نارسیسا به سوی انیتا رفت و چادر را از کمرش باز کرد و جاروی اختر خانوم رو به گوشه ای پرت کرد .


بفرمایید داخل ای زن ارباب

نارسیسا پشتش رو به آنیتا کرد و به سوی بلا برگشت و چشمکی به سوی بلا روانه کرد و سپس با بغض شروع به صحبت کرد .

تو اینجا چه کار می کنی
- اومدم عشقمو ازت پس بگیرم
-تو چه ساده ای دختر من باباتو دوست دارم و به دستور اون دارم نقش بازی می کنم .
-دروغ نگو
-می خوای باور کن نخواستی هم باور نکن
انیتا :
انیتا به سوی در خروجی در حرکت بود که ناگهان ولدی از آشپز خانه خارج شد و با یک نگاه عاشقش شد .

ناگهان ولدی دست انیتا رو می گیره و به سوی مری می بره و هردوی آنها رو در آغوش می گیره .

هری به زور شیشه رو روی هوا گرفت و به سوی جیمز برگشت و با عصبانیت داد زد بی ادب تو هنوز آدم نشودی برو یویوتو بردار بازی کن تا شب من به خدمت برسم .

جیمز :

بابای می شه روی اون شیشه رو به خونی .

بعد از یک مدت مخوف هری به خود آمد و نگاهی به نجینی انداخت وبه صورت

دامبل به سوی ملت برگشت و گفت :
حالا چه خاکی بر سرمون بریزیم

هری یه سوی دامبل برگشت و گفت :
یه پاترونوس به تدی بفرست و بگو عینک های زد باسیلیسک (محصول جدید ری بن )رو بیاره تا همه رو نکشته .
دامبل چوب دستیشو در آورد و .....

بلاتريكس: كروشيو بارتي! ما مشغول فكر كردنيم
بارتی:خاله ايي! علامت شومم جيز شده! ارباب فرستاده سراغم! فكر كنم بايد برم پنچريشو بگيرم
بلاتریکس:عاليه! آفرين به هوش غير مستقيم اربابم! برو و سعي كن يه كم معطلش كني!
بلاتريكس: كروشيـــــو!! ارباب اربابه و فقط اونه كه بايد دستور بده؛
مورفين: راش ميگه؛ خشخاشا خراب ميشه، مواتش ام بد ميشه؛ اونوخ فاژشم عوژ ميشه

ولدمورت درحالي كه نزديك جاده ايستاده، شست راستش رو خيلي ناجور گرفته بالا و با دست چپش با بنزينشو براي جارو سواران تكون ميده

ولدمورت كه عصبانيه بارتي رو پرت ميكنه وسط جاده؛ يه جارو از روش ميشه و سقط شده، عمرشو ميده به گيلدي ديگه وقتو تلف نميكنه، مي پره سوار جاروي بارتي ميشه و برميگرده شكنجه گاه...

چ را چیزی بین چ و ج تلفظ کنین همچین ، که لهجه دار باشه !

بالاخره یکی از گزینه ها بر او غلبه کرد که هیچ ربطی به گزینه های بالا نداشت :

پاورچین و آهسته ، اول پای راست را جلو گذاشت ولی تنه اش را کاملا شجاعانه عقب نگه داشت که در صورت لزوم ... بـــــــــــله دیگه !

جوراب سوراخ دارش کمی روی زمین قرچ و قرچ می کرد

در همان هنگام جادوگر ناشناسی که کلاه ردایش را تا چانه اش پایین کشیده بود ، آرام آرام به گونه ای که کسی متوجه اش نشود ، به سمت پنجره حرکت کرد. تا به گونه ای خود را از مهلکه ای که قرار بود در آن بیفتد نجات دهد. اما در همان هنگام یک شی ء صورتی از پنجره به داخل پرتاب شد و محکم با سرش برخورد کرد .

بعد از لحظه ای ، به صورت کاملا اسلو موشن ، کلاه از روی صورت جادوگر ناشناس کنار رفت

هرميون گفت: خداي من! چي داري ميگي هري! اونجا كه خود مزار سالازار اسلايترينه! ما الان...اينجا هستيم.

لرد كمي فكر كرد و گفت: حق با توست رونالد ويزلي! احسنت!

(فکر میکنم موضوع داستان جدی بود برای همین سعی کردم دوباره برش گردونم به محتوای اصلیش)

ولدمورت ارام به سمت صدا نزدیک می شد سایه ای از پشت ستون بر روی زمین حرکت می کرد تقریبا رسده بود نگاهش را لحظه ای به سمت پیکر سرد دامبلدور انداخت دوباره سرش را برگرداند تا پشت ستون راانگاه کند سایه انجا نبود چوبش را محکمتر از قبل در دستانش میفشارد نور ماه فضای داخل را از شبهای قبل روشنتر کرده بود

چوبش را محکمتر از قبل
در دستانش میفشارد
وحشیانه اسبابها را به این طرف و ان طرف پرتاب
میکرد

لحظه ای چشمانش مستقیم در چشمان لوپین که دیگر شباهتی به او نمی داد افتاد ولدمورت همچنان به دیوار چسبیده بود و این فکربود که لوپین او را دیده است یا نه

توانسته بود خودش را پشت مجسمه ای سنگی پنهان کند که باریکتر از انی بود که میتوانست تمام هیکلش را بپوشاند

دامبلدور اینبار با خوش شانسی همیشگیش ان را جا خالی داد

فنریر گری بک در دهانه ی درب بزرگی که دیگر فقط لولایی از ان باقی مانده بود ظاهر شد گرگی که دو برابر لوپین بود