کارگاه داستان‌نویسی

تصویر شماره 19

_ شما باید مواظب باشین که پیشگویی ها خیلی ذهنتون رو درگیر نکنن.. اونها فقط احتمالات رو بیان می‌کنن، نه واقعیت ها!

پروفسور با دقت درحال تدریس بود، جادوآموز ها دو به دو پشت میز هایشان نشسته بودند و درحالیکه از نوشیدنِ قهوه‌ی خود لذت می‌بردند، کتابِ مخصوصِ این درس را مطالعه می‌کردند. پروفسور تمام نکات لازم را ذکر می‌کند و در اخر، در سکوت به جادوآموزانی که سعی در به کار انداختن گوی هایشان داشتند، نگاه می‌کند. اما هیچکس از وجود شورشگر بزرگ و نترس در کلاس خبر نداشت! هیچکس فکرش را هم نمی‌کرد که کسی تصمیمی مبنی بر برپا کردن بی نظمی و شورش در کلاس را داشته باشد.
همه چیز به سرعت تغییر می‌کرد، مثل فیلمی می‌ماند که در دور تند قرار گرفته باشد. هری نمی‌دانست فقط خودش چنین دیدگاهی دارد یا زمان واقعا متفاوت عمل می‌کند. همانطور که هری در افکارش غرق شده بود، ناگهان دود قرمز و غلیظی اطراف اتاق پخش شد. کم کم، جادوآموزان و پروفسور دید خودشان به اطراف را از دست می‌دادند.‌ در همان لحظه، تمامی گوی ها و فنجان ها شکستند و تیغه تیزشان، تک به تک چشمانِ بچه ها را هدف گرفت. همینطور که همه با ترس سرجایشان میخکوب شده و پروفسور را صدا می‌زدند، صدای آشنایی در اتاق پخش شد.

_ دارین چیکار می‌کنین احمق ها؟ مثل جوجه های ترسو منتظر مادرتون می‌مونین تا نجاتتون بده؟!

ناگهان دودِ قرمز تماماً از بین می‌رود، تمامی بچه ها و پروفسور در خواب عمیقی فرو رفته بودند، یا شاید دیگر هرگز قرار نبود از خواب بیدار شوند؟ تنها دو نفر زنده و سرحال، در اتاق حاضر بودند. اولی، چهره‌ی نترس اما محتاط هری بود که به دنبال صاحبِ صدا، تکه شیشه‌ای برای محافظت از خودش به دست گرفته بود و مدام دور خودش می‌چرخید. و دومی، صاحب صدا بود که با آن پوست سفید و ردای سیاه رنگش، بسیار آشنا به نظر می‌رسید. بله! قوی ترین و شرور ترین جادوگرِ سرزمین، ولدمورت، مقابل هری ایستاده بود! هری هیچ شانسی برای نجات خودش نمی‌دید.. جادوگرِ خبیث با سرعت به هری نزدیک می‌شد و صدایش زمزمه وار در اتاق می‌پیچید؛

_ گفته بودم که پیدات می‌کنم هری پاتر! روزی پیدات می‌کنم و کار ناتمامِ خودمو به اتمام می‌رسونم. و حالا.. شاید اون روز فرا رسیده!

همان لحظه، چوب دستی اش را به سمت قلبِ درمانده‌ی هری که با سرعت به قفسه سینه‌اش می‌کوبید، می‌گیرد. اما قبل از اینکه موفق به اجرای طلسمی بشود، هری با جیغ بلندی از خواب بیدار می‌شود.
نفس زنان به اطراف خود نگاه می‌کند، دستش را روی قفسه سینه‌ش می‌گذارد و با دست عرق کرده‌اش، عینکش را برداشته و روی چشمانش تنظیم می‌کند. او در خوابگاه خودش، روی تخت خودش بود و کابوس به اتمام رسیده بود. نفسی آسوده می‌کشد و با چهره‌ای درمانده، به ماهِ گردی که از پنجره قابل مشاهده بود، خیره می‌شود. کابوس های وقت و بی وقت باعث آزارش بودند! اما او به خوبی می‌دانست که ترسِ عمیقش باعث و بانی تمام این کابوس هاست.
او تصمیم خودش را گرفته بود، دیگر نمی‌خواست خودش را پشت ترس هایش پنهان کند، می‌خواست تمرین کند و به اندازه‌ای قوی شود که باعث و بانی خواب هایش را، با شجاعت به قتل برساند. او می‌توانست برعکسِ کابوس هایی که از ترسش سرچشمه می‌گرفتند، آینده‌ی روشنی را ببیند که پر از پیروزی و موفقیت های بزرگ بود. مطمئن بود که روزی، تمام کابوس هایش را با واقعیتی شیرین تر شکست می‌دهد، و همین انگیزه‌ای بود که تمام آن لحظات طاقت فرسا را در خواب تحمل کند.


-----
خیلی خوب و خلاقانه نوشته بودی! فقط دو نکته ریز. یکی این که دو نقطه (..) نداریم و به جاش باید از (...) استفاده کنی، یکی هم این که برای دیالوگ به جای آندرلاین (_) از خط تیره (-) باید استفاده کنی.

تایید شد.

مرحله بعد: انتخاب یک شخصیت از لیست شخصیت‌های گرفته نشده و معرفی آن در تاپیک معرفی شخصیت.

تصویر 4:


جینی ویزلی به پشتی صندلی تکیه داده بود و با بی حوصلگی کتابی را ورق می زد و لحظه‌ای را که هرمیون فریبش داد تا ریاضیات جادویی را به برنامه ترم جدیدش اضافه کند نفرین می کرد. با همین فکر لپ هایش را باد کرد و به کتاب چشم قره رفت و از آن جایی که بعید می دانست تنهایی بتواند از آن سر در بیاورد جلدش را به هم کوبید. صدای به هم کوبیده شدن کتاب باعث شد چند نفر از دیگر کسانی که به کتابخوانه آمده بودند تا مطالعه کنند به سمت او سر برگردانند و با اخم و تخم زیر لب غرغر کنند. جینی هم در مقابل به جای آن که شرمنده باشد زیرلب به آن ها ناسزا گفت و با سر بهشان اشاره کرد که سرشان به کار خودشان باشد. کیفش را که از لبه صندلی آویزان بود برداشت و روی دوشش انداخت و چون حوصله نداشت با زیپ خراب آن کلنجار برود، کتاب را در دست دیگرش نگه داشت و به سمت قفسه ها رفت. از آرامش و خلوتی که در میان ردیف های کتابخانه وجود داشت لذت می برد. پناهگاهی که فقط به خودش اختصاص داشت. به عناوین مختلف کتاب ها نگاه کرد شاید چیز جالبی بین آن ها پیدا کند. دستش را بلند کرد و انگشتش را به ردیف عناوین کتاب ها کشید و با خوشحالی اثری که انگشتش بر روی لایه‌های قطور گرد و خاک نشسته بر جلدهای چرمی را دنبال می کرد.

- آخ!

کتابی که انگشت جینی در چشمش فرو رفته بود با ناراحتی غرولند کرد و باعث شد جینی از جا بپرد و کمی عقب برود و به کسی بخورد.

- جلوتو نگاه کن... ویزلی؟

جینی که آن صدای مملوء از تکبر را شناخته بود چنان خود را عقب کشید که گویی به یک کپه مدفوع داکسی برخورد کرده است و رو برگرداند تا به برج گریفندور برود. اما مالفوی دست دراز کرد و مچ دستش را گرفت و با لحن کشدار همیشگیش گفت:

- کجا داری می ری؟ باید ازم عذرخواهی کنی.

جینی نگاهی به سرتاپای مالفوی انداخت و بعد گفت:

- تو که چیزیت نشده.
- چیزیم نشده؟ ردای نوم الان بوی اون خوکدونی که توش زندگی می کنی رو گرفته و الان باید بندازمش دور، شانس آوردی که نمی خوام خسارتشو ازت بگیرم.

صورت جینی از شدّت خشم سرخ شد و به سمت مالفوی رفت تا به صورتش مشت بزند ولی تعادلش را از دست داد و به سمت او پرت شد و هر دو به قفسه کتاب کوبیده شدند. جینی بلافاصله سرش را بلند کرد و صورتش را در مقابل صورت مالفوی دید. بسیار نزدیکتر از چیزی که انتظار داشت. می توانست نفس های سریعش را بر پوست صورتش احساس کند، می توانست چشمان سردرگمش در حدقه را ببیند و گرمای صورت تماما سرخش را. مالفوی هنوز یک دست او را از مچ گرفته بود و با دست دیگرش او را نگه داشته بود. و دست دیگر خودش نیز روی سینه مالفوی قرار گرفته بود. هر دو سعی کردند چیزی بگویند ولی نتوانستند. چند ثانیه در همان حال ماندند و بعد صدای خانم پینس که از انتهای راهرو می آمد به خود آمدند که می گفت:

- کتابخونه جای اینکارا نیست، برید یه گوشه دیگه واسه خودتون پیدا کنید.

چنان با سرعت و شدّت از یکدیگر جدا شدند، گویی یک دست نامرئی آن ها را از هم کنده بود و به سرعت در جهت های مخالف به راه افتادند. هر دو کمی گیج می زدند و هنوز صورت هایشان سرخ بود.


----
خیلی خوب نوشته بودی! واقعا نکته‌ای به ذهنم نمی‌رسه که بخوام بگم پس بذار یکم سخت‌گیری کنم! دو تا از پاراگرافات یکم زیادی طولانی بودن. سعی کن در این موارد یا خلاصه‌تر بنویسی یا راهی پیدا کنی برای وقفه انداختن یا تغییر صحنه یا... که بتونی باقی توصیفات رو به پاراگراف بعدی منتقل کنی.

تایید شد.

مرحله بعد: انتخاب یک شخصیت از لیست شخصیت‌های گرفته نشده و معرفی آن در تاپیک معرفی شخصیت.

شونزده سال قبل - نصف شب

بردلی ترسان و لرزان در حالی که چوبدستیشو بالا نگه داشته بود و نور کم سویی از آن ساطع میشد پا به درون جنگل ممنوعه گذاشت. این تنبیهش بود. تنبیه اینکه کَک تو پاچه استاد درس تاریخ جادوگری انداخته بود. البته با این کار بین همگروهیاش خیلی محبوب شده بود چون باعث شده بود استاده چند هفته کلاس نیاد ولی خب مدیر مدرسه بدون ترحم تنبیهش کرده بود. به صراحت گفته بود:"یا اخراج یا شب تو جنگل ممنوعه!" بردلی هم که نمیخواست از هاگوارتز بره طبیعتا گزینه دوم را انتخاب کرده بود.

خلاصه همینجوری داشت جلو میرفت و زیر پاش صدای خش خش برگ ها شنیده میشد که ناغافل چیزی به پشتش فرو رفت و آخ و اوخش در اومد! در حالی که پشتشو میمالید سریع برگشت تا ببینه قضیه چی بوده که یک عدد اسب تک شاخ سر تا پا سفید رنگ را مشاهده کرد که مثل لامپ تو شب میدرخشید و هِرهِر در حال خندیدن بود.

بردلی که تعجب کرده بود کمی اوضاع را از زیر نظر گذراند و سپس به اسبه گفت:
_ تو با این شاخ اندازه دست خرت به من شاخ زدی؟

اسبه که گویا سخنگو هم بود گفت:
_ بله! حرفیه؟!

بردلی اول میخواست اسبه رو جادو کنه و دهنشو سرویس کنه ولی بعد یادش افتاد جادو رو این تاثیر نداره، بنابراین گفت:
_ بابا من امشب اینجا مهمونم چرا خب شوخی شهرستانی میکنی؟ شما شاخ به پشت مهمون میزنید؟ اونم شاخ به این تیزی و درازی؟

اسبه:
_ بله رسم ما اینه شاخ به پشت مهمون بزنیم!

سپس شاخشو به سمت بردلی گرفت و چهار نعل به سمت او تاخت...

در همین لحظه بردلی یادش افتاد که امروز تو کلاس درس ورد های جادویی، استاده ورد آفتاب پرست رو یادشون داده بود، بنابراین معطل نکرد و با صدای بلند گفت:
_ کالروس مالروس!

تا این ورد از دهان بردلی خارج شد او کاملا همرنگ درخت پشت سرش شد و در واقع گویا غیب شد! اسبه که هاج و واج مونده بود با تعجب اطرافو میگشت که ناگهان بردلی از پشت پرید روش و چوبدستیشو تا انتها به پشت اسبه فرو کرد و گفت:
_ برو حیوون!

اسبه که هم خیلی دردش گرفته بود و هم خیلی بهش برخورده بود با تمام توان لنگ و لگد مینداخت و با قدرت و سرعت تمام به جلو میتاخت... اینقد چهار نعل رفت تا به همراه بردلی مستقیم رفتن تو کلبه هاگرید و و کل بنا رو آوردن پایین!

هاگرید که تو خواب عمیق بود و زیر شواری گل منگلی پوشیده بود و کلاه گل منگلی خواب بر سر گذاشته بود، با وحشت از خواب بیدار شد و فریاد زد:
_ زلزله! زلزله!

اما بردلی با حالتی قهرمانانه در حالی که هنوز بر پشت اسب سوار بود و اسبه شیهه میکشید، گفت:
_ نترس عمو هاگرید! زلزله نشده، برات یه هدیه کوچیک آوردم! اسب تک شاخ!

داستان برگرفته از تصویر شماره ۱۹ کارگاه
امروز ظهر دیگر هوا توفانی نبود اما سقف سحر آمیز سرسرای بزرگ نشان میداد که هوا هنوز ابری و گرفته است.
هنگام ناهار به همراه دوستانم پشت میز گریفیندور نشسته بودم و در حال بررسی برنامه درسی آن روز بودم‌،ابر های تیره و تار بر فراز سر من در تلاطم بودند.
چند صندلی آن طرف تر هری پاتر به همراه دو دوست اش ،هرماینی گرنجر و رونالد ویزلی در حال صحبت در مورد کلاس مراقبت از موجودات جادویی که توسط روبیوس هاگرید(شکاربان هاگوارتز)تدریس میشد ، بودند.
بعد از بررسی برنامه امروز متوجه شدم که بعد از ظهر دو جلسه پیشگویی با پروفسور تریلانی انتظار مرا می کشد.
کلاس دم کرده و تاریک پروفسور تریلانی باعث رنجش و آزار اکثر دانش آموزان میشد‌.
هنگامی که صدای زنگ شروع کلاس های بعد از ظهر را اعلام کرد به همراه هری و رون به سمت برج شمالی به راه افتادم.
هرماینی گرنجر مدت ها بود که درس پیشگویی را حذف کرده و به گفته خودش در کلاس درس منطقی تری به نام ریاضیات جادویی حاضر می شود.
در بالای برج شمالی پلکان مارپیچی باریک و تنگی بود که به نردبان نقره ای رنگی منتهی میشد،در بالای نردبان دریچه کوچکی وجود داشت که محل ورود به کلاس پیشگویی بود.
همین که وارد کلاس شدیم بوی تند عود به مشام ام رسید،پرده ها طبق معمول کشیده شده بود و تنها منبع نور کلاس مشعل های خروشان آویخته به دیوار بودند.
صدای مرموز پروفسور تریلانی از دور به گوش می رسید.پروفسور تریلانی زن لاغر اندام و نحیفی بود که هرماینی معتقد بود او شیاد و دروغگو است،نظر پروفسور تریلانی هم در مورد خانم گرنجر منفی بود‌


---
قبل از هرچیز اینو بگم که لطفا تاپیک جدید نساز. برای فرستادن پاسخ تو هر تاپیک، کافیه از گزینه "پاسخ" که بالای هر تاپیک قرار داره، یا باکس سفید رنگی که انتهای صفحه‌س استفاده کنی. متنت رو یکی از این دو جا بنویس و بعد دکمه ارسال رو بزن.

اما در مورد داستانت... با این که توصیفاتت رو دوست داشتم، اما هیچ اتفاق خاصی توش نیفتاده. با این حال اینجا متوقفت نمی‌کنم و می‌تونی به مرحله بعدی بری. فقط حواست باشه که علائم نگارشی به کلمه قبل از خودشون می‌چسبن و با یه اسپیس از کلمه بعدی فاصله می‌گیرن. به علائم نگارشی توی پاسخی که برات نوشتم دقت کن تا متوجه بشی.

تایید شد.

مرحله بعد: انتخاب یک شخصیت از لیست شخصیت‌های گرفته نشده و معرفی آن در تاپیک معرفی شخصیت.

*بر گرفته از تصویر شماره ۱۷ کارگاه داستان نویسی*
#هری پاتر
زمان به سرعت رو به جلو حرکت می‌ کرد مرحله سوم مسابقه سه قهرمان شروع شد و من باید وارد هزار تو بشم با صدای داور مسابقه که دامبلدور بود از فکر در امدم علف هایی که مانند در بر جلو روی ما قرار داشت ناگهان تکان خورده و از هم باز میشود نگاهی به سدریک انداخته سرم را تکان میدهم همزمان وارد میشویم نگاهی اخرین
بر پرفسور مودی میادازم که اون با مهربانی لبخند می‌زنه همان لحظه علف ها شروع به تکان خوردن می‌کنند و من دیگه پرفسور را نمیبینم شروع به دویدن میکنم تا زود تر به بیرون بروم به فردی برخورد میکنم بر میگردم ولی کسی را نمیبینم بار دیگر شروع به دویدن و رد شدن از کنار آن دیواره های که با علف های سبز درست شده بود میکنم انقدر به دویدن ادامه میدم که اون جام طلایی رامیبینم اما صدای فریادی می‌شنوم حس میکنم صدا از سمت راست میاد نگاهم بین جام و مسیر سمت راست می‌چرخد ولی به سمت مسیر راست حرکت میکنم صدای فریاد هر لحظه بیشتر بیشتر می‌شود با نزدیک شدن به محل صدا آرام و محتاطانه قدم بر میدارم حالا که دقت میکنم این صدا شباهت به صدای سدریک دارد اما حالا تنها صدای جیغ سدریک نبود صدای دیگری هم بود اون صدای اسمش رو نیار بود

-هری پاتر از کدوم مسر رفت سدریک من فقط اینو میخوام بدونم به نعفته که زود تر بگی وگرنه از اینجا زنده بیرون نمیری
سدریک سرش را تکان داده
-نمی دونم، اسم اینجا هزار تو عه از هر مسری که رفته باشه الان معلوم نیست کدوم قسمته اصلا شاید گم شده باشه
اسمش رو نیار سدریک با جادو بلند کرده و وردی رو میگه تن سدریک بر روی زمین میفته ولی من حس کردم که اون نفس نمی‌کشه
بهت زده از پشت علف ها به سدریک نگاه میکنم اسمش نیار رو به پدر دراکو مالفوی میکنه
-اون دیگه به دردم نمیخوره قبل از اینکه دامبلدور برسه باید بریم
و تبدیل به مرگ‌خوار میشن میرن من بی وقفه به سمت سدریک میرم نبضش رو میگیرم نه نمیزد نمی‌فهمم کی اشک هایم جاری می‌شود سرم را تکان میدهم با صدایی بلند شروع به گریه کردم میکنم که حرف دامبلدور را به یاد می‌آورم
-یادتون باشه هرکی دیگه نتونست و خواست انصراف بده با چوب دستی خودش نور قرمز به سمت آسمان بفرسته
بلافاصله چوب دستی ام را در میارم و با دستانی که میلرزید به سمت بالا میگرم نور قرمز که بیرون می‌زند دستم را پایین می‌آورم چند لحظه طول نمی‌کشد که هاگرید ،و پرفسور مودی می‌رسند با دیدن من و سدریک به سمت ما می‌آیند
هاگرید سدریک را بغل می‌کند و بسمتی راه می افتد من هم با گریه به پرفسور نگاه میکنم او به سمتم می آید و مرا در آغوش می‌کشد -هیش هری آروم باش
من با خود فکر میکنم واقعا میشه در این لحظه آروم باشم معلومه که نمیشه همین حالا دوست جدیدم را از دست دادم کسی که به من راز مرحله دوم را گفت و بر عکس بقیه مسخره ام نکرد
پلک هایم روی هم می افته و بی هوش میشم شاید بعد از چندین سال او از ذهن بقیه دانش آموزان پاک شود ولی من او را در یادم نگه میدارم

پایان


---
قبل از هرچیز اینو بگم که لطفا تاپیک جدید نساز. برای فرستادن پاسخ تو هر تاپیک، کافیه از گزینه "پاسخ" که بالای هر تاپیک قرار داره، یا باکس سفید رنگی که انتهای صفحه‌س استفاده کنی. متنت رو یکی از این دو جا بنویس و بعد دکمه ارسال رو بزن.

برای شروع داستان خوبی بود. ولی نکته‌ای هست که حتما باید بهش توجه کنی و اونم اینه که هیچ جمله‌ای رو بدون علائم نگارشی رها کن! یه عالمه جمله پشت سر هم نوشتی بدون این که با یکی از علائم نگارشی مثل ". ! ؟" بهش پایان بدی یا با ویرگول به جمله بعد وصلش کنی! در مورد دیالوگ هم، بعد از "-" یک‌بار اسپیس بزن (فاصله بده) و بعد دیالوگ رو بنویس. در واقع همه علائم نگارشی به کلمه قبل از خودشون می‌چسبن و با یه اسپیس از کلمه بعد فاصله می‌گیرن. آخرین نکته هم این که همیشه هروقت دیالوگت به اتمام می‌رسه با زدن دو بار اینتر توصیفات بعدش رو بیار. مثال:

نقل قول:

با صدایی بلند شروع به گریه کردم میکنم که حرف دامبلدور را به یاد می‌آورم
-یادتون باشه هرکی دیگه نتونست و خواست انصراف بده با چوب دستی خودش نور قرمز به سمت آسمان بفرسته
بلافاصله چوب دستی ام را در میارم و با دستانی که میلرزید به سمت بالا میگرم

با صدایی بلند شروع به گریه کردن میکنم که حرف دامبلدور را به یاد می‌آورم.
- یادتون باشه هرکی دیگه نتونست و خواست انصراف بده، با چوب دستی خودش نور قرمز به سمت آسمان بفرسته.

بلافاصله چوب دستی ام را در میارم و با دستانی که میلرزید به سمت بالا میگیرم.

تایید شد.

مرحله بعد: انتخاب یک شخصیت از لیست شخصیت‌های گرفته نشده و معرفی آن در تاپیک معرفی شخصیت.

آدرس:http://www.jadoogaran.org/modules/xcgal/albums/userpics/29482/wp_inquisition_col.jpg
___________________________
#جینی ویزلی
وارد کتابخانه شدم،کتابی با جلد قهوه ای تیره که رویش با رنگ طلایی نوشته شده بود《معجون سازی مبتدی》را ورداشتم.
روی صندلی کهنه کتابخانه نشستم و از صفحه اول شروع به خواندن کردم.
#دراکو مالفوی
چند ساعتی است که در کتابخانه پرسه میزنم،دنبال کتابی راجع به معجون سازی امسال می گردم اما هنوز پیدایش نکردم.
ناگهان چشمم به کتابی روی میز چوبی کتابخانه افتاد، خودش بود!کتاب معجون سازی بود.به سمت میز رفتم و کتاب را ورداشتم،ناگهان صدایی خشمگین توجه من را به سمت خود برد:ببخشید جناب مَلفوی ولی من داشتم این کتاب رو می خوندم!)
صدای جینی ویزلی،خواهر آن دوست گدای پاتح بود.
با بی تفاوتی گفتم:آها) و از میز دور شدم.
دختر دنبالم راه افتاد:با تو هستم!هی!کتاب رو پس بده!)خندیدم و گفتم:فکرش رو هم نکن.)اما دختر ول نمی کرد و دنبال من راه افتاد.
ناگهان کسی وارد کتابخانه شد که از قدم هایش هم متنفر بودم!خودش بود.پاتح
پاتح خودش را به ویزلی رساند و گفت:چی شده؟)
ویزلی گفت:هیچی)پاتح به من نگاه کرد و گفت:آذیتت می کنه؟)ویزلی جواب داد:نه،فقط یه کتابه خودت رو درگیر نکن)پاتح خطاب به من گفت:کتاب رو بهش پس بده)گفتم:اوف!خستم کردید)و کتاب را به سمتش پرت کردم.
#جینی
ملفوی این را گفت و از کتابخانه خارج شد.
به سمت هری گفتم:چرا سر هر موضوعی خودت رو درگیر می کنی؟فکر نمی کنی شاید به تو مربوط نباشه؟) هری چیزی نگفت،ادامه دادم:روز خوش!)
و از کتابخانه خارج شدم
_______________________
ببخشید،میشه راجع به انتخاب نقش توضیح بدید؟


---
جواب سوالت رو با جغد برات ارسال کردم.

دیالوگا و برخوردای کوچیکی که بین شخصیتا رخ داده بود رو دوست داشتم، فقط یکم به نظرم داستان رو سریع پیش بردی. یه سری علائم عجیب غریب تو پستت می‌بینم که درست نیست. مثلا هرجایی که ")" گذاشتی، کافی بود به جاش اینتر بزنی و به خط بعد بری و اونوقت پستت ظاهر بهتری پیدا می‌کرد. یعنی اینطوری:
نقل قول:

با بی تفاوتی گفتم:آها) و از میز دور شدم.

با بی تفاوتی گفتم:
- آها!

و از میز دور شدم.

همونطور که می‌بینی برای نوشتن دیالوگ به خط بعد رفتم و از علامت "-" استفاده کردم.

از طرفی این که وسط متنت بنویسی #فلان‌شخص هم درست نیست. باید کل توصیفاتت یا سوم شخص باشه، یا اول‌شخص و از زبان یکی از شخصیت‌هایی که انتخاب کردی. این که بینش هر بار از دیدگاه یه شخصیت بنویسی هرچند جالب، ولی به این شیوه درست نیست. در نهایت لطفا حواست باشه که علائم نگارشی به کلمه قبل از خودشون می‌چسبن و با یه اسپیس از کلمه بعد فاصله می‌گیرن. اگه می‌خوای مراحل بعدی رو هم تایید بشی به نکات گفته شده حتما توجه کن. در ضمن، پاتر درسته نه پاتح. هری پاتر.

تایید شد.

مرحله بعد: انتخاب یک شخصیت از لیست شخصیت‌های گرفته نشده و معرفی آن در تاپیک معرفی شخصیت.

تصویر شماره 18
https://www.jadoogaran.org/uploads/images/img667c484ec17a7.jpg

تازه وارد هاگوارتز شده بودم و آدم های زیادی رو نمی شناختم. سعی داشتم به فضای مدرسه عادت کنم اما یکسری از مکان ها برای دانش آموزان ممنوع بود فرقی نمی کرد که سال اولی باشی یا چند وقتی توی هاگوارتز بوده باشی.
بیشترین مکانی که دلم میخواست ببینم و دربارش کنجکاو بودم جنگل ممنوعه بود که پشت کلبه هاگرید قرار داشت.
فصل زمستان بود پس لباس های گرمم رو پوشیدم و همراه با چوب دستی جدیدم به سمت جنگل ممنوعه راه افتادم، سرم رو به دور و بر میچرخوندم و مواظب بودم کسی من رو نبینه چون رفتن به جنگل ممنوعه خلاف قانون مدرسه بود.
اولین قدمی که در جنگل ممنوعه گذاشتم، باعث شد دل شوره بزرگی در اعماق وجودم پدیدار بشه اما دلم رو به دریا زدم و مسیرم رو ادامه دادم.
هدف خاصی برای اومدن به اینجا نداشتم و از خطرات احتمالی هم خبری نداشتم.آسمان تاریک بود و سوز سرما باعث شده بود نوک بینی ام قرمز بشه.درخت های جنگل خیلی قدیمی و بلند بودند به طوری که نمیتونستم آسمان رو ببینم. سر و صدا های زیادی به گوشم میخورد اما سعی می کردم توجه زیادی به اونها نکنم.
اولش با خودم فکر می کردم این جنگل با بقیه جنگل ها فرقی نداره اما زمانی که مسیر برگشت رو پیدا نکردم نظرم تغییر کرد.
خیلی ترسیده بودم و چشم هایم پر از اشک شده بود و بغضی که توی گلوم بود باعث می شد به سختی نفس بکشم. تمام امیدم رو از دست داده بودم تا اینکه نور بسیار روشنی جلوی من پدیدار شد. کمی خودم رو عقب کشیدم اما زیبایی تک شاخی که دیده بودم باعث حیرت من شده بود.
نمی تونستیم با هم دیگه ارتباط برقرار کنیم چون هردومون زبون اون یکی رو بلد نبودیم اما فکر کنم اون از چشم هام ترس رو فهمیده بود.
تک شاخ شروع به حرکت کرد و منم دقیقا پشت سرش به راه افتادم. نمی دونستم قراره منو کجا ببره یا قراره چی پیش بیاد اما بهتر از موندن تو جنگل تاریک با صداهای عجیب و غریب بود.
مسیر طولانی بود و برگ های زیادی روی زمین ریخته بودند. از دور نور کم ولی آشنا رو می دیدم، نزدیک تر که شدم فهمیدم نور کلبه هاگرید هستش.من به کمک تک شاخ مسیر رو پیدا کرده بودم، به سمت او برگشتم و لبخندی زدم. او هم در جواب من سرش را پایین انداخت و ناگهان ناپدید شد. سعی کردم بفهمم کجا رفت اما با تکان های درد آور و وحشتناکی به خودم اومدم، در یکی از اتاق های هاگوارتز بر روی تختی خوابیده بودم و پاتر، هری پاتر بالای سر من ایستاده بود و لبخند ملیحی بر روی لب داشت.


---
داستان خوبی نوشته بودی... فقط کاش آخرش نمی‌نوشتی که خواب بوده چون به نظرم واقعی بودنش حس بهتری بهم می‌داد.

برای بهتر شدن ظاهر پستت بهتره بین پاراگرافا بجای یک اینتر از دوتا اینتر استفاده کنی تا پستت از حالت فشرده در بیاد و خواننده موقع خوندش حس بهتری داشته باشه. مثلا:

"نمی تونستیم با هم دیگه ارتباط برقرار کنیم چون هردومون زبون اون یکی رو بلد نبودیم اما فکر کنم اون از چشم هام ترس رو فهمیده بود.

تک شاخ شروع به حرکت کرد و منم دقیقا پشت سرش به راه افتادم. نمی دونستم قراره منو کجا ببره یا قراره چی پیش بیاد اما بهتر از موندن تو جنگل تاریک با صداهای عجیب و غریب بود."

سعی کن لحن پستت رو هم یک دست نگه داری. اگر کتابی نوشتی تا آخر کتابی پیش بری و از کلمات محاوره‌ای توش استفاده نکنی و برعکس.

مطمئنم توی مراحل بعدی بهتر و بهتر می‌شی.


تایید شد.

مرحله بعد: انتخاب یک شخصیت از لیست شخصیت‌های گرفته نشده و معرفی آن در تاپیک معرفی شخصیت.

بعد از تعجب های زیاد و کلنجار رفتن با خودم که چی شد من به عنوان یه جادوگر انتخاب شدم ، یهو به خودم اومدم و دیدم توی سرسرای اصلی نشستم بین یه عده بچه 11 و 12 ساله که همه گیج هستیم و نمیدونیم که باید الان چیکار کنیم
یهو یه خانم با ردای بلند و کلاه بوقی بزرگی که روی سرش بود همه مارو با هم جمع کرد توی سالن و بقیه مات به ما نگاه میکردن

کلاه گروه بندی رو که اوردن بیشتر از همه دلم میخواست توی گروهی بیوفتم که شاد باشن نه ترسناک البته یه چیزایی رو وقتی داشتم کتاب تاریخچه هاگوارتز رو میخوندم دستگیرم شده بود پس هم از گریفیندور خوشم میومد هم از اسلیترین حتی اگر با اون بخش که دلم میخواست تو گروه ترسناک ها نباشم مغایرت داشته باشه ولی خب دوست داشتم ، قدرت همیشه چیز خوبی بوده
بالاخره شروع کردن به صدا زدن و تک تک مینشستیم تا کلاه ،گروه بندی رو انجام بده . نوبت من شد و چیزی که دلم میخواست نشد و من توی گروه ریونکلا انتخاب شدم یه جورایی اصلا دلم نمیخواست اونجا باشم ، شنیده بودم همه توی این گروه جز دیونه ها هستن و دلم نمیخواست بقیه منو با این عنوان بشناسن دلم میخواست قدرت رو حس کنم پس قبل از اینکه تعداد بچه ها تموم بشه رفتم و دوباره قاطی بقیه بچه ها وایسادم وقتی مک گوناگال منو دید گفت مگه تو گروه بندی نشدی و من فقط سر تکون دادم دلم نمیخواست چیزی بگم که مبادا برم گردونن به ریونکلا پس نشستیم روی صندلیی و دوباره شروع شد کلاه افکارمو میخوند و حسم رو فهمید حالا اون چیزی که میخواستم اتفاق افتاد و من توی اسلیترین بین بقیه نشسته بودم و حس قدرت همه وجودم گرفته بود


---
انتظار داشتم اگه عکسو بالای پستت لینک نمی‌کنی، حداقل بنویسی شماره چنده. لطفا تو مراحل بعدی حواست باشه و چیزایی که نیاز هست بنویسی رو حتما بالای پستت مشخص کن.

جالب نوشته بودی. اما خیلی از جملاتت رو بدون علائم نگارشی رها کردی که درست نیست. جمله حتما باید با علائمی مثل نقطه، علامت تعجب یا علامت سوال (. ! ؟) پایان پیدا کنه و اشتباهه که بدون هیچ علامتی همین‌طور رها بشه. در ضمن توجه داشته باش که علائم نگارشی به کلمه‌ی قبل از خودشون می‌چسبن و با یه اسیپس، از کلمه بعد فاصله می‌گیرن.

تایید شد.

مرحله بعد: انتخاب یک شخصیت از لیست شخصیت‌های گرفته نشده و معرفی آن در تاپیک معرفی شخصیت.

عکس شماره ۲۱
در دیاری جادویی، درست زمانی که نیمه شب نزدیک می‌شد و آسمان پر از ستاره‌های درخشان بود، گروهی از جادوگران جوان در حیاط عظیم قلعه‌ای باستانی جمع شده بودند. قلعه‌ای که بیش از هزار سال به عنوان پناهگاه و مکان آموزش جادوگران جوان خدمت کرده بود.
این شب، شبی متفاوت بود. آن‌ها برای احترام به جادوگر بزرگی جمع شده بودند که روزهای زیادی از این قلعه حمایت کرده و دانش خود را به شاگردان مشتاق انتقال داده بود. جادوگری که معروف به نگهبان نور بود و همیشه می‌گفت: "نور درون‌تان را بیابید و تاریکی را با آن مبارزه کنید."
جوانان، با چوبدستی‌های خود به آسمان اشاره می‌کردند و نورهای رنگی از نوک چوب‌ها برخاسته و به سمت آسمان پرواز می‌کرد. هر نور، نمادی از تعهد و احترامی بود که به این جادوگر می‌گذاشتند. هر کدام از آن‌ها عزم خود را جزم کرده بودند که دروس و ارزش‌هایی را که از استاد خود آموخته بودند را به کار ببندند.
مراسم با صدای زمزمه نفس‌های هماهنگ آغاز شد. جادوگران جوان، یکی پس از دیگری، از شکوه و پایداری نگهبان نور می‌گفتند و خاطرات و درس‌هایی که به آن‌ها آموخته بود را به یاد می‌آوردند. آن‌ها می‌دانستند که نگهبان نور دیگر در میان آن‌ها نیست، اما روح و درس‌های او همیشه در قلب‌ها و جادوی آن‌ها باقی می‌ماند.
موجی از انرژی مثبت و یکپارچگی در آن حیاط جاری شده بود، و همانطور که نورها به سمت آسمان بالا می‌رفتند، به نظر می‌رسید که نجوم و ستارگان پاسخ می‌دهند. اجتماع بزرگی از ستارگان، درخششی فوق‌العاده را در آسمان ایجاد کردند که انگار خود نگهبان نور از این مکان دوردست، نظاره‌گر آن‌ها بود و به آن‌ها برکت می‌داد.
شب تمام شد و جادوگران با دل‌هایی پر از امید و قدرت تازه به بسترهای خود بازگشتند، مصمم به اینکه در دنیایی که نیازمند نور و حقیقت است، جادو و مهارت‌های خود را به کار گیرند.
دراکو، نیرویی شوم که قلعه‌ را به محاصره در آورده بود.
شب سرد و طوفانی بود و باران به طور پیوسته بر پنجره‌های قدیمی قلعه می‌کوبید، و اما در بین جادوگران، نور گرمی حضور داشت. همه جادوگران، با چوب‌های جادویی برافراشته که مثل ستاره‌های روشن در تاریکی شب می‌درخشیدند، ایستاده بودند. تصمیم آنها یکی بود: مقاومت و مبارزه تا پایان.
هری، رهبر جسور و شجاع گروه، نقشه‌ای استراتژیک طراحی کرده بود. هرمیون، با دانش خارق‌العاده و کتاب‌هایی پر از دانش باستانی، فرمول‌ها و طلسم‌های نیرومندی پیدا کرده بود. رون، با شوخ‌طبعی و روحیه‌ای قوی یاری‌گر همه بود و جینی، با شجاعت و اراده محکم خود، برای هر چالشی آماده می‌نمود.
دراکولا، با شکلی نیمه‌بشر و نیمه‌خفاش، در تاریکی شب جولان می‌داد و با هر حمله ترسناک‌تر از قبل به قلعه نزدیک‌تر می‌شد. اما جادوگران، با قدرتی متحد و اراده‌ای راسخ، به جنگ نور در مقابل تاریکی می‌پرداختند.
هری فریاد زد: "برای نور، برای آزادی!". چوب‌های جادویی با طلسم‌های قوی به حرکت درآمدند و نوری به اندازه‌ی هزاران شعله‌ور بر فراز قلعه برخاست. طلسمی باستانی که با قدرت دوستی و شجاعت برانگیخته شده بود.
هنگامی که گروه جادوگران جوان به رهبری هری، هرمیون، رون و جینی در حیاط زیر سایه شوم قلعه مرتفع ایستاده بودند، سکوت ناگهانی و کر کننده ای فرود آمد. به نظر می‌رسید که باران در هوا متوقف می‌شود، قطرات مانند ستاره‌ها در برابر آسمان تاریک می‌درخشند، نشانه‌ای مطمئن از اینکه جادوی قدرتمند و باستانی در کار است.
وقتی آنها عصای خود را بالا می بردند، هوا از تنش می ترقید، نور طلسم ها درخششی اثیری می بخشید. احساس ترس فضا را پر کرده بود، زیرا آنها می دانستند که این آرامش کوتاه، منادی طوفانی است که بسیار بزرگتر از طوفانی است که قبلاً با آن روبرو شده بودند.
خنده ای عمیق و طنین انداز از سنگ های باستانی طنین انداز شد، صدایی که آنها را تا حد استخوان سرد کرد. این خنده ای بود که قبلاً نشنیده بودند، نه از طرف دراکو و نه هیچ دشمن شناخته شده ای. آنها چرخیدند، عصا آماده بودند، فقط دیدند که سایه ای شروع به شکل گیری کرد. آنها باید با دراکو رو به رو نمی شدند، بلکه با شکلی شوم تر، وحشتی بی نام و نشان که در کمین بود و منتظر لحظه مناسب بود.
هری چشماشو ریز کرد و جلو رفت و گفت: خودتو نشون بده! او خواست، زیرا می‌دانست که رویارویی قریب‌الوقوع محدودیت‌های آنها را بیش از پیش آزمایش خواهد کرد. فیگور از سایه بیرون آمد، موجودی بلند و شنل پوش که کینه توزی می تابید و چشمانش قرمز غیرطبیعی می درخشید.
هوای اطراف آنها غلیظ شده بود که انگار جوهر تاریکی می خواهد شجاعت آنها را خفه کند. چهار نفره جادوگران با نگاه‌های کوتاه و آگاهانه ارتباط برقرار می‌کردند و درک می‌کردند که این نبرد به تمام قدرت، خرد و شجاعت آنها نیاز دارد.
اوج زمزمه در میان متحدانشان پشت سرشان بلند شد - زمزمه های پیشگویی های باستانی و شگون های تاریک. قلب جادوگران جوان به تپش افتاد، اما آنها متحد ایستادند، زیرا در درون خود نور تسلیم ناپذیر امید را در برابر تاریکی متجاوز نگه داشتند.
نبردی که در گرفت سخت و بی امان بود. در حالی که موجودیت هجومی از قدرتی غیرقابل بیان را آغاز کرد و نفرین هایی را بارید که تهدیدی برای غلبه بر آنها بود، هری و دوستانش با رقصی از طلسم های پیچیده و نفرین های متقابل به مقابله پرداختند. آنها تیمی بودند که در آتش آزمایش های بی شمار جعل شده بودند و عزمشان شکست ناپذیر بود.
آیا آنها پیروز می شدند یا سرنوشت پایان متفاوتی برای این داستان نوشته بود؟ یک چیز مسلم بود: آنها تا آخر در کنار هم خواهند ایستاد.


---
توصیفات خوبی داشتی. فقط لطفا با اینتر آشتی کن و بین دو پاراگراف متوالی به جای یک اینتر، دو بار اینتر بزن. به این شکل:

در دیاری جادویی، درست زمانی که نیمه شب نزدیک می‌شد و آسمان پر از ستاره‌های درخشان بود، گروهی از جادوگران جوان در حیاط عظیم قلعه‌ای باستانی جمع شده بودند. قلعه‌ای که بیش از هزار سال به عنوان پناهگاه و مکان آموزش جادوگران جوان خدمت کرده بود.

این شب، شبی متفاوت بود. آن‌ها برای احترام به جادوگر بزرگی جمع شده بودند که روزهای زیادی از این قلعه حمایت کرده و دانش خود را به شاگردان مشتاق انتقال داده بود. جادوگری که معروف به نگهبان نور بود و همیشه می‌گفت: "نور درون‌تان را بیابید و تاریکی را با آن مبارزه کنید."

معدود مواردی هستن که بین دو پاراگراف متوالی یک بار اینتر می‌زنیم که با حضور تو بخشای مختلف سایت به مرور متوجهشون می‌شی. فعلا با همون دو اینتر جلو برو.

تایید شد.

مرحله بعد: انتخاب یک شخصیت از لیست شخصیت‌های گرفته نشده و معرفی آن در تاپیک معرفی شخصیت.

+ لطفا به جای زدن تاپیک جدید، از قسمت "پاسخ" که بالای هر تاپیک قرار گرفته برای ارسال پاسخ استفاده کن.

(https://www.jadoogaran.org/uploads/images/img667c484ec17a7.jpg)

همونطوری که از شدت بارون موهام نم دار شده بود، اهسته و رزین قدم هام رو بلند کردم. ارام شروع کردم به راه رفتن و وارد دنیای درونی ام شدم. ناگهان اطرافم سرسبز و زیبا شد و انواع درخت، گل و گیاهان مختلف دور و برم ایجاد شد.
اولش تصور کردم خیالاتی شدم و فقط اثر اون همه اتفاقات بد و ناجوره، ولی وقتی کمی به خودم اومدم متوجه شدم که خودم رو وارد چه داستان شوم و ناپسندی کردم. دختری چهارده ساله که ناخواسته وارد جنگل ممنوعه شده بود! کمی با خودم فکر کردم، بوی خاک مرطوب و نم خورده میومد. سعی کردم از همون راهی که اومده بودم برگردم به مدرسه، ولی دیگه دیر شده بود. توی دردسر افتاده بودم.
اونقدری که کنترل ذهنم رو از دست داده بودم و نمیدونستم چیکار کنم. نسیم خنک و ملایمی موهای خرمایی ام رو به رقص دراورد. لب هام ترک خورد.
کنار بوته های فراوان قارچ های قرمز با نا امیدی جلوس شدم.
همانطوری که پوست لبم رو میکندم و کم کم سرما داشت وارد بدنم میشد صدای قدم های ریز و کوچکی رو شنیدم که باعث شده بود صدای خش خش برگ های پاییزی به گوش برسه.
یک لحظه به خودم اومدم و از جام بلند شدم. چوب دستی انعطاف پذیر و لطیف ام رو که از موی تکشاخ و پوست گردو پدید اومده بود دراوردم.
کمی اطرافم رو جست و جو کردم ولی چیزی دستگیرم نشد.
نفس به شدت عمیقی کشیدم و تا میتونستم هوا رو وارد شش هام کردم.
چوب دستی ام رو فشار دادم و نخستین قدمم رو با ارامش برداشتم.
رفته رفته قدم هام بلند و بلند تر میشد.
هر نوع شاخ و برگی که به چشمم میومد رو با احتیاط به وسیله پاهام هل میدادم به سمت اون طرف.
مجدد همون صدا!
این دفعه نتونستم خودم رو کنترل کنم. از ترس اب دهنم رو قورت میدادم و به سختی نفس میکشیدم.
اون صدا هی نزدیک و نردیک تر میشد به قدری که فکر میکردم پشت سرم نشسته.
دستی به موهام کشیدم و اون هارو پشت گوشم قرار دادم تا جلوی دست و بالم نباشن.
و تا جون داشتم و پاهام توانایی داشت دویدم
به دشواری شاخ و برگ های سر راهم رو کنار میدادم طوری که تمام تیغ تو دست هام فرو رفته بود و قرمز شده بود.
اونقدر درد میکرد که دلم میخواست زجه بکشم.
ولی با اون همه اتفاقات ناجور و بدی که در عاقبت م قرار داشت پابرجا و امیدوار دویدم.
یک دفعه دیگه توانایی دویدم نداشتم.
انگار پاهام داشتن کنترل میشدن! اول فکر کردن قدرت بدنی ام رو از دست دادم ولی، وقتی چشمم به زمین خورد وحشت کردم!. پاهام بشدت استوار و محکم تو گل فرو رفته بودن!
دیگه نمیتونستم مقاومت کنم. سعی و تلاش کردم تا به خودم بفهمونم بالاخره یکی میاد نجاتت میده و از این جهنم در میارتت تا ابد که اینجا نمیمونی!
ولی نمیشد، دیگه واقعا نمیشد. با حسرت و نامیدی سرم رو روی شاخه ای که روی زمین افتاده بود و در اون گوشه قرار داشت گذاشتم.
شاخه های گیاهان و درختان متعدد، اسمان رو پوشانده بود. همه جا کاملا تاریک و بی روح بود.
به تدریج پلک هایم سنگین شد و همانطوری که سر و تنم گلی و کثیف بود و برگ گیاهان روش نشسته بود به خواب رفتم.
چند دقیقه بعد کمی چشمام باز شد و انگاری که خواب بودم و نمیتونستم دست و پام رو تکون بدم.
ولی متوجه تک شاخی سفید رنگ، پریچهر و زیبا همانند مروارید که شاخی براق و جلا پذیری داشت شدم.
دیدم که داره به سمت من میاد و بعد از اون دیگه متوجه هیچی نشدم تا وقتی توی حیاط بیدار شدم و همه دورم بودن.
و تکه ای از موی درخشان تکشاخ روی لباسم بود!


داستان خوبی بود و توصیفاتت واقعا عالی بودن! فقط یکم ظاهر پستت تو پاراگراف‌بندی مشکل داره. لزومی نداره بعد از پایان هر جمله، اینتر بزنی و به پاراگراف بعدی بری. تا جایی که جملات مرتبط با هم هستن بذار تو یه پاراگراف باشن و بعد با زدن دو اینتر پاراگراف بعدی رو بنویس. مثلا:

به دشواری شاخ و برگ های سر راهم رو کنار میدادم طوری که تمام تیغ تو دست هام فرو رفته بود و قرمز شده بود. اونقدر درد میکرد که دلم میخواست زجه بکشم. ولی با اون همه اتفاقات ناجور و بدی که در عاقبتم قرار داشت پابرجا و امیدوار دویدم.

یک دفعه دیگه توانایی دویدم نداشتم. انگار پاهام داشتن کنترل میشدن! اول فکر کردن قدرت بدنی ام رو از دست دادم ولی، وقتی چشمم به زمین خورد وحشت کردم! پاهام بشدت استوار و محکم تو گل فرو رفته بودن!

تایید شد.

مرحله بعد: انتخاب یک شخصیت از لیست شخصیت‌های گرفته نشده و معرفی آن در تاپیک معرفی شخصیت.

+ لطفا به پیام‌شخصی‌ای که برات ارسال شده مراجعه کن.