چند نفری از یقه ردایشان از شاخه ها آویزان شده بودند.
هر کس هم اقدام به کمک میکرد خودش هم محکوم به آویزان شدن میشد!
همین که چشم جادو آموزان به اسلیترینی ها افتاد موجی از جمعیت و فریاد‌ها به سمتشان حمله ور شد .‌‌..

«شاخه های درخت سانتون تا توی خوابگاه ریونکلاو هم اومده و همه وسایل هامونو به هم ریخته
یکی باید جوابگوی بدون زیرشلواری بیرون اومدن من باشه »
در همین زمان یکی از شاخه های کجول به سمت جادوآموز حمله ور شد و جادوآموز هم با حرکتی پنگوئنی جاخالی داد...
شاید این سوال به ذهنتان بیاید که حرکت پنگوئنی، حرکتی جدید در حیطه حرکت های ابر قهرمانان است...
ولی در جواب باید بگویم که خیر!
جادو آموز بخت برگشته فقط عرق سوز شده بود...
سرهای اسلیترینی ها به سمت سالازار برگشت.
در چشم هایشان «حالا چه غلطی بکنیم» به طور مشهودی دیده میشد...
سالازار با آرامش سری تکان داد و گفت :«درخت سانمان خودش حلش می‌کند؛ ناسلامتی...

برای شناخت رروند این تاپیک، این پست را بخوانید.


سوال خوبی بود... و کجول فقط نیم‌لحظه وقت داشت که جوابی برایش پیدا کند.
- سربازن! اینا همه قراره سربازتون بشن. این خاکا رو می‌بینین؟ اینا قراره خاک پاتون بشن... اون درخت رو می‌بینین اونجا رشد کرده به اون قشنگی؟ اون برای اینه که زیرش دراز بکشین یه سیب بخوره تو سرتون و چیز میز کشف کنین و برین پزش رو به بقیه‌ی موسس‌ها بدین.

سالازار اسلیترین خیلی چیزها داشت که با آن‌ها پز دهد. ولی در این موضوع این عقیده را نیز داشت که هرچه دلیل بیشتری برای پز دادن داشته باشی، بهتر است.
- برای ما به جنگ هم می‌روند؟

کجول که وضعیت را به نفع خودش دید، نفس راحتی کشید. حالا ذهنش می‌توانست دروغ‌های بهتری بسازد.
- همه‌ی این‌ها آماده‌ی رزمن. شما تا حالا کاکتوس‌ها رو تو خط مقدم دیدین؟ غوغا می‌کنن! از راه دور تیغ‌هاشونو شلیک می‌کنن و از نزدیک خودشون رو فرو می‌کنن تو...

کجول می‌گشت که عضوی پیدا کند تا از هاگوارتز بن نشود.
- تو چشمای دژمن!
- دژمن چیست؟

کجول آب دهانش را قورت داد.
- ببخشید جد بزرگ یک بند حرف زدم نتونستم درست ادا کن...

سالازار اسلیترین دیگر حرف‌های کجول را نمی‌شنید. در ذهنش مشغول حرکت دادن ارتش گیاهی‌اش بود. چه جنگ‌هایی که می‌توانست پیروز شود. آن هم بدون اینکه حتی نیاز باشد کاری بکند. در این افکار بود که همهمه‌ای از بیرون تالار افکارش را تیکه و پاره کرد. صدا، صدای جادوآموزان معترضی بود که نزدیک به تالار اسلیترین سر و صدا می‌کردند.

اسلیترینی‌ها از تالار خود خارج شدند تا بفهمند قضیه از چه قرار است. البته همین که پایشان را از تالار بیرون گذاشتند، دلیل این شلوغی برایشان آشکار شد. شاخ و برگ‌های کجول راهشان را به بیرون از تالار پیدا کرده بودند و

خلاصه: درختِ ارشد تالار اسلیترین، کجول، آن‌قدر رشد کرده که عبور از تالار شبیه مأموریت غیرممکن شده و اعضا هر روز میان شاخه‌ها، ریشه‌ها و خراش‌هایش گیر می‌افتند. آکی و ویولا که تازه به تالار آمده‌اند، از این وضعیت به ستوه می‌آیند؛ آکی حتی تهدید می‌کند کجول را تکه‌تکه کند. وقتی اعتراضشان به سالازار می‌رسد، او که مشغول تجربه‌ی جدیدش یعنی آشپزی است، ابتدا بی‌تفاوت است تا اینکه ویولا با بازی روی حس ابهت‌طلبی‌اش او را قانع می‌کند که کجول در حال نابود کردن شکوه تالار است. سالازار برای بررسی ماجرا همراه اعضا می‌رود و متوجه می‌شود تالار عملاً به جنگلی کامل تبدیل شده؛ با میمون دزد موز، مار بوآ و آشوبی تمام‌عیار، تا جایی که آکی (و کاتانا) مجبور می‌شود شخصاً میمون را فراری دهد.


سالازار اسلیترین با رضایت سری تکان داد و جلو رفت تا به کجول برسه. این کار برای بقیه‌ی بر و بچ تالار اسلیترین سخت به نظر می‌رسید، چون باید از میان حجم عظیمی از شاخ و برگ رد می‌شدن؛ دقیقاً مثل مأمورهای CIA که از بین موانع لیزری عبور می‌کنن. اما سالازار فرق داشت. عصبی بود و با هر قدم، موجی از مرگ و سرمایی سنگین از وجودش ساطع می‌شد؛ به شکلی که شاخه‌ها، میوه‌ها و حیوانات اطرافش (به‌جز مار بوآ البته، چون قرار بود به‌زودی بازیچه‌ی دست باسیلیسک بشه و بعد از یکی دو هفته هم جذابیتش رو از دست بده و دلش بشکنه ) یکی پس از دیگری خاکستر می‌شدن و با وزش باد از پنجره خارج می‌شدن.

بالاخره سالازار به کجول رسید. چشم در چشمش شد و نزدیک بود همان سرمایی که دوستان کجول را از بین برده بود، روی خود کجول هم اجرا کند. کجول باید سریع فکر می‌کرد. باید راه‌حلی پیدا می‌کرد که هم خودش و هم خانواده‌ی گل و گیاهیش رو نجات بده. باید ورق را علیه ویولا و آکی برمی‌گردوند.
- جد بزرگوار، یه لحظه صبر کنین...
- یه لحظه زیاده، نیم‌لحظه صبر می‌کنیم...

کجول آب دهانش را قورت داد و ادامه داد:
- این گل و گیاه و جنگل آمازونی که اینجا ایجاد کردیم فقط یک هدف داره، جد بزرگوار... و اون هم خدمت به شماست.
- خدمت به ما؟ چجوری؟

سوال خوبی بود... و کجول فقط نیم‌لحظه وقت داشت که جوابی برایش پیدا کند...

تا اینکه صدای جیغ بلندی از سمت یکی از شاخه ها به گوش رسید.
- موز هامو کجا میبرییی؟ مگه خودت خانواده نداری بچه منو می‌دزدی میمون کله پوک؟

اعضا بهت زده درحالیکه که میمون میوه های استوایی کجول را به سرقت می‌برد و او سعی در پس‌گرفتنشان بود، یکی پس از دیگری از شاخه های متحرک جاخالی دادند و تماشا کردند.
- یکی جلوی آن میمون نادان را بگیرد تو ما بببینیم در این تالارمان چه خبر شده.

کاتانا جلوتر از آکی به راه افتاد. میمون بخت برگشته با جیغ و داد هرچه را که برداشته بود میان راه رها کرد و از تالار خارج شد.
-

با ادای احترامی گفت که کار خواسته شده انجام شد. و با حالتی دراماتیک درحالیکه که دستان آکی که به سمتش می‌آمد را دریبل کرد، از دست او و از صحنه خارج شد.
- کاتانا سان باز چت شد تو؟

آکی آهی کشید و رویش را به سمت سالازار برگرداند.
- امرتون انجام شد.

سالازار اسلیترین با رضایت سری تکان داد و جلو رفت تا

- دیستروی کردن ابهت یو باشه.

رسیدن به حساب کسی که بخواهد ابهتش را نابود کند از جمله تجربیاتی نبود که سالازار بخواهد در آن لحظه تجربه کند، اما چیزی هم نبود که بتوان به سادگی از کنار آن گذر کرد.
- ابهت ما را نابود کند؟ این فرومایه کی هست؟
- ارشد تالار قربان!

آکی که بسیار دلش از کجول و قوانین منع سرو سبزیجاتش پر بود، شروع کرد به توضیح دادن.
- چند وقته همش قوانین عجیب غریب وضع می‌کنه، ما رو مجبور می‌کنه بهشون عمل کنیم و اگه انجامشون ندیم پرتمون می‌کنه بیرون. تازه این چند وقته اینجارو عملا تبدیل به جنگل کرده! می‌خوایم غذا بخوریم، شاخه‌هاش تو حلقمونه. می‌خوایم بریم مستراح، شاخه‌هاش توی...
- قربان آبجکت کلی حرف آکی اینه که ما تایرد شدیم، پس ور ایز ده آرمان‌های شما؟ آیا فورگاتشون کردیم؟

سالازار به فکر فرو رفت. اینطور نمی‌شد. باید پیش خود ارشد می‌رفت و کارهای شنیع او را به چشم می‌دید تا بتواند مجازاتی درخور برایش وضع کند.
- این ارشد فرومایه الان کجاست؟

همگی به سمت در رفتند، و با باز کردن آن، با چیزی رو به رو شدند که هیچ‌یک انتظارش را نداشتند. پس در جنگل سرسبزی بود و مار بوآیی روی شاخه‌های رو به روی‌شان داشت دالی می‌کرد. تا اینکه صدای جیغ بلندی

- سالازار بزرگ! این بود آرمان‌های شما؟ شما تالار رو زیر آب ساختین که ویو دریا داشته باشیم. اینجا انقد شلوغ شده که انگار تالارمون وسط جنگله!

سالازار که کل حواسش به غذای در حال پختش بود، به صحبت‌های آکی اعتنایی نکرد.
- مطمئن بودیم که باید دو عدد چشم قروباغه می‌نداختیم. طعم‌اش این را کم دارد.

ویولا که وضعیت را به ضرر خودشان دید، با حرف سالازار اسلیترین چیزی به ذهنش رسید. آکی و کاتانا را کنار زد و با فیس و افاده جلو رفت.
- عجب سلیقه‌ی باکلاسی دارین سالازارآ! بوی این غذا من رو یاد آخرین سفرم به پَغی می‌ندازه. شف اونجا یه غذای اسپشیال فور می درست کرده بود. واقعا دلیشز بود.

تعاریف ویولا توجه سالازار را به او جلب کرد.

سالازار مدتی بود که می‌خواست تجربیات جدید داشته باشد. یکی از این‌ها آشپزی بود. از یادگیری غذاهای ساده شروع کرده بود و حالا سعی بر این داشت که غذاهای خودش را درست کند.
- سلیقه‌ی خوبی داری! نام تو چیست؟
- ویولا ریچموند آقا! نیوبی این تالارم.
- آه بله! به یاد دارم که دراکو در موردت گفته بود.

ویولا موقعیت را مناسب دید که هدف اصلی‌اش از این مکالمه را پیش بکشد.
- می‌دونم که وقتی یک شف فرست کلاس قصد کوک داره نباید مزاحمش شد ولی پرابلمی هست که باید در موردش با شما و فقط شما حرف بزنم. درکی که شما از زیبایی دارین باعث شد که این چویس رو بکنم. این ارشد جدید داره با شاخ و برگاش کلاس تالار شما رو پایین میاره. می‌ترسم که هدفش

برای آشنایی با این تاپیک لطفا این پست را مطالعه کنید.

سوژه جدید

درخت سان تالار اسلیترین آنقدر شاخ و برگ هایش رشد کرده که اعضا برای عبور و مرور از تالار به خوابگاه‌هایشان باید عملیات غیر ممکن پا نذاشتن و نشکستن او را پشت سر بگذارند.

بعد از ورود دانش آموز انتقالی، آکی و کاتانایش و ویولا ریچموند به گروه اسلیترین، هر دو تصمیم گرفتند که به این اوضاع طاقت فرسا ادامه دهند.
- آی موهام. نیا نزدیییک.
- این چه وضعشه جمع کن اون ریشه‌ت رو از تو لباسم.
- گیر کرده. خودت درش بیار.

آکی کاتانا را از غلافش در آورد.
- همین امروز شاخ و برگتو میزنم. اگه نزنم، خودم هاراگیری میکنم.
- سالادش کن منم تزئینش میکنم.
- آدم ارشد گروهشو تهدید به مثله کردن نمی‌کنه. بعدم چند تا برگ و ریشه و شاخه که این حرفارو نداره.
- ارشد گروه هم شاخ و برگشو تو چشم و چال بقیه نمی‌کنه. بعدم کجای این همه برای تو چند تائه؟ نگاه، نه مرلین وکیلی نگاه همین روز اولی چیکارم کردی؟

کجول با بی‌میلی نیم نگاهی به آکی که لباسش را بالا زده بود انداخت، تمام تن او پر از خراش خط هایی تازه بود‌. کجول چشمی در حدقه چرخاند.
- سامورایی هم سامورایی های قدیم، چند تا خش و خط که انقدر سر و صدا نداره.

آکی کاتانا را محکم در دست فشرد که موجب شد کاتانا لگدی نثار وی کند.
- آخ، چته خب حواسم نبود.

سپس در حالیکه ما تحتش را گرفته بود به پیش سایر اعضا رفت تا ببیند چرا هیچکس به اوضاع تالار اعتراضی نمی‌کند و یا دست به حرکتی نمی‌زنند.

پایان سوژه


- یک لحظه حرف نزنید ببینیم مادر ما چی گفت! ما فرزند کی هستیم؟
- رودولف و بلاتریکس.

لرد ولدمورت نگاهی چپ چپ به تام ریدل پدر انداخت.

- به من نگاه نکن پسرم...یعنی پسر احتمالی من، من اون موقع تحت تاثیر معجون بودم چیز زیادی یادم نیست.

نگاه ولدمورت پر فشار تر از قبل به تام خیره شد.
- موقع زایمان هم هیچ کس یعنی نبود؟
- متاسفانه خیر.
- متاسفانه خیر یعنی چه پدر؟ مروپ سالیان سال است زن شماست. یک بار هم از او نپرسیدید سر به دنیا آمدن ما بر او چه گذشته؟


تام ریدل با آهی سرش را پایین اندخت. خشم لرد بیش از پیش شد. همه ی اعضای اسلیترین آنقدر به اعتراف مروپ توجه کرده بودند که به کلی یادشان رفت از خود بپرسند، چگونه رودولف و بلاتریکسی که نصف سن تام ریدل سینور و مروپ گانت را دارند؛ والدین لرد ولدمورت هستند؟ از آن فاجعه تر آنکه یکی از آنها همسر خود لرد بود. لرد که تامل بیش از این را جایز ندید، ایستاد و با عجله به بیرون از فاضلاب رفت. بقیه نیز که به دنبال پاک کردن بقیه ی سبزی خود بودند به دنبال لرد به راه افتادند تا به آشپرخانه اسلیترین رسیدند.

در کمال تعجب چندی از اعضا کاملا بعد از برگشت از فاضلاب غیبشان زده بود. مروپ، تام، رابستن و...همگی به یکباره. لرد تقریبا مطمئن بود و حاظر بود به جدش سالازار قسم بخورد تا همین یک ثانیه پیش پدرش در کنارش ایستاده بود.

لرد تاریکی که خشمش از دوباره رها شدن توسط والدینش فواران کرده بود کل تالار اسلیترین را با طلسمی قوی با خاک یکسان کرد.

بدین ترتیب معمای تولد لرد با غیب شدن پدر و مادرش، مرموز و حل نشده باقی ماند.

- لرد سیاه مامان در واقع پسر بلاتریکس و رودولفه!

آدم‌های حاضر در شبکه‌ی فاضلاب لندن، برای چند ثانیه نفس هم نکشیدند.

شاید فکر کنید دلیلش حقیقت شوکه کننده‌ای بود که مروپ گانت مانند بمبی بر سرشان انداخت، اما خیر. دلیلش رنگ سبزی بود که از اطراف نواحی تحتانی تام زبانه می‌کشید.

- پدرمان!
- ببخشید باباجان، آخه من عادت به جمع‌های انقدر جدی ندارم، فضا هم که ایجاب می‌کرد یه نفر یه کاری بکنه. اون هیچی، باسیلیسک دورمون حلقه زده و سالازار اسلیترین داره رومون نمک می‌پاشه! خب فشار میاد به آدم دیگه!

بلاتریکس نگاه چپ چپی‌ای به دلفی انداخت.
- اینا همش تقصیر توعه.
- به من چه مامان؟
- حرف نزن!

لرد ولدمورت نفس عمیقی کشید که درجا پشیمان شد. پدرش همیشه ردپاهای ماندگاری از خود به جا می‌گذاشت.
- یک لحظه حرف نزنید ببینیم مادر ما چی گفت! ما فرزند کی هستیم؟

برای آشنایی بیشتر با سوژه، این پست و برای آشنایی با تاپیک، این پست رو بخونید.

خلاصه:
خونواده اسلیترین به این نتیجه رسیدن که مگه چی‌شون از خونواده کارداشیان کمتره؟ پس تصمیم گرفتن یه مستند بسازن و توش تا می‌تونن دراما بسازن. دراما اول این بود که اسلیترینیا سعی کنن به شکل‌های مختلف مروپ رو عصبانی کنن ولی متوجه ‌می‌‌شن مروپ اصلا از هیچی عصبانی نمی‌شه چون به کلاسای کنترل خشم رفته و بجاش حالا این شکلی خشم خودشو خالی می‌کنه که توی غذاهاش از آب فاضلاب استفاده می‌کنه. بعد در کمال تعجب متوجه می‌شن که لرد و دلفی اتفاقا اصلا هم با این موضوع مشکلی ندارن چون سالهاست مروپ این شکلی غذاهاشونو درست کرده و اونا به این طعم فاضلاب عادت کردن و اصلا این طعم نباشه ناراحت می‌شن!

همون‌طور که اسلیترینیا ته چاه فاضلاب، جلسه مدیریت بحران مروپ رو تشکیل داده بودن و داشتن سوسکم به هوا بازی می‌کردن و در مورد سلیقه مروپ توی طبخ غذاها غیبت سبزی پاک می‌کردن، صدای مروپ از بالای چاه فاضلاب به گوش می‌رسه که در حال مصاحبه با دوربین برنامه هست.
- مامان تصمیم خودشو گرفته... باید حقیقت رو بالاخره به پسر مامان بگه! ولی آخه چطوری بگه؟ چطوری بگه که پسر مامان در واقع پسر مامان نیست و حتی پسر شوهر مامانم نیست؟ آخه می‌دونین؟ لرد سیاه مامان در واقع پسر بلاتریکس و رودولفه!