نمایش پروفایل
ویرایش پروفایل
آگاهیرسانیها
جغددانی 
مرکز رسانه
خروج
آلبوس و تدی با افکت صوتی فوق الذکر توی یکی از کوچه پس کوچه های لندن پخش زمین شدند. به دلیل ضربه ی وارده جیمز جیغ کشان از ریش دامبلدور به بیرون پرت شد.
تد قسمت نشیمنگاهش رو کمی ماساژ داد و جویده جویده گفت:
- پرفسور جسارته هـــا، ولی شما بعد این شوفصد سال که از مرلین عمر گرفتین هنوز یه غیب و ظاهر شدن درست حسابی بلد نیستین؟
- من واقعاً نمی دونم چه گناهی به درگاه خدا مرتکب شدم که گیر یه مشت آدم خنگ افتادم! پسرم من می خواستم بریم سنت مانگو ولی انگار داشتیم دایورت می شدیم یه جای دیگه، منم تا فهمیدم تغییر مقصد دادم اومدیم اینجا!
جیمز نگاهی به کوچه ی تنگ و تاریک که توش تسترال پر نمیزد کرد و گفت:
- حالا اینجا کجاس؟ ما کجاییم؟ کیو میخوایم چیکار کنیم؟
- اینجا یکی از کوچه های نزدیک سنت مانگوئه، فک کنم باید پیاده بقیـشو رو...
-پرفسور اینو ببینید!
تدی اعلامیه ای توی دستش گرفته بود و داشت با تعجب زیاد اونو می خوند. پایین اعلامیه مهر رسمی شهردار خورده بود:
نقل قول:
شهروندان عزیز! توجه فرمایید! به حکم مروپ گانت اعظم و لودو بگمن کبیر، شهرداران لندن ... از این لحظه در این شهر حکومت نظامی اعلام میگردد!
هر گونه تردد در معابر شهر با شلیک آوادای ماموران ما پاسخ داده خواهد شد.
بعد از خواندن اعلامیه، تدی به پروفسور، جیمز به پرفسور، پروفسور به جیمز و کلاً همه به همه نگاه هایی حاکی از اعجاب کردند.
- یعنی الان اینجا حکومت نظامیه؟! میخوان بهمون آوادا بزنن؟
تدی با قیافه ی وحشت زده نگاهی به اطرافش کرد و گفت:
- مسلماً اگه اینطوریم باشه وقتی که جیغ بزنی لو میریم!
پروفسور دامبلدور با همون صدای آرام کننده ی همیشگی ـش گفت:
- اصلاً نگران نباشین. تا وقتی من باهاتونم کسی نمی تونه بهتون آوادا بزنه.
در همین هنگام بود که از سر کوچه صدای گرومپ گرومپ دیویدن گله ی اسبی شنیده شد. از پیچ سر کوچه که رد شدند مشخص شد که گله ی اسب نیستند و عده ی زیادی از کور ممد، نور ممد و جنیفر ها هستند که مثل اسب دارن به سمت این بندگان مرلین می دوند!
- بچه ها من از آوادا محافظتتون می کنم ولی از له شدن نمی تونم! بدوویـــــــن!
دقایقی بعد، راهروی ورودی سنت مانگو!
جیمز ریش پروفسور دامبلدور رو کشید و ازش پرسید:
- الان ما این همه بدبختی کشیدیم اومدیم اینجا که چی؟
- ول کن بچه! هیچی ما اومدیم جایی که من فکر می کنم بتونیم به خیلی از دسیسه های آمبریج پی ببریم. احتمالاً اون نمرده! باید سریع بگردیم و پیداش کنیم.
ناگهان صدایی از پشت سرشون به گوش رسید:
- شماها نباید اینجا باشین!
پروفسور دامبلدور نگاهی به هلگا کرد، لبخندی زد و گفت:
- یعنی میخوای ما رو دستگیر کنی هلگا؟
هلگا چند لحظه ای مکث کرد. انگار اصلاً دلش نمی خواست جلوی اون ها بایسته ولی مجبور بود:
- اگه مجبورم کنین شاید.
جیمز با نگاهی معصومانه، که اصلاً به تریپش نمی خورد(
) رو به هلگا کرد و گفت:- خاله هلگا تو که خوب بودی. تو که ما رو دوست داشتی برامون شوکولات میوردی.
تدی با لحنی محکمی گفت:
- بذار ما رد بشیم هلگا. چیزایی هست که ما باید بفهمیم!
آهنگ لایت و ملو ای پخش شد و هلگا با قیافه ی
به فکر فرو رفت. او چه کرده بود؟ چرا باید رو در روی دوستانش قرار می گرفت؟ آیا باید از دلوروس جدا می شد؟ آیا باید به دوستانش می پیوست؟ اما تهدید ها و وعده های دلوروس چی؟چیزی که مهم بود این بود که دل او با دوستان محفلی اش بود!
چند دقیقه بعد در حالی که هلگا بیهوش روی زمین افتاده بود و البته هر چند لحظه یک بار زیر چشمی دور و بر رو می پایید، پروفسور دامبلدور، تدی و جیمز به سمت بخش های بیمارستان رفتند!
.. من سانتور اینیگو هستم! این دلورس دیروز منو غافلگیر کرد.. وقتی به هوش اومدم دیدم شکل یه وزغ تشریح شدهام و وسط سنت مانگو.. شما جون منو نجات دادین.. ممنونم آقایون...ممنونم! 
... ای کاش یک قهرمان با لباس صورتی پیدا می شد و کودتا می کرد تا همچین دولتی سر کار بیاد.
»
»
من سر صبح که داشتم بیدار میشدم سر درد گرفت! به نظرم ممکنه این داستان ساختگی باشه تا ولدمورت از دست من فرار کنه چون اون از عشقی که در وجود منه می ترسه 
ممکنه پای اسنیپ هم وسط باشه و همه آتیشا از گور اون بلند شه. به نظرم من باید برم سنت مانگو تا با یک اکسپلیارموس مشتی کار ولدمورت رو بسازم تا یه وقت رودست نخوریم و خیالمون راحت باشه 
در ضمن من نمیخوام کسی خودشو به خاطر من به خطر بندازه پس هیچکس با من نمیاد 
پس خیالتون راحت باشه نهارتونو بخورید و ردا مشکیاتونو بپوشید که بریم سنت مانگو واسه تشییع جنازه تام 
