بنگاه املاک گرگینه‌ی صورتی

- چی گفت؟!
- گفت صف ببندیم!

محفلی‌ها مشت‌هایشان را به هوا بردند و صدای اعتراض‌شان در خانه گریمولد طنین انداز شد.
- صف ببندیم؟ صف ببندیم؟! خجالت نکشیدی این حرفو زدی فرزند روشنایی؟

ریموس سرش را خاراند.
- آم... چرا باید خجالت می‌کشیدم؟

صدای نچ نچ شدت گرفت.
- صف بستن یعنی یکی جلوی یکی دیگه وایسه... یعنی اولویت و برتری یکی بر دیگری! این بود آرمان‌های دامبلدور که دوست داشت همه با هم برابر باشن و هیچکس بر دیگری برتری نداشته باشه؟!

آهنگی کمونیستی از بلندگو‌های خانه گریمولد پخش شد که صدای نچ نچ محفلیان را همراهی کرد.

- رفیق محفلی‌اوف‌های عزیز، من به شدت نادم و پشیمون شدم. من به آرمان‌های پاک کمونیس‌... دامبلدوریسم خیانت کردم. از امروز تا ابد صف بستن توی خونه گریمولد ممنوعه. هرکی هم صف ببنده شیر دامبلدور رو حلالش نمی‌کنیم!

نگاه‌های تحسین آمیز محفلی‌ها مهر تاییدی بر سخنان ریموس شد.

- خب حالا که صف بستن نداریم همه با هم حمله کنیم و اسممونو بنویسیم و بندازیم تو گلدون. حمله!

لحظه‌ای بعد محفلی‌ها که گویی مدت‌ها پشت درهای مترو منتظر مانده‌اند بر سر و کله یکدیگر کوفتند و از سر و کول هم بالا رفتند تا خودشان را اولین نفر به تنها خودکار خانه گریمولد برسانند.

خلاصه:
محفلیا می‌خوان بین خودشون قرعه کشی کنن تا ببینن حیاط پشتی خونه گریمولد مال کی میشه...

~~~~~~~~

-خب، کی اسما رو می‌نویسه؟

پاتریشیا شانس خودش رو دوباره امتحان می‌کنه و به وسط جمعیت محفلیون قدم می‌ذاره.
- من این وظیفه خطیر رو برعهده می‌گیرم تا مچ‌های شما عزیزان برای نوشتن درد نیاد!

در کمال تعجبِ پاتریشیا، هیچ محفلی‌ای هیچ پاسخی نمی‌ده و به ناگاه سکوت در خانه گریمولد حکم‌فرما می‌شه. پاتریشیا نگاهشو رو محفلیا می‌گردونه و متوجه می‌شه همه‌شون بدون استثنا بهش زل زدن. زل زدنی که مشخص بود از نوع محبت‌آمیز نیست، بلکه یک "فکر کردی یادمون رفته سری پیش چی کار کردی‌"ای تو چشماشون موج می‌زنه.

پاتریشیا با تاسف سری تکون می‌ده.
- این بود آرمان‌های محفل؟ آیا حق هرکسی نیست که شانس دوباره بهش داده بشه؟

هم‌چنان نگاه‌ها مشابه قبل ادامه پیدا می‌کنه. بنابراین پاتریشیا آهی می‌کشه و خودشو لا به لای جمعیت گم و گور می‌کنه. به محض این که پاتریشیا از مرکز توجهات خارج می‌شه، ریموس دستاشو محکم به هم می‌کوبه.
- هرکس خودش اسم خودشو رو یه کاغذ می‌نویسه و می‌ندازه تو این گلدون...

ریموس همزمان با گفتن این حرف، گلدونو برمی‌داره و سر و ته می‌کنه. خاک‌ها همگی پخش زمین می‌شن و گیاها تو دستای ریموس پرتاب می‌شن. ریموس گیاها رو به رزالین تحویل می‌ده و پچ‌پچ‌کنان تو گوشش می‌گه:
- شب باهاشون قرمه‌سبزی بپز. مطمئنم با چند تا شکلات طعم خوبی می‌گیرن.

بعد به سمت بقیه برمی‌گرده و با صدای بلند ادامه می‌ده:
- اینطوری دیگه مطمئن هم می‌شیم تقلبی صورت نمی‌گیره. خیله خب، صف ببندین!

سپس گابریل به سمت کریچر رفت.
- حالا چی میخوای جن خونگی کوچولو؟ دوست داری آزادت کنم؟
- کریچر بچه نیست! کریچر یه جن خونگیه بزرگه و شما خائنین به اصل و نسب نباید اینجوری با کریچر رفتار کنین! ارباب ریگولوس دوست نداشت اینجوری با کریچر رفتار شه!
- اوه ببخشید کریچر! معلومه که تو بزرگی! ببین کریچر هر کی که صاحب حیاط پشتی بشه مطمئن می‌شه که گلخونه اربابت صحیح و سالم می‌مونه؛ می‌تونیم دور گلخونه ریگولوس یه حصار بکشیم یا با یه دیوار خوشکل از حیاط جداش کنیم. اینجوری حیاط پشتی قشنگ‌ترم میشه.
- کریچر نمی‌خواد کسی به گلخونه ارباب ریگولوس رسیدگی کنه. دوست داره خودش رسیدگی کنه!
- خب، چه بهتر! تو مسئول گلخونه حیاط پشتی باش!
- گلخونه ارباب ریگولوس!
- هر چی تو بگی.

بعد رو به سیریوس کرد.
- سیریوس! تو هم نباید اینجوری با کریچر رفتار کنی. باید به اون احترام بزاری و باهاش مهربون باشی! جن خونگی به قشنگی و مهربونی!
- باشه ببخشید.
- حالا شد! می بینین چقدر صلح خوبه! چقدر خوبه که همه با هم مهربون باشیم.
- حالا میشه قرعه‌کشی رو شروع کنیم؟ گوسفندای من دیگه نمی تونن بیشتر از این منتظر بمونن

همه حرف جعفر رو تایید کردند. روندا گفت:
-خب، کی اسما رو می‌نویسه؟

- ارباب ریگولوس عاشق حیاط پشتی بود! اون اونجا یه گلخونه داشت! کریچر نذاشت هیچکدوم از این خائنا صاحبش شد!

تمام سرها به طرف گوینده این حرفها که طبیعتا کریچر بود برگشت. رزالین به سمت کریچر رفت و تلاش کرد او را نوازش کند، ولی کریچر چنان خود را عقب کشید که انگار رزالین آبله اژدها داشت.
- زنیکه خائن به اصل و نسب گلخونه ارباب ریگولوس رو به گند کشید و کریچر چیزی نگفت. ولی کریچر نذاشت...

کریچر به خودش زحمت نداد که به یاد بیاورد هر وقت رزالین را می دید، به خاطر استفاده از گلخانه سابق ریگولوس چنان ناسزاهایی به زبان می آورد که اگر سیریوس می شنید، بی برو برگرد او را از آن مکان بیرون می انداخت.

ببین کریچر، مطمئنم ریگولوس دوست نداشته اونجا پر از عنکبوت و داکسی بشه، درسته؟

کریچر در جواب رزالین، مثلا زیر لب ولی در واقع با فریادی در حد بانوی عزیزش گفت:
- داکسی و عنکبوت از این گندزاده ها و خائنا و گرگینه ها بهتر بود. اگر ارباب ریگولوس دید حیاط پشتی دست این آشغالا افتاد، چی گفت؟

سیریوس که تاب توهین به همرزمانش را نداشت، گوش کریچر را گرفت و او را از راهرو بیرون انداخت. فریاد اعتراض رزالین و گابریل بلند شد:
- آخه چه طور دلت اومد با یه موجود معصوم اینطوری رفتار کنی؟ اونم احساسات داره.
- زورت به یه جن خونگی رسیده؟

در نهایت پس از یک مدت طولانی فکر کردن ریموس به یک نتیجه رسید: اثبات کردن خودشون زمان طولانیای وقت می‌برد و اونها صبر نداشتن و می‌خواستن هرچه سریع تر برنده حیاط پشتی مشخص بشه. در ضمن چون همه محفلی ها خواستار حیاط پشتی بودن کسی رو نداشتند که بین اونها داوری کنه و اگر کسی هم بود شایسته‌ی داوری نبود. پس تصمیم گرفت نتیجه گیری‌اشو بین محفلی ها بازگو کنه
- دوستان، اولا که ما زمان کافی برای تصمیم گیری صاحب حیاط پشتی نداریم و اثبات خودمون زمان میخواد. دوما کسی نیست که لیاقت ما رو ارزیابی کنه تنها کسی که الان این دور‌وبراست و جزو اعضای محفل نیست...
- مامان سیریوسه!

ریموس با اخم نگاه به الستور زد که حرفش را قطع کرده بود. سپس ادامه داد:
- و فکر می‌کنم همه‌اتون با من موافق باشین که اون شایستگی داوری بین ما رو نداره چون عقایدش کاملا با ما متفاوته‌!
- اما قرعه‌کشی هم خطرناکه و ممکنه یکی توش دست‌کاری کنه تا خودش برنده حیاط پشتی بشه! بهترین راه استفاده از نظر مادر منه!

محفلی ها از حرف سیریوس تعجب کردند. مادر سیریوس از سیریوس متنفر بود و سیریوس هم از مادرش متنفر بود. اما با این وجود اون در اون لحظه از مادرش دفاع کرده بود و خواستار داوری مادرش شده بود.
- نه! ما با داوری مادر تو مخالفیم.
- چرا؟
- هر چی باشه اون مادر توعه، سیریوس. ممکنه تو از قبل بهش گفته باشی که به اینجا بیاد و این حرف رو بزنه و ما فکر کنیم که عقیده‌اش درسته و بعد اون رو داور کنیم و ببینیم که شایسته‌ست و اون تو رو انتخاب کنه!
- اما خودتونم می دونین اون از من متنفره.
- به هر حال یه حس مادری توی وجود تمام مادرا هست! حسی که باعث میشه مادر به بچه های عزیز و دردونه‌اشون عشق بورزن!

همه حرف گابریل را تایید کردند. حالا که راه‌حل اثبات خود خط خورده بود وقت قرعه‌کشی دوباره بود.

گابریل کاغذا رو روی میز وسط اتاق می‌ذاره و کنار میز می‌شینه.
- تا من کاغذا رو قیچی می‌کنم تصمیم بگیرین کی اسما رو بنویسه.

الستور با شیطنت می‌گه:
- عالیه! چطوره این‌بار من روی همه کاغذا اسم خودمو بنویسم؟

البته که الستور نمی‌خواست کسی باشه که اسما رو می‌نویسه، ولی با گفتن این حرف به هدفی که داشت می‌رسه و بذر شک رو تو دل همه‌ی محفلیا می‌کاره. محفلیا دوباره شروع می‌کنن به انگشت اتهام زدن به همدیگه.

الستور بعد از این که به اندازه کافی از موقعیت لذت می‌بره، عصاشو به سایه‌ش می‌سپره و خودش تا وسط اتاق جلو میاد.
- چطوره هرکس خودش اسم خودشو رو کاغذ بنویسه و بندازه تو این گلدون؟ اینطوری دیگه تقلبم نمی‌شه!

الستور همزمان با گفتن این حرف گلدونی رو تلپی می‌ذاره روی میز. محفلیا کمی فکر می‌کنن و در نهایت به این نتیجه می‌رسن که پیشنهاد خوبیه.
- پس صف ببندین و یکی یکی جلو بیاین.

محفلیا صف می‌بندن ولی صفشون به قدری بلند می‌شه که تهش به جایی می‌رسه که مادر سیریوس بلک قرار داشت. با کنار رفتن پرده، ناسزاهاشه که به هوا بلند می‌شه.
- گندزاده‌های احمق! یه مشت بی‌لیاقت دور هم جمع شدن و فکر می‌کنن با قرعه‌کشی می‌تونن لیاقت پیدا کنـ...

سریوس پرده رو می‌کشه و از همگان دعوت به عمل میاره تا در حین صف بستن کمی از پرده بیشتر فاصله بگیرن تا از وقوع چنین حوادث ناگواری در آینده جلوگیری بشه. اما این وسط ریموس تو تفکر عمیقی فرو می‌ره.
- شاید حق با مادر سیریوس باشه... شاید باید ثابت کنیم کی لیاقت داره حیاط پشتی به نامش بشه!

همه محفلیا برای بار دوم شروع به فکر کردن می‌کنن. سوال این بود که آیا واقعا اونقد حوصله دارن که به جای قرعه‌کشی به اثبات لیاقت رو بیارن؟

گابریل که همون طور که داشت کاغذ ها رو در هوا پخش می کرد شنید که متهم به جادو و عوض کردن نوشته کاغذا شده به سمت پاتریشیا چرخید.
- چی؟! من همچین کاری نمی‌کنم پاتریشیا! همه میدونن که من معتقد به صلحم و چنین کاری برخلاف صلحه.

بعد شروع کرد به سخنرانی در رابطه با صلح و اتحاد بین اعضای محفل. در نهایت پس از یک سخنرانی طولانی مدت دوباره رو به پاتریشیا کرد.
- و به همین دلیل ه معتقد به صلحم می‌بخشمت! شما هم باید همین کارو کنین بچه ها. حالا وقت قرعه‌کشی دوباره‌ست!

سپس همان‌طور که زیرلب آواز می خواند رفت تا کاغذ ها و قیچی را بیاورد. محفلی ها هم که چشم گابریلِ معتقد به صلح را دور دیدند به سمت پاتریشیا حمله ور شدند.
- چطور جرئت کردی حق ما رو بخوری؟!
- آموزه ها پروفسور به همین سرعت یادت رفت؟
- مگه تو دوست ما نبودی؟

پاتریشیا که به دست جمعیت محفلی های عصبانی گرفتار شده بود و حتی به سختی می توانست نفس بکشه بریده بریده چیزی گفت:
- این... کار... خودتون... هم... چندان به آموزه... های پرو...فسور شباهتی... نداره!

جمعیت از پاتریشیا فاصله گرفتن و به حرفش فکر کردند. درسته که کار اونها هم اشتباه بود ولی کار پاتریشیا خیلی اشتباه‌تر بود! اما تا خواستند که دوباره به پاتریشیا حمله کنند گابریل همراه با کاغذ ها و قیچی وارد اشپزخانه شد.

در حالی که محفلیا با چهره‌هایی غمگین و پر از حسرت، به پاتریشیای خوش‌حال که اسمش در اومده بود نگاه می‌کردن، گابریل خودشو به کاغذای تا شده می‌رسونه و شروع می‌کنه باهاشون بازی کردن.
- برف ببار برف ببار.

گابریل همزمان وردی به سمت کاغذها می‌خونه که باعث می‌شه تاشون از هم باز بشه و پروازکنان از این سو به اون سو ببرن.
- شاد باشین که ما یک پیروز خوش‌شانس تو این جمع داریم.

کاغذهای باز شده رو سر و روی محفلیا فرود میان و بعد از برخورد با زمین، دوباره پروازکنان تو هوا اوج می‌گیرن و از نو رو کله‌ی محفلیا می‌بارن.

این وسط الستور متوجه می‌شه تک‌تک کاغذهایی که جلوی چشماش در حرکت بودن تنها با یک اسم مزین شده بودن، پاتریشیا وینتربورن!

- ها ها ها! جالبه که به جای برف، پاتریشیا داره می‌باره!

الستور با خونسردی تمام این حرفو می‌زنه و به دسته‌ی عصاش تکیه می‌ده و هلهله‌ی بعدی رو به خود محفلیا واگذار می‌کنه که حالا دست از غصه خوردن برداشته بودن و به کاغذا چنگ می‌نداختن و تو هوا می‌قاپیدنشون.
- راس می‌گه! اینا که رو همه‌شون نوشته شده پاتریشیا! ببینم کی اسما رو نوشت؟

ریموند که مسئولیت خطیر تا کردن کاغذا رو برعهده داشت، با انگشت به پاتریشیا اشاره می‌کنه.
- پاتریشیا اسما رو نوشت و منم تا کردمشون. ولی من آموزه‌های پروفسور دامبلدور رو سر لوحه‌ی زندگیم قرار دادم و بواسطه‌ی اعتمادی که به پاتریشیا داشتم، اسما رو نخوندم و فقط تاشون کردم.

ولی پاتریشیا زیر بار نمی‌ره.
- نخیرم این وصله‌ها به من نمی‌چسبه! من تقلب نکردم. از کجا معلوم کار جادوی گابریل نباشه؟

دلیل هرچی که بود، محفلیا خواهان تکرار قرعه‌کشی بودن!

از آنجا که گابریل خیلی هیجان‌زده به نظر می‌رسید، بقیه‌ی اعضای محفل نتوانستند با او مخالفت کنند. همه‌چیز خیلی به سرعت پیش رفت: جوزفین و روندا چندتا کاغذ، یک قلم‌پر و یک ظرف آوردند، بعد پاتریشیا اسم کسانی را که خواهان حیاط پشتی بودند، روی کاغذها نوشت و ریموند کاغذها را تا زد و توی ظرف ریخت. بعد ریموس کاغذها را هم زد و یکی را برداشت. همان‌طور که او تای کاغذ را باز می‌کرد، همه با نفس‌های حبس‌شده به او خیره شده بودند.

ریموس فریاد زد:
- پاتریشیا وینتربورن می‌تونه کاری رو که می‌خواد با حیاط پشتی بکنه!

پاتریشیا خیلی خوشحال بود چون حالا می‌توانست یک دفتر کارآگاهی داشته باشد.

خلاصه این پست: محفلیا می‌خوان بین خودشون قرعه کشی کنن تا ببینن حیاط پشتی خونه گریمولد مال کی میشه؟...

اما هری هیچوقت به آشپزخونه نرسید. چون مدیران دیوان جادوگران، وسط راه بهش پیشنهاد وسوسه انگیز "مدیریت سکوی نه‌وسه‌چهارم" رو دادن. هری هم که از کودکی دچار کمبود بیش از حد توجه در کنار کمبود بیش از حد پتاسیم بود، بلافاصله از توجه مدیران ذوق‌مرگ شد و پیشنهاد رو قبول کرد. توی راه سکو هم چندین موز نوش جان کرد که به بدنش هم پتاسیم برسه. چندین لیوان شیر هم از گاو دوشید و همونجا از تولید، به مصرف روند رو پیش برد تا بدلیل بدرفتاری با حیوانات ماگلی، چندین روز در آزکابان مهمون برادران یا خواهران زحمتکش مجنونگر باشه.

آشپزخونه خونه گریمولد

- پروفسور! بهتون گفتم! من حیاط پشتی خونه رو برای گُسفندا و کدو هام می‌خوام...
- نخیر جعفر! من برنامه ریزی کردم که حیاط پشتی آشپزخونه برای کارگاه شکلات پزی من برداشته بشه!
- والا با اجازتون من می‌خوام گاراج موتور سواری‌مو توی حیاط پشتی بزنم!
- شما پدر کاهو های شبدر بی‌خبر نمیفهمین! حیاط پشتی محفل پر از سبزی ها و علف های جادویی که من میخوام همشونو بخورم!

آشپزخونه خونه گریمولد در متشنج ترین زمان خودش، در ادوار محفل بود. همه خواهان حیاط پشتی محفل شده بودن و پروفسور دامبلدوری نبود که جلوشون رو بگیره و مدیریتشون کنه، چون به سفری دور و دراز رفته بود. همه توی آشپزخونه جمع شده بودن و هرکس به نحوی می‌خواست صاحب حیاط پشتی بشه. جعفر با چوبش توی سر و کله بقیه می‌زد. ریموس شکلات هاش رو تو هوا تکون می‌داد و می‌گفت که اگه فروش شکلات هاش متوقف بشه، از گرسنگی می‌میرن.

جوزفین از فرصت استفاده کرده بود و هر چند لحظه یکبار، مطمئن می‌شد که کسی نمی‌بینتش و بعد، از توی کابینت یکی از چینی های جهیزیه مالی رو بر‌میداشت و به زمین می‌کوبید و از هزار تکه شدنش، ذوق می‌کرد و لذت می‌برد. روندا بین شنیدن حرفای بقیه و پیوستن به جوزفین مردد شده بود و دائم نگاهش رو بین دو موقعیت عوض می‌کرد. رزالین کنار گل و گلدون های بغل باغچه رفته بود و دستش رو روی اونها گذاشته بود.
- دعوا نکنین. گلای مامان میبینن و ناراحت میشن و پژمرده میشن. حیاط پشتی رو بدین که من گلخونه‌اش کنم تا انرژی مثبت هممونو محاصره کنه.

گابریل و الستور از گوشه‌ی آشپزخونه، به‌دور از هیاهو نظاره‌گر این درگیری بودن. برعکس پاتریشیا که توی دفترش همه شواهد و مدارک رو یادداشت می‌کرد و خیلی مضطرب و عصبی بحث رو دنبال می‌کرد، الستور در کمال آرامش قهوه‌اش رو می‌نوشید و از نزاع لذت می‌برد.

- ال! کمکشون کنیم که بحثشون تموم بشه؟
- با اینکه از تموم شدن بحث به این سرگرم کنندگی، زیاد استقبال نمی‌کنم، ولی دوست دارم بدونم ایده‌ات چیه؟

گابریل رفت رو سر الستور و از اونجا با پرشی بلند به وسط جمعیت شیرجه زد.
- چرا قرعه کشی نکنیم؟