محله پریوت درایو

قرار بود؟؟؟ به جای لرد معجون بخوره و در مسابقه شرکت کنه!
ولی هیچ یک از مرگ خواران حتی فکر اینکه معجون بخورد و جای لرد در مسابقه شرکت کند را،به مغزش راه نمی داد.

بنابراین خود لرد معجون خورد و به جای لرد شرکت کرد بدون خوردن معجون در مسابقه شرکت کرد.

در طرفی دیگر دامبلدور با به یاد اوردن ماجرای هفت پاتر و در رفتن دانگ،به این نتیجه رسید که دانگ قابل اطمینان نیست و هم چنین هیچ یک از اعضای محفل نیز قابل اطمینان نیستند پس خود اماده ی شرکت در بفرمایید شام شد.

هری پاتر هم از نمونه ی تقلبی خودش خوشش نیامد و تصمیم گرفت خودش در مسابقه شرکت کند.
بدین ترتیب همه چیز از کنترل سه طرف در امد هر کدام با فکر اینکه طرف مقابل کسی را به جای خود می فرستد و خوش شرکت نمی کند،اماده شدند.

خونه ی شماره ۱۳ پریوت درایو

لرد روی صندلی کنار پنجره نشسته بود و منو را می خواند:

نقل قول:
لرد سری تکان دادو گفت:
-بی شک این منوی پاتر نیست!

همان لحظه در خانه ی خانم فیگ

البوس دامبلدور منو را از دست دابی گرفت و بعد از خواندن گفت:
-سلیقه ی خوبی داره،اشپزی اش هم به نظر خوب می اید،بیوه س؟

پریوت درایو مملو از قدرت های متفاوت و شخصیت های مختلف شده است. از طرفی هری و خانواده خاله اش از قدیم در آنجا بوده اند، از طرفی مرگخواران و لرد ولدمورت برای شکار هری به آنجا نقل مکان کرده اند و از طرفی محفل ققنوس و دامبلدور برای حفاظت از هری به آنجا آمده اند.

آن شب قرار بود برنامه بفرمایید شام در پریوت درایو کلید بخورد و هر کدام از این سه ضلع با این تصور که خیلی زرنگ هستند میخواستند به جای خود یک بدل به آن مسابقه بفرستند.

قرار بود دادلی معجون تغییر شکل بخورد و به جای هری در مسابقه شرکت کند...

هری: دادلی؟
دادلی: هان؟
هری: دوست داری شبیه من بشی؟
دادلی: معلومه که نه! مثل نی قلیون میمونی!
هری: مگه تو طرف من نیستی؟ مگه نگفتی از کارای پدر مادرت پشیمونی؟
دادلی: حالا منم یه چیز گفتم!
هری: بیخود! حرف مرد یکیه!
دادلی: بینیم بابا!

بومپ!(مشت دادلی زیر چونه هری اصابت کرد)

هری در حالی که قیلی ویلی میرفت چوبدستی شو به سمت دادلی گرفت و گفت:
_ خودت مجبورم کردی بادکنک! بفرمان!


قرار بود دانگ معجون تغییر شکل بخورد و به جای دامبلدور در مسابقه شرکت کند...

آلبوس: هی دانگ؟
دانگ: چته؟
آلبوس: پسرم، صد بار گفتم با بزرگتر از خودت درست صحبت کن!
دانگ: اوه یادم نبود آلبوس!
آلبوس: دوست داری یه فداکاری در راه محفل بکنی؟
دانگ: من؟ فداکاری؟! ... معلومه که نه! به گروه خونیم نمیخوره!
آلبوس: خودت مجبورم کردی! بفرمان!


قرار بود ؟؟؟ معجون تغییر شکل بخورد و به جای لرد ولدمورت در مسابقه شرکت کند...

خلاصه

لرد میخواد هریو بکشه و به همین دلیل خونه ای نزدیکیای خونه دورسلی ها که هری توش اقامت داره میخره. دامبلدور هم متوجه موضوع میشه و برای حفاظت از هری اونم میاد همون اطراف خونه می‌گیره. از طرفی همسایه ها برنامه بفرمایید شام ترتیب دادن که اتفاقا هم دامبل و هم لرد توش حضور دارن.

☻☺☻☺☻☺☻☺☻☺☻☺☻☺☻☺☻☺☻☺☻☺☻☺☻☺☻☺☻☺☻☺

خانه شماره 13 پریوت درایو:

- ارباب یعنی واقعا می‌خواین تو این برنامه شرکت کنین؟ فکر نمیکنین کارای مهم تری برای انجام دادن دارین؟

لرد نگاه غصبناکی نثار گوینده ی این دیالوگ یعنی کراب می‌کنه و کاملا غیر عمدی توجهش به شکم گنده ی کراب جلب می‌شه.

- کراب؟ قصد داری خودت جای ما شرکت کنی؟

کراب که از صمیم قلب نداشته ش آرزوی شرکت تو چنین برنامه ی بخوربخوری رو داشت، علی رغم میل باطنیش مخالفت می‌کنه و می‌گه:

- نه ارباب من فقط می‌گم بهتره هدفمون برای اومدن به این محله رو فراموش نکنیم.

لرد دستی بر سر نجینی می‌کشه که موجب برخاستن فیش فیش‌های نجینی به هوا می‌شه.

- درسته، شما راه نفوذ به خونه شماره 4 که اصلا قصد نداریم یادآوری کنیم که محل زندگی ـه پاتره رو پیدا می‌کنین و ما هم کمی تفریح می‌کنیم.

- کمی تفریح؟ سه شب و یک شبانه روز از وقت شمارو می‌گیرن. اونم یه مشت مشنگـ...

همون موقع در با صدای پاقی باز می‌شه و همراه در، دافنه هم به داخل شوت می‌شه. دافنه سریعا از جاش بلند می‌شه و گرد و غبار روی رداشو می‌تکونه و خودشو به لرد می‌رسونه و تعظیم کوتاهی می‌کنه و ...

- یه جمله خواستی به ما بگی دیگه نیاز به این همه مقدمه چینی نبود که! کروشیو دافنه!

دافنه بعد از رهایی از درد و رنج ناشی از کروشیو از جاش بلند می‌شه.

- عه ارباب، خب اینا توصیفات نویسنده بود به من چه ربطی داره؟

اما چشم غره های لرد باعث می‌شه دافنه هرچه سریع تر به فکر عوض کردن موضوع بیفته بنابراین می‌گه:

- ارباب خبر رسیده دامبل و جوجه ویزلیاش ریختن تو یکی از خونه ها اطراف و از قضا می‌خوان تو برنامه بفرمایید شام نسخه پریوت درایو هم شرکت کنن.

کراب از فرصت استفاده می‌کنه و دوباره خودشو می‌ندازه وسط.

- شنیدین ارباب؟ اینا همه نقشه محفلیاس تا حواس شمارو از پاتر پرت کنن و اونو فراری بدن تا بدست قدرتمند شما کشته نشه.

لرد دستی به چونه ش می‌کشه و ضمن فکر کردن به این که چقد خوش‌حاله که مث دامبل ریش نداره به سخنان دافنه فکر می‌کنه.

- ارباب من می‌گم ما نسخه ای بدل از شمارو تهیه کنیم و بفرستیم تو برنامه و خود اصلیتون شبی که نوبت خودتونه برین خونه دورسلیا و دخل پاترو بیارین. نظرتون؟

لرد لبخندی شیطانی می‌زنه و می‌گه:

- ما ایده ای داریم. نسخه ای بدلی از خودمون تهیه می‌کنیم و داخل برنامه می‌فرستیمش. خودمون هم شبی که نوبت خودمونه می‌ریزیم خونه مشنگا و به پاتر آوادا می‌زنیم.

دافنه:

کراب:

خانه ى شماره ى 13پريوت درايو

-اخه ارباب...
-حرف نباشد. تو بايد كلاس اشپزى بروى. ما بايد محفلي ها را ببريم.

ولدمرت كه همچنان روى مبل دراز كشيده بود، دستش را به سمت تلويزيون دراز كرد و گفت:

-حتى مى توانيم از اين بشقاب صورتي ها واسه غذا بخريم.
لودو:

خانه ي خانم فيگ

زن همسايه كه سعي مي كرد صورت بزرگش را از لاى در که هرى در حال هل دادن ان بود به داخل بياورد گفت:

-نه تو نميام تعارف نكنيد ديرم شده.

هري با تمام قدرت به در فشار داد و گفت:

-باشه ....برو.
-اگه کمک خواستيد....

تق
هري بلاخره در رابست. نفسش را بيرون داد و به اعضا كه اينطوري نگاهش مى کردند گفت:

-چيه؟ شما اين مشنگه رو نمى شناسيد، اگه مى اومدتو ديگه رفتنى نبود. حالا گوش كنيد شام شما رو خانه ي دارسلي ها دعوت كردم حتي مي تونيم براي"بفرماييد شام" از خاله پتونيا استفاده كنيم.

بعد يه ممد پاتر از اون پشت ها گفت:

-حالا من چى بپوشم؟

که با چشم غره هاى هرى ساکت شد و هرى ادامه داد:

- حالا every body repeat after me: مرسي خاله پتونيا!
-مرس-----ي خاااااله پتونيا!
-خوبه. شب همه بهش خانه بگيد. اگه کسى مامان بزرگ نداره مى تونه مامان بزرگ هم بگه.
تدي دارى چى کار مى کنى؟!

تدى تلفن را که محکم به گوشش چسبانده بود پايين اورد و گفت:

دارم با يه دختر حرف مي زنم كه همش ميگه"برقراري تماس امكان پذير نمي باشد" اما من تا باهاش حرف نزنم ول كن نيستم.

هري تلفن را از تد گرفت و سرجايش گذاشت.

-الان ناراحت ميشه. بايد اول اون قطع مي كرد.
-تو خانه ي دارسلي ها يه تلفن قشنگتر هست شب از اون استفاده کن.

ناگهان صداى جيغ بنفشي امد. همه به سمت جيمز برگشتند و باهم گفتند:

-چ-----ى ش------ده؟
-ابشو كشيديم پلو شده.

اما وقتی ديد اعضا اينطوري دارن به سمتش ميان، سريع دستش را به سمت پنجره دراز کرد و گفت:

-خانم همسايه.

همه به سمت پنجره نگاه کردند.
زن چاق صورت خود را به پنجره چسبانده بود و لپ ها و بيني اش در فشار شيشه فشرده شده و او راد شبيه خوك كرده بود.
هري به سمت پنجره دويد اين را تحويل زن همسايه داد و پرده را کشيد.

دامبلدوربا وحشت به اطراف نگاه کرد و گفت:

-جاى ما امن نيست.
-اهن الات، ضايعات خريداريم.
دامبلدور: :vay:

خانه ی شماره ۱۳ پریوت درایو

خانم همسایه، زنی نسبتا چاق و با دندان های بزرگ و سفید بود که با لبخند های پی در پی اش، آن ها را به نمایش می گذاشت.
بعد از چند دقیقه صحبت از لای در با لرد ولدمورت ، لرد بالاخره با چشمک ها و اشاره های مرگخوارانش فهمید که باید او را به داخل دعوت کند.
- بیا داخل مشنگ!
بگمن:

خانم همسایه: مشنگ خودتی و جد و آبادت مرتیکه زشت بی قواره!
سپس شروع کرد به کوبیدن کیف دستی بزرگش بر سر لرد ولدمورت.

دافنه که دیگر اوضاع را بغرنج دید سریع جلو آمد و گفت:
- سلام خاله! این بابای من انگلیسی رو خوب بلد نیست، شما ببخشین!
لرد:

خانم همسایه: هوم! بله کاملا مشخصه! سعی کنین انگلیسی پدر رو تقویت کنین. از فردا مسابقات شروع میشه. شب اول منزل بنده برگزار میشه و شب دوم منزل شما. شب سوم منزل خانم فیگ از همسایه هاتونه. شب چهارم هم به خاطرم نیست کجا هستیم. انتخاب پیش غذا، غذای اصلی و دسر فراموش نشه جناب!همچنین باید تم لباس انتخاب کنین.

ولدمورت در گوش دافنه نجوا کرد:
- این فکر کرده کیه به ما امر و نهی میکنه؟ بزنم شپلخش کنم داف؟
دافنه که تلاش می کرد لبخند مصنوعی اش را حفظ کند زیر لب گفت:
- ارباب برنده ی مسابقه کلی پول گیرش میاد. شما هم که اهل رقابتین. شک نکنید این مشنگ هایی که باهامون هم گروه هستن رو می بریم... هه هه ! نه نه،با شما نبودم خانم همسایه!
سپس خانم همسایه را به بیرون هدایت کرد.
لودو: ارباب شما اصلا آشپزی بلدین؟
- کرشیو!


منزل خانم فیگ

اعضای محفل ققنوس که خستگی سفر در تنشان مانده بود، روی مبل های کهنه ی خانم فیگ لش کرده بودند. هری به دیدنشان آمده و همراه با دابی مشغول بازی پس 2014 بود.

آلبوس رو به آن ها گفت:
- هری، فرزندم، صدای اون دستگاه رو کم کن، من واقعا خسته شدم. احتیاج به خواب دارم.
چشم های آلبوس تازه گرم شده بود که...
- آهـــــن آلـــــات، ضایـــــعـــــات، خریداریــــــــم!
- یا ریش مرلین! چی شده!؟
صدای خنده ی جیمز و تدی بلند شد.
- هیچی هیچی! بخوابین!

سپس شروع به تشویق کردن دابی و هری کردند که دسته های مشکی رنگ ایکس باکس را در دست گرفته و به دروازه های یکدیگر حمله می کردند.
- این پنالتی بود! تو داور رو خریدی دابی!
- هری پاتر قربان! دابی جن خونگی آزاد بود! شما نتونست به دابی گل زد!
صدای فریاد دامبلدور بلند شد.
- صداتونو ببرین! من میخوام بخوابم!

دینگ دینگ!

آلبوس دامبلدور که زیرلب هر ناسزایی که بلد بود به سمت همگان روانه میکرد، از جایش بلند شد و سلانه سلانه به سمت در ورودی رفت. خانم چاق و خندانی پشت در بود.

- - سلام عرض شد همسایه! مزاحمتون نمیشم، خواستم دعوتتون کنم تو مسابقه بفرمایید شام - نسخه‌ی محله‌ی پریوت درایو شرکت کنین.
آلبوس دامبلدور:

- ورنون

ورنون دارسلی با شنیدن جیغ خفیف همسرش پرید تو آشپزخونه و پتونیا رو دید که دماغش از پنجره بیرونه و با چشمای تنگش، صورت مشنگش، ابروهای کمندش! اخم کرده و داره بیرونه نگاه میکنه.

- چی شده عزیزم؟
- خونه‌ی خانم فیگ...

ورنون هم سرشو بیرون کرد و با اخم به منظره خیره شد. ظاهرا خونه‌ی خانم فیگ خبری بود چون آدمای زیادی، پیر و جوون، چمدون به دست، با سر و صدا وارد خونه می‌شدند. البته سر و صداشون نبود که باعث اخم آقای دارسلی شده بود، بلکه لباس‌های نامتعارف و جغدهای همراه اونا بود که ناراحتش می‌کرد. بدترین کابوس ورنون دورسلی جلوی چشمش داشت رژه می‌رفت!

- آخ‌جون با رفقام هم‌محلی شدم!

هری که حالا واسه خودش مردی شده بود ولی به دلایلی هنوز خونه‌ی خاله‌اش زندگی میکرد، با خوشحالی اینو گفت و یکی محکم کوبید رو شونه ی شوهر خاله‌اش.

- ورنون.. بخند! اون پسره رو می بینی یویو داره؟ اون پسر بزرگمه! اون موقرمزا همه فامیلای زنمن که خودش باز به دلایلی الان اینجا نیست. اونم دابیه.. جن خونگی... همون که خواهرتو باد کرد! بقیه رو هم کم کم آشنا میشین.

سیبیل ورنون یه لحظه انگار تیک عصبی گرفت و از طرف راست پرید بالا!

- منظورت چیه... آشنا میشیم؟
- ای بابا من چقدر حواس پرتم؟ میخوام فردا شب دعوتشون کنم شام بیان اینجا تا همه با هم آشنا بشیم.

پتونیا رو انگار برق گرفته بود.
- تو این کارو نمی‌کنی پسر! این یجوج مجوجا رو تو خونه‌ی من راه نمیدی!
- اینجا نیان میبرمشون با بقیه ی همسایه‌ها آشنا بشن احساس غریبی نکنا! راستی.. اونطوری دیگه اون پسر مو آبیه رو نگاه نکنا... گرگه دیگه.. کینه‌ گرگینه‌ای به دلش می‌گیره. اونم که پروفه... آخرینشو یادت نرفته که؟

خونه ی شماره ۱۳ پریوت درایو

- عربااااااااااااااب!
- زودتر بنالید دافنه، سرمان شلوغن!

دافنه که یه قدم به مبل ولدمورت که روش هم‌چنان لم داده بود و میخواست فن مخصوص Finishing مورتال کامبت اجرا کنه ، نزدیک شد.

- عقب عقب بالا جلو دایره!
- کروشیو دافنه! خودمان بلد بودیم... حواسمان رو پرت کردین.. طرف به مرگ طبیعی مردن! بفرستیمتون پیش لودو؟
- ولی عرباب ... باید اینو ببینید. دو تا خونه پایین‌تر شده خونه‌ی گریمولد.
- دافنه شما ریونکلا مگه نیستین؟
- هستیم عرباب!
- پس به ما بگین چطور ممکنه خونه‌ی گریمولد لندن وسط لیتل وینجینگ ظاهر شده؟
- عرباب منظورم آدماش بودن!

ولدمورت بصورت تمام اتومات از جا پرید.
- همه اون بی‌خاصیتا رو آماده کنید دافنه، همین امشب بهشون...

دینگ دینگ

- ... اول درو باز کنین... هر کی بود خودتون به کارش برسین.. ما اصلا خونه نیستیم!

دافنه درو باز کرد و زن مسن خوشحال و خندونی رو دید که یه پاکت دستشه.

- سلام کوچولو! بزرگترت خونه است؟

دافنه از روی شونه‌اش نگاهی به پشت سرش انداخت و ولدمورت رو دید که بهش با دست اشاره میکنه خونه نیست.

- میگن بگیم خونه نیستن!

ولدک همونجا دستی بر سرش کوبید و یکی از هورکراکساش بر اثر این ضربه نابود شد. خانوم همسایه از لای در سرک کشید و با نیش باز گفت:
- سلام عرض شد همسایه! مزاحمتون نمیشم، خواستم دعوتتون کنم تو مسابقه بفرمایید شام - نسخه‌ی محله‌ی پریوت درایو شرکت کنین.
- جون این دافنه ‌مون راست میگین؟

-بیا ببین چی کشف کردیم لودو...مشنگ ها به این می گن جعبه جادویی. عکساشونو از یه جایی انداختن تو این جعبه و برای ما نمایش می دن.

لودو نگاهی به تلویزیون انداخت.
-ارباب اونا که عکس نیستن...این فیلمه.

-خب؟ تفاوتش چیه؟!
-اینا متحرکن ارباب!
-مگه عکس ثابته؟
-هوم؟...نه ارباب...این... خب فرق می کنه! من متوجه نمی شم. چرا شما با این وسایل آشنایی ندارین؟هر چی باشه تا ده یازده سالگی بین مشنگ ها...
-ادامه بده لودو!
-من داشتم ادامه می دادم ارباب. ولی الان بشدت نادم و پشیمان شدم و بهتره برم به آشپزیم برسم و تو کار بزرگترا دخالت نکنم!

لودو به آشپزخانه رفت و سرگرم هم زدن محتویات ماهیتابه شد. لرد سیاه در حالی که روی کاناپه لم داده بود به طرف تلویزیون برگشت. گهگاهی صدای قهقهه اش بلند می شد و دوباره صدای شکستن تخمه به گوش می رسید.

-هوراااااا!

لودو سراسیمه از آشپزخانه خارج شد!
-چی شد ارباب؟!

-چیزی نیست...اینا فریاد هورا سر دادن...ما هم تبعیت کردیم! گرچه متوجه نشدیم برخورد توپ و تور چرا باید موجبات خوشحالی ما را فراهم کند. تا فراموش نکردیم بگیم که یادت باشه که کلارا هایدی رو دعوت کرد که با اونا به شهر بره. فردا باید در همین ساعت بقیه شو دنبال کنیم. راستی قصد داریم فردا صبح سطل آب یخی روی سرت خالی کنیم...مد شده...حال می دهد!

لودو قصد داشت بگوید که اگر حال می دهد روی خودتان اجرا کنید...ولی جانش را دوست داشت و نگفت! به جایش ماهیتابه را روی میز گذاشت.
-ارباب بفرمایید.شامتون آماده اس!
-این چیه بگمن؟
-اوج هنر آشپزی منه...نیمرو!

لرد سیاه نگاهی به نیمرو انداخت و نگاه دیگری به لودو... و بصورت ناگهانی جهش بلندی از بالای کاناپه انجام داد و درست روی گردن لودو فرود آمد.
-مرتیکه کلاهبردار کلاش فریبکار! نیم رو؟ بقیه اش کو؟ نیم دیگه ش کو؟ غذای ناقص تحویل ما می دی؟

× سوژه جدید از نوع *نوستالژیک ×

- یعنی واقعا لازم بود این همه مارو تا اینجا حمل کنین؟ فلس های نجینی گرد و خاک مشنگی به خودش گرفته.

لودو نگاهی به کف بنگاه میندازه. حق با لرده، اونجا خیلی کثیفه. اما همین نشون میده که جای مناسبی رو انتخاب کردن.

- ارباب سند خونه قراره به نام شما بشه. مجبور بودین بیاین. وسط محله مشنگی خونه گرفتن این دردسرارم داره دیگه.

همون موقع مشنگی از یه پشتی پیداش میشه و میاد پشت میز کارش میشینه.

- چی میبینیم بگمن؟ در حضور ما بدون اجازه ما یک مشنگ بی خاصیت به خودش جرات نشستن داد؟

لودو چشم غره ای نثار مشنگ که چیزی نمونده از جاش بلند شه و بیاد اونارو کتک بزنه میکنه و سریعا طلسم فرمانو برای جلوگیری از عواقب بعدی روش اجرا میکنه.

- در خدمت شماست ارباب.

- بشین مشنگ بی خاصیت. خونه میخوایم. درست بغل پاتر.

با نگاه لودو، لرد تصحیح میکنه: یک لحظه فراموش کردیم که پاتر لیاقت نداره خونه داشته باشه و در واقع نداره! منظورم دورسلـ... نمیخوایم نام مشنگ هارو به زبون بیاریم. به هر حال! یکی از خونه های مجلل اطرافش رو میخوایم. سندو بده امضا کنیم بریم. چون وقت زیادی نداریم که با تو تلفش کنیم.

مشنگ با تعجب و ترس نگاهی به لودو میندازه. لودو هم به سادگی کنترل مشنگو به دستش میگیره. مشنگ بی معطلی شروع به گشتن دفتر دستکاش میکنه و سندی رو که فروش خونه شماره 13 پریوت درایوو نشون میده، تنظیم میکنه و جلوی لرد میذاره.

- نحسه. می پسندیم.

دقایقی بعد لرد و لودوی خندان، راضی و خوش حال از بنگاه خارج میشن و راهی ـه خانه ریدل میشن. وقتشه اسباب کشی کنن ...

خانه شماره 12 گریمولد:

- چی؟ نزدیک خونه دورسلی ها؟ چرا؟

دامبلدور عمیقا تو فکر فرو میره. مطمئنا هرکس دیگه ای بود تا الان به جواب رسیده بود، اما کهولت سن باعث میشه نتیجه گیری دامبلدور کمی با تاخیر اتفاق بیفته.

- زودباشین بریم بنگاه. ما هم باید اون اطراف خونه بگیریم.

دامبلدور اینو میگه و سریع از جاش بلند میشه و شال و کلاه میکنه، بی توجه به محفلی هایی که فقط جمله آخرو شنیده بودن و اصلا نمیدونستن قضیه از چه قراره.

--------------------------------------------

توضیح: لرد میخواد هریو بکشه و به همین دلیل خونه ای نزدیکیای خونه دورسلی ها که هری توش اقامت داره میخره. دامبلدور هم متوجه موضوع میشه و برای حفاظت از هری اونم میاد که همون اطراف خونه بگیره. بقیه سوژه با شما! فراموش نکنیم که مشکلات زندگی تو خونه و خیابون و محله مشنگی و اینا، تجربه ای جدید و شاید عجیب برای لرد و مرگخواراش و حتی محفلیای مشنگ ندیده میتونه باشه!

* زیرا که هری ـه نوجوان و لردـه به دنبال هری دارد همچون کتاب!

(با تشکر از کلاوس بابت دادن ایده سوژه)

( پست پایانی - کپی رایت بای ارباب)

دوربین از پنجره وارد اتاقی میشه که لرد ولدمورت با کنجکاوی و ابهت بر روی کاناپه ای نشسته بود و دو مرگخوار جلوش وایساده بودن. نکته مشترک هرسه ی اونا این بود که همگی به بسته ای که وسط اتاق و بر روی میز قرار داشت زل زده بودن و بی نهایت از کشف چیزی که ممکنه توی جعبه باشه، از درون ویبره میرفتن.

- بهتره شانس باهاتون یار بوده باشه و با دست پر برگشته باشین.

لرد اینو میگه و بدون اینکه نگاهشو از جعبه برداره دستشو تکون مختصری میده. ایوان که متوجه منظور لرد شده جلو میاد و شروع به باز کردن کادوی(!) روی جعبه میکنه.

- یک جعبه ی چوبی با حکاکی های عجیب؟

رز برای اینکه بهتر بتونه توصیفات اربابش رو درک کنه، رو دو پاش وایمیسه و به جلو خم میشه تا حکاکی های هنرمندانه و ظریف ـه روی جعبه رو ببینه، و میبینه!

- واو با این وجود به نظر جعبه ی مهمی میاد ارباب.

رز اینو میگه و با خوشنودی به ایوان نگاه میکنه و هردو لحظه ای شاداب میشن که چقدر ماموریتشون رو موفقیت آمیز به پایان رسوندن و با دست پر برگشتن.

لرد برای مدت کوتاهی چشم غره ای نثار رز میکنه و بعد دوباره با اشاره دستش ایوان رو به ادامه دادن کارش تشویق میکنه. ایوان شروع به بررسی جعبه میکنه و با دیدن قفل کوچیکی که روشه متوقف میشه.

- ارباب فک نکنم بشه این قفلو با یه طلسم ساده بازش کرد و نیاز به فراخوندن مرگخواران متخصص در زمینه باز کردن هرگونه قفلی هستیم تا بیان! چون جعبه فوق سری و مهمه اما ... بفرمایین خب ... آلوهومورا!

ایوان طلسم را بعد از برخورد نگاه خشمگین لرد با خودش اجرا میکنه، اما برخلاف گفته ایوان، قفل جعبه با همین طلسم ساده صدای تقی میکنه و باز میشه. ایوان که کمی از این بابت نگران شده، زیرچشمی نگاهی به رز میندازه و با فریاد لرد، دست از این پا و اون پا کردن برمیداره و درحالیکه چشماشو بسته، در جعبه رو باز میکنه و مستقیم سمت لرد میگیره ...

- مارو مسخره کردی ایوان؟

- من غلط بکنم ارباب چرا این حرفو میزنین آخه.

- بیا جلو تا بت نشون بدم.

همزمان با جلو اومدن ایوان، لرد حرکتی به چوبدستیش میده و صدای خورد شدن استخونای اوان و به دنبالش مچاله شدنش و یکراست تو جعبه خالی، بله کاملا خالی(!)، قرار گرفتنش اتفاق میفته.

- رز ... یارانمون رو جمع کن. قراره بریم بجنگیم و این گروه خاکستری رو با خاک یکسان کنیم.

رز قبل از اینکه لرد بخواد به یاد این موضوع که رز هم همراه ایوان در آوردن جعبه نقش داشته بیفته و مجازاتش کنه، با بیشترین سرعتی که در توانشه میگرخه.

شب:

مرگخواران خسته و کوفته و آه و ناله کنان اما در عین حال خوش حال وارد خانه ریدل میشن و هرکدوم یه گوشه ای ولو میشن.

- این آلبرشات چرا اینقد الکی خودشو گنده کرده بود؟ ما که سه سوته دستگیرش کردیم.

- این است سزای کسانی که جلو ارباب دم درازی میکنن ... حالا وقت چیه؟

- استرااااحت!

و صدای قطع شدن سر آلبرشات، رهبری که بی دلیل و بدون اجازه ارباب دست به تشکیل گروه داده بود، بدرقه ی راه مرگخواران ـه رو به سوی خواب میشه.

×پایان سوژه×

دوربین از پنجره وارد اتاقی میشه که لرد ولدمورت با کنجکاوی و ابهت بر روی کاناپه ای نشسته بود و دو مرگخوار جلوش وایساده بودن. نکته مشترک هرسه ی اونا این بود که همگی به بسته ای که وسط اتاق و بر روی میز قرار داشت زل زده بودن و بی نهایت از کشف چیزی که ممکنه توی جعبه باشه، از درون ویبره میرفتن.

- بهتره شانس باهاتون یار بوده باشه و با دست پر برگشته باشین.

لرد اینو میگه و بدون اینکه نگاهشو از جعبه برداره دستشو تکون مختصری میده. ایوان که متوجه منظور لرد شده جلو میاد و شروع به باز کردن کادوی(!) روی جعبه میکنه.

- یک جعبه ی چوبی با حکاکی های عجیب؟

رز برای اینکه بهتر بتونه توصیفات اربابش رو درک کنه، رو دو پاش وایمیسه و به جلو خم میشه تا حکاکی های هنرمندانه و ظریف ـه روی جعبه رو ببینه، و میبینه!

- واو با این وجود به نظر جعبه ی مهمی میاد ارباب.

رز اینو میگه و با خوشنودی به ایوان نگاه میکنه و هردو لحظه ای شاداب میشن که چقدر ماموریتشون رو موفقیت آمیز به پایان رسوندن و با دست پر برگشتن.

لرد برای مدت کوتاهی چشم غره ای نثار رز میکنه و بعد دوباره با اشاره دستش ایوان رو به ادامه دادن کارش تشویق میکنه. ایوان شروع به بررسی جعبه میکنه و با دیدن قفل کوچیکی که روشه متوقف میشه.

- ارباب فک نکنم بشه این قفلو با یه طلسم ساده بازش کرد و نیاز به فراخوندن مرگخواران متخصص در زمینه باز کردن هرگونه قفلی هستیم تا بیان! چون جعبه فوق سری و مهمه اما ... بفرمایین خب ... آلوهومورا!

ایوان طلسم را بعد از برخورد نگاه خشمگین لرد با خودش اجرا میکنه، اما برخلاف گفته ایوان، قفل جعبه با همین طلسم ساده صدای تقی میکنه و باز میشه. ایوان که کمی از این بابت نگران شده، زیرچشمی نگاهی به رز میندازه و با فریاد لرد، دست از این پا و اون پا کردن برمیداره و درحالیکه چشماشو بسته، در جعبه رو باز میکنه و مستقیم سمت لرد میگیره ...