زندگی به سبک سیاه

- وقتی ما رو هکتور رو نمی بینم هکتور میخواد کی رو بگیره؟ اصلا چطوری می خواد بگیره؟
- اینجا ارباب! اینجا!
- هک! صدای نحست رو می شنویم اما خودت کجایی؟ نکنه توقع داری بیام دنبالت بگردم؟ یا بلاخره دل به دریا زدی و از دست ساخت های خودت نوشیدی؟

هرقدر هم که هکتور با معجون ها سر به سر بقیه گذاشته بود و هر چقدر هم که بقیه میل داشتند، حال هکتور را به طرزی اساسی سر جایش بیاورند، به نظر می رسید آن لحظه وقت مناسبی نباشد. مسلما اربابشان خوشحال نمیشد وقتی می فهمید دو نفر از مرگخوارهایش به طرز مرموزی در دسترس نیستد.بعلاوه اینکه هکتور گیبن را می دید و با این حساب فعلا مفید بود. پس باید در چند لحظه و فقط چند لحظه، دنبال راه چاره می گشتند.

- برو بالا!

یک نفر به گویندالین سیخونک زده بود.

- گفتم برو بالا!

گویندالین به هوش خود ریونکلاو نیاز نداشت تا علت این دستور ناگهانی او را بفهمد.ولی علاقه داشت بفهمد که سرعت اذرخش او با سرعت روح هکتور برابر است یا خیر! به هر حال او هیچ راهی جز امتحان کردنش نداشت. بنابراین پشت جارویش پرید.

- هوی خانوم. یواش. یواش. فولاد که نیست خواهر. چوبه! چوب می تونه بشکنه!

گویندالین روی جارو خم شد. انگار قصد داشته باشد سبقت بگیرد.
- فعلا بهتره نشکنه. آخــــــــ ....

سرش با صدای نه چندان جذابی به یک کمد قدیمی برخورده کرده بود که گویندالین نمی فهمید چرا در چنین تالاری قرار گرفته. اما به ذهن سپرد که : " هرگز در گوش نداشته جارو نجوا نکن" و سعی کرد محل دقیق هکتور را پیدا کند.
چند دقیقه بعد، در سکوت، مسابقه ای میان روح هکتور و گویندالین درگرفته بود. یکی در حال تعقیب و دیگری در حال گریز. هکتور درست مانند دوران زنده بودنش علاقه عجیبی به نزدیک بودن به اربابش را داشت.

ـ اوه...نه!

گیبن این جمله را با فرمت (بدبخت شدم رفتـ)ـی میگوید و تنها راهی که به فکرش میرسد را انجام میدهد.
با تمام سرعت شروع به دویدن میکند.

صدای کوبیده شدن کفش هایش بر زمین،توجه مرگخواران را به خود جلب میکند.بدجوری دستش رو شده بود.
تنها هکتور بود که او را میدید اما این امتیاز مثبتی بود برای گیر انداختن گیبن.
اکنون کسی به این موضوع نمی اندیشید یا حدس نمیزد که چه میشود اگر ارباب بفهمد هکتور مرده است!

سه حالت داشت:
1.فرستادن بقیه پیش هکتور
2.فرستادن وینکی نزد هکتور
3.جشن و پایکوبی!

در هرصورت روش اول اصلا نمیصرفید!

ـ هکتور بگیرش!

هکتور اکنون بیش از هرزمان در زنده بودنش هیجان زده بود.
به محض انکه نگاهش به گیبن در حال فرار افتاد،با سرعت هرچه تمام تر به دنبالش پرواز کرد.

ـ هکتور بگیرش!هکتور تو میتونی!تو می...

جمله ی وینکیِ هکتور نما ناقص ماند زمانی که ارباب درست وسط اتاق ظاهر شده بود و به او زل زده بود.

هکتورتو دوران زندگیش هم قابل کنترل نبود. ولی بعد از مرگش دیگه کاملا از کنترل خارج شده. همینطور دور اتاق میچرخید و کشف های جدیدش رو با صدای بلند اعلام میکرد: من شفافم! از این ورم اون ورم دیده میشه. من دیگه مانع دید کسی نمیشم. میتونم تو سینما برم جلوی پرده وایسم فیلم تماشا کنم.میتونم تو زمین کوییدیچ پرواز کنم و از بازیکنا امضا بگیرم. میتونم یواشکی برم و گل بزنم. حتی میتونم خودم گل بشم.

هکتور جوگیر شده. وگرنه باید میدونست که ارواح هم اجازه ورود به زمین بازی رو ندارن. اصلا تو دنیای جاویی ارواح موجودات عجیبی به شمار نمیرن. لینی بال هاش رو باز میکنه و با یکی دو بال زدن، خودشو به هکتور میرسونه و روی لوستر میشینه. هکتور یهو متوجه میشه که روح شدن زیادم خاص نیست و بقیه هم میتونن پرواز کنن. ولی براش مهم نیست. چون اون شفافه و بقیه نیستن.
این وسط فقط یه نفره که هکتور مرحوم از حضورش ناراضیه و به نامرئی بودنش حسودی میکنه:هی گیبن. دقیقا برای چی داری کمد ریگولوس رو میگردی؟

ریگولوس از جا میپره. اگه محتویات کمدش رو بشه مجبوره خانه ریدل رو برای همیشه ترک کنه. کلکسیون تارهای صوتی خواننده های قدیمی که سلستینا به خاطرش الویس کرپسلی و مایکل کجسون و فردی کرموری و امی هاوس واین رو کشته بود، کراوات خانوادگی آرسینوس جیگر که دیگه کاملا نخ نما شده بود، تسبیح متبرک تراورز و حقوق مادی و معنوی رستوران های زنجیره ای مک دونالد...همه و همه الان تو کمد ریگولوس بودن. ریگولوس یه دزد بود.ولی یه نکته ی مهمتر بود که توجه آریانا رو به خودش جلب کرد.
-هکتور؟ تو گیبو میبینی؟

هکتور که متوجه شده بود ویژگی خاص تری پیدا کرده که بقیه ندارن از شدت ذوق از روی لوستر میفته پایین.

گیبن تو تله افتاده. مرگخوار معجون ساز مرحومی وجود داره که اونو میبینه. گیبن آزادی شو از دست داد!

خلاصه:

بر اثر معجون هکتور،گیبن نامرئی شده. لردسیاه درباره این موضوع اطلاعی نداره و گیبن رو احضار کرده. در حالی که گیبن نامرئی سرگرم آزار و اذیت ملته، مرگخوارا با معجون مرکب، وینکی رو به شکل گیبن در میارن که بفرستنش به اتاق لرد.

----------------

مرگخواران دور گیبن جدید جمع شدند.

-ببین...حواستو جمع کن. لومون ندیا! مثل گیبن رفتار کن.
-یعنی وینکی گیبن مغرور و از خود متشکر؟
-نه...وینکی رو فراموش کن. تو دیگه وینکی نیستی. برو اتاق ارباب. هر چی فرمودن بگو چشم و برگرد. باشه؟

وینکی "باشه" سریعی گفت و از اتاق خارج شد. این بار آرسینوس رو به فضای خالی کرد.
-گیبنی که حضور نحست رو در اتاق احساس می کنم...فقط دعا کن دوباره مرئی نشی...وگرنه...
آرسینوس نتوانست جمله اش را تمام کند. چون کراواتش توسط دستی نامرئی کشیده و به دور گردنش سفت شد.
-آخ...اوخ...خخخخخ...دارم خفه می شم. یکی بیاد این لعنتی رو از من دور خخخخخخخ!


اتاق لرد سیاه

-ارباب گیبن رو احضار کرد. گیبن هیجان زده شد. چون ارباب هرگز شخصا گیبن رو احضار نکرده بود.

لرد سیاه با تعجب به گیبن که هنوز در حالت تعظیم باقی مانده بود نگاه کرد.
-چی داری می گی؟ این چه لحن مسخره ایه؟ تازه ما که همیشه احضارت می کنیم. اون هکتور بی مصرف از ماموریت برگشت؟
-بله سرورم. هکتور مرگخوار بازگردنده.
-و مثل همیشه ناموفق بوده؟
-بله سرورم. هکتور مرگخوار مغلوب.

لرد سیاه با عصبانیت مشتش را روی میز کوبید.
-لعنتی! ما برای چی اینو تایید کردیم؟ برای این که دور و برمون بچرخه و بلرزه و شکست بخوره؟ اگه دستمون بهش برسه می کشیمش. برو اینو بهش بگو. اون تعظیم لعنتیتم تموم کن.

وینکی به سختی برخاست. هنوز هیجان زده بود. او هم یک مرگخوار بود. ولی این باعث نشده بود که حقیقت جن بودنش نادیده گرفته شود.
-من تونست هکتور را برای شما کشت.

-برو هر کاری دلت می خواد انجام بده... برو بکشش اصلا...از جلوی چشمامون دور شو.

اتاق قرارهای مرگخواران:

مرگخواران هیجان زده و مضطرب منتظر بازگشت وینکی بودند. که در باز شد!
-آواداکداورا!

آرسینوس در ابتدا اهمیتی به شوخی وینکی نداد.
-خب...چی شد؟ ارباب که متوجه نشدن تو گیبن...هی...

آرسینوس صحنه پشت سرش را از داخل آینه ای که روبرویش بود دید. هکتور روی زمین افتاده بود.
-هی...هک...تو این وضعیت خوابیدی؟ اون آوادا که واقعی نبود...بود؟ ...وینکی؟ کشتیش؟ خب...اگه مرده چرا داره می لرزه؟

هیچ لرزشی نمی توانست جان از دست رفته هکتور را برگرداند.
لرد سیاه می دانست که وینکی یک جن است...و جن ها موظف به اجرای مو به موی دستورات هستند. برای همین همیشه مواظب دستورهایی که به وینکی می داد بود. ولی این بار شخصی که در مقابلش قرار داشت گیبن بود، نه وینکی. یا حداقل او اینطور فکر می کرد!
همه مات و مبهوت به جسد لرزنده هکتور خیره شده بودند.

-هی...ملت...من می تونم پرواز کنم! من سبک شدم...من همین الان از سوراخ چپ دماغ رودولف رفتم تو و از سوراخ راستش بیرون اومدم...و باورتون بشه یا نه، سر راهم با هیچ مغزی برخورد نکردم!

مرگخواران هکتور کمرنگی را مشاهده می کردند که ذوق زده، در طول اتاق به پرواز در آمده بود.

-بله؟
گیبن رو در روی مرگخوارانی قرار گرفت که نمی دانست میخواهند به او کمک کنند یا او را بکشند. از آن طرف هم لرد ولدمورت که خیلی خیلی خیلی بیشتر از زمانی که باید، منتظر مانده بود با بلند ترین صدایی که ممکن بود فریاد زد:
-اگه تا چند دقیقه ی دیگه گیبن نیاد اینجا. ما خودمون میایم و همتون رو مجبور میکنیم یه پاتیل تار عنکبوت بخورید.

مرگخواران:

آرسینوس کراوات خودشو باز کرد و با فرمت بسیار تهدید امیزی به هکتور نزدیک شد. کراواتشو دوره دستاش حلقه کرد و جلوی چشمان تمام مرگخوارانی که فکر میکردن لحظات زیادی تا پایان زندگی هکتور نمانده، در مقابل هکتور به زانو افتاد.
-محض رضای مرلین یه بار هم که شده کارتو درست انجام بده.

مرگخواران:

با حرف های ارسینوس رگ غیرت هکتور تند تر زد سپس قلمبه شد و بعد هم ترکید حالا هکتور یک موجود بدون رگ غیرت بود. اما این باعث نشد که هکتور از درست کردن معجون دست بکشد. چند دقیقه بعد معجون اماده بود.
-خب! اماده شد کی میخواد امتحان کنه؟

مرگخواران:

ایلین وینکی را از یقه بلند کرد و جلو انداخت.
-وینکی کلا غلط کرد که در سوژه شرکت کرد. وینکی جن غلط کن بود. وینکی پشیمون بود.

اما دیگر دیر شده بود هکتور ضربه ی پاشنه ی کفشش را در فک وینکی پیاده کرد و معجون را در دهان 180 درجه باز وینکی ریخت. هنوز معجون از حلق وینکی کاملا پایین نرفته بود که وینکی تغییر حالت داد صورتش سیاه و سفید شد و لبخند مسخره ای روی صورتش پدید امد. دست و پاهاش بلند شد و موهای بدنش ریخت. تقریبا شبیه گیبن شده بود اما تقریبا!
وینکی که حالا گیبن شده بود به سرعت به این طرف و ان طرف میدوید و بلند بلند میخندید.
-گیبن...گیبن...گیبن جن خندان هافلپاف.

مرگخواران:

سکوت...
اتفاق جالب و عادی نبود.به هیچ عنوان عادی نبود که ناگهان در اتاق با صدای غژ غژی مشکوک باز شود.در این جور مواقع معمولا میگویند باد بوده است.اما باد هیچگاه دسته در را برای داخل شدن نمیچرخاند!

اولین اشتباه گیبن برای لو رفتن خودش...دقیقا همین حرکت بود.
ثانیه ای نگذشته بود که چوبدستی های مرگخواران با صدای (فیش) تقریبا هماهنگی از جیب هایشان کشیده شد و آستانه به ظاهر خالیِ در را نشانه گرفت.

گیبن نامرئی از ترس سر جای خود میخکوب شد.ترجیح میداد به هیچ عنوان حرکت نکند.
لحظه ای به غلط کردن افتاده بود اما از انجایی که یکی از مضرات غیب شدن آن بود که نمیشد کاسه ی چه کنم چه کنم به دست گرفت،باز هم ساکت ماند و مجسمه وار همانجا ایستاد.

ـ کی اونجاست؟...

آرسینوس اینرا گفت و در حالی که چهار چشمی اطراف را میپایید،چوبدستی اش را محکم تر در دست گرفت.

باز هم صدایی نیامد...

ـ گفتم کی اونجاست؟

و باز هم صدایی نیامد...

البته طبیعی بود.اگر هم کسی آنجا بود خودش خودش را لو نمیداد!
بنابراین آنها باید مطمئن میشدند.
و مطمئن هم شدند!

ـ وینکی؟باید مطمئن بشیم!

وینکی در حالی که با یک دستش مسلسل و با دست دیگرش چوبدستی خود را در دست گرفته بود گفت:

نمیخواد بگی،وینکی خودش میدونه چیکار کنه!

آنگاه با صدای(چیلیک)ـی ماهرانه مسلسل خود را تنظیم کرد و پرتاب کرد به سمت آستانه در.

گیبن در آن صدم های ثانیه همچنان همانجا ایستاده بود و یک عدد مسلسل به او نزدیک میشد.

درواقع خیلی بد است که در آن واحد هم سوتی بدهی،هم ضد حال بخوری، هم چشمان ملتی به تو خیره باشد، هم چوبدستی ها به سمت تو باشد و بدتر از همه یک مسلسل به تو نزدیک شود و فرار نتوانی بکنی زیرا اصلا وقتش را نداشته باشی!
حتی فریاد هم نتوانی بزنی!

سر انجام صدم های ثانیه تمام شد و مسلسل به مقصد رسید...البته نه کاملا!

با یک پرش جانانه ی گیبن،مسلسل از زیر پایش رد شد و در نقطه ای نا معلوم از زیر زمین منفجر گشت.

ـ تق!

این صدای شکستن چیزی نبود.بلکه صدای برخورد جفت پای گیبن بر زمین بود که کل ملت را متوجه خود ساخت.

گیبن نفسش را در سینه حبس کرد و فاتحه اش را خواند.

هکتور که همانطور تار سوتی در دستش بین معجون و هوا معلق بود گفت:
اون چی بود؟

ـ تو هم شنیدیش؟

ـ

ـ گیبن!

عالم دو طبقه پایین تر

- خوب، هکتور می تونی معجونتو بسازی. عواقب کارت پای خودته و اگرم لرد بفهمه گیبن نیستی... زنده زنده میدیم وینکی امشب برامون جیگر زلیخا سولاخ سولاخ شده درس کنه.

آرسینوس این را گفت و سپس روی صندلی ای، دست به سینه نشست. به همراه او دیگر مرگخواران نیز در گوشه و کناری خود را مشغول کردند و منتظر ماندند تا معجون آدم کش که هیچ، مرلین کش هکتور آماده شود.
- بدو بابا... نشسته اینهو هیپوگریف به ما نگا می کنه!

هکتور ابتدا کمی در افکار لرزانش سرچ و سپس شروع به درست کردن معجون کرد.

عالم دو طبقه بالاتر

گیبن آرام از جلوی در کنار رفت و وارد راهروی نیمه تاریک شد. هنوز قدم اول را بر نداشته بود که پایش به چیزی گیر کرد و با صورت به آغوش زمین شتافت! همزمان با افتادن وی و صدای ترکیدن گیبن، صدای لرد در راهرو پیچید.
- آه نجینی عزیزمان، فکر کنیم مهاجم کلا از بیخ ترکید!
- هکتور می کشمت، این بار نوبت توئه!

پس بلند شد و با دماغی فرو رفته به حرکتش ادامه داد...

عالم دو طبقه پایین

هکتور در حال ریختن اسید سیتریک درون معجون کف مانند صورتی رنگش بود. دستش از شدت ویبره اش می لرزید و نمی توانست یک قطره اسید را که در دستور العمل بود، در پاتیل بریزد.
- آرسی... نمی خوای بیای به من کمک کنی؟ به مرلین دیگه پیر شدم. نمی تونم ببینم یه قطره چقدره! چشام سوشو از دست داده!

آرسی نقابش را بالاتر کرد و گفت:
- خودم کردم که لعنت بر خودم باد! عمرا... اصلا... هرگز!
- کلا کسی نی به منه عاجز کمک کنه!

در این هنگام بود که وینکی دست در جیبش کرد و یک سکه یک گالیونی در آورد.
- بیا!
- بابا اون کمک نه که! کمک تو ساخت معجونشو میگه!
- آها... وینکی جن سخاوتمند... هکتور عجله کرد وگرنه وینکی، هکتور سولاخ سولاخ درست کرد!

هکتور که می دید، بدجور ضایع شده، بر روح خود درود هایی پس بسیار فرستاد و به ادامه کارش پرداخت.

ربعی بعد...

هکتور با وجود تمام لرزه های ۲ ریشترش، چشم های بی سویش و دستورالعمل پیچیده معجون، سرانجام آن را به پایان رساند!
- خوب، اون تار رو بده!

آرسی هنوز قدم اول را برای دادن تار بر نداشته بود که در به طور ناگهانی باز شد و همه به فضای خالی و تاریک پشت در خیره شدند...

ملت مرگخوار همچنان که زمین و زمان دور و برشان میلرزید، شروع کردند به افتخار کردن به وینکی.
وینکی که تا به حال این حجم از افتخار و تشویق را ندیده بود، دچار تشنج شد. چشمانش سفید شدند و کف از دهانش بیرون زد و روی زمین افتاد. روحش از بدن خارج شد و به عالم بالا رفت تا در جوار حوری های مرلین به آرامش برسد.

حوری ها به محض دیدن جن خانگی به پیشواز او آمدند و آنها نیز شروع به ترانه سرایی در وصف جن خانگی کردند، وینکی دوباره قاطی کرد. وینکی دوباره محو شد. وینکی تحمل این میزان از افتخار را نداشت. پس نعره زنان و اشک ریزان به عالم پایین بازگشت و مستقیما با یک اردنگی که به دلیل بی لیاقتی اش از سوی عالم بالا نوش جان کرده بود، به داخل بدنش بازگشت.

وینکی که دوباره زنده شده بود، چشمانش را باز کرد و گفت:
- نه... وینکی تحمل این میزان افتخار نداشت. وینکی جن خانگی خیلی خوووب بود.
- عه... زنده شد. بهتر... جمع کنید بریم تا سقف نیومده پایین!

ریگولوس در حالی که میکوشید تار صوتی را از میان انگشتان وینکی خارج سازد این جمله را بر زبان آورد.

- ملت مرگخوار خودشونو نجات داد. ملت نباید به خاطر وینکی کشته شد. وینکی جن خانگی جان فشان بود؟
- خب... پس باش اینجا... مزاحم نمیشیم!

ملت مرگخوار که تار صوتی را برداشته بودند، به سرعت از اتاق که دچار لرزش شده بود، خارج شدند و به اتاق پذیرایی در طبقه پایین رفتند.
وینکی که دید ملت در کار خود بسیار جدی هستند و آسمان هم به زمین بیاید برای او صبر نمی‌کنند، با فرمت از جای خود بلند شد و به دنبال آنها رفت.

دو طبقه بالاتر از پذیرایی، اتاق لرد سیاه:

لرد همچنان که روی صندلی نشسته بود، به سرعت افسون های مرگبارش را روانه میکرد.
گیبن به آرامی، خود را به حالت سینه خیز به سمت درِ بسته اتاق کشاند که البته در نیز همان وقت توسط یک افسون منفجر شد و مستقیم روی او افتاد و او را تبدیل به کتلتِ گیبن کرد. گیبن که در زیر در کاملا صاف شده بود، خود را به سختی از زیر در نیز بیرون کشید و از اتاق خارج شد.

- پرنسس ما، فکر کنیم کارشو ساختیم... هر جانداری هم بود، تا الان باید تبدیل به ذرات تشکیل دهنده هوا تبدیل شده باشد.

گیبن نفس راحتی کشید، خود را که کاملا صاف شده بود بلند کرد، سپس نفس عمیقی کشید و کم کم دوباره باد کرد و به حالت قبلی در آمد.
- حالا اول برم سراغ کی؟

نقل قول:
آزار و اذیت مرگخواران! و نه لرد! متاسفانه اشتباهی که گیبن از شدت هیجان مرتکب آن شده بود، پرتاب کتاب به سمت لرد و آزار و اذیت او بود.

لرد که شوکه شده بود، با عصبانیت به کتابی که درست بغل گوشش برخورد کرده و بر زمین افتاده بود می‌نگرد. لرد با دیدن این صحنه، با احتیاط نجینی را در آغوش می‌کشد.
- پرنسس ما، فک کنم مورد حمله قرار گرفتیم.

نجینی فش‌فشی از سر نارضایتی می‌کند و پیچشش به دور گردن لرد را تنگ‌تر می‌کند.
- نجینی به حالت آماده‌باش قرار بگیر. چوبدستی ما کو؟

نگاه نجینی و لرد بر روی چوبدستی‌ای که روی میزی با فاصله‌ی دو متری از آن‌ها جا خوش کرده بود قفل می‌شود. گیبن که سعی در جبران خطایش داشت، اینبار اشتباه بزرگ‌تری را مرتکب می‌شود. او با جهشی خود را به چوبدستی رسانده و به آرامی آن را جلوی لرد تکان می‌دهد.

لرد که از پرواز کردن چوبدستی در آسمان و وول خوردن آن در جلوی دو چشم بینایش هراسان شده بود، در یک حرکت سریع چوبدستی را می‌قاپد و سریع در کنج صندلی‌اش فرو می‌رود و بدنش را جمع می‌کند.

حرکت بعدی لرد فرستادن طلسم‌های بی‌امانی است که گیبن به سختی از آن‌ها جا خالی داده و سعی می‌کند گوشه‌ای پناه گیرد.

سمت مرگخواران:

سقف شروع به لرزیدن می‌کند و دست سلسیتنا در میانه‌ی ورود به دهانش، و خیل عظیم مرگخواران که در تلاش برای قاپیدن تارصوتی گیبن بودند، در میان زمین و هوا متوقف می‌شوند.

- ویبره نرو هکتور!

سلسیتنا فریاد زنان این را بر زبان می‌راند، اما با دیدن هکتور که آرام کنارش ایستاده بود ساکت می‌شود. سر مرگخواران با تعجب آمیخته به ترس، به سمت گوشه‌ای از سقف که کفِ اتاقِ لرد محسوب می‌شد برمی‌گردد.

در این میان وینکی که تمام تمرکزش را به کش رفتن تار صوتی معطوف کرده بود، با خوش‌حالی آن را از دست سلسیتنا می‌قاپد.
- وینکی جن خوب! وینکی تار صوتی رو گیر آورد. وینکی مرگخواران رو نجات داد. همه باید به وینکی افتخار کرد.

خلاصه:
بر اثر معجون هکتور،گیبن نامرئی شده.لردسیاه درباره این موضوع اطلاعی نداره و از اونجایی که مرگخوارا از تنبیه لرد هراس دارن، چیزی به لرد نگفتن و سعی دارند خودشون گیبن رو پیدا و مرئی کنند.در این میان لرد گیبنو احضار کرده و مرگخوارا به دنبال پیدا کردن کسی برای تغییر شکل به شکل گیبن هستند تا نزد لرد بفرستن، در نهایت قرعه به نام هکتور افتاد.



-نه مطمئنا اشتباهی صورت گرفته...آخه کجای هکتور شبیه گیبنه!

وینکی در حالی که بخاطر آلودگی هوا بر اثر دود مداوم سیوروس ماسک و کپسول اکسیژن همراه داشت،گفت:
-این نکته اصلی ماجرا بود...هکتور باید شبیه گیبن شد وگرنه با مسلسل به جیگر زلیخا تبدیل شد!وینکی جن تبدیل کننده به جیگر زلیخا بود.

آرسینوس جیگر چشم غره ای وزیرانه نثار وینکی کرد.
-جیگر با گاف مکسور...با گاف مکسور...با گاف مکسور!
-گفته بودم من به مونثاتی که اسمشون زلیخاست علاقه خاص دارم مخصوصا از نوعه جیگرشون؟

ملت مرگخوار:

-میتونیم رو سر هکتور یه پاتیل رنگ خالی کنیم به ارباب بگیم گیبن اشتباهی رنگی شده.
-نه فایده نداره...همه مشکلات با اره حل میشه...ما به یک برش طولی،عرضی،فرقی،مغزی،ماهیچه ای،گوارشی،استخوانی و...

فلیت ویک سریع خود را به اره ورونیکا رساند و گفت:
-خب عالیه...یک دیلاق کمتر،زندگی بهتر!

هکتور از اینهمه لطف و محبت مرگخواران اشک شوق از چشمهایش می چکید! مطمئن بود دیگر جان سالم به در نمی برد،باخودش فکر میکرد چقدر دلش برای ویبره هایش تنگ می شود و چقدر معجون ها باقی مانده که میتوانست روی مردم آزمایش کند،اما شاید هنوز راهی مانده بود که آن هم به معجون خودش بستگی داشت.
-من یه پیشنهاد بدم؟
-نخیر...دیلاقا که پیشنهاد نمی دن!

آرسینوس در حالی که داشت به رنگ کرواتش فکر میکرد و تصمیم میگرفت که آن را عوض کند،گفت:
-بذارید آخرین تلاششو برای زندگی بکنه.
-من یه معجون مرکب دارم...میتونیم با اون...
-اون اره من کجاست؟پیشنهادت عالیه هکتور فقط یه مشکلی داره... اگر تازه معجونت درست عمل کنه که بعید میدونم!ما قسمتی از بدن گیبن رو از کجا بیاریم؟
-شاید من ازش یه تارصوتی داشته باشم.

سلستینا دستش را در جیب ردایش برد و شیشه ای که در آن تار باریکی بود را در آورد، در چوب پنبه ای شیشه را باز کرد و تار باریک را بر کف دستش انداخت.
-البته عمرا اگراین تار نازنینو بدم بهتون... با کلی زحمت ازش گرفتم و الانم گشنمه!

ملت مرگخوار به سمت سلستینا که دستش را به سمت دهانش میبرد هجوم بردن تا مانع خوردن آخرین راه توسط سلستینا شوند!

در همان هنگام اتاق لردسیاه

لرد که بر روی صندلی نشسته بود به آرامی نجینی را نوازش میکرد.
گیبن گوشه ای از اتاق ایستاده بود و به لرد نگاه میکرد،شاید اولین باری بود که گیبن میتوانست بدون خشم لرد و بدون آنکه او متوجه باشد به او چشم بدوزد.

گیبن با خود فکر کرد و فکر کرد و به این نتیجه رسید،حالا که مجبور است به خاطر اشتباه هکتور نامرئی بماند چرا نباید از این فرصت استفاده کند و کمی لذت ببرد.

گیبن باید راه جدیدی را آغاز میکرد،پس به سوی کتابخانه لرد رفت، کتابی را برداشت و با مهارت خاصی به سمت لرد پرتاب کرد.او میتوانست از این نامرئی بودن برای آزار و اذیت مرگخواران استفاده کند،میتوانست از هکتور انتقام بگیرد یا با نقطه ضعف هایی که از مرگخواران سراغ داشت به شدید ترین حالت شرارت کند.

گیبن سو استفاده از موقعیت هارا دوست داشت.