رونالد بیلیوس ویزلی
از بارو(the Barrow)
ماگل
- تولد نقش
- 1404/07/14
- آخرین ورود
- چهارشنبه 16 اردیبهشت 1405 03:23
- عضویت
- 1404/06/21
- پستها
- 21
علاقه به کوییدیچ.
راهرو کاملاً سرد و نمور بود و هیچ نشونهای از اون چیزهای زیبایی که فرد برام تعریف میکرد نبود.
لعنتی میخواستم سریعتر جاروهای کوییدیچ رو ببینم.
نزدیک نیم ساعت داشتم همینجوری قدم میزدم که نوری در ته راهرو پیدا شد.
قبل از اینکه کاملاً به اون نور برسم و بفهمم که اون چیه صدای پاق بلندی سکوت راهرو را شکست و سالازار جلوی روم ظاهر شد.
از اون کاملاً میترسیدم؛ چشاش یه جوری بود که ناخودآگاه ترسو به دلت مینداخت؛ اصلاً این چرا به دنبال من اومده؟ :«شما اینجا چیکار میکنید؛ قربان؟»
کلمه آخر را کاملاً غیرارادی گفته بودم؛ طوری بود که انگار تحت طلسم ایمپریو بودم.
سالازار لبخندی ترسناک زد و گفت:« از وقتی که دیدمت ازت خوشم اومد؛ با اینکه از من ترسیدی، اما ترستو به خوبی پنهان کردی و جلو اومدی و ازم کمک خواستی؛ من همیشه به خانواده خائن به خون اصیل کمک نمیکنم، ولی تو فرق داری؛ احساس میکنم قراره منو به هدفهام برسونی.
تو دلم لبخندی به تفکرات پوچش زدم و گفتم:« بیچاره؛ فکر میکنم پیری زیاد خرفتش کرده؛ آخه که یه ویزلی به یه کسی مثل تو کمک کرده؟»
بعد از اون سالازار دستمو گرفت و گفت:« همه خریدای دیاگونت با من؛ عجیب ازت خوشم اومده و من اگر از کسی خوشم بیاد، دیگه اونو ول نمیکنم.
خواستم قبول نکنم ولی دستمو به سمت نور کشید و به محض اینکه وارد شدیم خشکم زد.
اصلاً قابل وصف نبود.
کوچه شلوغ بود با مغازههای پشت سر هم که چیزهای زیادی از جمله چوب دستی، پاتیل، مواد معجون سازی، کتاب و چیزهای مختلف.
به محض حرکت سالازار، چشمم به چیزی افتاد که بیش از همه منتظرش بودم.
دستمو از دست سالازار بیرون کشیدم و سریع به سمت وسایل کوییدیچ دویدم.
لعنتی عجب جاروهایی داشت.
جاروها کاملاً براق بودند، دمهاشون کاملاً مرتب بود و از تمیزی میدرخشیدند.
ردای سالازار را کشیدم و با التماس گفتم:« میشه واسم از اینا بخرید( به جاروها اشاره کردم)؟»
اخمی که روی صورتش نشسته بود بیشتر شد و گفت:« مگه سال اولیا اجازه جارو آوردن رو داشتند و من نمیدونستم؟»
اخمی کردم و گفتم:«نه ولی؛»
« اگه ممنوعه پس ممنوعه من نمیتونم واست بخرم!»
گفتم:« آخه شما چرا اینقدر به قانون پایبندید؟»
اخمش بیشتر شد و گفت:« تو فکر میکنی مدیر هاگوارتز، به قانونهایی که خودش گذاشته و از سالهای پیش تا الان وجود داشته، پایبند نیست؟»
با لجبازی گفتم:« آخه چرا این قانون را گذاشتید؛ یعنی نمیشه اونو زیر پا گذاشت؟»
«رونالد، بین زیر پا گذاشتن قوانین احمقانه و احترام به قوانین منطقی تفاوت هست. قانون ممنوعیت جارو برای سال اولیا دلیل داره.»
« مثلاً چه دلیلی؟
به سمت یکی از دانش آموزان سال اولی اشاره کرد و گفت:«ببین، اگه به این بچه اجازه بدیم سوار نیمبوس2000 بشه، احتمال داره تا شب عید تبدیل به لکهای کوچک روی زمین ورزشگاه بشه!»
«پس چرا برای خودتون استثنا قائل میشید؟ شما که همیشه میگید قدرتمندان میتونن قوانین رو زیر پا بذارن.»
« چی باعث شده فکر کنی که تو قدرتمندی رونالد؟»
« اما مگه شما از من خوشتون نمیاد؟»
« من ازت خوشم میاد چون شجاع و جسوری؛ اما قدرتمند که نیستی!
این قضیه شوخیبردار نیست رون؛ اگه بیفتی سرت بشکنه چیکار میخوای بکنی؟
میتونی از کتابی که بهت میدم استفاده کنی.»
« و اون چه کتابیه؟»
« اگه صفحاتش رو باز کنی؛ میتونی بازیهای کوییدیچ( از زمانی که اصلاً کوییدیچ به وجود اومد) تا به همین دیروز رو ببینی؛ حتی اگه یه مسابقه تمرینی باشه.»
لبخندی روی لبم نشست؛ لااقل این بهتر از اون بود که اصلاً کوییدیچ بازی نکنم.
پس با لبخندی کتابی را که از رداش درآورد و به سمتم دراز کرد برداشتمو توی جیبم گذاشتم( کتاب کاملا شبیه یک عکس بود که راحت توی جیب جا میشد).
استادم: هلگا هافلپاف.
~~~
راستش دوست داشتن کوییدیچ، چندان ویژگی شخصیتی حساب نمیشه و بیشتر علاقمندی حساب میشه. ولی چون رول خوبی نوشته بودی و شخصیت معروفی برداشتی که همه شناخت مناسبی ازش دارن، نیازی به دوباره نوشتن نیست.
تایید شد.
مرحله بعد: با استادت مشورت کن که کدوم گروه برای شخصیتت مناسبه و بعد به تاپیک گروهبندی برو.
راهرو کاملاً سرد و نمور بود و هیچ نشونهای از اون چیزهای زیبایی که فرد برام تعریف میکرد نبود.
لعنتی میخواستم سریعتر جاروهای کوییدیچ رو ببینم.
نزدیک نیم ساعت داشتم همینجوری قدم میزدم که نوری در ته راهرو پیدا شد.
قبل از اینکه کاملاً به اون نور برسم و بفهمم که اون چیه صدای پاق بلندی سکوت راهرو را شکست و سالازار جلوی روم ظاهر شد.
از اون کاملاً میترسیدم؛ چشاش یه جوری بود که ناخودآگاه ترسو به دلت مینداخت؛ اصلاً این چرا به دنبال من اومده؟ :«شما اینجا چیکار میکنید؛ قربان؟»
کلمه آخر را کاملاً غیرارادی گفته بودم؛ طوری بود که انگار تحت طلسم ایمپریو بودم.
سالازار لبخندی ترسناک زد و گفت:« از وقتی که دیدمت ازت خوشم اومد؛ با اینکه از من ترسیدی، اما ترستو به خوبی پنهان کردی و جلو اومدی و ازم کمک خواستی؛ من همیشه به خانواده خائن به خون اصیل کمک نمیکنم، ولی تو فرق داری؛ احساس میکنم قراره منو به هدفهام برسونی.
تو دلم لبخندی به تفکرات پوچش زدم و گفتم:« بیچاره؛ فکر میکنم پیری زیاد خرفتش کرده؛ آخه که یه ویزلی به یه کسی مثل تو کمک کرده؟»
بعد از اون سالازار دستمو گرفت و گفت:« همه خریدای دیاگونت با من؛ عجیب ازت خوشم اومده و من اگر از کسی خوشم بیاد، دیگه اونو ول نمیکنم.
خواستم قبول نکنم ولی دستمو به سمت نور کشید و به محض اینکه وارد شدیم خشکم زد.
اصلاً قابل وصف نبود.
کوچه شلوغ بود با مغازههای پشت سر هم که چیزهای زیادی از جمله چوب دستی، پاتیل، مواد معجون سازی، کتاب و چیزهای مختلف.
به محض حرکت سالازار، چشمم به چیزی افتاد که بیش از همه منتظرش بودم.
دستمو از دست سالازار بیرون کشیدم و سریع به سمت وسایل کوییدیچ دویدم.
لعنتی عجب جاروهایی داشت.
جاروها کاملاً براق بودند، دمهاشون کاملاً مرتب بود و از تمیزی میدرخشیدند.
ردای سالازار را کشیدم و با التماس گفتم:« میشه واسم از اینا بخرید( به جاروها اشاره کردم)؟»
اخمی که روی صورتش نشسته بود بیشتر شد و گفت:« مگه سال اولیا اجازه جارو آوردن رو داشتند و من نمیدونستم؟»
اخمی کردم و گفتم:«نه ولی؛»
« اگه ممنوعه پس ممنوعه من نمیتونم واست بخرم!»
گفتم:« آخه شما چرا اینقدر به قانون پایبندید؟»
اخمش بیشتر شد و گفت:« تو فکر میکنی مدیر هاگوارتز، به قانونهایی که خودش گذاشته و از سالهای پیش تا الان وجود داشته، پایبند نیست؟»
با لجبازی گفتم:« آخه چرا این قانون را گذاشتید؛ یعنی نمیشه اونو زیر پا گذاشت؟»
«رونالد، بین زیر پا گذاشتن قوانین احمقانه و احترام به قوانین منطقی تفاوت هست. قانون ممنوعیت جارو برای سال اولیا دلیل داره.»
« مثلاً چه دلیلی؟
به سمت یکی از دانش آموزان سال اولی اشاره کرد و گفت:«ببین، اگه به این بچه اجازه بدیم سوار نیمبوس2000 بشه، احتمال داره تا شب عید تبدیل به لکهای کوچک روی زمین ورزشگاه بشه!»
«پس چرا برای خودتون استثنا قائل میشید؟ شما که همیشه میگید قدرتمندان میتونن قوانین رو زیر پا بذارن.»
« چی باعث شده فکر کنی که تو قدرتمندی رونالد؟»
« اما مگه شما از من خوشتون نمیاد؟»
« من ازت خوشم میاد چون شجاع و جسوری؛ اما قدرتمند که نیستی!
این قضیه شوخیبردار نیست رون؛ اگه بیفتی سرت بشکنه چیکار میخوای بکنی؟
میتونی از کتابی که بهت میدم استفاده کنی.»
« و اون چه کتابیه؟»
« اگه صفحاتش رو باز کنی؛ میتونی بازیهای کوییدیچ( از زمانی که اصلاً کوییدیچ به وجود اومد) تا به همین دیروز رو ببینی؛ حتی اگه یه مسابقه تمرینی باشه.»
لبخندی روی لبم نشست؛ لااقل این بهتر از اون بود که اصلاً کوییدیچ بازی نکنم.
پس با لبخندی کتابی را که از رداش درآورد و به سمتم دراز کرد برداشتمو توی جیبم گذاشتم( کتاب کاملا شبیه یک عکس بود که راحت توی جیب جا میشد).
استادم: هلگا هافلپاف.
~~~
راستش دوست داشتن کوییدیچ، چندان ویژگی شخصیتی حساب نمیشه و بیشتر علاقمندی حساب میشه. ولی چون رول خوبی نوشته بودی و شخصیت معروفی برداشتی که همه شناخت مناسبی ازش دارن، نیازی به دوباره نوشتن نیست.

تایید شد.
مرحله بعد: با استادت مشورت کن که کدوم گروه برای شخصیتت مناسبه و بعد به تاپیک گروهبندی برو.
افرادی که لایک کردند
ویرایش شده توسط هری پاتر در 1404/8/21 17:13:03
دلت برای مردهها نسوزه؛ دلت برای زندهها بسوزه و از همه بدتر؛ برای کسانی بسوزه که بدون عشق زندهاند.
پروفسور دامبلدور.
پروفسور دامبلدور.

