سال‌اولی‌ها از این طرف: کلاه گروه‌بندی

لیلی لونا پاتر نوشت:
_لیلی پاتر
لیلی ناگهان به خود امد،به طرف صندلی رفت نشست و کلاه را روی سرش گذاشت .
افکار کلاه را هنگام مرور کردن خاطرات،ذهن و افکار خودش حس میکرد:
_هوش و ذکاوتو میشه به وضوح حس کرد،علاقه شدید به کتاب خوندن و.... اوه!شوق زیاد برای ریاضیات،مقابله با جادوی سیاه و معجون سازی ،چیزی که کمتر کسی دارتش.

لیلی قبلا خیلی به این فکر کرده بود.
با اینکه بقیه گروه ها رو هم دوست. داشت ولی حس میکرد به ریونکلاو تعلق داره .

بعد از مدتی گذشت زمان بالاخره کلاه فریاد زد...

بم نوشت:
روز گروهبندی – هاگوارتز، شبی خنک‌تر از معمول…

همه منتظر بودن تا نوبت به موجودی برسه که همزمان هم داره ذوب میشه، هم با هیجان داره تو صف وول می‌خوره. ردپای آب پشت سرش مونده بود، و وقتی بالاخره نوبتش شد، کلاه گروه‌بندی با حالتی از وحشت زمزمه کرد:
«اوه نه، نه نه نه... دوباره یکی از اینا؟!»
کلاه هنوز رو سر بم ننشسته بود که با صدای کشیده‌ای از سرش سر خورد پایین، چند متر رو پله‌ها لیز خورد و فریاد زد:
«من استعفا میدم!»

حالا، همه چشم‌ها به بم بود.


---

بم روی چهارپایه نشست – یا بهتره بگیم کمی "لغزید" و نشست – و با چشم‌های دکمه‌ایش اطراف رو نگاه کرد. نیش‌لبخند یخی روی صورتش بود، و با صدای نازک ولی جدی گفت:

«ببین... من نه دنبال دردسرم، نه دنبال گرما. فقط یه جایی می‌خوام که بتونم آدم‌برفی‌هامو بسازم، کسی دماغمو ندزده، و اگه شد، چندتا کتاب خوب هم کنار بخاری مطالعه کنم… البته از دور. خیلی دور.
من عاشق ریاضی‌ام، عاشق معجون‌سازی و نجوم – ستاره‌ها به طرز عجیبی سرد و قشنگ‌ان. کتاب خوندن رو دوست دارم، مخصوصاً اگه بشه زیر پتوی یخی تو فریزر، برای کرموفیز با صدای آروم بخونم.
از خرگوشا متنفرم – نه شخصی، فقط چون بدون احترام، مستقیم سراغ هویج دماغم میرن. دعوا؟ نه، خوشم نمیاد. ولی اگه لازم باشه، بلدم قشنگ نگاه یخی بکنم، دمای فضا رو بیارم زیر صفر، و حتی با یه عطسه‌ی سرد کل سالن رو برف‌پوش کنم.
درس خوندن رو دوست دارم، ولی تکلیف؟ امتحان؟ بیزارم. اگه انتخاب با من بود، می‌رفتم تو فریزر، با کرموفیز چرت می‌زدم.
دوست دارم تالار عمومیم پر باشه از یخ، سرمای هوا، گرمای صمیمیت، بوی لیمو، و کتاب. یه فضای سرد و آروم… مثل یه دونه برف که هیچ‌وقت آب نمیشه.»

کلاه – که حالا با بی‌میلی دوباره سر جاش نشسته بود – لحظه‌ای مکث کرد و گفت:

«باهوش… خلاق… کمی هم غیرعادی… ولی راستش، خیلی هم بدت نمیاد کمی باعث شگفتی بشی، درسته؟»

بم پلک زد (یا چیزی شبیه اون!) و با برق خاصی در چشم‌هاش گفت:
«اگه نشه باعث ذوب شدن دل مردم شد، پس چرا اصلاً ساخته شدیم؟»

و کلاه، با آهی که بیشتر از بخار آب بود، فریاد زد:

کاسیوپا بلک نوشت:
درود بر تو ای کلاه گروهبندی !
می‌دانم گروه‌های چهارگانه، همه‌نوع جادوگر و ساحره را می‌پذیرند.
من همه‌ی گروه‌ها را دوست دارم، و می‌دانم تو، کلاه گروه‌بندی، همیشه گروهی که به صلاح است را انتخاب می‌کنی !
اما، گروه ترجیحی من، گریفیندور است.
تالارهای خصوصی آن، به رنگ‌های قرمز و طلایی مرا جذب می‌کند.
نماد شیر، درحال غرش و مصمم.
می‌دانم خانه‌ی قرمز و طلایی ،نماد شجاعت است.
و من، شوخ‌طبع، شجاع، باهوش و دلسوز هستم.
و در خودم، ویژگی‌های بودن در گریفیندور را، می‌بینم.
ممنون که مرا در این خانه قرار می‌دهی.

کریدنس بربون نوشت:
سلام و درود بر کلاه گروه‌بندی
همین اول کاری می‌خوام بگم که:
از نظرم من قدرت واقعی اینه که بتونی اشتباهاتت رو بپذیری و هوشمندانه راهی برای جبرانشون پیدا کنی،
شجاعت واقعی اینه که بتونی ضعف هاتو بپذیری و با مطالعه دقیق رفع شون کنی،
و مهربانی واقعی هم به معنی اینکه توی مشکلات زندگی کسانی که برات مهمن با راهنمایی عاقلانه و نه عجولانه کمکشون کنی

من اعتقاد دارم تمام چیز هایی که گروه‌ها وعده دادن در هوش و آینده‌نگری ریونکلاو خلاصه میشه و
برای همین هم ازت می‌خوام من رو در ریونکلاو قرار بدی،
تا باور کنم که حرفم درسته
ممنون