رز در حالی که لبخند مسخره ای روی صورتش داشت پاورچین پاورچین از اتاق لرد بیرون رفت.

لرد ولدمورت آه کوتاهی کشیدو بر روی یک صندلی مقابل پنجره ای نشست که رو به یکی از برج های قصر باز می شد و تنها چیزی که از آن میتوان دید آجرهای پوسیده و قدیمی مشکی رنگ برج در کنار قسمتی از محوطه خشک قصر ریدل بود. از نظر لرد، صحنه بسیار دل انگیزی بود.

لرد که از وجود موها و ریش سپید و درازش با حالت انزجار به منظره بیرون نگاه می کرد ناگهان به یاد جمله رز افتاد:

- ارباب هر چقدر میتونین موها و ریشتونو کثیف تر نگه دارین و دیر به دیر حموم برین تا بیشتر به دامبلدور شبیه بشین.

چهره لرد با بیاد آوردن این جملات بیشتر در هم رفت.

در همین حال صدای فیس فیسی لرد را بخود آورد. این صدای نجینی بود که با سوء ظن به لرد نگاه میکرد.

لرد که با دیدن نجینی همه چیز را از یاد برده بود فیس فیس کرد:
- پرنسس من! چرا از جات تکون نمی خوری؟ چرا نمیای بغل بابایی؟ چرا اون جوری بابا رو نگاه می کنی؟ باز تا بهت اجازه دادم صدام کنی بابایی لوس شدی؟ نجینی...این منم! ارباب!

ناگهان در اتاق باز شدو رز به داخل اتاق پرید. در میان موهای خیسش دانه های برنج دیده می شد.

همانطور که داشت تکه های تخم مرغ نیمرو شده را از روی ردایش می تکاند گفت:

- ارباب باید با من بیاین.

لرد در حالی از عصبانیت به موهایش چنگ انداخته بود گفت: رز چطور جرئت می کنی وقتی منو نجینی باهم حرف میزنیم بدون در زدن بیای داخل؟ چنان کروشیوت بکنم که...

- موضوع همینه ارباب. شما باید رفتارتونو عوض کنین. بنابر برنامه ریزی دقیق من باید تا 5 دقیقه دیگه سر کلاس آماده شین. استاد گفته وقتشو هدر نمیده. :worry:

لرد با عصبانیت پرسید:

- حالا این استاد کی هست که جرئت کرده اینطوری حرف بزنه؟ اصلا مرگخواره؟ اگه نرگخواره چطور جرئت کرده یاد بگیره چطور سفید باشه که بخواد به لرد یاد بده؟ اصلا کدوم مرگخواری-

- ارباب بیخیال :worry: آماندای خودمونه. زود باشین بیاین!

خلاصه:مسابقه بهترین تغییر شکل قراره برگزار بشه.لرد و دامبلدور هر دو خیال دارن جایزه رو ببرن.شرط اصلی مسابقه اینه که تغییر شکل باید جادویی باشه (کلاه گیس و ریش مصنوعی رو قبول نمیکنن).لرد که قراره شبیه دامبلدور بشه به کمک معجونی صاحب کلی مو و ریش میشه.
دامبلدور هم که قراره شبیه لرد بشه مجبوره ریشش رو بزنه.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

جیمز با لبخندی شیطانی به دامبلدور نزدیک شد.دامبلدور چند قدم عقبتر رفت.
-هرگز نمیذارم به ریشم دست بزنی...جلو نیا.من بزرگترین جادوگر تاریخم.من مدیر هاگوارتزم..من رئیس محفلم...من ...من...

ده دقیقه بعد آلبوس دامبلدور با چشمانی اشک آلود به صورت بی ریش خودش در آینه خیره شده بود.


خانه ریدل:

رز ویزلی درحالیکه پارچه ای عجیب و غریب در دست داشت جلوی لرد تعظیم کرد.
-بفرمایین ارباب! ردای جدیدتون!

لرد با ناباوری به پارچه نگاه کرد.هر ثانیه ای که میگذشت چهره لرد بیش از پیش در هم میرفت.رز کم کم داشت نگران میشد.
-ارباب؟حالتون خوبه؟چرا این شکلی شدین؟رداتون مشکلی داره؟:worry:

لرد با صدایی که به سختی شنیده میشد جواب داد.
-اومممم...بذار ببینم...فقط یکی دو تا مشکل کوچولو رز! 1-صورتیه!2- گلداره!3- برق میزنه!4- یه پاپیون بزرگ نارنجی روی یقه شه!

رز دستی روی ردا کشید.
-ارباب چه میشه کرد؟سلیقه دامبل اینجوریه خب!حالا لازم نیست این عیبهای کوچولو رو اینقدر بزرگ کنین.در عوض پارچه فوق العاده لطیفی داره.این یه پارچه کمیاب و گرونقیمته که مادربزرگ مادربزرگم برای من به ارث گذاشته.ابریشم خالص...

صدای فریاد آنی مونی حرف رز را قطع کرد.
-آهااااای!کی این پرده های آشپزخونه رو کنده؟مگه نمیدونین نور مستقیم آفتاب نباید تو آشپزخونه بتابه؟:vay:

ولدمورت در حالی که خط اریبی ، چیزی شبیه به لبخند ، بر دهان ِ بی لبش نقش بسته بود ، به آرامی به سمت اسنیپ رفت و چندین ضربه ی ملایم بر پشت کمرش نواخت و هیس هیس کنان گفت:" آفرین سوروس! میدونستم که ترشی نخوری یه چیزی می شی! معجونو رد کن بیاد!"

اسنیپ که از خجالت سرخ شده بود ، لبخند کمرنگی زد و گفت:" ممنون ارباب! بیشتر از این خجالتم ندید!


رز:

ولدمورت لبخندی تصنعی زد و معجون را سرکشید...


ثانیه ی نکشید که چند تاره موی سفید رنگ ، در کله ی کچل ِ ولدمورت نمایان شد و طولی نکشید که میلیون ها تار مو از سرش بیرون زد...

ولدمورت در حالی که با بهت به قیافه ی مضحکش در آینه خیره شده بود ، فریاد کشید: " سوروس احمق! کله م ...کله ی کچلم! آخه ابله ، تو قرار بود معجون ِ ریش درار درست کنی ، نه موی کله درار! حالا چیکار کنم؟! کله ی خشگلم

-سرورم! منو ببخشید ، حتما...

- دهنتو ببند احمق!

و سپس در حالی که همچون کودکان دو ساله ، پایش را به زمین می کوبید ، کروشیویی را حواله ی اسنیپ کرد.


در این بین رز که به زور جلوی منفجر شدن خنده اش را گرفته بود ، در حالی که به شدت سرخ شده بود ، رو به ولدمورت گفت:" ولی ارباب شما به مو هم احتیاج داشتید! "

ولدمورت دندون قروچه ای کرد:" مو رو احتیاج داشتم ، ولی ریش پشمکیه اون پیرمرد ، واسم الویت ِ اولو داشت! میتونستم به جای این همه مو ، یه کلاه بوقی ِ عین اون پشمک بزارم!"


سوروس با ترس و لرز به سمت ولدمورت رفت و گفت:" ارباب ، میتونم یه کاری کنم که نصفی از این موها جایگزین ریش بشه واستون!


ولدمورت با سوءظن نگاهی به اسنیپ انداخت و زمزمه کرد:" وای به حالت گند بزنی! وگرنه خوراک امشب نجینی میشی!"

اسنیپ آب دهانش را قورت داد و سرش را به نشانه اطاعت تکان داد و سپس چوب دستیش را از جیب ِ شنلش بیرون آورد و وردی را زیر لب زمزمه کرد...





چندین مایل اونورتر ، خانه ی شماره 12 گریمولد

جیمز در حالی که با شیطنت در یک دستش یویو اش را میچرخاند و در دست دیگرش ماشین چمن زنی قراضه ای را به خود روی زمین می کشاند ، وارد اتاق دامبلدور شد و با مظلومیت تصنعی ای رو به دامبلدور گفت: " بیا عمو ! اینم از ماشین ریش تراش!"

دامبلدور نگاه عاقل اندر سفیهی رو به جیمز انداخت و گفت:" تو خجالت نمیکشی با نیم وجب قد ، منه پیرمردو دست میندازی؟ حالا دیگه ماشین چمن زنی واسه ریش خوشگل من میاری؟ اصلا حالا که اینطوری شد ، من ریشمامو نمیزنم !"

خانه ریدل:

-خب ارباب...باید از تغییرات ظاهری شروع کنیم.فکر میکنم مهمترین چیز همون ریش باشه.میدونین که...ریش یه جورایی نماد دامبلدوره.شما باید فورا ریش در بیارین.گرچه...اگه نظر منو بخوایین فکر نمیکنم زیاد بهتون بیاد!

لرد سیاه که در مقابل آینه ایستاده بود دستی به صورتش کشید.
-نظر تو رو نمیخوام رز!...هوووم...ولی من سالها پیش خودمو از شر این رشته های اضافی و بدرد نخور سر و صورتم خلاص کرده بودم.الان چیکار باید بکنیم؟پشم گوسفند؟

رز که با تصور ارباب و پشم گوسفند به سختی جلوی خنده اش را گرفته بود جواب داد:
-نه ارباب...گفتن تغییر شکل باید جادویی باشه.یعنی ریش مصنوعی رو قبول نمیکنن.تنها راهش معجون مخصوصیه که اسنیپ داره براتون درست میکنه.فکر میکنم تا چند دقیقه دیگه آماده بشه.ولی قبل از اون یه سوالی ازتون داشتم.شما...ردای نارنجی با گلای سبز فسفری ندارین؟

لرد نگاه وحشتناکش را به چهره رز دوخت و اشاره ای به کمد لباسهایش کرد.در کمد با صدای بلندی باز شد و چشم رز به صدها ردای یکدست سیاهرنگ افتاد.
-هوووم...ارباب چقدر شما لباسای متنوعی دارین....من سالها پیش کمی خیاطی از مادربزرگم یاد گرفته بودم.فکر میکنم بتونم کاری براتون بکنم!

درست در همین لحظه چند ضربه به در خورد و سوروس اسنیپ به همراه معجون "ریش در بیار فوری" وارد اتاق شد.

همه ی مرگخواران، درحالی که در دل به بلا لعنت میفرستادند به لرد نگاه می کردند که پس از شنیدن خبر مسابقه استراحتشان را کاملا لغو کرده بود.

- همونطور که میدونید مسابقه ی تغییر شکل با جایزه ی 800000 گالیون بزودی برگزار میشه و ما باید برنده ی این مسابقه باشیم و در غیراینصورت... .. خب رز...

- خب، من...

-کروشیو! گفتی کی دقیقا؟

- یعنی منظورم اینه که ارباب به این نتیجه رسیدن که اگه به شکل دامبلدور در بیان، این مسابقه رو میبرن. بنابراین ما باید تو این مدت اربابو تبدیل کنیم به دامبلدور.

- خب این که کاری نداره که، من الان میرم یکم پشم گوسفند گیر میارم میچسبونیم به صورت ارباب و حله دیگه خب...

مرگخواران که پس از اتمام حرف رز به زور خنده ی خود را نگه داشته بودند با شنیدن این حرف، از ادامه ی این عمل ناتوان شدند.

مرگخواران :

لینی :

- کروشیو لینی، دقیقا کی بهت اجازه ی حروف زدن داد؟ بعدم یعنی مظنورت اینه که میگی ارباب فکرش به این چیزا نمیرسه؟ هان؟ کروشیو لینی! کروشیو ماکسیما!

لرد سیاه پس از اطمینان از تنبیه کافی لینی و اتمام خنده ی مرگخواران توضیح داد : مسئله اینه که این تغییر شکل باید جادویی باشه و ضمنا فقط شکل نیست، اخلاق رفتار، لباس پوشیدن، صدا و ... هم بررسی و امتیازدهی میشه.

- شما از الان 24 ساعت وقت دارید که روش مناسب برای تغییر شکل رو به دست بیارید. و ضمنا قوانین رو هم دادم لینی بزنه روی تابلو. ارباب میره استراحت روزانه شو انجام بده برگشتم نبینم بیکارید ها...


در محفل
دامبلدور به آرامی در حال مطالعه ی قوانین بود :

نقل قول:

دامبلدور پس از مطالعه ی بند 4 برگه را بست و به جیمز که با شادی به او نگاه میکرد چشم دوخت.

- خب عمو نمیخوای ریشاتو بزنی؟

- ریشامو؟ عمراً. میخوام ولدی ریشو بشم. تازه بامزه ترم هست...

اما با دیدن جیمز که همزمان با سرخ تر شدن صورتش آماده ی جیغ زدن می شد نظرش را تغییر داد : حالا که دارم فکر میکنم، چرا ریشامو نزنم. فقط تو جیغ نزن. باشه؟ خب برو اون ریش تراش باباتو بگیر واسم بیار.

- نه عمو اون فایده نداره. بیاید تو حیاط. ماشین چمن زنی رو واستون آماده کردم فقط امیدوارم اون نسوزه وگرنه...

و با ترس به ریش های دامبلدور نگاه کرد که پس از مدت ها رشد کردن و در هم گره خوردن تبدیل به سفت ترین ریسمان جهان شده بود.

سوژه جدید

خورشید درست در وسط آسمان قرار داشت و گرمای غیر قابل تحمل خودش را نثار زمین می کرد. به قدری بی رحم شده بود که حتی از آب کردن بستنی کودکی و به گریه انداختنش و همچنین سوزاندن کله ی پیرمردی بی مو و صیغلی و از پا در آوردنش هم عذاب وجدان نمی گرفت.

مرگخواران پس از ماه ها بالاخره به لطف اعجاب انگیز لرد، یک هفته ی تمام را استراحت تام داشتند به همین دلیل هر کدام با خوش حالی مشغول کاری بودند.

لوسیوس و دراکو گوشه ای از خانه ی ریدل نشسته بودند و شطرنج جادویی بازی میکردند، سالازار بر روی تخت پادشاهیش نشسته بود و اسکورپیوس را وادار به باد زدنش کرده بود. لودو و روفوس هم چنان در حال کشیدن نقشه های شیطانی بودند، نارسیسا جلوی آیینه ای نشسته بود و سخت در تلاش بود تا موهایش را مرتب کند. بلا نیز پشت روزنامه ی پیام امروزی ناپدید شده بود و بقیه ی مرگخواران نیز هر کدام خودشان را به نحوی سرگرم کرده بودند.

- چه مسخره و لوس!

رز با شنیدن این حرف بلا با کنجکاوی پرسید: چی؟

بلا سرش را از پشت روزنامه بیرون آورد و رو به رز گفت: یه مسابقه س. با اینکه جایزه ش خیلی به درد بخوره، اما در کل عمل لوسیه.

رز دست از ور رفتن به موهای لونا برداشت و کنار بلا نشست، روزنامه را از دست او قاپید و گفت: تو فکر یه سقفم. اگه این مسابقه این کارو برام کنه میپذیرمش.

و با اشتیاق سرش را درون روزنامه فرو برد. شروع به ورق زدن آن کرد و بعد از اتمام تمام صفحات و پیدا نکردن مسابقه ی دیگری گفت:

- راست میگی مسخره س. فقط همین یه مسابقه؟ من جایزه شو میخوام.

و با نگاهی شیطانی به اسکورپیوس خیره شد و فریاد زد: اسکور میخوای توی مسابقه ی برترین تغییر شکل شرکت کنی و جایزه شو به من بدی؟ با هم دیگه میریم زیر یه سقفا! 800000 گالیون بمون میدن.

بلا با حالت تمسخرآمیزی گفت: مگه میشه این پولو بدن؟ همش الکیه. نگاه کن تهشم نوشته در صورتی که تغییر چهره ها اون قدر تحت تاثیر قرارشون نده، هیشکی انتخاب نمیشه.

رز آهسته گفت: مطمئنم اگه لرد بره خودشو شبیه دامبلدور کنه تو مسابقه برنده میشه. میدونی با این پولا چقدر میتونیم از محفل جلو بزنیم؟؟

و از خنده منفجر شد، اما لحظه ای بعد با دیدن قیافه ی جدی لرد جلویش که تمام مدت حرف هایشان را شنیده بود خنده بر لبانش خشک شد.

- فکر خوبیه رز!

خانه شماره 12 گریمولد:

- عمو عمو! اگه بری خودتو شبیه لرد کنی شرط میبندم تو برنده میشی. میتونیم با این پول کلی محفلو ارتقا بدیم!

دامبلدور دستی به ریشش کشید و در فکر فرو رفت. فکر بدی نبود. اما چگونه باید این کار را میکرد؟

اما قبل از اینکه مرگخواران بتوانند به لی لی کوچیک و بینوا درست بزنند تا کشته شوند توجه همه ی مرگخواران به خونی که از دست لرد بیرون می آمد جلب شد. خون ابتدا به رنگ سبز ، بعد به رنگ زرد، نارنجی و در انتها قرمز تبدیل شد! مرگخواران در حالی که فریاد هایی از سر شوق سر میدادند لی لی را به کناری انداختند تا زیر دست و پا له شود!! محفلی ها هم که از خدا میخواستند با گروه مرگخوارانی که در آن لحظه از شادی سر از پا نمیشناختند درگیر نشوند لی لی را برداشتند و بیرون رفتند. آنقدر ترسیده بودند که حتی به چهره ی جدید لرد سیاه هم توجه نکردند.

10 دقیقه بعد

لرد سیاه پس از اینکه به کمک روفوس دماغش را از بین برده بود دیگر تا قبلا فقط به اندازه ی چند تار مو فاصله داشت که با وجود آتش سوزی و روش های مختلف باز هم رشد کرده بود. بعد از اینکه روفوس با قیچی شکسته از اتاق بیرون آمد دیگر مرگخواران به تکاپو افتادند و مشکل را جدی گرفتند.

20 دقیقه بعد
لوسیوس کچل شده در حالی که از کله ی دوده زده اش بخار بلند میشد از اتاق بیرون آمد. همین که از پاگرد پله ها عبور کرد ناگهان بمب خنده ای در تالار منفجر شد. مرگخواران آنقدر خندیدند که اشک از چشمانشان سرازیر شد. تا اینکه اسکورپیوس گفت:

- ببینم لوسیوس کچل شده بود؟

مرگخواران از خنده دست برداشتند و به سمت در اتاق لرد سیاه هجوم بردند و همه با هم وارد شدند و روی یکدیگر افتادند.
- ببینم این چه حرکات جلفیه جلوی ارباب؟

افراد مشتاق یکی یکی بلند شدند و گوشه ای ایستادند و برای تنبیه رویشان را به دیوار کردند. رز که نفر آخر بود در حالی که کاغذ شده بود و برای به حالت اول برگشتن هرکدام از استخوان هایش جرق جرق میکرد از جا بلند شد و قبل از اینکه رویش را به دیوار کند نگاه پیروزمندانه ای به کله ی بدون موی لرد سیاه انداخت.
- آه ارباب!! به شکل اولتون برگشتید!! این لیزر پیشنهاد من بود!

لرد سیاه دستی به کله اش کشید و اعلام کرد:
- درسته اربابتون به شکل اولش برگشت! نجینی ارباب چه پیشنهاد خوبی داد ها!

رز:

پایان سوژه

.::محفل ققنوس::.
- گوش بدين فرزندانم. الان ليلي كوچيك و بينواي ما دست تام ريدل و دوستانشه و اونها ممكنه براي تضعيف روحيه ي ما به ليلي كوچيك و بينوامون صدمه اي برسونن.
جيني شروع به شيون كرد: يعني ليلي كوچيك و بي نواي من ديگه برنميگرده؟
دامبلدور به آرامي گفت: بذار صحبتم رو تموم كنم. همون طور كه ميگفتم ما نميتونيم دست روي دست بذاريم تا اونا بلايي س ليلي كوچيك و بينوامون بيارن. براي همين، امشب با تمام قوا به خانه ي ريدل حمله ميكنيم.موافقيد؟
-

.::خانه ي ريدل::.
ليلي در حالي كه سعي ميكرد هشتمين گره را هم به نجيني بزنه پرسيد: پس اين عمو تامي كه ميگفتين نمياد؟
سوروس جواب داد: چرا عمو الان مياد. تو گره بزن، اونم ميرسه.
در همين احوال بود كه لرد ولدمورت با چهره ي جديد و جذابش وارد اتاق شد.
به محض اينكه ليلي، لرد را ديد كلي ذوق كرد و پريد بغل لرد سياه.
با خوشحالي گفت: عمو تويي؟ چقدر دلم برات تنگ شده بود. مامان و بابا كه ميگفتن شما رفتي تو آسمونا.
مرگخواران كه به حالت در آمده بودند رو به لرد كردند و لرد هم به رز گفت: توضيح بده.
رز جويده جويده گفت: آخه شما يه كوچولو شبيه عموي پدر من كه عموي پدر ليلي ميشه اما در حقيقت برادر پدر بزرگ من كه به طبع برادر پدر بزرگ ليلي هم ميشه هستين.
رفوس كه مانند بقيه حتي يك كلمه از حرف هاي رز را نفهميده بود گفت: حالا اين چيزا مهم نيست. بياين سريع كار رو تموم كنيم.
سوروس گفت: نيازي نيست بكشيمش اگه دست ارباب و دست ليلي رو خراش بديم و به هم بذاريم حل ميشه.

اما وقتي خراش دست ليلي و لرد را به هم گذاشتند هيچ اتفاقي نيفتاد.
بلاتريكس گفت: بابا بيايد گردنشو ببريم و همه ي خونش رو بريزيم روي دست ارباب.
زمزمه اي از تصديق بر جو حاكم شد.
ناگهان در با صدايي زياد باز شد و كسي گفت: اگه به ليلي كوچيك و بينواي ما دست بزنين ميكشيمتون.

لیلی با شادی بسوی نجینی دوید و اورا محکم به آغوش کشید. نجینی که از درد نفسش بالا نمیامد، آرام رو به اسنیپ گفت:منو نجات بده...دارم خفه میشم.
اسنیپ لبخند شرورانه ای زد و رو به لیلی گفت: تازه، میتونی گره بزنیش،پرتش کنی، باهاش طناب بازی کنی...خیلی مفیده. ولی برای این کار باید بریم خونه عمو تامی...این شلنگ فقط اونجا میتونه تخم طلا بذاره.
لیلی نجینی را کمی چرخواند و بعد،پابه پای مرگخواران به سوی خانه ریدل به راه افتاد.


محفل ققنوس

-به به...یک سانت دیگه هم رشد کرد...رکورد ریش درازی خودمو هم شکستم.مالییی....مالییی. ریشم شد دو متر.مژده بده.
- آلبوس...آلبوس. ریشو ول کن،بیا ببین اینجا چخبره!
دامبلدور ربش خود را داخل زیرشلواری خود گذاشت و فس فس کنان از پله ها به طبقه پایین رفت.

جینی،همان طور که با آستینهای هری اشکهای خود را پاک مینمود، ناله کنان گفت: میبینی آلبوس؟میبینی چطور خونه خراب شدم؟بچمو بردن...خونشو خوردن،سرشو شکستن...واااای حالا من چکار کنم؟ دخترمو از کجا پیدا کنم؟همش زیر سر تو هست،هری...تووو....
دامبلدور دستی به ریش خود کشید و گفت:کار فقط کار تام میتونه باشه.باید جلسه تشکیل بدیم.

خانه ریدل ها:
صدای زنگ در، در خانه ریدل طنین انداخت.بلاتریکس با قدمهای کوتاه اما تند بسوی در رفت. چهره سیاه و بلند اسنیپ در چهار چوب در پدیدار شد. بلا نگاهی به اسنیپ و لیلی انداخت و با لبخندی شرورانه، فریاد کشید:پس میتونیم شروع کنیم

نه! ننم گفته از غریبه ها چیزی نگیر و نخور. حتی اگر نمی گفت هم من با عجوزه ای مثل تو صحبت نمی کردم چه برسه به بستنی گرفتن!

رز که واضحا بهش برخورده بود، یکی میخوابونه تو گوش لیلی.
- دختره ی جلف! نمیدونم این ننه باباها با خودشون چی فکر کردن که اینجوری بچه ها رو بار میارن... زمان ما پای برهنه ساعت چهار صبح تو دمای زیر صفر میرفتیم تو حیاط برای مستراح بابامون از چاه آب بالا می کشیدیم حالا اینا اینجوری شدن!!

لیلی که با چَکی که خورده بود عصبی شده بود، فریاد زد : برو گمشو! الان میرم میگم بابام میاد بخورت! میدونی تو هرکاری خر باشه، تو این یک کار خیلی ماهره!

رز که دید نقشه ها داره نقش بر آب میشه سریعا وارد Plan B میشه.
- ببخشید ولی چند روزیه به دلیل گرونی نتونستم قرصای تمدد اعصابم رو بخورم. من معذرت میخوام!! ببین... این کرمه رو که اینجا می بینی؟ ها؟ خب، این برات تخم طلا میذاره.

نجینی : ها؟

لیلی : عههه؟ خب پس خوبه که. بعد میتونم تخم طلاهاشو جمع کنم، برم برای ننم کرم بخرم اون کک مکاشو از روی صورت پاک کنه، برای بابامم... برای بابامم... هیچی ولش کن! بزن بریم کرم تخم طلا.