کارگاه داستان‌نویسی

شب سردی بود.هری در اتاق خود در خانه ی دورسلی ها خوابیده بود.حتی در خواب هم اندیشه ی فرار ولش نمی کرد.از خواب بیدار شد.دیگر به سن قانونی رسیده بود.با جادو قفل در را باز کرد و به سمت خیابان راه افتاد.در همان زمان بود که وقتی می خواست از خیابان رد شود بوق ما شینی او را از جا پراند.پس از چند ساعت چشمانش را باز کرد.اما حالا کجا بود؟سرش به شدت درد می کرد.پرستار مهربانی به سمت هری آمد و به او گفت:در سنت مانگو هستی!
هری گفت:برای چی؟
پرستار گفت:خدا خیلی بهت رحم کرده.اگر چمدون رو روی خودت ننداخته بودی,الان استخونات هم نبود.
هری گفت:من حالم خوب شده!
پرستار گفت:نه!فعلا چند تا ملاقات کننده داری!اگه دلت خواست می تونی با اون ها بری!
در همان موقع بود که در باز شد.خانواده ی ویزلی,هرمیون و مادر و پدرش,اساتید هاگوارتز و .......................
هرمیون یواشکی بوسه ای بر لپ هری زد.رون هم خیلی محترمانه با هری دست داد.دامبلدور داشت واژگون می شد چرا که دسته گلی بزرگ تر از خودش برای هری خریده بود!
دامبلدور گلدان بزرگی ظاهر کرد و گل را در ان گذاشت.
دامبلدور گفت:هری باید خیلی مواظب باشی!
هری گفت:قربان متوجه هستم!
دامبلدور گفت:اگه بخوای می تونی به خونه ی ویزلی بری!اون جا هرمیون هم میاد.
هری گفت:باشه!قربان.
هری به سمت رختکن رفت و لباسش را عوض کرد و بیرون آمد.
و همه به خوبی خوشی به سمت خانه ی ویزلی ها راه افتادند.

- روزنامه!روزنامه...خبرهای مهم!خبرهای مهم...پسری که زنده ماند در اثر فشار(فشار زندگی درد زخم)بینایی شو از دست داد...روزنامه...روزنامه


-شنیدی هری پاتر کور شده؟
-آره!بیچاره...حالا چه شکلی میخواد با ولدی مبارزه کنه در حالیکه یا اون باید کشته بشه یا ولدی؟
- اااا...مگه قرار نبود این یه راز بین هری و دامبل باشه؟پس تو از کجا میدونی؟
-من نیودونم!
***

یک روز سرد زمستانی بودو کمتر کسی در خیابان ها به چشم میخورد.
-مامان!مامان!اون پسره را نگاه کن کوره!چه زخم بی ریختیم رو کلشه!
-نگاه نکن پسرم نگاه نکن!
پسرک سرگردان و مفلوک به دور خود میچرخید :
-قهوه ای!قهوه ای!*کجااااایی پسر؟
پسرک به دنبال قهوه ای از خیابان گذشت.او که که بینایی و عقل درستی نداشت متوجه سبز بودن چراغ نشد.صدای کامیونی از دور به گوش میرسید.
-بیب!بیب!بیب!
پسرک در حالیکه نور سبز چراغ بر صورتش افتاده بود با امیدواری زمزمه کرد:
-قهوه ای تویی؟
دنگ بینگ بنگ "قهوه ای" آخ شتلخ آآآآآآآ
ساعتی گذشت و پسرک چشمهایش را به آرامی گشود.نور اطراف چشمانش را میزد.بله او بینایی اش را دوباره بدست آورده بود.از جایش بلند شد و دوباره به جستجویش ادامه داد.
او رفت و رفت و رفت و رفت و بازهم رفت.هوا تاریک شده بود.وقتی به خودش آمد خود را در جنگلی یافت.ناگهان صدایی سرد و بی روح از پشت سرش شنید.
-بالاخره اومدی هری پاتر!
-قهوه ای! تویی؟
-قهوه ای قیافته انتر!من ولدمورتم!هو ها ها هاااااا...
-ول..ولدمورت..شرمنده چیزی یادم نمیاد...اشتباه نگرفتین؟
بله او حافظه اش را از دست داده بود...
ولدی که به لکنت افتاده بود تنها جمله ای که به ذهنش میرسید را به زبان آورد:
-حالا آمده ی مرگ باش پسره ی ابله!
-اوا..حالا صبرکن با هم کنار میایم.فوقش یکم فکر میکنم یادم میاد کی ای دیگه!
ولی ولدمورت که عصبانی شده بود فریاد زد:
-آواکادور(همین بود؟)
پسرک در حالی که دستانش را در مقابلش گرفته بود گویی به این ترتیب میتوانست جلوی نور سبزی که به طرفش میامد را بگیرد با دستپاچگی گفت:صبر کن بابا!(و با لحنی بغض آلود ادامه داد)تو خودت پسر نداری؟
ولدی که اشک در چشمانش حلقه زده بود گفت:نه!ولی همیشه دوست داشتم پسری مثل تو داشته باشم!
-خب من پسرتم احمق!
-پسسسسسسسرررررررم!
-پدرررررررررر!
ولی دیگر دیر شده بود!نور سبز در این لحظه به قلب پسرک اصابت کرد(تا الان تو راه بود).پسرک آهی از درد کشید و گفت:خداحافظ پدر!
-نه پسرم!نه!
ولی دیگر دیر شده بود.
ولدی که ادامه ی زندگی را بدون پسر امکان پذیر ندید چوبدستیش را بر مغزش گذاشت و کار را تمام کرد...

....................
*قهوه ای:اسم سگ پسرک

مکان : کوچه دیاگون ؛ مغازه شوخی ویزلی
هری و هرمیون مشغول قدم زدن توی کوچه دیاگون بودند تا طبق قرار قبلیشون سری به رون توی مغازه شوخی فرد و جرج بزنن و یه سری وسایل سرکارگذاشتن ملت هم بخرن !!!
بارون خیلی شدیدی یکدفعه شروع شد و تون دو تا شروع به دویدن کردند تا بلاخره به مغازه رسیدند ؛
تا در رو باز کردند نوری زد تو چشماشون و اونا جلوی چشمشونو با دستاشون گرفتن !!!
و صدای رون نورانی! هم میومد که یه چیزایی شبیه خوش و اومدید و ... می گفت ...
هری و هرمیون هم که اصلا حال وحوصله نداشتن و موش آبکشیده شده بودن شروع کردن به داد و بیداد :
_کورمون کردی رون!
_خاموش کن اون لعنتی روووووووووووووو !
ولی هیچ فرقی نکرد !
هری هم که عصبی شده بود ، یخه رون رو گرفت و شروع کرد به تکون دادنش ولی چون دستاش خیس بود هر دوتاشونو برق گرفت و شروع کردن به لرزیدن و شکلکای مختلف درآوردن ، هرمیون هم که خیال کرد اینا دارن باز شوخی شهرستانی می کنن ! هی داد می زد که جمعش کنین و دیگه بسه !ولی مثل اینکه قضیه جدی بود ؛ هرمیون هم طبق معمول از دایره وسیع معلوماتش یه ورد پروند و هری و رون که سوخپیر شده بودند ! بی حال افتادن روی زمین !
5 دقیقه بعد که حالشون جا اومد در حالی که هری و هرمیون داشتن سرشونو خشک می کردن ! رون قضیه رو تعریف کرد که چون مشتری کم بوده برای جلب توجه فرد و جرج مجبورش کردن خودشو چراغونی "ازین جلف بازیای مشنگی " کنه تا جلوه داشته باشه ! وقتی هم که اون دو تا اومدن تو ، این سیستم پیشرفته قاطی کرده و خاموش نمی شده

اول این عکس رو نود درجه بچرخونید طوری که دستای طرف رو به پایین باشن. آهان خوبه حالا زاویه دید من رو به دست آوردید...

روزی روزگاری یکی از اون جادوگرای پیرزن تو قصه ها که روی دماغ گنده اش یه خال قلمبه ی سیاه داره و یه دیگ گنده داره که توش آدما رو می پزه و می خوره گذارش به جامعه ی جادوگران افتاد. یه دفعه ای ولدمورت جلوش ظاهر شد و گفت پیرزن تو کی هستی؟ پیرزن جادوگره از اون خنده ها کرد و گفت آی پسر جون بیا جلو ببینم چه چشمای قشنگی داری ... بعد دیگ گنده اش رو جلوی خودش گذاشت و دستهاش رواز اون جوری به هم مالید!!! زیر دیگش آتیش روشن شد و حباب هایی به شکل بخار سبز از توش بیرون اومد...ولدمورت گفت تو تو جادوگری؟؟؟؟وبعد دست و پاش لرزیدن گرفت... پیرزنه گفت نه ننه نه بیا نترس بیا... ولدمورت گفت من من ...(بقیه اش رو نباید بدونید یه آهنگ شرارت بار تو تصورتون بیارین چون اون دوتا دارن نقشه می کشن...) ...سه دقیقه بعد...صدای خنده ی پیرزن جادوگره بلند شده همه ی بروبچز تو کتاب و تو فیلم تو دیگ هستن بعضی هاشون جیغ می زنن و بعضی هاشونم دارن فکر می کنن چرا؟؟!!واقعا چرا؟؟ جادوگره رو به ولدمورت :ننه دیگه نبود؟؟ ولدمورت:ام آها بچه های سایت هم هستن منم باهاشون یه خورده حسابی دارم. این رو گفت و اومد تو سایت یه پی ام واسه سرژ تانکیان گذاشت و یه آدرسی بهش داد گفت بیا اونجا چند نفر رو باید نجات بدی من ایکس هستم و می خواهم اونها رو بکشم سرژ تانکیان هم چند تا از بروبچز جمیعا مدیر رو برداشت و پشت سرشونم کالین کریوی یواشکی دوربینشو برداشت و همه باهم رفتن سر قرار. کالین یه جا قایم شده بود و دوربین به دست داشت قضیه رو نگاه می کرد. برو بچز سایت رفتن اونجا و اینا و بعد سرژ تانکیان رفت جلو تا تو دیگ رو ببینه که یه هو ولدمورت از یه جایی پرید بیرون و اونرو هل داد تو دیگ و گفت : حالا تو شناسه ی سرژتانکیان رو به ولدمورت ترجیح می دی؟خوبت شد؟ و بعد هم جادوگر پیرزنه همه ی مدیرها و ناظرها رو با یه ورد انداخت تو دیگ (نویسنده:هه هه هه) از اون طرف کالین از سرژ در حالی که داشت تو دیگ می افتاد این عکس رو گرفت و در رفت. ... اون نمی دونست چی کار باید بکنه و از کی کمک بخواد که ناگهان به مینی مینی که داشت به شناسه ی جدیدش فکر می کرد رسید... سه سوت بعد...ولدمورت هم دستاش رو گذاشته بود رو سرش و داشت می رفت تو دیگ ... پیرزن داشت می خندید و می گفت حالا فهمیدین جادوگر واقعی کیه هی هی هی ...(اول موسیقی حماسی...زاویه دید تون هم از آسمون به زمین؟؟!!!)مینیمینی:هان ای جادوگر من هستم مینی مینی ...من ...جادوگر:بیا تو دیگ سیب زمینی سرخ کرده ی من! ...مینی مینی:بودن یا نبودن مسأله این است...(حرکت آهسته)مینی مینی به سمت جادوگر دوید و در یک لحظه یه سطل آب در آورد و رو جادوگر ریخت و جادوگر جیغی فجیع کشید و دود شد رفت هوا. و...

حالا این یکی...زاویه دید: نود درجه برگردونید عقب به حالت اولیه!
هری چوبش رو برداشت و ایستاد و چشمهایش را بست...نوری سبز رنگ را بر چهره اش انداختند . ناگهان هری فریاد زد اکسپکتوپاترونوم ... و گوزنی زیبا خرامان خرامان به راه افتادو ... صدای سوت و تشویق سالن را منفجر کرد . هری رو به بینندگان کرد و دستهایش را این جوری گرفت رو به اونها و تعظیم کرد... و از سالن خارج شد. بیرون سالن یه خبرنگار سمج گیر داده بود بهش...هری واستاد تو چشمهاش اشک بود (آه) و گفت: دس رو دلم نذار خانم که خونه... هفده سال با بدبختی زندگی کردم... کلی بلا سرم اومد تا یه جادوگر حرفه ای شدم ولدمورت رو دستگیر کردم جامعه ی جادوگرها رو نجات دادم...ولی حالا تو این سیرک و اون سیرک واسه ماگل ها برنامه ایهی ایهی ایهی (هری گریه می کنه خب حق داره بد دردیه درد بی وفایی چیه مگه خب سخته مرد از پشت خنجر بخوره...چیه مگه نون بدم؟؟ خب نون می خواد نفت می خواد چیه مگه چی گفتی؟ من کیم ؟ دعوا داری من پسر خاله ام چی گفتی؟)

این یکی...
دیوید وارد دخمه شد خیلی آرام و با کمال دقت جلو می رفت. به انتهای دخمه رسید. هفت مجسمه آنجا بودند. شش مجسمه ی دیو نما که هم قد او بودند و مجسمه بلند و بزرگ که سرش ناپیدا بود. و یک جام که در پایین پای مجسمه ی بزرگ بود... بله خودش بود همان جامی که درباره اش شنیده بود...شنیده بود که چیزی ارزشمند در داخل آن جام قرار دارد و محافظانی خطرناک از آن مراقبت می کنند.ناگهان احساس کرد کسی او را زیر نظر دارد. اما وسوسه ی دیدن داخل جام او را به جلو می برد. به جام رسید. از آنچه که در آن بود چیزی نفهمید. جام را برداشت. ناگهان همه جا سبز شد جام از دست هایش افتاد. نور سبز اگرچه به ظاهر بی خطر بود اما چیزی که از ورای آن می آمد... دیوید دستهایش را جلوی صورتش گرفت تا شاید بهتر بتواند کسی را که به طرفش می آمد ببیند...و او را دید. زنی زیبا که شبیه فرشته ها بود. دستش را به سوی اودراز کرده بود و آهنگی را زمزمه می کرد. دیوید خوب به آن گوش داد ... زن او را صدا می زد و از او می خواست دستش را به او بدهد...دیوید توان مقابله نداشت از خود اراده ای نداشت ... آرام دستانش را در دستان او گذاشت...اما دردی عمیق به سرعت در تمام بدنش دوید. خوب نگریست. دستان سیاهی که او را گرفته بودند از آن فرشته نبودند بلکه دستان دیوی زشت بزرگ و بلند قامت بود. دیگر توانی نداشت. دیوید آرام چشمانش را بر هم گذاشت. لحظه ای بعد هشت مجسمه از هورکراس پنجم مراقبت می کردند...

نکته : من این پست رو قبل از دیدن پست رونان نوشته بودم و به من هیچ ربطی نداره که سوژه اونم توی جنگله، هر چند که موضوعاتمون زمین تا اسمون فرق داره، با تشکر
_________________________________________________
***مکان : مدرسه هاگوارتز***
صبح یکی از روزهای سرد ماه اکتبر بود و همه در حال خوردن صبحانه در تالار اصلی هاگوارتز بودند، آسمان جادویی هاگوارتز به طرز دلخراشی گرفته و ابری بود و اثرات مه در همه جا به چشم میخورد. هر کسی که به ابرها نگاه میکرد احساس دل تنگی مفرطی به او دست میداد و البته در این بین کسانی نیز بودند که به خاطر چیز دیگری احساس دل تنگی میکردند، کالین کریوی دلش برای برادرش که یک روز قبل از بازگشت به هاگوارتز توسط یک گرگنما که احتمالا فنریر گری بک بوده کشته شده بود، تنگ شده بود.....مک گوناگال که اکنون صندلی مدیریت را که زمانی به آلبوس تعلق داشت اشغال کرده بود، به یاد دامبلدور افتاد و در دل برایش اشک میریخت، دوقلوهای پاتیل، پراواتی و پادما، به یاد پدر و مادر عزیزشان که توسط مرگخواران کشته شده بودند،بودند و هر کسی غم خود را داشت.

در سوی دیگر تالار، رون و هرمیون نشسته بودند. هرمیون مشغول مطالعه پیام امروز بود که تازه توسط جغد مخصوص رسیده بود و رون بدون توجه به جو تالار داشت نیمرویش را چپو میکرد. هری در تالار حضور نداشت زیرا قرار بود شب گذشته به درخواست هاگرید و همراه با او به جنگل ممنوعه برود. ناگهان هرمیون جیغی کشید با دست بر سرش کوبید، غافل از اینکه جغد پیام امروز که منتظر دریافت وجه اشتراک ماهانه بود روی دست او نشسته است، در نتیجه صدای برخوردی به گوش رسید که ناشی از برخورد سر جغد با سر هرمیون بود، ملت تالار در کف حرکت هرمیون بودند.
رون : چی شده هرمیون؟ کی مرده؟ ننه ات مرده؟ بابات مرده؟ لوپین مرده؟ نمیخوای بگی که اسنیپ مرده؟ وای خدا جون، والده مورت رو کشتن؟
هرمیون با سرش تمام گفته های رون را نفی کرد و فقط روزنامه را به رون نشان داد.
***روزنامه پیام امروز****
تیتر درشت خبرها : مشاهده حشرات عجیب در جنگل ممنوع، ساکنان اطراف آنجا را وحشت زده کرده است.
به گفته خبرنگار ما تعدادی حشره جدید و ترسناک به نام سبزینه ها در جنگل ممنوعه زندگی میکنند، این حشرات که مانند سکه های نورانی هستند و از نظر جثه مانند سایر حشرات می باشند، به تعداد زیادی در جنگل ممنوع زندگی میکنند و زندگی را برای ساکنان اطراف این جنگل دشوار ساخته اند.
به گفته مشاهده گران، این حشرات به صورت کلونی حمله میکنند و......(ادامه در صفحه 5)
رون سریع روزنامه را ورق میزند تا به صفحه 5 برسد و دوباره شروع به خواندن میکند.
و تجمع آنها از دور شبیه یک منبع نورانی سبزرنگ است، آنها وقتی حمله میکنند که شخصی در تاریکی شب و در میان درختان به آنها نزدیک شود، آنها بلافاصله بوی انسان را تشخیص داده و به او حمله میکنند و خونش را میمکند به طوری که در عرض 1 دقیقه بدن فرد خالی از خون میشود.
این حشرات مرموز تاکنون عده زیادی را به قتل رسانده اند و تنها کسانی که از دست این حشرات زنده مانده اند دو شخص به نام روبیوس هاگرید و شخص برگزیده هری پاتر هستند و عکس زیر توسط متخصصان از ذهن هری گرفته شده است.


مصاحبه :
روبیوس : بله، دیشب من از هری خواستم تا با من به جنگل ممنوع بیاد چون اونجا قرار بود گرا.....نه یعنی یه چیزی رو بهش نشون بدم، به محض اینکه وارد جنگل شدیم از دوریه نقطه سبز نورانی رو دیدیم که داشت.....
هری : بله داشت با سرعت به سمت ما میومد، من به هاگرید گفتم پشت اون درخت قایم شو و اگر اتفاقی افتاد از جات تکون نخور، هاگرید هم زود به حرفم گوش کرد!!! ناگهان من دیدم که تعداد زیادی حشره به سمت من حمله ور شدن و به صورت کلونی جلوی من اومدن.
نور سبز اونها روی من میریخت و تعدادیشون نزدیک صورت من بودند و من هرطلسمی استفاده میکردم مانع از حرکت اونها نمیشد تا سرانجام یاد طلسم محافظ افتادم و با استفاده از دستام طلسم رو بوجود اوردم و همونطور که میبینین موفق به جلوگیری از حرکت اونها شدم.....

رون و هرمیون با هم : اوه، هری...... :bigkiss: تو یه نابغه ای.......

در سکوت جنگل پیش می‌رفت...فقط می‌رفت...فقط...
هری، نه می‌دانست کجا می‌رود...نه می‌دانست چرا اینجاست...نه می‌دانست چرا شیشه‌ی راست عینکش ترک برداشته...نه می‌دانست چرا بازوی چپ ردایش، خونی است یا چرا صورتش خراش برداشته و دست‌هایش زخم‌های عمیق برداشته...حتی نمی‌دانست چرا زانوهایش به شدت درد می‌کنند...فقط یک چیز را می‌دانست...و آن...آن این بود که داشت می‌رفت...داشت به جایی از جنگل ممنوعه می‌رفت، که شاید خیلی خطرناک‌تر از جاهای دیگر جنگل بود...
جنگل، آن شب تاریک‌تر از هر شب دیگر بود...خیلی تاریک...خیلی وحشتناک...سکوتش مرگ‌آور بود...هوای درون جنگل، خیلی سرد بود...سرد به اندازه‌ی یک یخ...نه صدای جغدی می‌آمد، نه صدای زوزه‌ی گرگی...فقط صدای خش‌خش ضعیفی از زیر پاهای هری می‌آمد...
نیمه‌شب بود و هرچه بیشتر پیش می‌رفت،وحشت را بیشتر در خود حس می‌کرد و جنگل تاریک‌تر و تاریک‌ترمیشد...گویی ماه از آن قسمت جنگل می‌ترسید...
در گوش‌هایش، صدای زمزمه‌های مبهمی وجود داشت... صداهایی که هری مطمئن بود از محیط اطرافش نمی‌آید...سرش به شد درد می‌کرد و جای زخمش داشت می‌سوخت...نمی‌توانست تعادلش را به خوبی حفظ کند...اما پاهایش داشتند او را به جایی می‌کشیدند که اصلا نمی‌دانست کجاست...فقط می‌دانست که باید به راه رفتن ادامه بدهد، اما نمی‌دانست چرا...
آن قدر رفت که دیگر تاریکی تمام محیط را فرا گرفت...بعد آن وقت بود که صدایی شنید که مطمئن بود از محیط اطرافش است...سرعتش را کمتر کرد...یک قدم دیگر هم که به جلوبرداشت، تمام محیط را نور سبزی فراگرفت...هری، از ترس برجایش میخ‌کوب شد..مثل این بود که پا در اتاقی نامرئی گذاشته باشد...اتاقی که سقفش، تاریکی مطلق بود...اتاقی که دیوارهایش، درختها بودند، و ...و اتاقی که هوایش، رنگ سبز کشندهای به خود گرفته بود...هوایی که سرمای وحشت‌انگیز را دربر داشت...
نور سبزی که فضا را روشن کرده بود، مو را برتن هری سیخ کرد، اما...اما...اما چیزی که بیشتر هری را ترساند و با فقط محیط عجیب این محوطه‌ی وسیع بی‌درخت نبود...بلکه...بلکه...بلکه کودکی بود که روی زمین زانو زده بود...
کودک، کف دستانش را جلوی خود گرفته بود، و داشت چیزهای مبهمی را زیر لب زمزمه می‌کرد...اول، چشمانش را بسته بود،ولی وقتی هری ناله‌ای سر داد،سرش را به سمت او برگرداند...وقتی این کار را کرد، وحشت هری را دو برابر کرد...
اگر هری تا یک سال پیش، این چهره را نمی‌شناخت،ولی حالا دیگر او را می‌شناخت...
تام ماروولو ریدل جوان، پوزخندی زد که مرگ را تداعی می‌کرد...پوزخندی سرد و بی‌روح...هری، پاهایش سست شد، و به زانو درآمد...
تام ریدل، رویش را از او برگرداند، و سر پا ایستاد...در برابر چشمان حیرت‌زده‌ی هری، چهره‌اش تغییر کرده و مبهم شد...خیلی مبهم...
درحالی که در اطرافش، سایه‌های مبهمی و سیاهی در حال گردش بودند وهری می‌دانست که مادی نبودند، دستان لرزانش را به سمت آسمان گرفت، و در با صدایی لرزان و بلند که اصلا متعلق به یک کودک نبود، فریاد زد:
((ای تاریکی...زندگی را بـبلــــــــــــــع...!!!))
هری، دستانش را جلوی صورتش گرفت...از وحشت نمی‌توانست تکان بخورد...نمی‌توانست...
صدای خش‌خش‌های مبهمی آمد...هری دستش را به سمت چوبدستی‌اش برد، ولی چوبدستی آنجا نبود...
هری ، به اطرافش نگاه کرد...نمی‌توانست باور کند...او در تاریکی معلق بود...در هوای رقیق ، معلق بود...نه جایی بود که پایش را بر روی آن قرار دهد...نه جایی بود که با دستش از آن بگیرد...در جایی معلق بود که در هوایش، مرگ شناور بود...در تاریکی مطلق شناور بود و نمی‌دانست تا کی به سقوط ادامه خواهد داد...

چشمانش را باز کرد و از خواب بیدار شد...به شدت عرق کرده بود و سرش به شدت درد می‌کرد...معلوم بود در طول خواب، به شدت با خود کلنجار رفته است...زخمش می‌سوخت...پاهایش درد می‌کردند...
بلند شد و روی تخت خواب نشست...صورتش را میان دستانش گرفت، و شروع به فکر کردن کرد...نمی‌توانست آن کابوس را فراموش کند...واقعا وحشتناک بود...واقعا...
نفس‌‌هایش خیلی عمیق شده بودند...بلند شد، عینکش را برداشت، و به چشمش زد...بعد، به سمت پنجره‌ی بسته رفت، آن را باز کرد، و صورتش را به هوای ملایم شب سپرد... ساعت، دوازده و ربع را نشان می‌داد...کم‌کم داشت آرامش پیدا می‌کرد...وحشت کمکم از روحش خارج می‌شد...که...که...که ناگهان احساس کرد چشم راستش ایرادی پیدا کرده...عینکش را درآورد، و مشغول بررسی آن کرد...و آرزو کرد که هرگز چنین کاری را نکرده بود...چون...چون...چون شیشه‌ی راست عینکش ترک برداشته بود...جیغ کشید...عینکش را انداخت و به جنگل ممنوعه خیره شد...و آن را دید...نور سبزی را که در قلب جنگل ممنوعه می‌درخشید،با چشمان وحشتزده‌اش تشخیص داد................................

سرژ عزيز... مي دونم كه پستا رو بعد از اين كه همه زدن نقد مي كني... نه؟! اين نمايشنامه من جدي مي باشد... هر از گاهي جدي نويسي هم لازمه ديگه نه؟
*************
- من احساس مي كنم كسي داره مي آد...
صدايي آرام و سرد و بيروح بود... صدايي كه خون را در رگ ها منجمد مي كرد...
هري در راهروي تاريكي مي رفت و به تالاري بزرگ نزديك مي شد... نزديك تر... نزديك تر... وارد آن جا شد... فردي با رداي سياه در گوشه اي نشسته بود و پشتش به او بود...
مرد: آهان... هري پاتر معروف... باسيليسك... مار عزيز و يگانه‌ي من... كارت تو كشيدن اون به اين جا حرف نداشت... مي توني پاداشتو بگيري... كارش رو تموم كن... نواده‌ي من ديروز از من خواهش كرد كمكش كنم... زود باش...
مار غول پيكر به سرعت به سمت هري چرخيد ... چشمانش زرد و درشت بودند... همه جا تاريك شد...

هري ناگهان از خواب پريد... لباسش به تنش چسبيده بود و از سرو رويش عرق مي چكيد... نفس نفس مي زد... خوابش به نظر خيلي واقعي مي آمد... خيلي...
شب بود و هواي بيرون سرد و سوزناك... هري بر روي تخت گرم و نرم خوابگاه نشسته بود و هيچ صدايي از بيرون نمي آمد... حتي درختان سياه و تيره‌ي جنگل ممنوعه نيز حركت نمي كردند... سكوت مطلق... سكوت محض...

تصميم خود را گرفت... نمي توانست باز هم گردش باسيليسك در مدرسه و نيش و كنايه هايي را تحمل كند كه بچه ها پشت سر او مي گفتند... نمي توانست مرگ دوستانش را تحمل كند... بايد جلوي حضور آن مرد در مدرسه را مي گرفت... نبايد مي گذاشت... نبايد مي گذاشت «سالازار اسليترين»، ارباب افعي ها در تالار اسراري كه 5 سال پيش باز بود، بماند و مدرسه را تباه كند... مدرسه بعد از مرگ دامبلدور خيلي ناامن شده بود... خيلي...

» چند ثانيه بعد«
بلند شد و چوبدستي اش را برداشت و به راه افتاد...... به قدري ترسيده بود كه متوجه قدم هايي آرام كه او را تعقيب مي كردند، نشد...

»چند دقيقه بعد«
هري در راهرو بود... در حالي كه پاهايش از سرما يخ زده بود، به سمت طبقه‌ي ششم مي رفت...به سمت دستشويي از كار افتاده...

»چند دقيقه بعد«
او در راهرويي تاريك بود... راهرويي كه به تالار اسرار ختم مي شد... راهرويي كه 5 سال پيش، در آن قدم گذاشته بود... و زنده مانده بود... ولي اين بار...
پيش رفت... نور ضعيف چوبدستي فضا را تا حدودي روشن مي كرد... كم كم به نوري سبز نزديك مي شد... قلبش به شدت در سينه مي تپيد... چند روزي بود كه با پروفسور مك گونگال، مدير جديد مدرسه، چفت شدگي تمرين مي كرد، اما هيچ اثري نداشت.... دلش شور مي زد... او نبايد اين جا مي بود...
صداي مردي را شنيد: منتظر اومدنت بودم... بهتره بريم سر اصل مطلب... آوادا-
هري كه جا خورده بود، بلافاصله برگشت و مردي را ديد كه چوبدستي اش را به سمت او گرفته بود... چهره‌اش در تاريكي مبهم بود ولي هري نور قرمز رنگي در قسمت چشمانش مي ديد... مهلتي نداد تا او طلسم مرگش را به زبان بياورد... تنها طلسمي كه در آن لحظه به ذهنش رسيد، به زبان آورد... طلسمي كه پروفسور مك گونگال روي او اجرا مي كرد:
له جي يه منس
سالازار دو قدم به عقب رفت... انتظار چنين سرعتي نداشت... طلسم به او خورد و ....

كودكي در اتاق نشسته بود... قيافه اش عجيب بود... چشمانش را بسته بود و دو دستش را جلو آورده بود... زير لب كلمات نا مفهومي را تكرار مي كرد... كلماتي نامفهوم ولي... خطرناك...
در اتاق كس ديگري نبود... و صدايي به گوش نمي رسيد... چند لحظه گذشت ... امّا تغييراتي ايجاد شده بود...
كم كم از گف دستان كودك، نوري خارج مي شد... نوري سبز رنگ... كم كم حيطه‌ي نور بزرگ تر و بزرگ تر شد... بزرگ تر... بزرگ تر... تا در نهايت به صورت صفحه‌اي دايره اي قرار گرفت...
سالازار كوچك برخاست ولي چشمانش هنوز بسته بود... او فرياد زد: و هم اكنون،اين نور مرا به اتاق بزرگ ابديت و جاودانگي خواهد فرستاد، در روز 30ام ماه، روزي كه ماه كامل است، اين نور ،مارزباني، جادوي سياه و جاودانگي را در خون من و نوادگان من جاي خواهد و از اين پس، مارها به دنيا حكومت خواهند كرد... مارها و جادوي سياه... و تاريكي....
چهره اش بسيار غير عادي شده بود... چشمانش را محكم بسته بود و عرق از سر و رويش مي چكيد... ناگهان فريادي بسيار بلند سر داد... بسيار بلند...
و همزمان با اين فرياد، همه جا سياه شد... صداي فرياد كم كم قطع شد...

هري چشمانش را باز كرد... نور چشمش را آزار مي داد... به اطرافش نگاه كرد و مادام پامفري را ديد كه با نگراني به او نگاه مي كرد....
******************
من عاشق داستاناييم كه آخرشون گنگ تموم بشه و ندوني چي شد!!!

ليميت عزيز...من چقدر تورو دوست دارم...جان هر كسي كه دوست داري اون آواتارت رو عوض نكن...توش سرژ تانكيان داره با دستاش همه رو ارشاد ميكنه....

ميني ميني نميني؟...شما لطفا دارين

اين دفعه يه عكس باحال دارم براتون...اين عكسه طوريه كه همه ميتونن بنويسن...اوناي هم بهونه در مياوردن كه عكست سوژه تراوش(!) نميكنه (كه جا داره آفرين بگم به تنبليشون) اين عكس رو هر كسي ببينه ميتونه رول خوبي بنويسه...

به بهترين رول جايزه ميدم...اين دفعه واقعا ميدم...يه جايزه همين الان درست كردم كه به بهرتين بدم..خيلي باحاله...

اينم از عكس:


فقط قبلش چند نكته رو بايد ياد آوري كنم:

1-براي زيبا شدن نوشته هميشه سعي كنيد از روال عادي اون عكس بيرون بيايين...سعي كنيد يه چيزي بنويسيد كه خواننده نتونه تا آخرش رو حدس بزنه...مثلا براي اين عكس يه چيز تابلو كه وجود داره اينه كه هري مثلا بره جلوي قدح ولدمورت و نور چشش رو ميزنه.اين خيلي عاديه.
2-تصور كنيد اون بچهه يكي از شخصيت هاي كتابه...حالا كدومش؟ دست شماست..
3-اگر نوشتتون كوتاه كه هيچ...ولي اگر بلنده براي اينكه خواننده از نوشتتون خسته نشه بايد تنوع ايجاد كنين..مثلا اول داتسان رو با توصيف صحنه...اواسط فقط ديالوگ(و كمي توصيف حركات) و در آخر هم توصيف صحنه..و يا بلعكس.اوايل با ديالوگ(در تعادل) و اواسط با توصيف صحنه و الخ...
4-بعد از نوشتن نمايشنامه حد اقل يك بار بي طرفانه و با ديد خواننده بخونين تا متوجه بشين ايا جذابيت داره؟آيا اگر خودتون اين نمايشنامه رو ميخوندين لذت ميبردين؟
5-خودتون رو دست كم نگيريد و هي به خود نگوييد «من پشيزي نيستم كه بخوام خوب بنويسم»...به قول يكي از دوستان:بله...شما پشيزي نيستيد...شما سرور من هستيد و من نوكر و چاكر شما...من خاك زير پاي شما...من اون سوسك بي نواي له شده زير پاي شما در خيابان...چي؟زياده روي كردم ؟
6- وقتي كه سوژه جالبي از ديدتون پيدا كردين بنويسين.نياز نيست روزي 40 تا پست توي رول بخوره...اگر روزي 2 تا پست بخوره و اون دوتا پست هم حساب شده ديگه مشكلي نيست
7-با ادغام اتفاقات كتاب و اتفاقات در رول و كلا ادغام كردم همه چي ميشه يك «آش رول» خوش مزه درست كرد...مثلا علاقه ولدمورت به هوركراكس يه زماني سوژه جالبي براي رول بود...البته آخرش لوس شد. به قول هري پاتر(وب مستر) از زواياي تيره و تار كتاب و چير هايي كه ناگفته مونده و يا خيلي مبهمه ميتونين در رول به زيبايي ازش استفاده كنين...
براي اين كار ميتوينن برين فرومهاي تالار اسرار و تالار اصلي رو با دقت بخونين و از نكات مبهم كتاب مطلع بشين و ازش استفاده كنين...البته زياده روي نكنيد...
8- با نوشتتون حال كنين
9-در مواقعي بنويسين كه حسش هست.
10-حد اقل يك بار كتاب هاي هري پاتر رو بخونيد و مثل من نباشيد كه هنوز كتاب 1 و 2 رو نخوندم.
11-روي تك تك جملات نوشتتون دقت كنيد...و براش ارزش قائل باشيد...چون اگر خودتون براي نوشتتون ارزش قائل باشيد مطمئنا ديكران هم ارزش قائل ميشن(چون اين حس در تك تك جملات مايشنامه شما حفظ ميشه و بعد منتقل ميشه)
12-زياد روي شماره 13 دقت نكنيد
13-زندگي شوخي لوس طبيعت بود

یه دفعه ای اون شخصیته شروع کرد به حرف زدن و گفت: بابا آقای مدیر سایت (هری ) دو تا بچه سال اولی تازه وارد کارگاه نمایشنامه نویسی رو اشغال کردن دارن واسه خودشون داسه تان در می کنن.

به قول شاعر: دلا خو کن به آزردن به خصوص اگه طرف لرد سیاه باشن !!
در همینجا از همه ی بروبچزی که نتونستن از سد معرفی شخصیت (مجوز گرفتنش) بگذرن دعوت می کنم تا بیان همینجا واسی خودمون داستان در وکنیم و اینا...
ولی خداییش ولدمورت بهترینه پستهای غلطمون رو هم پاک نمی کنه که هیچ جوابشون رو هم با حوصله می ده لیمیت عزیز . من هم اشتباهی پست زده بودم. بند آخر پست بالای پستت رو بخون متوجه می شی!

هری ساکت و بی حرکت سر جاش موند : خشکش زده بود . دلش می خواست ار ته دل فریاد بزنه: از ررفای وجودش اتش خشم و نفرت زبانه می کشید اما سرمای وجود مخاطبش قدرت حرف زدن رو از او ربوده بود................






این اولین نوشته ی منه. خودم میدونم خیلی باید روش کار کنم.