سوژه طنز: دعوای خانوادگی!

...................


اتاق تاریک و سرد بود. صدای بارش بارانی که از چند ساعت پیش شروع شده بود و حالا در حال شدت گرفتن بود، به گوش می رسید و صدای چکه قطره های آب از سقف ترک خورده...

-ببخشید ارباب...سوژه طنزه!

لرد سیاه نگاهی به نوشته های بالا انداخت.
-ما هم داشتیم طنز می نوشتیم...بارش باران و چکه قطره های آب...خنده دار نبود؟

رودولف جادوگری قدرتمند بود...ولی دیگه نه اینقدر!
-اگه شما می فرمایین حتما خنده دار بوده و من بی سلیقه هستم کلا.

لرد سیاه دست از فضاسازی برداشت.
-خب...ما برای چی در این مکان ساکت و نمور و ترک خورده حضور داریم؟

بلاتریکس که تا آن لحظه در گوشه ای از اتاق پنهان شده بود کوچک ترین تلاشی برای یادآوری این موضوع که آن ها در قصر لسترنج ها هستند و اثری از باران و نم و این حرف ها نیست، نکرد. هر چه ارباب می گفت همان بود.
-ارباب برای داوری خب. چه داوری بهتر از شما. من با این جادوگر مشکل دارم.
و چوب دستی اش را روی گونه رودولف گذاشت و عمدا کمی بیشتر از حدی که لازم بود فشار داد و چال کوچکی روی گونه رودولف ایجاد کرد و فورا به حقیقتی پی برد.
رودولف حتی با چال گونه هم کریه المنظر بود!

لرد سیاه از مقامی که بهش اعطا شده بود خوشش نیامد.
-داور؟ ما کم در تاپیک دوئل عذاب می کشیم که حالا ما را برای داوری به این جا کشانده اید؟

رودولف چهره مظلومی به خود گرفت.
-ارباب همش به من تهمت چشم چرونی می زنه. واقعا دیگه از این زندگی خسته شدم. اجازه طلاق ما رو صادر کنین بریم پی غصه هامون.

لرد خوب می دانست که در صورت صدور اجازه طلاق رودولف پی چه چیزی خواهد رفت.
-مشکلتون چیه؟

بلاتریکس به همسرش فرصت حرف زدن نداد.
-ارباب این هر جا ساحره می بینه دست و پاشو گم می کنه. فردی ضعیف النفسه! همین امروز...پریده قبل از بانز گزارش داده. برای چی؟ برای این که نزدیکش باشه. لیاقت من همچین شوهری بود؟
-دادم که دادم....بانز که پسره.
-از کجا می دونی؟ از کجا بدونیم؟ از اسمش؟ از قیافش؟ از لباساش؟ هیچیش معلوم نیست. شاید دختره خب! مطمئنم تو وقتی گزارش می دادی دختر تصورش کردی.
-گیریم دختر باشه. من قبل از اون گزارش دادم! من پیشگو نیستم که بدونم بعد از من اون میاد. شاید بعد از من هاگرید میومد!
-هاگرید مرگخوار نیست. گزارش چیو بده؟
-مثال بود! حرفو عوض نکن.

بلاتریکس رو به لرد کرد.
-ارباب من دیگه نمی تونم اینو تحمل کنم...بذارین بره با همون بانز ازدواج کنه.

رودولف برای لحظه ای خودش را در لباس عروسی تصور کرد. در کنار بانزی که دیده نمی شد. رو به هوا لبخند می زد. رو به هوا بله می گفت. رودولف نمی دانست چرا افکارش این گونه به هم ریخته و چرا عروس شده...اگر قرار بود ازدواج کنند این بانز بود که باید لباس عروسی...
-ارباب. من بانزو نمی خوام! اگه کمالاتی هم داره من هرگز نمی تونم ببینم.

لرد سیاه پشت میز نشسته بود و سرگرم چشیدن کیک شکلاتی و قهوه اش بود. لرد کوچکترین اهمیتی به اختلاف های این زوج نمی داد!

سوژه طنز: وسط یه دعوای خونوادگی گیر افتادید، همین و بس!



-میکشمت. مطمئن باش این کارو میکنم.فقط کافیه پیدات کنم. :vay:

گلدون عتیقه ی بسیار زشتی که سارا از حراجی آخر هفته خریده بود سوت کشان به طرف دیوار میره و بعد از برخورد با اون هزار تیکه میشه.
بانز به زیرمیز پناه میبره و با دستاش گوشاشو میگیره. نمیترسه. به این وضعیت عادت داره.

هر روز همین برنامه تکرار میشه.

پدر همیشه بی خیالش یه کاری میکنه. مادر زیادی جدی و مسئولش عصبانی میشه. بعد سر هم جیغ و داد میکنن و اوضاع آروم میشه.

معمولا گلدونی درکار نبود. ولی این بار فرق میکرد.

فرقش این بود که پدرش از یه مغازه ای که بانز آرزو میکرد روی سر صاحبش خراب بشه، یه شنل نامرئی کننده ی موقتی خریده بود و الان زیر اون قایم شده بود و صداش هم در نمیومد.
همین مادر بانز رو خیلی عصبانی کرده بود. چون شوهری وجود نداشت که حرصشو سرش خالی کنه. همینطور جیغ میکشید و تهدید میکرد.
-بالاخره که خودتو نشون میدی. وقتی گرسنت شد. وقتی دنبال لنگه جوابت گشتی. سه ساعت دیگه که مسابقه ی کوییدیچ شروع میشه. اون موقع من میدونم و تو.

صدای فریاد خشمگین مادر و بعد از اون صدای شکستن چیزی که این بار بانز حدس میزنه قاب عکس عروسیشون بوده باشه.
هدف بعدی مادر، رداهای گرون قیمت پدرش بود. چوب دستیشو روی ردا میذاره...و صدای جررررررر ی که به هوا بلند میشه پاره شدن سرتاسری ردا رو اعلام میکنه. بانز امیدوار بود شنل نامرئی کننده بعد از از دست دادن اثرش حداقل به عنوان شنل عادی قابل استفاده باشه که باباش لخت نمونه! اصلا خوب نیست بابای آدم بی لباس بگرده.

مادرش آروم نمیشه.

تا همین ده دقیقه ی پیش بانز داشت فکر میکرد چقدر خوبه آدم نامرئی باشه. کسی نمیتونه سرش داد بزنه یا چیزی به طرفش پرت کنه. ولی همین ده دقیقه کافی بود که نظر بانز عوض بشه. در و دیوار خونه پر شده بود از نقش و نگار ناهار ظهرشون. پاتیل کج و معوج جهیزیه ی مامانش جلوی در افتاده بود. جغدی که نامه توبیخ هاگوارتزشو آورده بود زیر کاسه ی بزرگی زندانی شده بود و ناامیدانه بال بال میزد.

بانز با خودش فکر میکنه آدم باید با مشکلات و موقعیت های سخت روبرو بشه. اصلا خوب نیست آدم نامرئی باشه.


بانز تصمیم میگیره هیچوقت نامرئی نشه.

نوی لانگ باتم :
-تو ، تو برو خونه مادرت . من نبودم کی می خواست تو رو بگیره .

این صدایی بود که در مهمانی سه نفره خانه نویل و لونا به را افتاد .

لونا :
- به من می گی برم خونه ی مامانم تو غلط کردی ! برو گمشو آشغال .

در همین مان بود که یک بشقاب به دیوار پرت شد.

ویلیام :
- بچه ها دعوا رو ول کنید !
نویل :
- تو ، در خونه ما چه غلطی می کنی ؟
لونا :
- تو خبرنگار نیستی ، اینجا اومدی آبرومونو ببری.
نویل :
- همش تقصیر این یارو ، دعوای ما .
ویلیام :
- من برای چه ؟
نویل :
- اگه تو نگفته بودی که من یه زنه دیگه دارم اینطوری نمی شد .
لونا :
- چی ؟ زنه دیگه ! برو از خونه من گمشو بـــــیرون!

نویل از داد همسرش ترسید و به بیرون رفت.

- مگه من با تو نبودم گمـــــــشو !

ویلیام هم پا به فرار گذاشت . اما بین خودمون بمونه ویلیام با خالی که بست چه شیرین رابطشون رو بهم زد ! حسابی خم کیف کرد

نقل قول:

مادر دالاهوف: سوزان مناسبشه!
پدر دالاهوف: چطور؟
مادر دالاهوف: فوق لیسانسه...
پدر دالاهوف: خب...
مادر دالاهوف: حقوق بگیره...
پدر دالاهوف: خب...
مادر دالاهوف: فامیل دوره...
پدر دالاهوف: خب...
مادر دالاهوف: کوفت! همین دیگه!!
پدر دالاهوف: ولی زشته!
مادر دالاهوف:

خواهر دالاهوف: ماریا از همه بهتره!
برادر دالاهوف: چرا؟
خواهر دالاهوف: خوشگله!
برادر: خب...
خواهر دالاهوف: چشاش آبیه...
برادر دالاهوف: خب...
خواهر دالاهوف: موهای بینیش طلاییه!
برادر دالاهوف: خب...
خواهر دالاهوف: نصف سنشه!
برادر دالاهوف: خب؟
خواهر دالاهوف: کوفت! همین دیگه!!
برادر دالاهوف: ولی بی سواده!
خواهر دالاهوف:

پدر دالاهوف: سارا کاملا مناسبشه!
مادر دالاهوف: چطور؟
پدر دالاهوف: خیلی محجوبه!
مادر دالاهوف: خب؟
پدر دالاهوف: خیلی موقره!
مادر دالاهوف: خب؟
پدر دالاهوف: خانواده ش اصیله!
مادر دالاهوف: خب؟
پدر دالاهوف: با هیچ پسری رابطه نداشته!
مادر دالاهوف خب؟
پدر دالاهوف: همین دیگه!
مادر دالاهوف: ولی خنگه!
پدر دالاهوف:

برادر دالاهوف: کیتانا باید زنش بشه!
خواهر دالاهوف: چرا؟
برادر دالاهوف: لندن به دنیا اومده!
خواهر دالاهوف: خب؟
برادر دالاهوف: باباش جواهر فروشه!
خواهر دالاهوف: خب؟
برادر دالاهوف: لباساش همه مارکه!
خواهر دالاهوف: خب؟
برادر دالاهوف: همین دیگه!
خواهر دالاهوف: ولی بد اخلاقه!
برادر دالاهوف:

مادر دالاهوف: راستی آنتونین نظر تو چیه؟
دالاهوف: نظری ندارم!!!

این تایپیک دوباره راه اندازی میشه تا به آرمان هاش برسه!

هرچند وقت یک بار این جا یه سوژه جدی و یه سوژه طنز ارائه میدیم تا هرکس دلش خواست و حس رول تکی در وجودش فوران میزد، رولی بزنه و حالی ببره!

اینم از سوژه های این دفعه

سوژه جدی: شما قراره تبدیل به اینفری بشید، ماجرای خودتون رو وصف کنید. این ماجرای شماست، با خودتونه که زنده بیاید بیرون یا مرده!

سوژه طنز: وسط یه دعوای خونوادگی گیر افتادید، همین و بس!

از عزیزان علاقه مند خواهشمندیم سوژه های خوب خودشون رو به اطلاع اینجانب برسونند! با تشکر!

فعلا! (من هی بگم واسم شکلک مایتابه درست کنید، کو گوش شنوا؟!)

ساخت اولین هورکراکسم !

شب از نیمه گذشته بود .

ولی هنوز چراغ یکی از اطاق های زیرین خانه روشن بود .
ریموس به سختی در حال انجام کاری بود و نه به زمان نه به اطراف خوددقت
داشت .
به هر کجای خونه نگاه می کردی نشانی از زندگی درآن وجود نداشت .
بعدازدعوای نیمه شب چندماه پیش دورا تصمیم خود را گرفته بود ودست
تدی کچولو را گرفته وبه خانه مادرش رفته بودتا به قول خودش ریموس راحت کارهای سیاه خود راانجام بدهد.

ریموس بعدازمرگ دامبلدور به این نتیجه رسیده بود که در سفیدی به هیچ
نتیجه نمی رسد (چون دامبلدور که قویترین جادوگر قرن بود به راحتی جلوی
او به دست سوروس کشته شده بود)پس به دنیای تاریک جادوگری رو برد .

اوایل ریموس برای از دست دادن تدی ودورا احساس ندامت می کرد. ولی وقتی به سوی لرد سیاه رفت و دست به اولین قتل زندگی خود زد دیگر این
احساس رو نداشت .
هر چه بیشتر به سوی تاریکی پیش می رفت بیشتر طمع می کرد تا اینکه
همه جا کنار لرد سیاه بود .
جادو های که از لرد سیاه یاد گرفته بود , همه جا استفاده می کرد تا نشان بدهد از همه ی مرگ خوران قوی تر است .
دیگه وقتی در کوچه دیاگون حرکت می کرد با افتخار جای داغ مرگ خواری
خود را نشان میداد و با افتخار ! خانواده های بیشتری را از هم می پاشند.

تا شبی رسید که زندگی ریموس را بیشتر به سیاه برد

در شبی لرد سیاه نا خواسته گفت من بیشتر از هر کسی در راه جاودانه شدن پیش رفتم و جاودانه شدم .
ریموس تصمیم خود را گرفت و به خود می گفت من جاودانه می شم .
ریموس به عنوان کسی که قبلا در محفل ققنوس خدمت می کرد
می دانست کسی که از همه بیشتر در مورد لرد سیاه اطلاعات دارد کسی نیست به جز دامبلدور پس به سوی هاگوارتز حرکت کرد و مستقیم به سوی دفتر سوروس رفت.

در وجود خود حسی به او می گفت دنبال چیزی که میگردد بایدمستقیم به دفتر سابق دامبلدوربرود.
ناگهان سوروس در جلوی در دفتر مدیرت مدرسه ظاهر شد و گفت :
اینجا چه کار داری
دنبال ماموریتی برای لرد سیاه به اینجا آمده ام .
سیریوس که نام لرد سیاه را شنیده بود کوتاه امد وگفت :
لرد سیاه چرا به خود من نگفت ؟
ریموس که خودخواهی و رضایت کامل در چهره اش موج می زد گفت :
لرد سیاه به هر کس که بیشتر اعتماد داشته باشد کارهای مهم خود رو به ان می سپارد .
این جمله مثل پتک به سوروس تاثیر داشت ودر حالی که از خشم لب
خود را می گزید راه ریموس را باز کرد
ریموس که خوشحال بود سوروس را ضایع کرده برگشت و به رو در روی
سوروس ودر حالی که به چشم ها سیاه سوروس خیره بود گفت :
زرزروس لطف کن مزاحم من نشو
سوروس دستشو به طرف چوب دستی خود برد ولی در کمتر از چند ثانیه سوروس از درد روی زمین به روی خود می پچید و ریموس بالای
سر سوروس در حالی که چهره شیطانی خود را نشان می داد گفت :
تو می خوای منو طلسم کنی زرزروس !من که طلسم های خود را از لرد یاد گرفتم و سپس به سوی دفتر دامبلدور بازگشت و رفت.

خیلی راحتر از اون که فکرشو به کنه کتاب شیطانی ترین جادو هارو پیدا
کرد.
با رضایت به طرف خانه خود حرکت کرد .

شب از نیمه گذشته بود

ریموس به سختی رو واژه ی جاودانه ساز (هورکراکس) متمرکز شده بود
و داشت قسمتی از روح خود را در شمشیر گرفیندور ! پنهان می کرد .
درراه بازگشت از هاگوارتز به جز کتاب شمشیر هم ورداشته بود .
ریموس در حالی که اولین هورکراکس خود را پنهان می کرد ناگهان جای داغش سوخت .
پس به سوی لرد حرکت کرد

لرد سیاه گفت این جنگ اخرین جنگ ماست پاتر می میرد ما صاحب این
جهان می شویم .

3 ساعت بعد .

بعداز کشتن هری پاتر در جنگل لرد سیاه به سختی ایستاد و گفت :
این بچه می خواست جلوی لرد سیاه و بگیره
همه مرگ خوران خوشحال بودند و به سوی قلعه در حرکت بودند .
به قلعه که رسیدن لرد گفت شما جنگ رو باختید و به جنازه هری اشاره
کرد .
ناگهان زنی با موهای صورتی رنگ به طرف هری حرکت کرد در کمتر از
چند ثانیه ریموس فهمید او کیست ولی دیگر دیر شده بود .
لرد چوب دستی خود را به سوی زن رفته بود و فریاد زد آواراکدورا
جنازه دورا تانکس به بالا رفت و به نرمی روی چمن های محوطه مدرسه فرود آمد.
ریمس در بهت و حیرت فریاد زر نه و به سوی زن خود حرکت کرد ولی دیگر دیر بود.
ریموس در حالی وجدانش بیدار شده بود و با ندامت به جنازه همسر دلخواهش نگاه می کرد ناگهان دید چشم های هری اورا نگاه می کند .
به سوی هری حرکت کرد و گفت منو ببخش من اشتباه کردم.
هری گفت : باید لرد و نابود کنیم
پس باهم به سوی لرد رفتن
بعد از جنگ هری با لرد , لرد شکست خورد .
و انجا بود که ریموس پی برد لرد با هفتا هورکراکس هم مرد .
بعد از مرگ لرد همه به سوی ریموس حمله کردن ولی هری جلوی آنها رو گرفت وگفت اون یکی از ماست .
ریموس با ناراحتی به سوی هری رفت و گفت :
هری پدر خوانده تدی می شی .
هری که جا خورده بود گفت:
تو که هستی من برای چی پدر خوانده تدی بشم
ریموس گفت :
من لیاقت ندارم تنها یادگاری دورا را نگه دارم
و در حالی که حلقه اشک به دور چشمش جمع می شد برگشت و به
سوی در خروجی رفت .
ریموس که احساس شدید ندامت می کرد بعد از دو ماه هم خود و هم
هورکراکس رو نابود کرد .

--------------------------------------------------------------------------------
بچه ها لطف کنید این پست رو نقد کنید

5 از 10

[spoiler=نقد پست]ریموس عزیز ، اولین مشکلی که توی پست شما دیدم ، پاراگراف بندی ضعیف بود ، همینطور شاید بهتر بود اگه سرتیتر هایی مثل " سه ساعت بعد " رو بولدش میکردین، موضوع دیگه اینه که داستان خیلی خیلی سریع پیش رفت ، تا حدودی هم گیج کننده بود ... عدم فضاسازی از مشکلات پست بود، لحن پست دقیقا مشخص نبود، علائم نگارشی رو رعایت نکرده بودی بعضی مواقع ، نقطه رو فراموش کرده بودی. بزرگترین مشکلات که امیدوارم تو پست های بعدیت رفع کنی : عدم فضاسازی – پیش بردن سریع داستان! موفق باشی دوست من. [/spoiler]

ققنوس دامبل یک انیمایگوس است !


پیر مرد ریش سفیدی در دفتر دایره ای خود، روی صندلی امپراطوری اش لم داده بود. کلاه بوقی قرمزی بر سر داشت که بر فراز آن سه منگوله یافت می شد که زنگ های کوچکی به آن ها آویخته شده بود. هر باری که سرش را تکان می داد، زنگوله ها دینگ دینگ دلینگ دینگ صدا می داد و بشر را به یاد گاوداری نورممد می انداخت.

روی میز بزرگ مقابلش، سرویس کاملی پهن بود. با نهایت آرامش و دقت در حالیکه آینه ای جادویی و معلق در مقابل چشمانش ظاهر ساخته بود، پن کیک ارغوانی را روی گونه هایش می مالید. کش های منگوله داری را در دست گرفت و مشغول بافتن ریش سفید دو مایلی اش شد. صدایی "بوژژژ" مانندی از اقامتگاه طلایی ققنوس پشت سرش بلند شد. پیر مرد با وحشت گمان برد که درب دفترش باز شده، کشوی میزش را بیرون کشید و وسایل مقابلش را به داخل کشو ریخت.

سرش را به جلوی میز خم کرد، محکم با پیشانی به میز کوبید ( ) و به اندازه سه متر آرد و گندم و گرد و غبار پن کیک به هوا برخاست. صدایی از پشتش به گوش رسید:

- عروس شدی آلبوس...

آلبوس دامبل وحشت زده، سریع ولی به صندلی چرخانش داد و 180 درجه به سمت جنوب چرخید. در مقابلش فاوکس را دید که سخن می گوید، محکم بر پیشانی خود کوبید و با عصبانیت گفت:

- آخه مرد حسابی...نمیگی من پیر مرد سکته میزنم...تو کی بیدار شدی؟ همه رو دیدی یعنی...؟!

فاوکس قار قاری نمود و گلوله آتشی رو از فکش به سمت میز دامبل پرت کرد. دامبل به کاغذهای در حال اشتعال روی میزش توجهی نمی کرد. فاوکس با صدایی مردانه گفت:

- میدونی آلبوس... قابل درکه...اه اه اهم...می بخشی سرما خوردم...
و گلوله آتشی را روی ریش دامبل پرتاب کرد. از آنجایی که دامبل هنوز گرم صحبت و اینا بود، متوجه گرما و سوختن ریش بافته شده اش نشد، فاوکس ادامه داد:

- آره می گفتم... قابل درکه...عقده های کودکی و اینا...میدونم دوست داشتی دختر باشی پسرم...ولی چیکار میشه کرد... سوختن و ساختن دیگه...

دامبل که احساس گرمایی می کرد، دوباره صندلی چرخانش 180 درجه به سوی شمال چرخاند. کشوی میزش را بیرون کشید و دستگاه مستطیل شکلی که به اندازه کف دست بود را به دست گرفت، دکمه برجسته روی آن را فشار داد، با صدایی هووووم مانندی باد سرد قطبی ای وزید. دقایقی کوتاه گذشت. دامبل دیگه احساس گرما نمی کرد. دستش را جلو ریش های فنا رفته اش گرفت تا طبق عادت به آنها دست کشد. با تعجب به خود آمد و دست خود را جلوی آرواره تو رفته پایینش تکان می داد.

اثری از ریشش نبود. دست بر روی صورتش می کشید. در دل عملکرد زیبای فاوکس را جهت زیبا زدن ریش هایش تحسین می کرد. دریغ از یک ریش !!! دوباره 180 درجه سوی جنوب چرخید و با خشم گفت:

- مرتیکه ژیلت...واسه چی عطسه آتشینت رو ول دادی رو ریش من؟! هان...

- آروم باش آلبوس...ماه شدی...سفید برفی...سیفیت میفیت شدی...

درب دفتر دامبل با صدای بنگی باز شد. دامبل بلافاصله از گردن فاوکس گرفت و او را داخل کشوی میزش قرار داد. سرش را بالا گرفت و تسبمی مصنوعی پروفسور مک گونگال مضطرب را که در مقابلش ایستاده بود نگاه می کرد:

پروفسور مک گونگال ابروانش را بالا انداخت، به صورت عریان و بی ریش پیر مرد زل زده بود. با کمی مکث اضطراب قبلی در قیافه عروسکی اش نقش بست، گفت:

- آلبوس...اوباش...اوباش هاگزمید جلوی دروازه اند...تهدید می کنن...

- به چی تهدید می کنن؟

- میگن آشپزخونه...همه غذاهای آشپزخونه رو میخوان...وگرنه حمله می کنن...

آلبوس خواست دستی بر ریشش بکشد که به یاد آورد ریشی نداره. با صدایی محکم گفت:

- برو دفترت، من به بوق می فرستمشون...

مک گونگال با عجله دفتر را ترک کرد. دامبل سریع کشوی میزش را بیرون کشید. صدای خر و پف فاوکس که جرقه آتشین از منقارش بالا می زد در دفتر دامبل طنین می انداخت:

دامبل با عصبانیت کشو را از جا در آورد و محتویات آن که شامل فاوکس، رختخواب، شیش دست لباس دریا، کیف آرایش و سند ویلای جزایر برمودا بود را محکم به سمت شیشه انتهای دفترش پرتاب کرد. در بین راه فاوکس آتش گرفت و به جایش مرد بلند قامتی نمایان شد. لباس قرمز و آبی داشت و خطوط سیاه تار عنکبوت مانندی روی لباس عجیب و چسبانس خود نمایی می کرد. روی صورتش هم ماسکی قرمز داشت.

دامبل: عنکبوتی!!!

مرد سرش را به نشانه تایید تکان داد. سپس با صدایی ترسناک و مردانه گفت:

- آره آلبوس... تو تمام این سالها تو فکر کردی من فقط حرف میزنم... من مرد عنکبوتی ام آلبوس...اونی که رسانه ماگل و جادوگر رو پر کرده...من هر روز نمیرم با جی.اف ام، ماوکس گردش کنم...میرم خدمت به خلق می کنم... هری توی تالار اسرار مست بود..متوجه نبود من چیکار کردم... ندید عملیات منو...


.:::فلش بک:::.


جینی ویزلی گوشه ای بر کف زمین دراز کشیده است. هری پاتر عینکش کج می باشد. زهر باسیلیسک درون دستش وول می خورد. باسیلیسک غول پیکر میره که ضربه نهایی رو به هری وارد کنه. فاوکس با صدای قارقاری وارد میشه. اول با دمش یه سیلی به چپ، یه سیلی به راست صورت باسیلیسک میزنه.

فاوکس: الان بهت حالی میکنم بوقی...

باسیلیسک پوزخند عمیقی میزنه و میگه: بخسب بینیم باوو، کفتر

در یک لحظه فاوکس تبدیل میشه به عنکبوتی.

از در و دیوار تالار اسرار با سرعت نور این ور و اون ور می پره، با پا میبره رو دماغ باسیلیسک، یهو جفت پا میره تو چشم راست و بعد چشم چپ باسیلیسک. خون چشم باسیلیسک بیرون میاد، فاوکس عنکبوتی فرصت رو غنیمت میشماره، از جیبش شیشه خالی سس مایونز رو بیرون میاره و میگه:

- فرصت رو باید غنیمت شمرد...مربای چشم برای خانوم بچه ها میخوام...

و محتویات چشم باسیلیسک رو توی شیشه سس مایونز میریزه. سپس شونصد بار 360 درجه چرخ میزنه دور باسیلیسک و با تار عنکبوت، هیکل غول پیکرشو می بنده.

باسیلیسک:

مرد عنکبونی بلافاصله تبدیل به فاوکس میشه. { در این لحظه تازه هری چشمم از روی زخم دستش به باسیلیسک می یوفته که چپه میشه و فاوکس که جیک جیک میکنه}


.:::پایان فلش بک:::.


دامبل: خوبه پس...انیمایگوس هستی... بذار قیافه ات رو ببینم...
و دستش را به سمت صورت ماسک دار فاوکس عنکبوتی گرفت تا ماسک چسبانش را از روی صورتش بکشد

فاوکس: دست بندا بینیم باووو...

- آخه شبیه مرگخوارایی...اونا هم ماسک دارن...بیخیال...بپر پایین شورشی های هاگزمید رو به بوق بفرست...غذا میخوان...همه آشپزخونه رو خواستن...



.:::در مقابل دروازه هاگوارتز:::.

- غذا غذا غذا غذا غذا

دروازه هاگوارتز کنار میره. عنکبوتی ظاهر میشه:

- غذا میخواین...بفرمایین...اینم غذا...



در یک حرکت انتحاری، عنکبوتی می پره رو شونه اوباش هاگزمید و همه شون را با کله فرو میکنه تو زمین. در این لحظه هرمیون در صحنه حاضر میشه و مشغول به جارو کردن اوباش میشه:

خشم فاوکس-عنکبوتی:





بسيار لذت بردم!10 امتياز!

جیغ ! ( سلام )
جیــــغ؟ ( خوبید؟)

جیغ جیغ جیغو جیغوا جیغینگ ! ( اینبار حوصله ی رولزنی ندارم ، همینجوری میگم سوژه ها رو )

جیغی ( جدی ) : ساخت اولین هورکراکسم ! در نظر داشته باشید لرد ولدمورت تنها کسی نبود که هورکراکس داشت ، خودتون هورکراکس می سازید ، شخص شما ! و اینکه چجوری میسازید ، باید وحشتشو توصیف کنید ! چون به هر حال شما ساختین نه من !

جغز ( طنز ) : ققنوس دامبل یک انیماگوس است !

امضا . جیمز

روزی که به دسته ارواح پیوستم !!!

فکر نمیکنم هنوز ازخواب طولانی ام بیدار شده باشم . شاید چند روز تمام را خواب بودم ! سعی میکنم بیدار شوم . چشمانم را آرام باز میکنم .
همه جا تاریک است . نمیتوانم چیزی را ببینم . چند بار پلک میزنم ، اما باز تنها چیزی که در اتاقم میبینم سکوت و تاریکیست .
وقتی چشمانم به تاریکی عادت کرد متوجه باریکه ای نور میشوم .
فکر میکنم منشا نور سالن خانه است که از جای کلید در اتاق به داخل را یافته . اما وقتی دقت میکنم متوجه میشوم دری در کار نیست ! بلند میشوم تا بفهمم نور از کجاست .
ناگهان دردی در تمام بدنم جریان می یابد . لحظه ای می ایستم . سوزشی را در چشمانم حس میکنم . فکر میکنم چیزی داخل آن شده . سعی میکنم آن را با دستم از چشمم خارج کنم . سوزش بیشتر میشود و قطره اشکی از گوشه چشمم به روی گونه هایم میخزد .
چشمم را رها میکنم و سعی میکنم به طرف آن نور بروم . جالب است ! اما انگار درجا قدم میزنم . هر چه قدر راه میروم از جایم تکان نمیخورم و به نور نزدیک نمیشوم .
کم کم قدم های شمرده ام به دویدن تبدیل میشود . میدوم ، میدوم و باز هم میدوم ! اما از نور دور تر میشوم . با این همه لحظه ای نمی ایستم . آن قدر دویدم که تشنه شده ام . اینجا چه خبر است ؟ مگر من در اتاقم نیستم ؟ چرا این راه اینقدر طولانیست ؟ چرا هر چی میدوم به در نمیرسم ؟
دهانم خشک خشک است . از حرکت می ایستم . لب هایم را باز زبانم خیس میکنم .
باز هم همان درد به سراغم آمد . این بار نتوانستم تاب بیاورم و نقش بر زمین شدم . از شدت درد و ضعف فریاد خفیفی میکشم تا بلکه کسی صدایم را بشنود . اما ناله ها حتی به گوش خودم هم نمیرسند !
حاضرم هر چه دارم بدهم و جرعه ای آب بنوشم . چشمانم دودو میزنند . آن ها را میبندم . اما نه ! شاید به خواب بروم و اگر میخوابیدم ممکن بود هیچگاه بیدار نشوم . پس سعی میکنم چشمانم را باز کنم .
آن قدر خسته ام که حتی توان باز کردن چشمانم را هم ندارم !
این جا خیلی گرم است . تمام بدنم از عرق خیس است .
خواستم دستم را تکان دهم تا مطمئن شوم هنوز زنده ام ! خیلی سخت است اما سعی میکتم تمرکز کنم و تمام توانم را به کار میگیرم . اما حاصل آن فقط آهی از روی نا توانی بود .

میفهمم حس از نوک انگشتان پاهایم خارج میشود و کم کم پاها و بعد از آن تمام بدنم بی حس میشود . درد شدیدی را در سرم میفهمم و ناگهان آن درد از بین میرود .
خوشحال میشوم . فکر میکنم خوب شده ام . اما دیری نمی پاید که خوشحالی ام به ناراحتی و غم بزرگی بدل میشود .
انگار آب سردی رویم ریخته باشند .
من از خودم خارج شدم !
به جسم بی جانم که روی زمین افتاده است خیره میشوم .
سعی میکنم داخل بدنم شوم ، اما ممکن نیست .
بالای سر خودم زانو میزنم و سرم را در آغوش میگیرم .
بغض امانم نمیدهد و اشک ها سرازیر میشوند .
قطره های اشک روی موهای جسدم میریزند .
همانجا نشسته ام و زار میزنم که متوجه میشوم در حال دور شدن از اویم . انگار یک جفت دست نامرئی بازوهایم را گرفته اند و مرا به ناکجا آباد میبرند .
فریاد میزنم من نمرده ام ! من زنده ام ! ببینید ! میتوانم حرف بزنم ! من را کجا میبرید ؟ من زنده ام و میتوانم نفس بکشم ...
ناگهان رها میشوم . من نمیتوانم نفس بکشم ! تازه میفهمم توانایی آن را ندارم که هوا را به داخل ریه ام بکشم !

من مرده ام !

8 از 10

روزی که روح شدم...


بر روی تخت خوابم دراز کشیده بودم.آه!چه احساس خوبی دارم!

اما هیچ یادم نمی آید دیشب چه کرده ام!مهم نیست!باید امروزم را چه طور بگذرانم؟!خیلی وقت است که میخواهم مقداری به پیاده روی بروم!آن هم در این هوای سرد و دلچسب!

به آرامی از خانه ام خارج شدم به سمت خیابانها حرکت کردم!

خیابانها مثل همیشه برفی بودند!همه جارا برف فراگرفته بود!اما این برف مانع مردم دهکده نمیشد!چون ساکنان دهکده شاد و خندان در حال خرید برای شب سال نو بودند!
سرتاسر دهکده چراغانی شده بود!هیچوقت دهکده را به این زیبایی ندیده بودم!

پس از آنکه ساعتها قدم زدم تصمیم گرفتم من هم برای خرید وسایل تزیین کاج کریسمس به مغازه ای بروم!آنطرف خیابان مغازه ای زیبا با ویترینهای قشنگ بود!تصمیم گرفتم که از آن مغازه خرید کنم!

وارد مغازه شدم و به دنبال وسایل تزیینات گشتم.مغازه بسیار شلوغ بود و حرکت در آن به آسانی امکان نداشت.در طرفی از مغازه کودکانی بودند که از حرفهایشان فهمیدم که می خواهند برای والدینشان هدیه بخرند.

سرانجام من پس از مدت کوتاهی وسایل موردنیاز خود را خریدم پیدا کردم و برای پرداخت پول آنها به صندوق نزدیک شدم.

نزدیک صندوق بسیار شلوغ بود.من به ته صف رفتم و منتظر حرکت صف شدم.صف به کندی حرکت میکرد.

هوا در خارج از مغازه کاملا تاریک شده بود.بلاخره پس از آنکه یک ساعت در صف استاده بودم به پیشخوان نزدیک شدم.

_ببخشید!سلام!لطفا اینارو برای من حساب کنید!
_بعدی لطفا!
_شما حالتون خــ...!

اما فرصت این را پیدا نکردم که صحبت کنم.چیزی را که دیده بودم به کلی توانایی صحبت کردن را از من گرفت.فردی که پشت من استاده بود به کلی از من رد شد...

با ناراحتی به خارج از مغازه آمدم.همه چیز را فهمیدم.فهمیدم چرا هنگام پیاده روی هیچگاه سردم نشد!حتی با یک تی شرت!فهمیدم چرا گرسنه ام نشد!فهمیدم چرا مغازه دار صدای من را نشنید و حتی من را ندید!برای اینکه من روح شده بودم!

ناگهان حس عجیبی سرتاسر وجودم را فرا گرفت.حس تمایل به پرواز!تمایل به بالا رفتن!و کم کم روحم به آسمان پر کشید تا روزی دیگر فرا برسد!

7 از 10