بند جادوگران

پاتر می‌خواست که ناز کنه و بیرون نیاد. اما کی دلش می‌خواست با چندتا سیبیل که حتی تریلانی نبودن، توی یک چهاردیواری که حتی کفش موکت هم ننداخته بودن، وقت بگذرونه؛ هری می‌خواست صمیمیتش با جینی چشم شهلایی و مو قرمز خودش افزایش پیدا کنه، نه با دمنتور!

در نتیجه از جاش بلند شد و لباس‌هاش رو تکوند. بعد درحالی‌که سینه‌اش رو جلو آورده بود از سلول خارج شد.
- بفرمایید؟
- اعتراف کن که به زندانی بند ۴ کمک کردی فرار کنه پاته! زودباش! بگو چطور و کجا رفته!

هری چشم‌هاش رو ریز کرد.
- زندانی بند ۴؟ فرار کرده؟ خب به من چه؟ من داشتم زندگی‌نامه‌ی هیجان‌انگیزم رو برای هم‌سلولی‌هام تعریف می‌کردم.
- دروغ نگو پاتــــــه! دروغ نگــــو! من که...
- جناب مالفوی! زندانی جدید اومده.

دراکو که از اینکه وسط حرفش بپرن، عصبی می‌شد، اخمی کرد. الان اصلا وقت مناسبی برای زندانی جدید نبود...
- کیه؟
- تلما هلمز!
- مگه اون مدیر خزانه نبود؟ نکنه اختلاس کرده؟

نگهبان نمی‌دونست چطور باید این چیز مسخره رو بگه.
- مثل اینکه طعم برتی باتش زندان بوده! البته خودش اصرار داره که بر علیهش توطئه کردن!

در سمت دیگه، تلما توسط دو نگهبان به داخل قلعه آزکابان کشیده می‌شد. البته کافی بود که اون دوتا یک لحظه دستش رو ول کنن؛ اون موقع تلما می‌تونست کل زندان رو روی سر زندانی‌ها و نگهبان‌ها خراب کنه!
- ولم کنین! کافیه آزاد بشم تا تک تک تون رو بندازم تو همین هلفدونی و عروسی‌تون رو با دمنتورها برگزار کنم! بابا در حق من ظلم شده، من کاندید وزارتم. بقیه توطئه کردن.

تلما داشت توی سلول بغل هری زندانی می‌شد که چشمش به دراکو خورد.
- تو اینجا چیکار میکنی؟ مگه برکنار نشدی؟

نگهبان ها که نمی‌فهمیدن ماجرا از چه قراره، به همدیگه خیره شدن. یعنی ممکن بود دراکو برکنار شده باشه؟

دوربینِ ولگرد فوقِ هوشمند می‌دونست که دراکو قراره بشینه و مکالمات آینده‌ش با پاته رو جلوی آینه با خودش مرور کنه و بخنده. اگه این صحنه‌ها رو می‌دید، باید به یکی التماس می‌کرد با یه آبلیویت، مموریش رو پاک کنه. چاره‌ای به جز برگشتن به بند هفت نداشت.

- آره آره گوش کنین! رو زمین خاکی نشسته بودم عین همینجا!

زندانیانِ بندِ هفتم دور زندانیِ برگزیده جمع شده بودن و هری داشت برای یازدهمین بار، داستان "نجاتِ جادوآموز پاتر" رو تعریف می‌کرد.

- بعد یه کیکِ تولد رو خاک کشیدم... به این گندگی!

موقع گفتنِ عبارتِ "به این گندگی"، یه دایره‌ی بزرگ دیگه روی زمین کشید و بعدش شروع کرد به شمع کشیدن روش.

- هی منتظر بودم ساعت ۱۲ بشه، شمعا رو فوت کنم و آرزو کنم یه مرد گنده ریشو در خونه رو از جاش دراره و بیاد تو!
- بعدش بهت کیکِ واقعی بده؟
- آره فقط روش نشسته بوده!

یکی از زندانی‌ها بلاخره حوصله‌ش سر رفت و رو زمین ولو شد‌.

- الان ده بار شمعو فوت کردی چی شد؟ شمع چیه اصلا؟! مسخره‌مون کردی! شمع نداری خاکِ رو زمینو فوت می‌کنی تو حلقمون!
- اینکه تو ذهنته، دلیل نمیشه واقعی نباشه.

پاتر که بهش برخورده بود، این بار شمع‌ها رو با شدت بیشتری فوت کرد. برای یازدهمین بار و بعد، در سلول با صدای بلندی باز شد!

- پاتر! ببا بیرون!

در همان لحظه، دوربین به طرزِ عجیبی تصمیم گرفت از هری فاصله بگیرد. نه به خاطرِ اینکه باید از مکانِ دیگری فیلمبرداری می کرد، صرفا چون فیلمبردار نمی خواست بیشتر از این قیافه هری را ببیند.

در نتیجه، تصویر آرام آرام از میان میله‌های سلول عبور کرد، از راهروی نمور آزکابان گذشت، از کنار دیوانه‌سازی که وسط شیفت کاری‌اش چرت می‌زد رد شد، دو بار بی‌دلیل زوم کرد، یک بار هم بی‌دلیل از زوم خارج شد و در نهایت، مقابل درِ اتاق ریاست زندان ایستاد. پشت در، صدای کوبیده شدن چیزی به میز شنیده می‌شد.

- یعنی چی که فرار کرده؟!
- قربان... گزارش همینو میگه.
- با چی؟
- با قاشق.

چند ثانیه سکوت برقرار شد. بعد صدای دیگری آمد.

- قاشقِ غذاخوری یا مرباخوری؟
- فکر کنم چای‌خوری قربان.

این بار سکوت، با کیفیت بالاتری برقرار شد.

دراکو که تا همین چند دقیقه قبل با تصور شکنجه‌ی روحی پاته، آینده‌ی درخشانی برای خودش ترسیم کرده بود، اما حالا وسطِ گزارشِ زندانیانِ فراری سوژه قبل گیر کرده بود، آرام از روی صندلی بلند شد، دست‌هایش را پشت کمرش قفل کرد و کنار پنجره رفت. پنجره‌ای که منظره‌ی فوق‌العاده‌ای رو به دیوارِ روبه‌رویی داشت. کمی فکر کرد و برگشت سمتِ نگهبان.

- زندانی فراری... گفتی توی کدوم بند بود؟
- بند چهار قربان.
- بند چهار...

دراکو زیر لب زمزمه کرد. بعد ناگهان انگشتش را به سمت سقف گرفت؛ نه چون چیزی آن بالا بود، بلکه چون احساس کرد نتیجه‌گیری‌های مهم همیشه با انگشتِ رو به بالا معتبرتر به نظر می‌رسند.

- فهمیدم! کار... کارِ پاته ست!

نگهبان پلک زد.
- ولی... پاتر تو بند هفت زندانیه قربان.
- دقیقاً! پاته توی بند هفت زندانیه، زندانیِ فراری توی بند چهار بوده... یعنی پاته عمداً خودش رو انداخته یه بند دیگه که کسی بهش شک نکنه!

نگهبان چند ثانیه به رئیسش خیره ماند.
- قربان... ولی خودتون دیروز دستور دادین پاتر رو بند هفت بندازن.

دراکو بدون ذره‌ای تردید گفت:
- دقیقاً! یعنی از قبل می‌دونسته من همچین دستوری می‌دم. بین چقدر مکاره این پاته...

دراکو شنلش را با حرکتی نمایشی چرخاند.
- پاته رو بیارین پیشِ من! تا وقتی خلافش ثابت نشه، مقصرِ اصلی خودشه!

نقل قول:

- موهاهاهاهاها! بالاخره وقتش رسید بابت سال‌های سال پــّـاتِـه بودن، تقاص پس بدی، پــّـاتِـه!

دراکو در اتاق تاریک ریاست آزکابان، با سیس گادفادر پشت میزش نشسته بود و مستانه می‌خندید. مشخصا از هر لحظه‌ی شغل جدیدی که به لطف استعدادهایش، ددی لوسیوس برایش دست و پا کرده بود، با تمام وجود لذت می‌برد.



- توطئه! توطئه در کار است جناب قاضی! تمام مواردی که گفتین، قبلا بهشون رسیدگی شده. من یا تبرئه یا بخشیده شدم! چطور تمام این پرونده‌ها یکهو از زیر خروارها خاک بیرون اومده؟ اصلا شاکی خصوصی من کیه؟ اون برگه‌ی بدون امضای فهرست جرایم من از کجا سر در آورده؟!

- آزکابان «چرا» ندارد پسر جان! کردی یا نکردی؟ کردی دیگه. خوب تاوانشم باید بدی دیگه. این غیر از عدالته مگه؟ برو پسرم. برو آب خنک نوش جان کن و به کارای بدت فکر کن. این به نفع خودته. ساخته می‌شی.



صحنه به دلایل نامشخصی با یک کلوزآپ خیلی زوم شده، برشی از چهره‌ی دراکو را نشان می‌داد که ابروهایش را در هم گره کرده.

- آه ای روح جادویی توی چاه مرلینگاه! به من بگو چه کسی از همه خفن‌تره؟ من یا پــّــــاتِـه؟

- با لباس یا بی لباس؟

- یعنی می‌خوای بگی لختِ پـّـــــاتِـه از من بهتره؟

میرتل با شیرجه‌ای چرخشی از چاه خارج شد و با لبخندی موذیانه مقابل صورت دراکو قرار گرفت.

- الان داری نسبت به این که لخت پــّــــاتِـه چه شکلیه از خودت کنجکاوی نشون میدی تا برات توصیفش کنم؟ می‌خوای از لحظات خیس پاتر تو حموم ارشدها بشنوی؟ همون کسی که به خاطر حسادت بهش ساعت‌ها توی حموم من گریه و زاری می‌کردی؟

- نه! کافیه میرتل. قرار نیست اون خاطرات رو جایی تعریف کنی. فقط این که انداختمش توی آزکابان به اندازه کافی دلم رو خنک نمی‌کنه. دلم می‌خواد بیشتر اون جا اذیتش کنم. به خاطر همون... چیزایی که خودت می‌دونی. به نظرت چه بلاهایی میشه سر یه پـّـــاتِـه‌ی زندانی آورد؟



- آه ای پسر برگزیده! من خواب دیدم که یک سینی پر از برتی‌بات‌های همه‌مزه بر روی سرم گرفته‌ام و اسنورکک‌های شاخ‌چروکیده از آن می‌خورند!

- آه ای پسر برگزیده! من هم خواب دیدم که ساقی وزیر سحر و جادو شده‌ام و برای او نوشیدنی کره‌ای می‌ریزم!

- عجب!

- عجب؟ همین؟

- خوب آره دیگه. می‌گین چی کار کنم؟

- مگه پسر برگزیده‌ای در اعماق سیاهچاله‌های زندان نیستی؟ خوب خوابمونو تعبیر کن خوب!

- باب من پیشگویی و تعبیر خواب و این جور درسام خوب نبود هیچ وقت. من به عنوان پسر برگزیده استعدادهای دیگه‌ای دارم. مثلا... مثلا... آمممممم... مثلا درد گرفتن زخمم!

دو زندانی دقایقی به هری و سپس به یکدیگر خیره شدند. سپس با ناامیدی از او رو برگرداندند تا به کنج سلولشان بروند.

- انقدر ناامید نباشید! پروفسور دامبلدور همیشه می‌گفت هرکسی که توی هاگوارتز به کمک نیاز داشته باشه، کمک می‌رسه!

زندانی‌ها که پیش از این متوجه شده بودند با چه قهرمانی طرف هستند، حتا به خودشان زحمت ندادند به او یادآوری کنند که: «بله! اما این‌جا آزکابانه، نه هاگوارتز... اوشکول!»

هشدار! از یک ساعت قبل تا یک ساعت پس از صرف غذا، از خواندن پست‌های این سوژه خودداری کنید! خطر تگری!

خلاصه: مرگخوارا توی آزکابان هستن. اونا قصد فرار از طریق کندن کف سلول با قاشق دارن. در حین کندن، لوله‌ی فاضلاب رو می‌ترکونن و سلول پر از کثافت می‌شه! زندانبان‌ها به عنوان جریمه مرگخوارها رو از خوردن غذا محروم می‌کنن. روفوس اسکریم‌جیور یک قاشق جادویی به دست میاره که کسی که باهاش غذا بخوره، به محل دلخواهش آپارات میشه. اما حالا دیگه غذایی برای خوردن نیست. یکی از مرگخوارا که حواسش نیست اصل مطلب قاشقه، یک موش از کف سلول برمی‌داره و می‌خوره! طبیعتا به خاطر عدم استفاده از قاشق، به جایی آپارات نمی‌شه، اما عوضش بالا میاره! حالا روفوس اقدام به خوردن یک قاشق از اون محتوای بازگشتی می‌کنه به امید فرار...



روفوس قاشق را در دهان خود فرو برد، چشمانش را بست، و قورت داد! مرگخواران همه میخکوب او شده بودند. آیا جادوی قاشق کار می‌کرد؟ آیا آن‌ها موفق به فرار می‌شدند؟

چشمان روفوس بسته شد. اخگرهایی نورانی او را فرا گرفتند. درست در همین لحظه بود که کاتانا به سمت او پرتاب شد. صدای «جیلینگـ!»ـی آمد و سپس روفوس دیگر آن‌جا نبود. او از بند خارج شد. از سوژه نیز. از کل دنیای جادوگران. دیگر هیچ جادوگری او را ندید. تمام اکانت‌هایش را هم دیلیت کرد. دیگر هم تا سال‌ها بعد جواب هیچ شماره‌ی قدیمی یا ناشناسی را نداد. روفوس مرگخوار بی‌معرفتی بود. مثل روفوس نباشیم!

بگذریم... شاید برایتان سوال شود که چطور به آکی اجازه داده بودند سلاح خود را در زندان به همراه داشته باشد؟ خوب در واقع اجازه نداده بودند. بلکه کاتانا خودش تمام جرم‌هایش را گردن گرفته و به عنوان یک زندانی مجزا آن جا حضور داشت!

- چرا بهش سوء قصد کردی دم رفتن؟! زندان رو با کوچه پسکوچه‌های توکیو اشتباه گرفتی؟

- من نبودم! کاتانا خودش شیرجه زد سمتش! کاتانا خودت بگو بهشون!

کاتانا بی آن که چیزی بگوید، ابروهایش را بالا انداخت و با نوکش به عامل صدای جیلینگ اشاره کرد: قاشق!

- کاتانا می‌گه اگه من حواسم نبود که الان قاشق رو با خودش برده بود!

سکوت معناداری حکمفرما شد. نگاه مرگخواران بین چهره‌های یکدیگر جابه‌جا می‌شد...



- آره خلاصه. ما یک قاشق جادویی داشتیم. ولی غذایی نداشتیم. فقط محتویات فاضلاب ترکیده و استفراغ ایوان روزیه... که روفوس تست کرده بود و می‌دونستیم جادوی قاشق اون‌ها رو هم غذا به حساب میاره. و حالا همه یه دوراهی بزرگ مقابل خودمون می‌دیدیم. فرار از همون راهی که روفوس رفت؟ یا تا ابد تو آزکابان آب خنک خوردن؟ دو راهی سختی بود. کم کم هر کسی باید تصمیمش رو می‌گرفت. اون جا بود که دو دسته شدیم.

- خودت چی؟ خودت کدومو انتخاب کردی؟

- من؟ من تا ابد توی آزکابان موندم.

بند جادوگران
یک ساعت بعد ...

همه مرگخوارانی که در سلول حبس شده بودند ، به استفراغ سبز رنگی که نیم ساعت پیش از دهان ایوان خارج شده بود ، نگاه میکردند .

- ایوان ، مثل اینکه یادت رفت برای اینکه آپارات کنی باید قاشق پیشت باشه . هان ؟

ایوان نگاهی به مرگخواران انداخت و گفت : حواسم نبود . راستش من میخواستم زودتر موشو بخورم که زودتر ازینجا برم بیرون و واسه شما کمک بیارم . قصدم کمک به شما بود !

بلیز که مدتی بود به استفراغ زل زده بود ، به آرامی گفت : میتونیم عوض اینکه دو روز بدون غذا بمونیم ، هرکسی که میخواد آپارات کنه کمی از این استفراغ بخوره ! منتها کی حاضره از این استفراع بخوره ؟

مرگخواران :

نیم ساعت بعد ...

روفوس با قاشق قدری از استفراغ را برداشت و نزدیک دهان خود کرد . مرگخواران با چندش و اکراه به او نگاه میکردند تا ببیند چطور چنین مواد حال بهم زنی را وارد دهان خود میکند .

قاشق را نزدیک و نزدیک تر کرد تا جایی که لبه قاشق به لبش رسید . چشمهایش را بست و دهانش را باز کرد که ناگهان ...

- مجوز گرفتی که اون قاشق رو بردی تو سلول ؟

نگهبان زندان با دیدن روفوس بلافاصله به سمت او دوید ولی قبل از اینکه به او برسد ، روفوس استفراغ را وارد دهانش کرد .

- روفوس قورتش بده !

مرگخواران امیدوارانه منتظر غیب شدن روفوس بودند !

بعد از خارج شدن نگهبانها، مرگخواران شروع به جرو بحث کردند.
ایوان:دیدین چیکار کردین؟تا دو روز خبری از غذا نیست.همه ما میمیریم!
روفوس:تو این موقعیت تو نگران غذایی؟حالا که غذا نداریم نمیتونیم از قاشق هم استفاده کنیم.همینجا موندگار شدیم.
لینی:حالا حتما لازم نیست غذا باشه که.میتونیم باهاش مثلا خاک بخوریم.

ایوان و روفوس با تعجب به لینی نگاه کردند و هر دو با هم پرسیدند:
-تو تو بند جادوگران چیکار میکنی؟
لینی به یک خنده شیطانی اکتفا کرد.مرگخواران حلقه ای در وسط سلول تشکیل دادند و قاشق را درست وسط حلقه گذاشتند و مانند گنجی گرانبها به آن خیره شدند.
ایوان:روفوس، حالا این لینی که معلوم نیست از کجا پیداش شده، راس میگه .نمیشه مثلا خاک بخوریم؟یا هوا؟یا مثلا خون؟!
روفوس سرش را تکان داد و گفت:
-نه.گفتم که این یه سنت خانوادگیه.فقط باید باهاش غذا خورده بشه.وگرنه اتفاقات خیلی بدی میفته.مجبوریم دو روز صبر کنیم.
ایوان با عصبانیت از جا بلند شد و شروع به قدم زدن در طول سلول کرد.
ایوان:من که خیال ندارم صبر کنم.باید هر طور شده غذا گیر بیاریم.فرقی نمیکنه چی باشه.یه چیزی که بشه خورد.
همینطور که ایوان قدم میزد ناگهان پایش را روی دم موشی که در حال عبور از وسط سلول بود گذاشت.
ایوان:بچه ها اینو ببینین.حتما از لوله فاضلابی که ترکیده بود اومده. یعنی میشه خوردش؟کسی بلده بدون چوب دستی یه آتیش کوچیک روشن کنه؟

لینی:

ایوان بدون توجه به سقف ترکیده مجددا درباره کارایی قاشق ار روفوس پرسید.روفوس درحالیکه به منظره زیبایی که در سلولشان درحال شکل گیری بود چشم دوخته بود جواب داد:
-این جادوییه خب...باهاش ...میتونیم...هر غذایی رو بخوریم!

ایوان که فکر میکرد گوشهایش اشتباه شنیده اند کمی جلوتر رفت.
-چی گفتی؟میتونیم باهاش غذا بخوریم؟خب هیپوگریف...این کارو با هر قاشق دیگه ای هم میتونیم انجام بدیم!

چشمان روفوس برقی زد.با افتخار به قاشق طلایی رنگ نگاه کرد.
-خب فرق میکنه...همونطور که میدونین اینجا نمیشه آپارات کرد.این قاشق یه وسیله آپارات موقتیه!با این قاشق هر غذایی که بخوریم میتونیم آپارات کنیم.کافیه موقع خوردن، به مکانی که میخواییم به اونجا بریم فکر کنیم.قبل از قورت دادن محتویات قاشق، اونجا ظاهر خواهیم شد....البته یه مشکل کوچیک این وسط وجود داره.

ایوان آهی کشید.
-میدونستم...همه چی نمیتونه به این خوبی پیش بره.خب مشکلش چیه؟

روفوس که سرتاپا به آب فاضلاب آغشته شده بود، درحالیکه سعی میکرد کنجکاوی دیگران را بیشتر تحریک کند جواب داد:
-خب...اممم...مشکلش اینه که قاشق تو دست کسی که آپارات کرده میمونه!یعنی مثلا اگه من آپارات کنم به اتاق ارباب، همراه قاشق اونجا ظاهر میشم.و اینجوری نفر بعدی نمیتونه ازش استفاده کنه!

ایوان حالت معصومانه ای به چشمانش داد.دستش را به آرامی بطرف قاشق دراز کرد.
-ببین روفی...فردا تولد تنها نوه مادربزرگ پسر عمه دختر دایی منه.من باید حتما اونجا باشم.قاشقو بده به من.قول میدم پس فردا بیام ملاقاتت و برات بیارمش.باشه؟

روفوس نگاه مشکوکانه ای به ایوان انداخت.
-این یارویی که گفتی که خودت میشی!...تازه اگه تو دختر عمه داشته باشی مادربزرگت نمیتونه فقط یه نوه داشته باشه.قضیه کمی مشکوکه...نکنه قصد داری منو گول بزنی؟

قبل از اینکه روفوس موفق به تحلیل کامل ماجرا شود در سلول باز و چند نگهبان خشمگین وارد سلول شدند.
-شما مرگخوارا...باز خرابکاری کردین؟این چه وضعیه؟همتون مجازات میشین.تا دو روز خبری از غذا نیست!

پس از آنکه همسر و توله های روفوس از آنجا رفتند ، روفوس با حسرت به صندلی ِ خالی که تا چند دقیقه ی پیش ، جنیفر ِ یک چشمش روی آن نشسته بود ، چشم دوخت و آهی پر سوز و گداز از اعماق وجودش کشید و با ناراحتی به قاشق طلائی چشم دوخت...ناگهان جرقه ای در ذهنش روشن شد! چرا تا الان نفهمیده بود؟! این قاشق خاصیت جادویی داشت! در همین فکر ها بود که ناگهان چماقی با سرش برخورد کرد...

شتـــــــــــــــرق!

روفوس در حالی که از درد ، اشک در چشمانش حلقه زده بود ، با نفرت به نگهبان چشم دوخت. " هوی! چرا میزنی؟"

نگهبان: " چرا عین بز نشستی داری به اون قاشق نگا میکنی؟ پاشو ! پاشو گم شو ! باید برگردی به سلولت.

روفوس که از شوق کشف کردن راز قاشق به وجه آمده بود ، بیشتر از آن با نگهبان جر و بحث نکرد و در حالی که نیشخند موزیانه ای گوشه ی لبانش نقش بسته بود به سمت سلول به راه افتاد...



چند متر اونور تر ، سلول زندانیا

در آنسوی دیگر ماجرا، فنریر ، وزیر دیگر و ایوان ، هاج و واج ایستاده بودند و به فوران شدن آب فاضلاب نگاه میکردند... ناگهان ایوان کنترل خود را از دست داد و به سمت فنریر رفت...

ایوان در حالی که به شدت عصبانی بود ، لگدی به شکم فنریر زد و باعث شد فنریر با سرعت زیادی به دیوار سلول اصابت کند...

وزیر ِ دیگر مداخله کرد: " چته شامپو!؟ خب تقصیر خودته دیگه! تو گفتی صبح نشده میرسیم دم خونه ی ارباب!

ایوان دندون قروچه ای کرد و گفت:" من گفتم زمینو بکنین احمقا ! نگفتم که لوله ی فاضلابو بترکونین!

در همین لحظه ، روفوس با خوشحالی ، در حالی که قاشقش را بالای سرش می چرخاند ، وارد سلول شد و طولی نکشید که با دیدن شرشر ِ آب فاضلابی که به بالا میریخت ، سرجایش میخکوب شد! " اینجا چه خبر ِ؟"

ایوان با عصبانیت گفت: " از این ابله بپرس! لوله ی فاضلابو ترکونده!"

و با دستش اشاره به فنریر کرد که اکنون داشت پهلوی متورمش را مالش میداد.

روفوس در حالی که از اتفاق افتاده شده، زیاد ناراحت نشده بود، گفت: " حالا فاضلابو ولش! ببین چی دارم واست !"

ایوان نگاهی به قاشق طلائی رنگی که در دست روفوس می چرخید ، انداخت و با بی تفاوتی گفت: " یه قاشق دیگه! هنر کردی دانشمند!"

روفوس در حالی که احساس ضایع شدن تمام وجودش را فرا گرفته بود ، با عصبانیت گفت:" شامپو! این که یه قاشق معمولی نیست! جنیفر اورد واسم. این قاشق جادوئیه!"

ایوان با شنیدن اسم جادو به سمت قاشق حمله ور شد و قاشق را از دست روفوس قاپید و با چشمانی از حدقه بیرون زده ، قاشق را ورنداز کرد..." حالا کارائیش چیه؟"

روفوس سرفه کوتاهی کرد و در حالی که ژست پیروزمندانه ای به خود گرفته بود ، گفت: " این قاشق میتونه مارو از اینجا نجات بده! این قاشق از پدر ِ پدر ِ پدرم ، بهم ...


ایوان حرفش را قطع کرد: " حالا نمیخواد شجره ی خونوادگیتو توضیح بدی! زود باش بگو کارائیش چیه؟"

روفوس لبخندی زد و شروع به صحبت کرد که ناگهان فواره فاضلاب با شدت زیادی به سقف سلولشان برخورد کرد و سقف ترکید

روفوس: « جان ؟ همسرم ؟ همسر من دیگه کیه ؟! »

ایوان: «پاشو برو دیگه ! مگه نگفته بودی آخر هفته همسرت میاد ملاقتت برو دیگه ! گر از اين كوير وحشت به سلامتي گذشتي به شكوفه ها به باران برسان سلام ما را ! »

نگهبان که به سمت بیرون سلول گام برداشت و در سلول را برای خروج روفوس باز گذاشته بود، گفت:

«همسرت دیگه ! به همراه هشت تا توله تون ! زود باش دنبالم بیا ! زودباش ! هر چقدر بیشتر طولش بدی، از وقت ملاقتت کسر میشه ! »
همه مرگخواران با تعجب به سمت روفوس برگشتند که هم اکنون سرخ شده بود و با قیافه ای شرمنده به دیوارهای سنگی سلول نگاه می کرد...

روفوس: «ئممم ! بد روزگاره دیگه ! البته خب اون موقع دوران جاهلیت بود و برای جلوگیری از فساد دیگه مرسوم بود مردی هفتاد هشتاد تا حوری سیه چشم اختیار کنه ! الانم دقیقا نمیدونم کدومشونه ! جنیفره، اقدسه، نیکوله، تکتمه، یا شاید زینب ! تا خدا چی قسمت کرده باشه ! »

روفوس پاچه های شلوارش را بالا داد، تفی هوایی در نقش ژل روی موهایش انداخت ، سریعا از روی گودال بلند شد و به فاصله یک نگاه، وزیر و ایوان وفنریر جایش روی گودال نشستند تا توجه نگهبان جلب نشود. بلاخره با فس فسی روفوس به همراه نگهبان از سلول خارج شد و صدای بسته شدن درب سلول طنین انداخت...

به محض رفتن روفوس و نگهبان، مرگخواران با دست و چنگال و پا و صورت و کلا تمامی پیکرشان تند تند مشغول کندن بقیه گودال شدند. پس از چند ثانیه، وزیر که داخل گودال سیر می کرد با شادمانی سر سیاه شده اش را بالا داد، نفس های عمیقی کشید و گفت:

«آآآآآه ! گیس ملکه ! بشکه ها رو بیارین ! به نفت رسیدیم ! میتونه سوغات خوبی از زندان باشه برای ارباب ! الان نفت لیتری 3 گالیونه برای ما ! فنریر، بیار بشکه هارو ! »

صدای فنریر به طور نزدیکی از زیر وزیر به گوش می رسید:
«ساکت باش ! من رسیدم الان به هسته زمین ! اینجا خیلی داغه ! برو اون پنکه رو وردار بیار ! »

ایوان که با قیافه ای طلبکارانه به وزیر نگاه می کرد، گفت:
«وزیر ! احساس نمی کنید این بوی فاضلابه تا نفت ؟ احساس نمی کنید لوله رو ترکوندین ؟! »


در اتاق ملاقات

روفوس یک سمت میزی چوبی نشسته بود و سمت دیگر آن حوری سیه چشم نشسته بود که اتفاقا سر پلک چشم چپش به لپش دوخته شده بود. در آغوشش هشت توله روفوس به چشم می آمد...

روفوس: «جنیفر ! بانو جنی ! خدای من ! چه بلایی به سر چشم تون اومده ؟! »

جنیفر: «بده روزگاره دیگه ! دیدم خرجی نمیفرستی آقا جان، خبری ازت نیست، گفتم چشممو بفروشم ! »

روفوس: «الهی مردم فدات بشن ! حالا چی چی آوردی برام خانوم جان؟ خوراکی؟ چیزی آوردی ؟ »

جنیفر از کیف پاره اش یک قاشق طلایی چایخوری در آورد و آن را روی میز گذاشت. اما پیش از آنکه روفوس آنرا وردارد، نگهبان جلو آمد و آنرا قاپید و به دقت به آن نگاه کرد...

نگهبان: «این دیگه چیه ؟! مگه اینجا قاشق غذاخوری نداریم؟! »

جنیفر: «چرا ! اما روفوس فقط توی قاشق خودش راحت غذا میخوره ! تازه استریل تر هم هست ! »

نگهبان نگاه کجی به جنیفر کرد و با مکث کوتاهی، قاشق طلایی را بدست روفوس داد. جنیفر با تک چشمش چشمکی به روفوس زد که شبیه خوابیدن بود، از جایش بلند شد، قلاده هایی به گردن های هشت توله روفوس بست و از اتاق ملاقات بیرون رفت...