لینی وارنر
از رو شونههای ارباب!
شناسه بستهشده
- تولد نقش
- 1388/03/30
- آخرین ورود
- جمعه 25 خرداد 1403 19:05
- عضویت
- 1388/03/30
- پستها
- 5448
لینی تو لونهش نشسته بود و به وسایلش که سرتاسر لونه پخش شده بود نگاه میکرد. انتخاب کردن این که چیو با خودش ببره و چیو بذاره، اصلا براش راحت نبود.
- بابا مگه یه حشره به چی نیاز داره؟ خودتو بردار و بیا دیگه!
هکتور اینو دم در لونهی لینی فریاد میزنه و برای پیوستن به بقیه مرگخوارا ازونجا میره. اما لینی همچنان متفکر گوشهای کز کرده بود و وسایلش رو از نظر میگذروند.
چمدونی نصف هیکل لینی کنارش پهن شده بود و در انتظار بود تا بالاخره وسیلهای داخلش قرار بگیره، اما قرار نمیگرفت که نمیگرفت!
- دِ گرفتی ما رو؟ دوستت راس میگف، نمیخواد چیزی برداری. منم با خودت نبر. چه تضمینیه بتونی از من و وسایل درونم محافظت کنی؟ اصلا ما چه گناهی کردیم که همراه تو تبعید شیم؟ برو تنهایی حکمتو بگذرون و ما رو دخالت نده. بذار از زندگیمون لذت ببریم.
لینی با چشمایی گشاد شده به چمدون معترض نگاه میکنه. این اولین بار بود که دهنش به اعتراض باز شده بود. شاید حق با چمدون بود. لینی نباید وسیلهایش رو مجبور میکرد تا همراه خودش در این تبعید شریک شه!
- خیله خب. سعی کنین خیلی دلتون برام تنگ نشه تا برگردم. بای.
لینی از چمدون و سایر وسایل خداحافظی میکنه و لونه رو به مقصد آژانس مسافربری ترک میکنه. اونقدر با عجله این کارو میکنه که حتی صدای داد و هوار چمدون که میگفت "منو همینطور باز اینجا ول نکن، حداقل بذارم تو طاقچه" رو نمیشنوه.
- بابا مگه یه حشره به چی نیاز داره؟ خودتو بردار و بیا دیگه!

هکتور اینو دم در لونهی لینی فریاد میزنه و برای پیوستن به بقیه مرگخوارا ازونجا میره. اما لینی همچنان متفکر گوشهای کز کرده بود و وسایلش رو از نظر میگذروند.
چمدونی نصف هیکل لینی کنارش پهن شده بود و در انتظار بود تا بالاخره وسیلهای داخلش قرار بگیره، اما قرار نمیگرفت که نمیگرفت!
- دِ گرفتی ما رو؟ دوستت راس میگف، نمیخواد چیزی برداری. منم با خودت نبر. چه تضمینیه بتونی از من و وسایل درونم محافظت کنی؟ اصلا ما چه گناهی کردیم که همراه تو تبعید شیم؟ برو تنهایی حکمتو بگذرون و ما رو دخالت نده. بذار از زندگیمون لذت ببریم.

لینی با چشمایی گشاد شده به چمدون معترض نگاه میکنه. این اولین بار بود که دهنش به اعتراض باز شده بود. شاید حق با چمدون بود. لینی نباید وسیلهایش رو مجبور میکرد تا همراه خودش در این تبعید شریک شه!
- خیله خب. سعی کنین خیلی دلتون برام تنگ نشه تا برگردم. بای.

لینی از چمدون و سایر وسایل خداحافظی میکنه و لونه رو به مقصد آژانس مسافربری ترک میکنه. اونقدر با عجله این کارو میکنه که حتی صدای داد و هوار چمدون که میگفت "منو همینطور باز اینجا ول نکن، حداقل بذارم تو طاقچه" رو نمیشنوه.
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!





یکی که نداشته باشه، باید هلک و هلک پا شه بره پیش آقایون واسه کاغذبازی. واسه یه دونه بیلیط. مگه خودم دستام کجه؟ جاروم پنچره؟ مرد اونور دنیام که بخواد بره خودش میرونه. وسیله نقلیه عمومی مال ضعیفههاست!
چه نیازی به دیدن آفتاب مهتاب داشتم؟ بعدم که یا شاهزاده سوار بر اسب سفید اومد و منو برد به خونهی بخت ... از اون موقع هم تا الان که اواسط جوانی باشه، به شاهزادهی گوربه گـ... چیز ... به شاهزاده و گل پسرم رسیدم و کانون خونواده رو گرم کردم. 
یه لیمو شیرین تعارف زدن که ارتباط حساب نمیشه. میشه؟ 

چشماتون قرمز شد!... نه... یعنی قرمز که بود از اول... چی شد؟ حکممون چیه؟




... عرض میکردم. در گوشهی دیگری از مریخ، گوریل سیاه خشم لرد، گذاشته بود دنبال فنریر. فنریر حتی فرصت نداشت سر برگرداند و گوریل را ببیند؛ اگر این کار را میکرد قطعا با دیدن قطر دندانهای سیاه گوریل، بزاق دهانش راه میافتاد و خودش را خیس میکرد. فنریر به سرعتی رسیده بود که پیش از آن آنلاکش نکرده بود و اچیومنت پشت اچیومنت بابت آن دریافت میکرد. آنقدر سریع شده بود که مانند تام و جری، اعضای بدنش از خودش جا میماندند. جیگرش را که همان ابتدای راه از دست داده بود. اندکی جلوتر سم راستش افتاد. سپس یکی از دندانها. کرک و پشمهایش نیز ریخت. دست آخر درش افتاد. فنریر اصلا در نداشت، اما فرصت فکر کردن به آن را نیز هم. در آن سو گوریل سیاه خشم لرد، با افزایش میزان خشم لرد، بزرگ و بزرگتر میشد. گامهایش نیز هم. در راه در فنریر را برداشت و وقتی به او رسید، آن را گذاشت!


