دراکو مالفوی
از قصر خانواده مالفوی ها
جادوگر
جادوآموخته
- تولد نقش
- 1404/09/26
- آخرین ورود
- دیروز ساعت 17:19
- عضویت
- 1404/09/26
- پستها
- 161
افتخارات
در سکوت شب، صدای گریهی کودکی بیتاب، خواب را از چشمان اهالی آن کوچه ربود. سپیدهدم که فرا رسید، دیگر صدایی به گوش نمیرسید. اما نه... صدای گریهی آن کودک همچنان در کوچه میپیچید. چیزی که محو شده بود، ساکنان آن کوچه بودند.
آفتاب به میانهی آسمان رسیده بود. مارگارت، دوشیزهای جوان، زیبا و تحصیلکرده، با موهای بلند قهوهای و چشمانی سیاه، بهتازگی به آن محله نقل مکان کرده بود. او برای ادامهی تحصیل در دانشگاه، روستای زادگاهش را ترک کرده و خانهای در یکی از پسکوچههای لندن اجاره کرده بود. هرآنچه اکنون در اختیار داشت، حاصل تلاش خودش بود. حتی هزینهی اجارهی این خانه را نیز از پساندازی میپرداخت که از پانزدهسالگی و با کار نیمهوقت جمعآوری کرده بود.
خانه چندان بزرگ نبود؛ آشپزخانهای کوچک، یک اتاق خواب و پذیرایی مختصری داشت. حمام و دستشویی نیز در گوشهای از همان اتاق خواب قرار گرفته بودند.
مارگارت پس از جابهجایی اثاثیه، برای خرید مایحتاج خانهی جدیدش از منزل خارج شد. فروشگاه کوچکی در نزدیکی خانه وجود داشت، اما هرچه بیشتر در خیابان قدم میزد، سکوت سنگین و وهمآلود آنجا بیشتر به چشمش میآمد. وقتی وارد فروشگاه شد، با منظرهای عجیب روبهرو گشت؛ هیچکس آنجا نبود. حتی با وجود آنکه فروشگاه بهصورت شبانهروزی فعالیت میکرد، اثری از فروشنده یا مشتری به چشم نمیخورد.
دوشیزهی جوان خریدهایش را انجام داد و با وجود نبودن فروشنده، تمام مبلغ خرید را روی پیشخوان گذاشت. سپس به خانه بازگشت.
اضطرابی ناخوشایند در وجودش ریشه میدواند. شام مختصری آماده کرد و پس از صرف آن، به رختخواب رفت.
نیمههای شب، بار دیگر صدای گریهی آن نوزاد در خیابان پیچید. اما این نخستین شبی بود که مارگارت صدای او را میشنید.
دختر جوان چهار خواهر و برادر کوچکتر از خود داشت. همیشه مهربان و دلسوز بود و این بار نیز دل کوچک و مهربانش تاب نیاورد که صدای گریهی کودکی را نادیده بگیرد.
در سرمای شب و سکوت وهمانگیز کوچه قدم برداشت تا سرانجام منبع صدا را پیدا کرد. نوزادی قنداقشده روی سنگفرش خیابان رها شده بود. مارگارت خم شد و او را در آغوش گرفت.
اما درست در همان لحظه، صدایی غیرانسانی و بلند از درون قنداقی که اکنون خالی بود، به خنده افتاد.
ـ انسانها واقعاً باورنکردنیان... مارگارت اندرسون! تو خانوادهات، یعنی والدین و خواهر و برادرهات رو با سم کشتی، نوزاد دوماههات رو کنار خیابون رها کردی و اون بچه از شدت گرسنگی و گریه جون داد. حالا ادای آدمای خوب رو درمیاری؟
ـ تو کی هستی؟ این مزخرفات چیه میگی؟ من هرگز همچین کاری...
ناگهان خاطرهای مبهم در پس ذهنش پدیدار شد. تمام آنچه صدا گفته بود، در گوشهای از حافظهاش زنده شد. زانوانش به لرزه درآمدند و نقش زمین شد.
ـ چطور... ممکنه؟
صدا آهی کشید و نالهای کوتاه سر داد.
ـ یعنی تمام این مدت نفهمیدی بخشی از خاطراتت چرا از بین رفته؟ اصلاً یادت میاد آخرین باری که از خانوادهات خداحافظی کردی کی بوده؟
ـ من...
ـ تو دو شخصیت داری، مارگارت. در حقیقت، این الیزابت بود که اون کارها رو انجام داد؛ نیمه ی تاریک و تشنه به خون درونت، اما در نهایت، این دستهای تو بودن که کار همهشون رو تموم کردن. فکر نمیکنی غیرمنصفانهست که فقط نیمی از وجودت حقیقت رو بدونه؟
ـ ...هنوز باورش برام سخته... خاطره همه چیز محوه، درست مثل یه کابوس شبانه. نگفتی... تو کی هستی که همهچیز رو میدونی؟
صدا لحظهای سکوت کرد.
ـ من کسی هستم که از مرگ و زندگی تمام موجودات آگاهم. جان میبخشم و جان میستانم. آخرین صداها و واپسین نفسهای اونها رو میشنوم و از تمام گناهان و نیکیهاشون آگاهم. من خدای مرگم. این آخرین خواستهی تمام قربانیهات بود؛ اینکه با گرفتن جونت، تو رو از بند گناهانت و بیماریات آزاد کنم. بهخصوص فرزندت... اون بود که خواست مردم شهری که گریههاش رو نادیده گرفتن، ناپدید بشن. نه از روی کینه، بلکه از روی عشق. اون بچه پاک و معصوم بود. هرگز با پلیدی و تنفر آشنا نشد، اون فقط یه نوزاد نحیف بود که از من خواست که از تو و شهر محافظت بشه.
صدا لحظه ای مکث کرد و آرام تر گفت.
- فرزندت اون طرف منتظرته مارگارت... منتظر مادری که رهاش کرد و اون هرگز گرمای آغوش اون مادر رو حس نکرد. این دفعه این فرصت رو از دست نده...
صدای او همچون پژواکی در فضای شهر پیچید.
مارگارت، درحالیکه قنداق نوزاد را در آغوش گرفته بود، در کنار همان خیابانی که کودکش را در آن رها کرده بود، آخرین نفسهایش را کشید.
و با آخرین نفس او، مردم شهر، بیآنکه خاطرهای از ناپدیدشدن ناگهانی خود داشته باشند، به همان جایی بازگشتند که از آن ناپدید شده بودند.
آفتاب به میانهی آسمان رسیده بود. مارگارت، دوشیزهای جوان، زیبا و تحصیلکرده، با موهای بلند قهوهای و چشمانی سیاه، بهتازگی به آن محله نقل مکان کرده بود. او برای ادامهی تحصیل در دانشگاه، روستای زادگاهش را ترک کرده و خانهای در یکی از پسکوچههای لندن اجاره کرده بود. هرآنچه اکنون در اختیار داشت، حاصل تلاش خودش بود. حتی هزینهی اجارهی این خانه را نیز از پساندازی میپرداخت که از پانزدهسالگی و با کار نیمهوقت جمعآوری کرده بود.
خانه چندان بزرگ نبود؛ آشپزخانهای کوچک، یک اتاق خواب و پذیرایی مختصری داشت. حمام و دستشویی نیز در گوشهای از همان اتاق خواب قرار گرفته بودند.
مارگارت پس از جابهجایی اثاثیه، برای خرید مایحتاج خانهی جدیدش از منزل خارج شد. فروشگاه کوچکی در نزدیکی خانه وجود داشت، اما هرچه بیشتر در خیابان قدم میزد، سکوت سنگین و وهمآلود آنجا بیشتر به چشمش میآمد. وقتی وارد فروشگاه شد، با منظرهای عجیب روبهرو گشت؛ هیچکس آنجا نبود. حتی با وجود آنکه فروشگاه بهصورت شبانهروزی فعالیت میکرد، اثری از فروشنده یا مشتری به چشم نمیخورد.
دوشیزهی جوان خریدهایش را انجام داد و با وجود نبودن فروشنده، تمام مبلغ خرید را روی پیشخوان گذاشت. سپس به خانه بازگشت.
اضطرابی ناخوشایند در وجودش ریشه میدواند. شام مختصری آماده کرد و پس از صرف آن، به رختخواب رفت.
نیمههای شب، بار دیگر صدای گریهی آن نوزاد در خیابان پیچید. اما این نخستین شبی بود که مارگارت صدای او را میشنید.
دختر جوان چهار خواهر و برادر کوچکتر از خود داشت. همیشه مهربان و دلسوز بود و این بار نیز دل کوچک و مهربانش تاب نیاورد که صدای گریهی کودکی را نادیده بگیرد.
در سرمای شب و سکوت وهمانگیز کوچه قدم برداشت تا سرانجام منبع صدا را پیدا کرد. نوزادی قنداقشده روی سنگفرش خیابان رها شده بود. مارگارت خم شد و او را در آغوش گرفت.
اما درست در همان لحظه، صدایی غیرانسانی و بلند از درون قنداقی که اکنون خالی بود، به خنده افتاد.
ـ انسانها واقعاً باورنکردنیان... مارگارت اندرسون! تو خانوادهات، یعنی والدین و خواهر و برادرهات رو با سم کشتی، نوزاد دوماههات رو کنار خیابون رها کردی و اون بچه از شدت گرسنگی و گریه جون داد. حالا ادای آدمای خوب رو درمیاری؟
ـ تو کی هستی؟ این مزخرفات چیه میگی؟ من هرگز همچین کاری...
ناگهان خاطرهای مبهم در پس ذهنش پدیدار شد. تمام آنچه صدا گفته بود، در گوشهای از حافظهاش زنده شد. زانوانش به لرزه درآمدند و نقش زمین شد.
ـ چطور... ممکنه؟
صدا آهی کشید و نالهای کوتاه سر داد.
ـ یعنی تمام این مدت نفهمیدی بخشی از خاطراتت چرا از بین رفته؟ اصلاً یادت میاد آخرین باری که از خانوادهات خداحافظی کردی کی بوده؟
ـ من...
ـ تو دو شخصیت داری، مارگارت. در حقیقت، این الیزابت بود که اون کارها رو انجام داد؛ نیمه ی تاریک و تشنه به خون درونت، اما در نهایت، این دستهای تو بودن که کار همهشون رو تموم کردن. فکر نمیکنی غیرمنصفانهست که فقط نیمی از وجودت حقیقت رو بدونه؟
ـ ...هنوز باورش برام سخته... خاطره همه چیز محوه، درست مثل یه کابوس شبانه. نگفتی... تو کی هستی که همهچیز رو میدونی؟
صدا لحظهای سکوت کرد.
ـ من کسی هستم که از مرگ و زندگی تمام موجودات آگاهم. جان میبخشم و جان میستانم. آخرین صداها و واپسین نفسهای اونها رو میشنوم و از تمام گناهان و نیکیهاشون آگاهم. من خدای مرگم. این آخرین خواستهی تمام قربانیهات بود؛ اینکه با گرفتن جونت، تو رو از بند گناهانت و بیماریات آزاد کنم. بهخصوص فرزندت... اون بود که خواست مردم شهری که گریههاش رو نادیده گرفتن، ناپدید بشن. نه از روی کینه، بلکه از روی عشق. اون بچه پاک و معصوم بود. هرگز با پلیدی و تنفر آشنا نشد، اون فقط یه نوزاد نحیف بود که از من خواست که از تو و شهر محافظت بشه.
صدا لحظه ای مکث کرد و آرام تر گفت.
- فرزندت اون طرف منتظرته مارگارت... منتظر مادری که رهاش کرد و اون هرگز گرمای آغوش اون مادر رو حس نکرد. این دفعه این فرصت رو از دست نده...
صدای او همچون پژواکی در فضای شهر پیچید.
مارگارت، درحالیکه قنداق نوزاد را در آغوش گرفته بود، در کنار همان خیابانی که کودکش را در آن رها کرده بود، آخرین نفسهایش را کشید.
و با آخرین نفس او، مردم شهر، بیآنکه خاطرهای از ناپدیدشدن ناگهانی خود داشته باشند، به همان جایی بازگشتند که از آن ناپدید شده بودند.
افرادی که لایک کردند
Let them play the hero
I will be the truth this world desperately needs


