حتما با خودتان می‌گویید: چیی شووده؟! مرحومه ترزا؟ بلی! مرحومه ترزا! زیرا آن سگ سیاه افسرده به قدری دور خودش چرخید که حوصلهٔ ترزا سر رفت پس خودش را روی داس مرگ انداخت و به رحمت مرلینی پیوست! آخر ما داریم در مورد ترزا حرف می‌زنیم؛ ترزا! چطور در تصور می‌گنجد ترزا مک‌کینز ده ثانیهٔ تمام از اتاق کناریِ فیلم‌برداری منتظر بماند تا یک سگ به دور خودش بچرخد؟! بیچاره آن‌قدر حوصله‌اش سر رفت که خواست برای تنوع هم که شده بمیرد...

همین قضیه باعث شد تنفری عمومی از سمت بر و بچ اقلیت نسبت به این سگ رو سیاه فوران کند. به هر حال سیریوس وزیر جماعت است! مثلا باید اخلاق افراد دور و برش را خوب بشناسد. اما سهل انگاری کرد و به خاطر همین کوتاهی‌اش، ساحره به این دسته گلی پر پر شد... پس اقلیتی‌های وفادار و با غیرت هم طی شورشی چند دقیقه‌ای به سمتش تخم اژدها و لاشهٔ ماهی مرکب پرتاب کردند تا جایی که از وزارتخانه بیرون انداخته شد. بیشتر از این در مورد شورش حرف نمی‌زنیم؛ زیرا آن‌قدر کوتاه بود که ریموس از اول تا آخر سرگرم تقسیم کردن شکلاتش بین افراد بود و حتی متوجهٔ نبود داداشی‌اش نشد.

- عه، چرا یه تیکه اضافی مونده؟ مهم نیست؛ خودم می‌خورمش...

افراد حاضر با افسوس فراوان سر خود را تکان دادند و تکه‌های شکلات را گرفتند. ریموس نیز به گوشه‌ای خزید تا با تکهٔ شکلاتش کمی خلوت کند...

- خب، حالا باید یه رئیس شایسته و لایق پیدا کنیم. باید کسی باشه که خیلی سریع‌تر دور خودش بچرخه تا بتونه راه رو پیدا کنه!
- چه کسی از ما برای ریاست بهتر؟!

سر همه به سوی سالازار اسلایترین کبیر چرخید که فیس فیس کنان دستان شکلاتی‌اش را می‌لیسید.

- آخه‌ـــ
- آخر یا اعتراضی وجود دارد؟!
- نه نه نه... فقط اینکه فصل پوست اندازی‌تونه و نگران بودم خسته بشین...
- خیر! ما در همه حالت بهترین و شایسته‌ترین هستیم. اکنون باید به نجات مرحومه ترزا و مرگ برویم.
- چرا باید ترزا رو نجات بدیم وقتی مرده؟
- اهم... ما نفوس مردگان را نیز نجات می‌دهیم!

سالازار با ابهت به دور خودش چرخید‌ـــ‌چیز، یعنی زمین را با ابهت به دور خودش چرخاند و مطمئن بود چنان با سرعت آن‌را می‌چرخاند که حوصلهٔ کسی سر نرود؛ چون حتی اگر سالازار اسلایترین هم باشد، باز هم به فکر راحتی و آسایش زندگی زیر دستانش هست. اما وقتی ایستاد و چشمانش را باز کرد دید که دوباره رو به روی افرادش است؛ که البته افرادش هر یک به سمتی پرتاب شده بودند جز ریموس که عشق جاودانهٔ شکلات او را سر پا نگه داشته بود. خشمش داشت از نحوهٔ چرخش زمین فوران می‌کرد که یکی بی‌هدف گفت:
- کاش می‌شد یکی از اون وسایل ماگلی داشتیم که باهاش کلیک کلیک می‌کنن و آدرس همدیگه رو می‌پرسن... اون وقت می‌تونستیم از خود مرگ یا ترزا بپرسیم کجا هستن. ما خیلی از این مشنگا عقبیم؛ واقعا سیاست‌های پانمدی به کجا رسی‌ـــ
- ساکت!

سالازار وراجِ معترض را ساکت کرد (البته مخصوصا او را نکشت چون اصیل‌زاده بود) و به فکر فرو رفت...
- می‌توان آن کار را کرد و از خودشان پرسید... حلقه تشکیل دهید! ما روح ترزا را احضار خواهیم کرد!

آنچه گذشت! (خلاصه)
گروهی ماگل به سرکردگی جک توی یک جنگل مخوف با افراد تحت نظرش تصمیم گرفتن تا دیگه قربانی نباشن و به جای شکار شدن خودشون «شکارچی» اقلیت‌های جادویی باشن. توی مقر اقلیت‌های جادویی، متوجه می‌شن گابریل دلاکور نیست و توسط این گروه دزدیده شده. بنابراین به چند گروه تقسیم می‌شن تا برن و گابریل رو پیدا و نجات بدن. از اون طرف مرگ و ترزا کلبه‌ای که گابریلو توش نگه می‌دارن پیدا کردن، ولی قبل از این که بتونن به وزیر خبر بدن اینقد سر و صدا می‌کنن که ماگلا مچشونو می‌گیرن.
جک، در کسری از ثانیه یک دستبند مجهز به آخرین تکنولوژی رو به هوا پرتاب میکنه که به دستای مرگ و ترزا گره میخوره و اون‌ها رو زمین‌گیر میکنه.

در همین حین، در محل اقلیت‌های جادویی، اقلیت‌ها میخوان گابریل رو نجات بدن، اما اون‌ها اصلا نمی‌دونن که شکارچی‌ها کجان. حالا سیریوس اعلام آمادگی کرده که میخواد بدونه!


- من میخوام بدونم!

سیریوس این رو گفت و چوبدستی‌به‌دست از قرارگاه خارج شد. هنوز دو قدم نرفته بود که ایستاد و نگاهی به اطراف انداخت.

باید از کدام طرف می‌رفت؟

تصمیم گرفت که تصمیم‌گیری را به شانس و اقبال واگذار کند؛ پس چشم‌هایش را بست و ده‌ثانیه دور خودش چرخید.

وقتی چشم‌هایش را باز کرد، درست روبه‌روی دروازه قرارگاه ایستاده بود. پس در را هل داد و دوباره برگشت داخل.
- ای آحاد پرتلاش جامعه جادوگری! هم‌اکنون بر بال فرشتگان مرلینی سوار شوید و با من، که بنیانگذار دولت دوستی و دوپامین هستم، همراه شوید تا مرگ و مرحومه مغفوره ترزا مک‌کینز را نجات دهیم!

دونستن همیشه سخته. مخصوصا وقتی که دنبال دونستن باشی. بخوای بدونی، همیشه می‌مونی. توی این می‌مونی که خب چیو بدونی؟ چرا بدونی؟ مگه میشه دونستن باشه همیشه؟ بعضی موقع‌هام نباید بدونی! اگه همیشه بخوای بدونی فضول می‌شی و اونموقع هیزمت تر می‌شه و الستور نمی‌تونه بسوزوندت توی آتیش سرگرمی.

ولی بحث اینجا، یه‌چیز دیگه بود. بحث این بود که توی محل اقلیت‌های جادویی همه می‌خواستن بدونن. ولی کسی نمی‌خواست که مخاطرات دونستن رو به جون بخره. یعنی درواقع از اون خیلی عظیمی که در محل اقلیت‌ها نشسته بود و این پا و اون پا می‌کرد، هیچکس نبود که بخواد بره جلو و بدونه.

همه از وضعیت بلانسبت خودشون و شما، نادونیشون لذت می‌بردن. نادونی هم خیلی خوبه‌ها. اصلا ما یه قانون داریم به اسم "زیبایی ندونستن راه". که میگه که اگه ندونستن نبود، هیچوقت کشفی نبود، تجربه وجود نداشت و اگه هم شما مجبور بودین هر چیزی رو که می‌خواین ازش استفاده کنید رو بشناسید و خلاصه همه‌چیز رو بدونین، معرکه پس کلاهتون بود.

خلاصه که ندونستن دایره‌ی امن فعلی همه بود و کسی نمی‌خواست ازش خارج شه و هرکسی به یه گوشه‌ای از این دایره پناه برده بود. و بعد از این اساتید ریاضی از اینکه اقلیت‌ها گوشه‌ی دایره رو پیدا کردن و کف و خون قاطی کردن و سر کلاس نیومدن. و بعد دانش‌آموزا از اینکه معلمای ریاضی نیومدن کف و خون قاطی کردن و کل جامعه‌ی آموزشی رو کف و خون برد!

و از دل جامعه‌ی اقلیت‌ها، یه نفر حاضر شد که...

- من می‌خوام بدونم!

سیریوس حاضر شد که بدونه!

البته که جواب دادن به سوالات بی پاسخ همیشه از مسائل مهم و ضروری تمام جوامع از جمله جوامع جادویی بود. حالا اگه این جامعه جادویی جمعی از اقلیت ها هم بودن که خب بیشتر مهم و ضروری به نظر می‌رسید. بنابراین باید دست به کار می‌شدن و این سوال و دغدغه مهم رو قبل از اینکه به یک بحران تبدیل بشه حلش می‌کردن.

از اونجایی که یکی از تکنیک های اصلی و مهم در حل مسئله تبدیل کردن اون مسئله به بخش های کوچیک تر بود بنابراین باید با این کار شروع می‌کردن! بنابراین تصمیم گرفتن یه بار دیگه صورت مسئله رو با هم مرور کنن!

- تا ندونیم شکارچیا کجان که نمی‌تونیم بریم سمتشون!

درسته که این دیالوگ رو برای چندمین بار بود که طی چند پست گذشته می‌خوندین ولی مرور چندین باره صورت مسئله هم از تکنیک های حل مسئله و پیدا کردن راه حل های مناسب برای اونه.
حالا بعد از مرور چندین باره صورت مسئله نوبت می‌رسید به تقسیم مسئله به بخش ها و مسائل کوچیک‌تر.
- بخش اول دونستنه! ما باید بدونیم!

تقریبا همه موافق بودن. چون همه می‌دونستن که دونستن چیز خوبیه و بهتره بدونن که باید بدونن. چون دونستن چیزی بهتر از اینه که ندونیش و دونستن اینکه می‌دونی بهتر از اینه که ندونی که می‌دونی یا حتی ندونی که نمی‌دونی! بنابراین همه تصمیم گرفتن که بدونن و بدونن که می‌دونن!

این مرحله‌ی اول برای حل مسئله نجات دادن مرگ و ترزا بود!

پایان رویداد اول اقلیت های جادویی

همون‌طور که توی پست قبل اشاره شد، سیگنس به موضوع خوبی اشاره کرد. سیگنس حتی به نکته‌ی ظریفی هم اشاره کرد. سیگنس اصلا بهش نمی‌اومد به نکته ظریف اشاره کنه. معمولا به این اشاره می‌کرد که ترزا، یا حتی باقی افراد مثل ترزا گند زاده‌ن. پس بیاین به افتخار سیگنس دست بزنیم و جیغ و هورا بکشیم و باز دست بزنیم و انقد دست بزنیم، تا مرگ رو از بیکاری در بیاریم و خسته‌ش کنیم و یه کار مفید بکنیم توی این سوژه حداقل...

البته نکته‌ای که سیگنس بهش اشاره کرده بود، خیلی ظریف بود. انقد ظریف بود که فقط عقاب می‌تونست ظرافتی به این نکته‌ای رو ببینه. یا حتی نکته‌ای به این ظرافتی و یا هر نمونه متنی که خواننده دلش می‌خواد. بالاخره وقتی کلاه به انتخاب جادوآموز احترام میذاره و درست موقعی که می‌تونه بره ریونکلا، می‌فرستدش اسلیترین یا هافلپاف، چرا نویسنده به انتخاب خواننده احترام نذاره؟

- چرا از طلسم مکان پیدایی استفاده نکنیم؟

بلافاصله تعدادی کفش و دمپایی و پنجه و دندون و شمشیر و توپ و تانک و نفربر و تفنگای غیرمجاز صادره از کوبا و حتی کره شمالی و قبرس جنوبی به سمت گوینده بی‌شخصیت دیالوگ روانه شد. اصلا در شان یه نویسنده محترم و معتبر نیست که بخواد از طلسم و این‌جور چیزا استفاده کنه و سوژه رو شهید کنه و بدتر از اون، سوژه رو پیش ببره.

سوژه اصلا نباید پیش بره. اینو آویزه گوشتون کنید، بنویسید رو کاغذ و قابش بگیرید و بندازیدش توی توالت و سیفون بکشید روش. چرا؟ چون باید از مغزتون کاز بکشید و همیشه از لحاظ ذهنی آمادگی اینو داشته باشید که یادتون بمونه که سوژه اصلا نباید پیش بره. ولی خب بالاخره سوال سیگنس که باید جواب داده بشه. نباید داده بشه؟
- تا ندونیم شکارچیا کجان که نمی‌تونیم بریم سمتشون!

بله. مثل اینکه ضروریه که جواب داده بشه...

همینطور که ترزا و مرگ با شکارچی‌ها بحثشون بالا گرفته بود، یک نفر از پشت شکارچی‌ها آروم آروم وارد کادر میشه. رئیس‌شون! جک نیروهاشو با دستاش کنار میزنه و درحالی که سیگار به گوشه لبشه، لبخند زنان به مرگ و ترزا سلام میکنه:
- خب خب خب! ببینید کی اینجاست. آقا مرگه و ترزا خانم! بگیریدشون!

و در کسری از ثانیه یک دستبند مجهز به آخرین تکنولوژی رو به هوا پرتاب می‌کنه که به صورت اتوماتیک به دستای مرگ و ترزا گره میخوره و اون‌ها رو زمین‌گیر میکنه. بنظر میرسید که ماگل‌ها تکنولوژی های جدیدی برای رونمایی کردن داشتن و فقط شکارچی‌های جنگلی عقب مونده نبودن...

کیلومترها اونورتر - محل اقلیت‌های جادویی

بالاخره صحنه دوباره مقر اقلیت‌هارو نشون میده. اقلیت‌ها از اینکه مدت‌ها توی سوژه نبودن دیوونه شده بودن و حالا که بالاخره اومده بودن توی سوژه و دوربین رو یافته بودن، داخل دوربین نگاه کردن و اقوام کارگردان و عوامل صحنه رو مورد عنایت قرار دادن. هرکس به بدون رعایت نوبت میومد جلو و هرچی از دهنش در می‌اومد می‌گفت. ریموس سعی میکنه دوباره اوضاع رو به دست بگیره، پس هرکس رو در سرجای خودش قرار میده و کارگردان دوباره فیلمبرداری رو از سر میگیره.

سیریوس پیشنهاد جدیدی داشت. بدون وقفه رو به جمعیت میکنه و باهاشون صحبت میکنه:
- دوستاااان! هر لحظه ممکنه دوباره کارگردان صحنه رو تغییر بده و اونوقته که دیگه دوباره توی ده تا رول خبری ازمون نمیشه هااااا. تا کارگردان صحنه رو تغییر نداده، بیاید بیخیال گروه بندی بشیم و بریم به سمت این شکارچی‌های عوضی.

همه فریاد زنان حرف‌های سیریوس رو تایید کردن و به سمت مقر شکارچی‌ها حرکت کردن:
- پیش به سوی ماجراجویی و نجات گابریل!

در همین حال سینگس به موضوع خوبی اشاره کرد:
- مگه میدونیم شکارچی‌ها دقیقا کجان؟

خلاصه:
گروهی ماگل به سرکردگی جک توی یک جنگل مخوف با افراد تحت نظرش تصمیم گرفتن تا دیگه قربانی نباشن و به جای شکار شدن خودشون «شکارچی» اقلیت‌های جادویی باشن. توی مقر اقلیت‌های جادویی، متوجه می‌شن گابریل دلاکور نیست و توسط این گروه دزدیده شده. بنابراین به چند گروه تقسیم می‌شن تا برن و گابریل رو پیدا و نجات بدن. از اون طرف مرگ و ترزا کلبه‌ای که گابریلو توش نگه می‌دارن پیدا کردن، ولی قبل از این که بتونن به وزیر خبر بدن اینقد سر و صدا می‌کنن که ماگلا مچشونو می‌گیرن. اما چماق زدن تو سر مرگ برای بیهوش کردنش جواب نیست و ماگلی که این کارو کرده در حال بررسی چماقش که چرا عمل نکرده یکی از همراهاشو ناکار می‌کنه...

~~~~

و بررسی چماقش اونقد با حرکات شدیدی همراه بود که اگه سریعا باقی ماگلا ازش فاصله نمی‌گرفتن اونا هم به سرنوشت ماگل کشته شده دچار می‌شدن.

- آقا کات... کات! کشته شد چیه؟ من خیر سرم همین‌جا تو صحنه حضور دارم و کسی می‌بینه رفته باشم جونشو بگیرم اصلا؟

دوربین و دست‌اندرکاران پشت صحنه نگاهی به هم می‌ندازن و مشغول عقب بردن تصاویر برای دیدن اون‌چه که رخ داده بود می‌شن... و بله! حق با مرگ بود. طرف چماق خورده بود اما حرکتی از جانب مرگ جهت گرفتن جونش و بردنش به اون دنیا رخ نداده بود.

- خب آقای مرگ، شاید شما حرکاتت فرا طبیعیه و تو دوربین ثبت نمی‌شه؟

مرگ از این مرموز دیده شدنش خوشش اومده بود.
- البته که همینطوره! ولی شما نقصی تو فیلم می‌بینی که نشان از وقوع حرکت فراطبیعی باشه؟

دوربین و دست‌اندرکاران پشت صحنه برای بار دوم ویدئو چک می‌رن و می‌بینن بله! حق خیلی با مرگه و حقیقتا که اتفاقی نیفتاده. پس پخش شدن خبر کشته شدن ماگلِ چماق‌خورده رو پس می‌گیرن و فیلم‌برداری از سر گرفته می‌شه.

- بابا این چماقو بذار زمین تا نزدی همه‌مونو نفله کنی!

ماگلِ چماق‌دار چماقشو نمی‌ذاره، بلکه چماقش به زور از دستش گرفته می‌شه و در دوردست‌ها پرت می‌شه.
- دِ لا مصب این تنها وسیله تهاجمی و دفاعیم بود. الان چطوری اینا رو گروگان بگیریم خب؟

ترزا بلافاصله اعتراض‌کنان می‌پره وسط بحث ماگلا.
- کی گفته ما قصد داریم گروگان گرفته بشیم؟
- نمی‌دونم... خب چرا نخواین؟ از زندگی کسل‌کننده‌تون خسته نشدین؟ کمی هیجان نمی‌خواین؟ با ما به گروگان گرفته شوید.

و این‌چنین وقتی مسئولین ترمز تدارک نمی‌بینن و دست ملتو باز می‌ذارن، سوژه به سمت و سوهای دیگه می‌ره که شاید هرگز چنین قصدی نبود!

درواقع ماگل ها فکر کرده بودن، خیلی هم خوب فکر کرده بودن اما خب گفتنش تو اون لحظه دردی رو دوا نمی‌کرد. ماگلی که با چماق کوبیده بود تو سر مرگ حتی اون لحظه هم باورش نمی‌شد مشکل از کجاست چون سخت مشغول بررسی سر و ته چماقش بود و تصمیم داشت اون رو امتحان کنه تا ببینه چرا سری قبلی عملکرد درستی نداشته. بنابراین چماقش رو تو هوا میچرخونه و با سرعت تکون می‌ده. اما به نظر نمی‌اومد این تو هوا چرخوندن های نامنظم نتیجه‌ی مطلوبی داشته باشه...

پـــــــــــــــــــاق!

قــــــــــــــــــــــرچ!

این صدای برخورد چماق این یکی ماگل با کله‌ی اون یکی ماگل و در نتیجه قاچ شدن کله‌ی این یکی ماگل بود!

ترزا با چشم هایی بهت زده مشغول دیدن این صحنه بود. در واقع اون هنوز یه مقدار تو شوک صحنه‌ ی قبلی بود که این صحنه هم درست مقابل چشم هاش به وقوع پیوسته بود.

- چرا کشتیش؟

اینو اون یکی دیگه‌ی ماگل از این یکی ماگل پرسید.
- کیو؟

گویا این یکی دیگه ماگل هنوز متوجه نشده بود چه گندی زده و مشغول ادامه بررسی چماقش بود!

با برخورد چماق ماگل دومی از راست با سر مرگ، مرگ کمی تلو تلو خورد و تلپ روی زمین افتاد. سه ماگل دیگه با تعجب به ماگل دومی از راست نگاه کردن و نگاهشون شبیه علامت سوال بود.

- خب گروگان بیهوش که غذا نمی‌خواد!

سه ماگل دیگه با شگفتی سری تکون دادن و احسنت و آفرین و صد آفرین و تبارک‌ و خلاصه انواع تشویقا رو به هر زبونی که بلد بودن گفتن.

تو همین زمان ترزا داشت با بهت به مرگی که دراز به دراز کف جنگل افتاده بود نگاه می‌کرد و با خودش فکر می‌کرد که مگه مرگ هم بیهوش می‌شه؟ حالا باید چی کار کنه؟ سریع تلپورت کنه و کمک بیاره؟ وایسه و با شکارچیا حرف بزنه بلکه موفق بشه مخشونو بزنه؟ یا تسلیم شه و بذاره ببرنش؟ یا حتی اصلا به گزینه‌ی قهر کردن ۲ پست قبل تر برگرده؟

همچنان تو همین فکرا بود که چماق یکی از ماگلا، ایندفعه سومی از چپ، بالا رفت که تو سر ترزا فرود بیاد و اونو هم بیهوش کنه که در بین راه داس مرگ مانعش شد!

ترزا که چشماشو بسته بود و آماده‌ی برخورد محکم چماق با سرش بود، هر چی صبر کرد چیزی نخورد تو سرش! بالاخره چشماشو باز کرد و دید مرگ سر و مر و گنده، با یه لبخند الستوری وایساده و داسشو جلو‌ی مسیر چماق گرفته و مانعش شده‌.
- شما که واقعا فکر نکردین من بیهوش شدم؟

- اون بچه سیرمونی نداشت. این دو تا هم که به نظر گشنه میان. یکی یه دو دو تا چهار تا کنه ببینه اصن می‌ارزه اینا رو هم بعنوان گروگان بگیریم یا نه؟
- آره‌ها، دیگه دارم حس می‌کنم به جای گروگان‌گیری خیریه راه انداختیم!

مرگ و ترزا با شنیدن این حرفا با تعجب نگاهی بین هم رد و بدل می‌کنن. باورشون نمی‌شد که ماگلا به صورت کاملا مسالمت‌آمیزی جلوشون وایساده بودن و داشتن در مورد گروگان گرفتن یا نگرفتنشون با هم بحث می‌کردن.

- هی آقایون. ما هنوز اینجاییم و داریم می‌شنویم چی می‌گینا.

یکی از ماگلا دست از صحبت با هم‌ماگلیاش برمی‌داره و به سمت ترزا می‌چرخه.
- بشنوین خب. مگه دروغ می‌گیم؟

مرگ و ترزا دوباره نگاهی به هم می‌ندازن و با حرکت سر تایید می‌کنن که خیر دروغی در کار نیست. سه ماگل دیگه هم همراه ماگل اول برمی‌گردن.
- خانوم ما واقعا اینجا نیاز به کمک داریم.
- شما اگه جای ما بودین چی کار می‌کردین؟
- گروگان بگیریمتون یا نه؟ مسئله این است.

چهار ماگل واقعا در دشواری بزرگی گیر افتاده بودن و تصمیم‌گیری براشون سخت بود. قیمت اقلام بالا رفته بود و سیر کردن سه نفر که یکیشون سیرمونی نداشت و یکیشون مرگی بود که مشخص نبود وعده غذاییش چیه همه چیو سخت‌تر هم می‌کرد.

حتی دنیا هم اونقد بی‌رحم بود که به ترزایی که تو پست قبلی قصد قهر کردن داشت، فرصت تصمیم‌گیری در موردش نداده بود. به هر حال تصمیم هرچی که بود ماگلا احساس می‌کنن بیش از این وقت تلف کردن جایز نیست و به جای فکر کردن بهتره دست به عمل بزنن. بنابراین یکیشون با چماقش یکی می‌زنه پس کله مرگ!