نمایش پروفایل
ویرایش پروفایل
آگاهیرسانیها
جغددانی 
مرکز رسانه
خروج
فلور دلاکور عزیز، نقدی که مینویسم شامل دو بخش است. یکی از نقطهنظر اهداف و توقعاتی که تاپیک "گالری هنری لندن" از نویسندگانش دارد و دیگری سلیقه و نقد شخصی خودم به عنوان ناظر کنونی شهر لندن.
باید به این نکته توجه داشته باشید که یکی از اهداف گالری هنری لندن این است که هم علاقمندان به هنر را به خود جذب کند، هم دیگرانی مثل من که شناخت کمتری از مفاهیم پنهان و آشکار نقاشیهای معروف (و حتی گمنام) دارند به شناخت بهتری برسند؛ اما توقعی که از نویسندگان میرود این است که به نقاشی خوب نگاه کنند، حس و حال آن را تا حد امکان دریابند، دربارهی آن تحقیق کنند (یا مطالبی را که دراکو مالفوی دربارهی اثر انعکاس داده مطالعه کنند) و در نهایت با درکی که خودشان نسبت به آن اثر هنری پیدا کردهاند، حالا دست به قلم بشوند و ترجیحاً با استفاده از کارکتر خودشان داستانی بنویسند. به این ترتیب، هنرمندی آن اثر هنری را خلق کرده تا مفاهیمی را به ما نشان بدهد و ما نیز از او الهام میگیریم و روایتی مینویسیم که همان مفاهیم را اما به شکل نوشتاری منعکس کند. در نتیجه، پستی که شما در آن تاپیک زدهاید، انتظارات تاپیک را برآورده نکرده است. شما کارکتر خود را در فضای یک گالری هنری در لندن به تصویر کشیدهاید و همان نقاشی را توصیف یا تحلیل کردهاید. برای اینکه منظور من را بهتر درک کنید، این پست را بخوانید. با الهام گرفتن از تابلوی مرد ماهیگیر نوشته شده اما لزوماً به خود تابلو یا گالری یا یک ماهیگیر اشاره نکرده. روی خیر و روی شر یک انسان را در قالب یک داستان کوتاه به ما نشان داده است.
با توجه به این نکته، بیصبرانه چشمانتظار پست بعدی شما برای تابلوی بعدی گالری هنری لندن هستم.
و اما نقد شخصی خودم از نوشتهی شما بدون در نظر گرفتن تاپیک.
نقل قول:
لندن، سالها پس از سقوط ولدمورت
نقل قول:
فلور دلاکور، با آن موهای بلند نقرهای و زیبایی خیرهکنندهاش، در یکی از گالریهای هنری لندن قدم میزد. هوای خنک بعد از ظهر از پنجرههای بزرگ به درون میتابید و نور ملایمی بر آثار هنری میانداخت. چشمش به تابلویی بزرگ افتاد که در انتهای سالن قرار داشت؛ تابلوی «شام آخر» اثر لئوناردو داوینچی.
نقل قول:
فلور نزدیکتر شد. تصویر عیسی مسیح در مرکز تابلو، با آرامشی عمیق که از چهرهاش نمایان بود، نگاهش را خیره کرد. انگار او از همه چیز آگاه بود و در عین حال، پذیرفته بود. فلور به یاد آورد که چگونه خودش نیز در موقعیتهایی قرار گرفته که باید حقیقت تلخی را میپذیرفت یا با پیامدهای آن روبرو میشد.
مثلاً: غمی در چهرهی عیسی مسیح هویدا بود که حاصل آگاهی و در عین حال پذیرش حقایق تلخی بود که بر او گذشته بود و آیندهای تلختر که انتظارش را میکشید. فلور به نگاه عیسی زل زد و اجازه داد غمها و تلخیهای زندگی خودش او را احاطه کند. یک نگاه مسیح کافی بود تا چنین آشفتهاحوال شود.
نقل قول:
سپس نگاهش به دوازده ادم اطراف عیسی افتاد. هر کدام با حالتی متفاوت؛ عدهای متعجب، عدهای اندوهگین، و برخی خشمگین یا سردرگم. فلور با خود اندیشید که چقدر واکنش انسانها در برابر یک خبر شوکهکننده میتواند متفاوت باشد. او که خود طعم تلخ قضاوت و سوءتفاهم را چشیده بود، میتوانست پیچیدگی احساسات انسانی را درک کند.
نقل قول:
پنجرههایی در پسزمینه تابلو به منظرهای آرام و سرسبز باز میشدند. فلور به این منظره نگاه کرد و به یاد آورد که حتی در دل پرتلاطمترین وقایع، همیشه جایی برای آرامش و زیبایی وجود دارد. این منظره، برای فلور نمادی از امید و توانایی یافتن زیبایی در دنیای پیرامون بود، حتی زمانی که درگیریهای درونی یا بیرونی وجود دارد.
نقل قول:
فلور عمیقاً با احساسات انسانی موجود در تابلو همدرد شد. او، که خود تجربههای منحصر به فردی داشت، میتوانست چالشهای وفاداری، خیانت، و انتخابهای دشوار را به خوبی درک کند. با نگاهی به چهرهٔ عیسی، فلور احساس کرد که درک عمیقی از وضعیت او پیدا کرده است؛ درکی آمیخته با دلسوزی برای تمام رنجهای انسانی. او گالری را ترک کرد، در حالی که تصویر «شام آخر» و تأملاتش دربارهٔ احساسات و انتخابهای انسانی، تا مدتها در ذهنش باقی ماند.
موفق باشی
گلرت گریندلوالد
) و روشنتر بودن کلهاش از آیندهاش (آیندهی شومی که همه ازش خبر داریم 
) برام بامزه و جذاب بود. گاهی کنایههایی که به این صورت در نوشته میگذارید، وقتی خواننده متن را سریع میخواند و میگذرد، درک نمیشود؛ اما حالا که دارم نقد میکنم، به نظرم جالب بود. دوست دارم از این نیش و کنایهها بیشتر ببینم.
!lost
