بیمارستان سوانح جادویی سنت مانگو

-امممممم...سلام!

کسی از سلام بی موقع همراه با لبخند گل و گشاد رز، استقبال نکرد. دو گروه با خشم و نفرت به هم خیره شده بودند.

-مگه نمی بینین ما این جا در حال مشاوره هستیم؟
-مگه خودتون نمی بینین ما این جا بیشتر در حال مشاوره هستیم؟
-دیوارو چرا خراب کردین؟
-خودتون خراب کردین...همین رودولف با این هیکلش به دیوار تکیه داده...خراب شده.
-ما که شنیدیم یکی گفت اکسپلیارموس!
-و از کی تا حالا اکسپلیارموس دیوار خراب می کنه؟
-از وقتی این مرگخوار شد!

بیست و چهار انگشت اشاره به طور هم زمان به طرف آریانا گرفته شد. البته گروه دوم فقط دوازده نفر بودند...ولی برای تاکید بیشتر روی قضیه، از هر چه انگشت اشاره که در بساطشان بود استفاده کرده بودند.

رز به جایی که قبلا دیوار قرار داشت رفت و با تمام وجود سعی کرد ریشه دوانده و رشد کند. رز مرگخوار فداکاری بود...قصد داشت با شاخ و برگش دیواری بین دو گروه ساخته و مانع از درگیری شود.

رز به ذهنش فشار آورد...سرخ شد...سفید شد...و ...

پق!

این صدای غنچه کوچکی بود که در اثر فشار آوردگی، به طور ناگهانی باز شده بود...و اصلا از این وضعیت راضی به نظر نمی رسید. رز در حالی که غنچه اش را نوازش می کرد رو به آریانا کرد.
-به نظر من همون کسی که دیوارو خراب کرده باید تعمیرش کنه!


نیم ساعت بعد:

آریانا در حالی که دستمالی به موهایش بسته بود، پس از ریختن ماده ای سفید رنگ روی ردیف آجر های روی زمین، شروع به چیدن ردیف بعدی کرد.

و در این حین جلسه دو گروه همچنان ادامه دارد.

-پیست...پیست...آریانا...یه سوراخی چیزی رو دیوار بذار ببینیم اینا دارن چی به هم می گن.
-تسترال...اگه سوراخ بذاره که اونا هم می فهمن ما چی داریم می گیم.

صدایی از آن سوی دیوار: آهای...ما داریم می شنویم چی می گین!
و صدایی بسیار آرام تر: به نظر من ایده فرستادن لینی به عنوان جاسوس عالیه...اون حشره اس. می تونه وارد اتاق بشه و سرو گوشی آب بده.

لینی با خوشحالی اعلام آمادگیت کرد.
- آره من حاضرم برای ارباب هر کاری بکنم! مال خودمه.
- ولی لینی وزوز می کنه.
-

مرگخواران گروه اول دوباره به فکر فرو رفتند.
- منو بفرستین برم به ساحره هاشون علاقه خاص کنم، نقشه ها رو بدزدم.
- من یه رز جادویی ام! میتونم تو اتاقشون جوانه بزنم.
-

اتاق دوم
- اصلا گیریم رسیدیم به مستراح. چجوری قراره هورکراکس رو از بین ببریم؟
- اکسپلیارموس!

دیوار بین دو اتاق با صدای مهیبی فرو ریخت و دو گروه در سکوت به یکدیگر خیره شدند.

- اوه ببخشید. فقط می خواستم یه راه حل بدم.

گروه دوم باید از کارای گروه اول اطلاع پیدا میکردن. یا دقیق تر، جاسوس گروه دوم باید از کارای گروه اول اطلاع پیدا میکرد. و صد البته خوب نبود اگر که گروه اول از وجود جاسوس گروه دوم اطلاع پیدا می کرد.

- نیاز به جاسوس نداریم. هدف اول بیخ گوششونه. هدف اولشون بی شک منم. من روح اربابم! جان اربـــ...
- نخیر اون منم که روح اربــا...

حرف رودولف و روفوس با شنیده شدن صدای شترق بلندی قطع شد. بلاتریکس ساحره ی خفنی بود ها. شکنجه گر قهاری هم بود ها. مامان بابای نویل لانگ باتمو هم ناکار کرده بود ها. ولی بلخره بعضی وقتا روشای سنتی بهتر جواب میدن. بلا با چوبدستیش دو تا ماهیتابه ظاهر کرده بود و به سمت رودولف و روفوس پرتاب کرده بود.

-به نظر من بهترین جاسوس همین بانزه.شنلشو در میاره، قشنگ نامرئی و خوف. میره تو اتاق و نمیبیننش و جاسوسی هم راحته.
- نابغه؟
- جونِ نابغه؟
- بانز چطوری باید بدون اینکه اونا بفهمن از در رد شه که بتونه بره توی اتاق؟

اتاق در سکوت فرو رفت یهو. اعضای گروه دوم تا اومدن در سکوت اتاق تصمیم بگیرن، تا اومدن به فکر فرو برن که باید چیکار کنن، تا اومدن ایده پیدا کنن، سکوت اتاق با وزوز پیکسی خراب شد. بفرما. مرگخوارا میخواسن فکر کنن ها. بلخره تو یه سوژه اینا نشستن فک کنن. میبینی؟ نه که نخوان ها. نمیشه اصلا!

- لن... وزوز نکن!

ویــــزززز ویــــززز


- قرار شد وز وز نکنــ...
-خودش بود!

سر همه به سمت وینکی برگشت.
- این حشره تونست بدون اینکه جلب توجه کرد، رفت و جاسوسی کرد! وینکی جنِ پیشنهاد دهنده ی خوب؟

وینکی دقیقا سمت چپ مرگخوارا نشسته بود. و لینی دقیقا سمت راست مرگخوارا. در نتیجه همه ی بقیه ی مرگخوارا سرشونو صد و هشتاد درجه چرخوندن، تا بتونن همه شون به لینی خیره بشن.

-

لینی یه پیکسی بود. و یه پیکسی، بهترین گزینه برای جاسوسی.

شکارچیان هورکراکس به فکر فرو رفتند...لرد سیاه جادوگر چندان علاقه مندی محسوب نمیشد...آنها باید سخت فکر میکردند تا به علاقه لرد پی می...

_آفتابه سالازار!

آم..بله...خب...شکارچیان هورکراکس به سمت گوینده این جمله یعنی ریگولوس بلک برگشتند...
_آفتابه سالازار دیگه چه کوفتیه؟
_باو...همون افتابهه که تو مستراح تالار اسلیترینه،ارباب گفت بهش دست نزنید متعلق به جد ماست و خیلی مهمه!
_چرا فکر میکنی اون افتابه میتونه هورکراکس باشه؟
_چون متعلق به جد اربابه و برای ارباب مهمه و ما نباید بهش دست بزنیم!
_هوممم...از یه ریگولوس بعید بود این میزان از منطق!
_
_خب...پس اولین هدف...افتابه سالازار،واقع شده در مستراح تالار اسلیترین!
_حالا چجوری بریم مستراح تالار اسلیترین؟!

اتاق بغلی،اتاق جلسات گروه دوم!

گروه دوم دور یک میز نشسته بودند و هر کدام از انها با کنار دستیشان در حال صحبت کردن بودند...همهمه ای اتاق را فرا گرفته بود که بلاخره با سرفه های ساختگی لینی وارنر،این همهمه فرو نشست...
_اهم اهم...خب...همونطور که میدونید اینجا جمع شدیم تا در مورد چگونگی مقابله با اون مرگخوارهایی که به دنبال نابود کردن هورکراکس ارباب هستن،بحث کنیم...خب...کسی نظری نداره؟
_بحث نداره...باید جلوشون رو بگیریم!
_عقبشون رو هم!
_باید ساحره هاشون رو بگیریم!
_کریشیو رودولف!
_به نظر من اولین گام اینه که یه جاسوس بفرستیم بفهمیم اصلا کدوم هورکراکس ارباب رو قراره نابود کنن که جلوشون رو بگیریم!

مرگخواران حاضر در آن اتاق به فکر فرو رفتند...به نظر درست بود،آنها باید یک طور از نقشه های گروه اول اطلاع پیدا میکردند!

اتاق جلسات گروه اول:


نوشته درخشانی روی در اتاق خودنمایی میکرد.

شکارچیان هورکراکس!


وندلین با عصبانیت چوب دستی اش را به طرف نوشته گرفت و آن را محو کرد.
-این دیگه چیه! قصد دارین توجه کیو جلب کنین؟ ارباب؟ یا گروه خشمگین لسترنج ها؟

-به نظرت جدی گفتن؟ یعنی واقعا میخوان جلوی ما رو بگیرن؟

ریگولوس نمیدانست. آرسینوس هم نمیدانست. ولی اهمیتی هم نمیدادند.
-اونا رو فراموش کنین.روی نقشه تمرکز کنین.هورکراکسا ممکنه خیلی بیشتر از تعدادی باشن که فکر میکنیم. کافیه چند تاشونو پیدا کنیم. به چیزایی که لرد بهشون علاقه داره فکر کنین. از همین خونه شروع کنیم.لرد از چی خوشش میاد؟

-از من!

نگاه ها به سمت کراب برگشت.

-چرا نگاه هاتون به سمت من برگشت؟ نمیاد؟

لادیسلاو در حالی که حتی به خودش زحمت نگاه کردن به کراب را نمیداد شروع به صحبت کرد.
-اتفاقا به نظر من بسی درست است.بنابراین در بدو شروع ماموریت این کراب را نابود کرده، ماموریتمان را گامی به پیش ببریم! نظرتان چیست؟

زمزمه های "موافقم" از هر طرف بلند شد.

-راست میگه. همینه. اولین هورکراکس خودشه. بزنین نیست و نابودش کنین.
-این تو گروه ما چیکار میکنه آخه؟
-قیافه شو!
-شنیدم از سوسک هم میترسه. لکه ننگ!

کراب ترک خورد...باز دوباره! در هر ماموریت یه بلایی سرش می آمد. کراب جادوگر شکننده ای بود. ولی این بلایی بود که خودش بر سر خودش آورده بود. لعنت بر دهانی که بی موقع باز شده بود.
-به نظر من در مسیر اشتباهی قرار گرفتیم.سوال اول، مسیر درست بود. لرد تو این خونه از چی خوشش میاد؟

سوژه جدید:


-کروشیو!

رودولف روی زمین افتاد و فریاد زنان شروع به پیچ و تاب خوردن کرد.
-ارباب خواهش می کنم...بسه دیگه...نمی تونم تحمل کنم! من اصلا دیگه کاری به کار ساحره ها ندارم!

لرد سیاه شکنجه را متوقف کرد. نیم نگاهی به رودولف انداخت و در حالی که شنل سیاه رنگش پشت سرش موج بر می داشت از اتاق خارج شد.

چهره در هم کشیده شده رودولف خیلی سریع تر از چیزی که اصولا منطقی می نمود، از هم باز شد.
از جا بلند شد. گرد و خاک روی ردایش را تکاند.
-دیگه از این وضع خسته شدم...داریم بهش دروغ می گیم!

بلاتریکس به همسرش نزدیک شد. نه برای کمک!
-هی...ساکت باش. هنوز به اندازه کافی دور نشدن. ممکنه بشنون!

لینی پرواز کنان روی شانه لادیسلاو نشست.
-خب...دیگه اونقدرا هم دروغ نیست که. تو الان شکنجه شدی دیگه. نشدی؟

رودولف شانه هایش را بالا انداخت.
-نه چندان...بیشتر شبیه فشار بود...فشار کم! مثل ماساژ! حتی می تونم بگم خستگیم در رفت! ارباب باید دوباره بره سنت مانگو...ولی قبول نمی کنه.

-چون همین هفته پیش با هویت جعلی اونجا بود. حتی حاضر نشد معاینه اش کنن...همین جوری ول کرد و برگشت.

سنت مانگو بی فایده بود.

اعتراف به این موضوع برای مرگخواران بسیار دردناک بود. ولی همگی به خوبی می دانستند که طلسم های لرد سیاه به خوبی گذشته عمل نمی کند...حتی قابل مقایسه با قبل هم نبود! به لطف ایفای نقش فوق العاده مرگخواران، لرد سیاه اطلاعی از این موضوع نداشت.

-ارباب خراب شده!
-ببند دهنتو! تو حق نداری همچین حرفی بزنی!
-هممون می دونیم چرا این اتفاق افتاده...روح چیزی نیست که بشه باهاش شوخی کرد. و ارباب...روحشونو تکه تکه کردن
-به خاطر ما! به خاطر ارتش سیاه...که باشن. که حمایت کنن.
-آره... . ولی مگه نشنیدی سیبل چی گفت؟ اون تکه ها عمر محدودی دارن. الان دارن از بین می رن. قبل از این که خودبخود از بین برن باید...

ریگولوس شدیدا به فکر فرو رفته بود. زیر لب با خودش زمزمه کرد:
-باید پیداشون کنیم! باید فکری برای این موضوع بکنیم. وگرنه روز به روز ضعیف تر می شه...باید حداقل چند تا از هورکراکسا رو پیدا کنیم...نابودشون کنیم...و قبل از این که روحی که داخلشه از بین بره، اونو بگیریم و بیاریم و به روح اصلی لرد پیوند بزنیم!

صدای فریاد اعتراض بلاتریکس بلند شد:
-فکرشم نکنین...ما هورکراکس های ارباب رو نابود کنیم؟ این کارکثیف فقط ازاون بچه پاتر و دار و دستش بر میاد.

ریگولوس مصمم از جا بلند شد.
-کیا با من موافقن؟ کیا حاضرن همراه من بیان؟

مرگخواران به هم نگاه کردند...ترس و تردید در چهره همه موج می زد. و نگاه تهدید آمیز بلاتریکس که روی صورت تک تکشان به گردش در آمده بود.

بعد از حدود یک دقیقه دست های لرزان مرگخواران به آرامی بلند شد...
لادیسلاو زاموژسلی ، لاکرتیا بلک، آریانا دامبلدور، باروفیو، هکتور دگورث گرنجر،, گیبن، وینسنت کراب، وندلین شگفت انگیز، زنوفیلیوس لاوگود، آرسینوس بلک، و سرانجام سوروس اسنیپ!

هیچ یک لبخند نمی زدند.

-ما این کار رو انجام می دیم...دست رو دست نمی ذاریم تا ارباب ذره ذره نابود بشه.

بلاتریکس همچنان با خشم و ناباوری به گروهی که رو به رویش قرار داشت خیره شده بود. در حالی که گروه دیگری متشکل از روونا ریونکلاو، لینی وارنر، رودولف لسترنج، نیوت اسکمندر، دای لوولین، مورفین گانت، وینکی، کنت الاف، بانز، رز ویزلی، و روفوس اسکریم جیور پشت سرش قرار گرفته بودند.
-ما هم جلوتونو می گیریم...به هر قیمتی که شده!

ماموریت کاراگاه آوای مرگ

-رودولف قمه طلایی سرور کوییدیچ مایی!

اتاق عمل حالا تبدیل به ورزشگاه خون شده بود،به طوری که حتی چمن های این ورزشگاه را دل و روده پاره پاره تشکیل میداد برای اولین بار اتاق عملی در سنت مانگو بسیار پرحرارت به نظر میرسید همه در حال تشویق رودولف بودن.
رودولف باسرعت به سمت دروازه ساخته شده با تخت های بیمارستان میشتافت سرانجام قلب پرخون دامبلدور که هنوز می تپید را به سمت آرسینوس که در دروازه بود گرفت تا آن را پرتاب کند و گلی به ثمر برساند اما از بخت بد تیمشان رودولف پشت سر آرسینوس خانم با کمالاتی را دیده بود و در حال انجام مراحل معمول علاقه خاص بود.
قلبی که در دستانش قرار داشت با هر نگاهش به خانم باکمالات فشرده میشد و خون حاصل از آن روی نقاب آرسینوس میریخت.
-رودولف نقابم پر خون شد،پر خون شد،پر خون شد.

آرسینوس که متوجه شده بود گوش های رودولف هم در حال ایجاد علاقیات خاصه و داد کشیدن بی فایده است دستش را در جیبش فرو برد دستمالی را بیرون کشید و نقابش را پاک کرد، سپس کرواتش که به رنگ نقابش سیاه بود را مرتب کرد آنگاه دستش را در جیب دیگرش برد و منوی مقدس مدیریت را بیرون کشید،با آرامش نفسی عمیق کشید و دکمه ای را فشار داد،رودولف برای دقیقه ای ناپدید شد.
آرسینوس قلب را برداشت و به سمت سیوروس پرتاب کرد اما سیوروس مشغول روغن کاری موهایش بود.
-۱۰۰امتیاز از هافلپاف چون موهام وز شد ۲۰۰امتیاز از ریونکلاو چون روغنه اصل نیست ۳۰۰تا از گریفندور چون...یه تارموم ریخت!
رودولف دوباره ظاهر شد و میخواست منوی مدیریت آرسینوس را تکه تکه کند که ناگهان محو تماشای نقطه ای در گوشه ای تاریک از اتاق عمل شد.آرسینوس نگاهش را امتداد داد تا ببیند ایندفعه به کدام خانم با کمالات میرسد اما...
-رودولف ...اون ...اونجا...ار...باب؟

لردسیاه در تاریکی گوشه اتاق پنهان شده بود و با چشمان قرمزش که خشم در آن خودنمایی میکرد به مرگخواران چشم دوخته بود.با ورود لرد همه مرگخواران نیز به اتاق جراحی پیوسته بودن.
رودولف که هنوز وجود لرد را باور نداشت به سمت پیکره ی سیاه جامه شتافت و قمه اش را در بینی لرد فرو برد خشم لرد وحشناک تر به نظر رسید.رودولف کله کچل لرد را لمس کرد تا به چشمش رسید،بله خودش بود.
-ارباب میبخشین؟
ناگهان فریاد لرد کل سنت مانگو را فرا گرفت.
- نمیبخشیم!چه کسی به شما اجازه داده به جای یادگیری شفادهنگی کوییدیچ بازی کنید؟مگه نمیدونید ما از کوییدیچ متنفریم؟بنابراین شما هم حق ندارید بازی کنید.

حرف لرد بسیار منطقی به نظر میرسید!وینکی نیز با همان عقل جنی اش متوجه این موضوع شد که وضعیت بسیار بد است بنابراین قلب دامبلدور را به هوا پرتاب کرد و با مسلسل شروع به سوراخ کردن آن کرد،اما بی فایده بود.برای اینکه مدرک جرم دستش نباشد آن را به سمت وندلین پرتاب کرد.
وندلین نیز عشق داغش را به آن ورزید و آن را سوزاند اما باز هم بی نتیجه بود.قلب را به سلسیتنا داد.
واربک سخت دنبال پیدا کردن تارصوتی های قلب بود از نظر او هر چیز صدا داری تارصوتی نیز داشت بنابراین سلسیتنا رگ های قلب را کند تا بیشتر تحقیق کند و بقایای قلب را روی سر فلیت ویک پرتاب کرد.
-سلسی میکشمت موهامو تازه ژل زده بودم،البته نکه موهای من حالتش بد باشه ها ! موهای من مثل قدم خیلیم مناسبه.

فلیت ویک قلب را از روی موهایش برداشت و به سمت تراورز پرتاب کرد تراورز نیز با یک حرکت تسبیح توپ را در صورت مبارک لردسیاه گل کرد.

ملت مرگخوار با هم فریاد زدن:
-گگگگگگلللللللل

اما وقتی بیشتر به دروازه نگاه کردن متوجه اشتباه خود شدن.
لرد که به نقطه جوش رسیده بود با ردایش صورتش را پاک کرد و روبه رودولف فریاد زد:
-اینجا چه خبره؟
-س...سرورم شما اینجا چیکار میکنید؟
-سوال مارو با سوال پاسخ میدی؟بدیمت شام نجینی شی؟البته خب دخترمان رژیم گرفته شما بسیار چرب و پر کالری هستی!دلمان خواست بیایم ببینیم مرگخورانمان چقدر در شفادهندگی پیشرفت کردن،سینوس تو بگو اینجا چه خبره نکنه کوییدیچ هم شاخه ای از شفادهندگیه؟
آرسینوس قبل از آنکه به کلمات شکل دهد کلمات از نقابش خارج شد.
-دامبلدور...کوییدیچ...
-الان به ما فحش دادی؟
-نه نه سرورم دامبلدور...
-دخترمان بسیار لاغر شده بس که رژیم گرفته چه اشکالی داره وزیر بخوره دخترمان لایق خوراک های گران قیمته!اوتو دخترمان کجاست؟
گلرت تاپ تاپ بوس بوس ستاره بچینی.

-این قلبه بسیار آشناست!ما جایی این صدا را شنیدیم...دامبلدور!؟

مرگخواران:

-ما به شما افتخار میکنیم شما دامبلدور را تیکه پاره کردین به راستی شفادهنده شدین...اما حالا باید سرهمش کنین ما میخواهیم خود دامبلدور را بکشیم.

مرگخواران:

-ما میرویم کمی در این بیمارستان سنت انبه قدم بزنیم تا برگشتمان شما وقت دارین این پیرمرد ضد مرگ را جمع و جور کنید،درضمن ریش هایش را هم سه تیغه کنید...ما ریش بلند را نمیپسندیم.

دامبلدور نابود شده بود.مرگخواران هریک از قسمت های بدنش را به مکانی در کره خاکی برده بودن آنها از تک تک سلول های دامبلدور تنفر داشتن.

-وینکی کلاس رفت و بسیار کتاب خواند.وینکی بسیار هنرمند و فرهیخته بود.به نظر وینکی روده دامبلدور روی برج ایفل بسیار خوش عکس و هنرمندانه به نظر رسید.

ماموریت عقاب تیز پرواز
کاراگاه اورلا کوییرک

- برا خانم ها این صحنه ها خوب نیس!

آرسینوس رو به لیلی این جمله را گفت. لیلی با ناراحتی ریش و میل بافتنی هایش را برداشت و از اتاق بیرون رفت ولی ناگهان دوباره وارد شد و گفت:
- پس اونا چی؟
- آملیا و مورگانا رو میگی؟ اینا اشکالی ندارن.

لیلی اخمی به آرسینوس کرد و از اتاق عمل خارج شد.

- خوب، خوب شد!

تمامی مرگخواران روی دامبلدور خم شدند تا او را عمل کنند.

5 دقیقه بعد...

- تاپ تاپ... گرین... دوالد!

قلب دامبلدور تکه تکه شده بود ولی هنوز هم کار میکرد ولی با قدرتی کم تر. مرگخواران با تعجب به دامبلدور خیره شده بودند.
- حتما بد عمل کردیم.
- وینکی خوب عمل کرد.
- نکنه مثل ارباب جاپیچ داره.
- به بابا!

مرگخواران هرکدام یک چیزی می گفتن. تا اینکه بالاخره سیوروس حرف تازه ای زد:
- بیاین کوییدیچتون رو بازی کنین و گرنه از هرکدوم 100 امتیاز کم میکنم.

وینکی سریع به سمت تکه های قلب حمله ور شد. یکی از تکه هایی که از همه بزرگتر بود را برداشت و به عنوان کوافل، تکه ی کوچکی را به عنوان بلاچر کنار گذاشت.

- اسنیچ چی؟
- صبر...

سپس وینکی با یک بشگن پرنده ای کوچک و زرد رنگی را ظاهر کرد و آن را در دست گرفت.
- اینم اسنیچ!

آملیا سریع یاد حقوق حیوانات افتاد.
- ولی حیوانات...

آملیا با دیدن مسلسل وینکی ساکت شد.

و طولی نکشید که بازهم مرگخواران در حال کوییدیچ بازی کردن بودند.

ماموریت کارآگاهان


برای ثانیه ای کوتاه، به اندازه یک پلک زدن، مرگخواران با چشمانی به درشتی یک وزغ به قلب تپنده دامبلدور پیر خیره شدند. تنها تاپ تاپ عاشقانه قلب دامبلدور بود که با وزنی آهنگین، سکوت اتاق را در هم میشکست.
-گلرت، تاپ توپ‌، گرین دل، توپ تاپ، عخش منی تو، تاپ توپ، جیگرتو خام خام بخورم، توپ تاپ!

آرسینوس دهانش را باز کرد تا بار دیگر جمله معروفش را به زبان بیاورد که در باز و دختر جوان وارد اتاق شد.
-دکتر ناشناشیان...نه ببخشید دکتر نی ناش ناش؟! نه اینم نبود... اه لعنتی! صبر کن! صبر کن الآن یادم میاد! میدونین من همیشه تو حفظ کردن اسامی-
-لی لی؟!

هکتور دگورث گرنجر با حالت ویبره ای ( ) این کلمه را به زبان آورد و لی لی لونا سرش را بالا گرفت:
-ع! هکتور! توییییییی؟! ^-^

هکتور دهانش را باز کرد تا پاسخ دهد که با صدای بیروح سوروس متوقف شد:
-صد امتیاز از گریفندور به خاطر ورود بی مورد و ناگهانی کم میشه!

آرسینوس آماده شد تا پاسخی دندان شکن نثار سوروس بکند که صدای لی لی دوباره به گوش رسید:
عاخیــــــ!!! موی بلند! ^----^

دست لی لی دراز شد تا ریش بلند دامبلدور را لمس کند که وینکی نعره کشید:
-دختر کله زخمی دست نزد! موی سفید سمی بود!

دست لی لی بلافاصله به جای خودش بازگشت و بعد با چهره ای به این شکل ~_~ به سایرین خیره شد:
-مگه چشه؟!
-چش نیس گوشه!

رودولف که به علت داشتن امتحان زده بود به سیم آخر ناگهان نعره زد:
-بسه! الآن میام قمه ام رو میکنم تو حلق جفتتون!

آرسینوس و لی لی که مثل دو تا هیپوگریف جنگی مشغول کل کل با یکدیگر بودند با این تهدید رودولف بلافاصله ساکت شدند و دوباره صدای قلب عاشق دامبلدور گوش را نوازش داد:
-تاااااپ توووووپ گلرت، توووووووپ تااااااپ عجقم، عجیجمـــــ!
-عااااااااخی! چه عاشق ^-^!

کراب که مشغول تمدید رژ لبش بود نجوا کرد:
-اینقدر جیغ ویغ نکن! تمرکزمو بهم میزنی!

لی لی آرام آرام به تخت عمل، یا به نوع دیگه میز تشریح، نزدیک شد و با دقت به بینی پیر مرد بی ریش خیره ماند. سپس پلک دامبلدور را گرفت و آن را بالا برد و با دیدن چشمان آبی دامبلدور خشک شد:
-ع... این که دامبلدوره! *_*

آرسینوس با چهره ای ریلکس پچ پچ کرد:
-بله خودشه!

چشمان لی لی با اشتیاق روی انبوه ریش بلند سفید متوقف شد و صدای زیر وینکی، نوای آهنگین تاپ و توپ قلب دامبلدور را همراهی کرد:
-دامبل باید عمل شد وگرنه کوافل برای بازی وجود نداشت!

کراب بار دیگر رژ لبش را تمدید کرد و بعد با نجوایی آرام گفت:
-خب پس شروع کنین!

در همین فاصله که مرگخواران دور تخت حلقه میزدند، لی لی به سمت انبوه ریش بلند سفید حرکت کرد و بعد با تکان چوبدستی ریش را به رنگ بنفش با خال خال های سرخابی در آورد و مشغول بافتن آنها به شکل چهل گیس شد. ^-^

ماموريت كار آگاهي


مرگخواران که از دیدن بندری زدن
پا های آلبوس دامبلدور متعجب شده بودند، همچنان به آن خیره شدند.

-میگم شاید ماهم باید بندری بریم؟
-نه فک کنم داره می میره.
-خب بهتر از شرش خلاص می شیم.
-نه بابا این حالا حالا ها نمیمیره. قلبش مثل چی می زنه.
-من میگم یه آهنگ بذاریم برقصیم؟
-وینکی رقص دوست داشت.

لحظه ای بعد در حالی که صدای موزیک مرگخواران اتاق عمل را فرا گرفته بود، همه در انجا مشغول رقص و خوشگذرانی بودند.

مورگانا و هکتور دست یکدیگر را گرفته بودند و رقص اسپانیایی می کردند. آرسینوس هم کلاه وزارت را در آورده بود و می چرخاند و دلبری می کرد. وینکی هم با سایروسایل باقی مانده در بدن دامبل اعمال خاک برسری انجام میداد و لذت می برد. دیگران هم به نحو های دیگر مشغول این عمل بودند...

اتاق زایمان

رودولف که با قیافه فیس پوکر همچنان به زنی که در حال زایمان بود نگاه می کرد و نمی دانست باید چکار کند. در دل صد بار مرلین را شکر می کرد که مرد است و زن نیست تا چنین لحظاتی را در عمر تجربه کند.

پرستاران در سر و روی خود می زدند و نمی توانستند بچه را بگیرند و مرتب از رودولف تقاضای کمک می کردند که کاری بکند اما از او کاری ساخته نبود.

ساعتی بعد

در حالی که مرگخواران نمی دانستند باید چکار کنند، در گوشه و کنار اتاق عمل لمیده بودند و به رودولف که تازه به جمع آنان اضافه شده بود نگاه می کردند.

سر و پای رودولف پر از خون نوزادانی بود که برای اینکه آنان را به دنیا بیاورد با قمه شقه شقه کرده بود و دل و روده یشان رابه عنوان یادگار برای خود نگه داشته بود.

آلبوس دامبلدور که قلبش مانند قلب یک کودک تازه متولد شده همچنان می تپید بدن بی جانش را زنده نگه داشته بود. انگار می خواست به اجبار زنده بماند و دقایقی دیگر نیز زندگی کند.

بی حوصلگی سر و پای مرگخواران را فرا گرفته بود. نداشتن کاری که بتوانند انجام بدهند آنها را آشفته کرده بود.

-من میگم بیایم عمل قلب بازش بکنیم. چطوره؟