خواهیم بود که کیهان را از چنگال این موجودات نحس در‌خواهیم آورد!

دست ایوان از شدت ضربه از روی میله رها شد و ایوان روی زمین فرود آمد.

-تبعید!

کفپوش زیر ایوان از جایش کنده شد و ایوان را همراه خود به جلو پرت کرد. از سوی دیگر کتاب در هوا به پرواز در آمد و به جمجمه ی او برخورد کرد. شومینه با خشم جرقه پرت می کرد و جرقه ها روی کفپوش چوبی خانه می نشستند.
-ولم کنین! خودم میرم...

ایوان به سرعت از جایش برخواست و به سمت در دوید. در باز شد و قبل از اینکه ایوان به طور کامل از کلبه خارج شود در از پشت به او برخورد کرد و ایوان را با سر به بیرون پرتاب کرد.
جرقه هایی که روی زمین پخش شده بودند کم کم شکل شعله را به خود گرفتند. آتش ذره ذره پخش شد کم کم به دیوار های کلبه ی چوبی هم رسید.

ایوان از خانه ی مشتعل فاصله گرفت. شعله ها که کم کم کّل خانه را در بر می گرفتند. در خانه با فشار باز شد و دستکش ها، کتاب و بقیه ی وسایل کلبه از آن خارج شدند و روی زمین افتادند.

ایوان لحظه ای به منظره چشم دوخت و سری به نشانه ی تاسف تکان داد، اما ناگهان هدف اصلی اش را به یاد آورد و شروع به دویدن با تمام سرعتش کرد.

همان لحظه، در میان جنگل:

ویبره ی هکتور به سطحی غیر طبیعی رسید و زمین شروع به لرزیدن کرد.

-اونجا! اونجا! آتیش اونجاست!

مرگخواران به جهت اشاره ی هکتور خیره شدند و آتشی که زبانه می کشید و دودی که به آسمان بلند می شد را دیدند. همه متوجه موضوع شده بودند. به هر حال یک آتش سوزی بی دلیل و خود به خود به وجود نمی آید. آنها وقت خود را با همانجا ایستادن تلف نکردند و با تمام سرعتشان به سمت کلبه به راه افتادند.

پنج دقیقه بعد:

وقتی مرگخواران به منبع آتش سوزی، یعنی همان کلبه رسیدند، کلبه نیمه سوخته بود اما آتش از بین رفته بود. مرگخواران همانجا توقف کردند و از پنجره ی کلبه به داخل نگاهی انداختند، اما ایوان آنجا نبود.
بلاتریکس برگشت که چشم غره ای به هکتور برود که ناگهان صدای را از داخل کلبه شنید.

-مگه بهت نگفتم انقدر جرقه ننداز؟
-تقصیر من نیست. تقصیر اون اسکلته!

بله ایوان پررو شده بود و کلبه هم اینو خوب فهمیده بود!
- هی ولم کن... آخ از تو دماغم بیا بیرون... چرا دستمو می‌کشی... چرا هل می‌دی...

پادشاهی ایوان بر اموال کلبه تنها مدت کوتاهی دوام آورده بود و حالا همه چیز داشت ضدش می‌شد. تو اون شلوغی تنها ایده‌ای که به ذهنش می‌رسه میله‌ای بود که از این سر تا اون سر کلبه کشیده شده بود. شاید چون میله چوبی نبود، حداقل برای دقایقی آرامش رو پیدا می‌کرد! پس جهشی می‌کنه و به میله چنگ می‌زنه.
- هی هی هی! مواظب رفتارتون باشین‌ها! یادتون باشه این منم که می‌دونم بزرگ‌ترین جادوگر تاریخ کجا هستن. من نباشیم شما تا ابد محکوم به همینطوری موندن هستیـ...یـ...

ناگهان زبون ایوان می‌گیره و جمله‌ش کامل نمی‌شه. وسایل که تعجب کرده بودن برای لحظه‌ای دست از اذیت کردن ایوان برمی‌دارن.
- این چش شد؟
- چرا ماتش برده؟
- میله کاریش کرده؟

برای ایوان محتویات درون کلبه تیره و تار شده بود و محتویات بیرون کلبه پررنگ و بلورین شده بود. از پنجره‌ی کلبه به وضوح جمعیت مرگخواران رو در فاصله‌ای دور می‌دید که به اون سمت در حرکت بودن. ایوان با جهش آرومی از میله جدا می‌شه و روی کف‌پوش چوبی فرود میاد.
- به نظرم دیگه باید رفع زحمت کنم. هه هه هه.
- دیدین؟ هیچی نمی‌دونست! از اولم سر کار بودیم. الان حکمش اینه... تبعید!

با صادر شدن فرمان، صندلی خودشو به ایوان می‌زنه که باعث می‌شه ایوان تعادلشو از دست بده و روش بیفته. کف‌پوش هم ضربه‌ای زمینی می‌زنه و صندلی با چنان شتابی رو به جلو خیز برمی‌داره که ایوان با سرعت ازش جدا شده و مستقیم به سمت در پرتاب می‌شه. در آخرین لحظه در نیز باز شده و ایوان همینطور معلق در هوا می‌ره و می‌ره نمی‌دونی تا کجا می‌ره...

ازون سمت مرگخوارا در وسط جنگل همچنان به دنبال کلبه چوبی می‌گشتن.
- مطمئنی اصلا می‌دونی این کلبه کجاست؟
- البته که می‌دونم. کافیه همه‌تون ده تا ویبره دیگه بزنین تا برسیم به کلبه.

مرگخواران بلاتکلیف همچنان جلوی خانه ریدل ها ازدحام کرده بودند و میلی متری پیش نرفته بودند.
لرد سیاه خوش خیال فکر می کرد یارانش در آن لحظه در دور دستها در پی استخوان روزیه هستند...

- من یک سر نخ پیدا کردم!

کسی صدا را جدی نگرفت... چرا که متعلق به هکتور بود. ولی هکتور هم به این سادگی ها دست بردار نبود.
- یک شاخه درخت پیدا کردم. خشک هم نیست. این یعنی جنگل. ته شاخه بریده شده. اینم یعنی برای ساختن چیزی ازش استفاده شده. مثلا... مثلا...

بلاتریکس کمی سرخ و برافروخته شد.
- مثلا کلبه جنگلی؟

- من نگفتم... خودت گفتی! یاران لرد سیاه... به سمت نزدیک ترین جنگل حرکت می کنیم!

روی هکتور زیاد شده بود و دستور هم می داد. ولی بلاتریکس هم معتقد بود کمی دیر شده و وقت حرکت است. برای همین فعلا اجازه داد سر هکتور متصل به بدنش باقی بماند... و حرکت کردند!


داخل کلبه، ایوان و وسایل دچار اختلاف نظر شدیدی شده بودند. ایوان فعلا قصد بازگشت یا کمک نداشت و وسایل هم کم کم داشتند این حقیقت را دریافته و تحمل ایوان را غیرضروری می دانستند.
شومینه عمدا جرقه هایش را به سمت ایوان پرتاب می کرد.
پاتیل و ملاقه با همکاری هم شروع به درست کردن سس گوجه فرنگی جوشان و پرتاب شونده با شعله زیاد کرده بودند.
چتر آویزان روی دیوار هی بی دلیل باز و بسته می شد و در چشم و دماغ ایوان فرو می رفت...

کلبه‌ی جنگلی

سر تا پای ایوان رو احساس قدرت گرفته بود و تو اون لحظه حس میکرد که میتونه کل کلبه و متعلقاتشو با یه دست برداره و بندازه تو دره.
- خب... پس الان باید شرایطمو بگم درسته؟

از اونجایی که هیچکدوم از وسایل خونه از ایوان خوششون نمی‌اومد هیچکس جواب نداد. ولی ایوان هم کم نیاورد و سکوت رو علامت رضا در نظر گرفت.
- خب پس با این اوصاف الان قدرت دست منه و میتونم هر چی دلم خواست بگ... آخخ!
- جنابعالی غلط کردی. اصلا هم نمی تونی هر چی میخوای بگی!
ایوان از روی زمین بلند شد و به کف پوش که از قرار معلوم به غیرتش بر خورده بود و زیر پاش رو خالی کرده بود با خونسردی نگاه کرد و گفت:
- از قرار معلوم یکی اینجاست که خیلی علاقه‌ای به آدم شدن نداره. البته منم ندارم.

کف پوش اصلا فکر اینجاش رو نکرده بود و البته دلش نمیخواست که تا ابد کف پوش که کلبه‌ی جنگلی خزه بسته باشه!
- غلط کردم! هر کار بگی می‌کنم!

ایوان دست هاش رو به پهلو های استخونیش گرفت و رو به کف پوش گفت:
- پس با این حساب اولین شرطو واسه تو میذارم. از این لحظه به بعد هر نقطه‌ای ازت که من پامو روش مذارم باید مثل ابریشم نرم باشه و علاوه بر اون هر پنج دقیقه باید پاهامو ماساژ بدی. غیژ غیژم نشنوم!
- حالا اون قضیه‌ی غیژ غیژ رو میتونم یه کاریش کنم. حتی ماساژم میتونم بدم. ولی خب آخه من از چوب درست شدم. چجوری مثل ابریشم نرم باشم؟
- همین که گفتم! اگه میخوای آدم بشی باید کف پوش حرف گوش کنی باشی.

ایوان به سمت شومینه رفت و روی صندلی نشست. حالا که قدرت دستش بود میتونست هر کاری که دلش میخواست بکنه.

- شرایطت چیه؟

ایوان ، در آن لحظه احساس کرد باوجود استخوان های اشتباه سر هم شده هم ، باز از آن کلبه با تمام متعلّقاتش قدرتمند تر است ؛ زیرا او کسی بود که شرایط را تعیین می کرد.
ایوان ، در آن لحظه احساس می کرد باوجود استخوان های اشتباه سر هم شده از آن کلبه با تمام متعلقاتش دانا تر است ؛زیرا او تنها کسی بود که میدانست در این زمان به هیچ عنوان نمی تواند وسایل را پیش اربابش ببرد.
با همه ی اینها اما ، یک چیز بود که ایوان نمی دانست.
او نمی دانست هرچه سریع تر باید از آن کلبه بیرون برود!


کمی چندین میلیون فرسنگ آنطرف تر - کهکشان راه شیری


- خوشحالم که برای چند دقیقه هم که شده از مدارامون اومدیم بیرون!
- آره...نمی دونی چقده از اون چرخشای فرمالیته خسته شده بودم.

زهره که سعی داشت چند اخترک را با هم‌زدن درون قهوه اش حل کند ، دست نگه داشت و به گفت و گوی خورشید با مریخ پیوست.

- باید بیشتر اینورا بیایم...میگن ضایعات فضایی اینجا کمترن...

خورشید جعبه ی قهوه را چک کرد تا از اصلِ آندرومدا بودن آن مطمعن شود. او که بعد از جریحه دار شدن احساساتش توسط ایوان روزیه به خودش قول داده بود نسل این گونه زورگو را منقرض کند ، رو به دو سیاره ی دیگر کرد.
- من این چند وقت اخیر خیلی فکر کردم و به این نتیجه رسیدم که همه ی مشکلات زیست محیطی ، جسمی و روحی ما زیر سر یک عنصر نامطلوب به نام جادوگراست...خیلی وقته که قدرت های مثلا ماورایی شون داره نظم کیهان رو بهم میزنه! بنابرین این جلسه رو ترتیب دادم تا...

در آن لحظه خورشید حس کرد ، فردی دارد لایه مذاب بیرونی پوستش را می کشد.

- ماماان! ببیننن! این دوتا منو بازی نمیدن!

نگاه خورشید از روی اشعه ای که کنارش بود به دو تای دیگر که داشتند وسیله ای گرد مانند را به یکدیگر پرتاب می کردند منعطف شد .

- بذارین خواهرتون هم بازی کنه بچه ها...
- مامان؟
-چیه؟
-ولی آخه... آخه من... من پسرم

خورشید درست قبل از ترتیب دادن این دورهمی به اشعه هایش تذکر داده بود که باید آبرو داری کنند و ساکت یک گوشه بنشینند ، اما کو گوش شنوا.

- خب...داشتم میگفتم اگه دست به دست هم بدیم میتونیم وجود جادوگرا رو از رو زمین ریشه کن ک...
- مامان! داداشی توپمونو انداخت تو مدار زحل

خورشید سعی کرد میل باطنی اش بنا بر پرت کردن خود اشعه در مدار زحل نادیده بگیرد.

- اهم...حالا هستین یا نه؟

زهره که تقریبا داشت با اخترک درون استکانش کُشتی می گرفت ، به علمت نفی ، سر تکان داد.

- خب ما این چند روزه سرمون شلوغه!
- آره...قضیه یکی از اون نفرینای چند هزار سالست...از اونا که باید سر یه زمان مقرر توی موقعیت مقرر باشی...امان از این رسم و رسومات.

زهره که پس از شنیدن [ترق] ای خوشایند از طرف اخترک ، لبخندی روی قسمت جنوبی سیاره اش نقش بسته بود ادامه داد :
- البته تو غمت نباشه. از ابرخوشه ی بقلی یه قمر سفارش دادم ، به بزرگی سه تا سیاهچاله... اگه مکان مشخصی هست که می خوای خورد و خاکشیر کنی بگو.

خورشید با لبخندی ابر شیطانی به نقطه ای روی زمین اشاره کرد. نقطه ای که کلبه جنگلی رویش قرار داشت.

- اونجا.

وسایل شروع به درد و دل و گله و شکایت از روزگار و بلایی که به سرشون اومده بود می‌کنن. و این باعث می‌شه ماجراهای عجیب کلبه، حالا برای ایوان حتی عجیب‌تر هم بشه. اما نکاتی در این پیشنهاد وجود داشت که ایوان ازشون راضی نبود. ایوان تصمیم می‌گیره برای دقایقی در دنیای بیرون سکوت پیشه کنه و در دنیای درون خودش تعاملی جدی با مغز داشته باشه.

نقل قول:
همین جمله اول دردسرساز بود. ایوان هنوز خیال نداشت تا پیش لرد برگرده. اصلا دلیل فرارش هم همین بود خب!
جمله بعدی درخواست سر هم شدن بود. درسته که سر هم شدنش توسط خودش امری زمان‌بر بود، ولی بالاخره ایوان خودش هم می‌تونست خودشو سر هم کنه و نیازی نداشت به خاطرش وارد قراردادی با یک مشت شیء با ادعای انسان بودن بشه که از قضا تا اون لحظه جز اذیت کردنش کار دیگه‌ای نکرده بودن.
سومین مورد رفتنش از اینجا بود، که ایوان مکان دیگه‌ای برای پنهان شدن نداشت و همچنان ترجیح می‌داد همونجا بمونه.

بالاخره مذاکرات ایوان با مغزش، همزمان با غرهای بی‌امان اجسام کلبه به پایان می‌رسه.
- نچ! پیشنهادتون اصلا وسوسه کننده نبود.

ناگهان حسی به ایوان دست می‌ده که گویا کل کلبه ماتم گرفته و ناامید شده. برای ایوان ناامیدی و ماتم کلبه، بهتر از سیخونک زدن‌ها و اذیت کردن‌هاش بود. شاید ایوان می‌تونست حالا که چیزی برای دادن به این کلبه داره، شانسش رو برای برگردوندن اوضاع به نفع خودش امتحان کنه.
- خب حالا شایدم بتونم شما رو ببرم پیششون. ولی شرط و شروطی داره. بالاخره به همین راحتی که نیست ملاقات با بزرگ‌ترین جادوگر تاریخ.

اما آیا کلبه کوتاه بیا بود و ورق به نفع ایوان برمی‌گشت؟

اشتباه سر هم شدن ایوان گرچه از بیرون واقعا خنده دار بود اما برای خود او معضل بزرگی محسوب می‌شد؛ چرا که جمع کردن استخوان‌هایش و سرهم کردن آن‌ها، حتی اگر روزها هم به طول می‌انجامید، از بیرون کشیدن استخوان ترقوه‌اش از بین استخوان ران و زانویش آسان‌تر بود.

-لعنت به همتون! اگر استخونامو میدادم ارباب بخوره راحتتر بودم تا توی این جهنم دره!

صدای خنده‌ی وسایل ناگهان قطع شد.
-ارباب؟ ارباب کیه؟

ایوان همانطور که سعی می‌کرد استخوان رکابی گوشش را از استخوان دنبالچه‌اش جدا کند با حواس‌پرتی جواب داد:
-لرد سیاه دیگه! کی میتونه بجز بزرگترین جادوگر کل تاریخ بشه ارباب آخه؟ حرف می‌زنین ولی عقل ندارین!

نفس همه‌ی وسایل در سینه‌های چوبی و چرمی و فلزیشان حبس شد. در همین حین ایوان بالاخره توانست استخوان رکابی و دنبالچه‌اش را از هم جدا کند؛ اما چنان با شدت آن‌ها را کشیده بود که تعادلش را از دست داد و دوباره به زمین افتاد. استخوان‌ها دوباره از یکدیگر گسیختند.
-آخیش اینطوری باز بهتره.

ایوان منتظر اظهار نظر کمد بود؛ اما وقتی دید کلبه را سکوت محض گرفته است، سعی کرد حدقه‌ی خالی چشمانش را تکانی بدهد تا ببیند چه اتفاقی افتاده است.
-شماها چرا ساکت شدین یهو؟ ازتون بعیده هرهر خنده‌تون رو نشنوم.

دستکش‌ها به آرامی به ایوان نزدیک شدند.
-اگه ما رو ببری پیش این قدرتمندترین ارباب تا بتونه دوباره تبدیل به آدممون کنه، سر هَمِت می‌کنیم و میذاریم از اینجا بری.

ایوان با تعجب به دستکش‌ها خیره شده بود.
-شماها... شماها آدم بودین قبلا؟

پرواضح است که ایوان هیچ گاه داستان دیو و دلبر را نشنیده بود.