کوچه ناکترن

با لحن نه چندان خوشایندی دوباره شروع به توضیح دادن کرد:

-منو ببین بچه جون..وقتی...وقتی یه فردی به یک گروهی یا حتی به یه فرد دیگه ایی وابسته باشه و وفاداری داشته باشه نمیتونه ولش کنه!

پسرک با نگاه به عکس دوباره پرسید:همشون وفادار موندن؟

پیرمرد با حالت غرورآمیزی گفت:
-همشون خیلی ها هم هستن که هنوز هم برای بودن با مرگخوارا تلاش میکنن.خیلی ها هستن که هنوزم میخوان و میتونن سیاه باشن.وفاداری یعنی یه چیزی برات ارزش داشته باشه ،یعنی ولش نکنی.

پیرمرد نمیخواست دل پسرک را بشکند اما خون ماگلی اش مانع درک این موضوع می شد.یا لاقل او اینطور فکر می کرد.
پسرک دستش را در جیب هایش فرو برد و با صدای آرامی گفت:

-درمورد محفل چی؟همشون وفادارن؟

پیرمرد سرش را خاراند و با لحن ناامیدانه ای گفت:

نمی دونم.شاید! نظر تو چیه؟

پسرک کمی فکر کرد وگفت:

-ترجیح میدم عضو هیچکدومشون نباشم و برای خودم وابستگی ایجاد نکنم.

پیرمرد آهی کشید و دوباره به عکس خیره شد.

خلاصه: یک بچه ی مشنگ زاده که تازه متوجه شده جادوگر است، به کوچه ی ناکترن می رود تا خرید کند. او عکس مرگخواران را روی دیوار آن جا می بیند و پیرمردی به او می گوید که آن ها و اربابشان در حال بازگشت هستند.
پسرک از پیرمرد درباره ی نحوه و علت مرگخوار شدن آن ها می پرسد و او، شروع به تعریف کردن داستان یکایک مرگخواران می کند...


-چطور این قدر مطمئنه؟ چطور میشه اینقدر مطمئن بود؟

پیرمرد نگاهی به چهره ی پسرک انداخت...
نه! با وجود آن همه توضیحی که برایش داده بود، هنوز هم وفاداری را نمی فهمید. شاید هم تقصیر خودش نبود، خون غیر اصیلش نمی گذاشت این چیزها را بفهمد.

پیرمرد چشمانش را بست تا شاید راه جدیدی برای توضیح وفاداری به پسرک پیدا کند، اما از شدت سوزش ساعد چپش نتوانست. بی اختیار با دست دیگرش ساعد چپش را گرفت و اخم هایش را در هم کشید.

پسرک که فکر کرد پیرمرد از سوال او ناراحت شده، نگران به او نگاه کرد.
-چی شد؟ سوال بدی پرسیدم؟

پیرمرد چشمانش را باز کرد. سوزش علامت شومش هر بار بیشتر از دفعه ی قبل می شد و این خبر خوبی بود، لااقل برای او. به خاطر این خبر خوب هم که شده نمی خواست به پسرک زیاد سخت بگیرد.
چشمانش را به چشمان پسرک دوخت.

- هوم... این اسمش...

پسرک به میان صحبتش پرید.
-نه...وایستا...کسی هست که عکسش اینجا نباشه؟

پیرمرد تمام تصاویر را از نظر گذراند.
- نه همه هستن...البته...نه! لوسیوس مالفوی جای عکسش خالیه.
- چرا خالیه؟

پیرمرد به فکر فرو رفت.
- خب چون...اصلا بذار از اولش تعریف کنم.

نفسی تازه کرد.
- لوسیوس از روز اول سیاه بود... سیاه مطلق! تو مدرسه طرفدارای زیادی داشت... یه مالفوی بود خب!

زهر خندی زد.
- جزو اولین افراد ارتش سیاهی بود. هرجا لرد سیاه بود، با سر خم، گوش به فرمان بود و هرجا لرد نبود، با گردن افراشته، رهبر.

پسرک رشته ی صحبت پیرمرد را پاره کرد.
- یعنی چی رهبر بود؟
- یعنی هرجا لرد نبود، اون جلوتر از بقیه بود...البته بعضیا میگن بلاتریکس...ولی اول اون بود و یک قدم عقب ترش، بلاتریکس. لوسیوس وفادار مطلق بود، یه خادم واقعی!...تو اولین ظهور لرد سیاه، مرگخوار شد. وقتی همه فکر میکردن لرد نابود شده، اون تو آزکابان، فقط با اطمینان به برگشت اربابش زنده موند...زنده موند و فرار کرد...به زور دوز و کلک، از شر اتهاماتش خلاص شد.
- یعنی خیانت کرد؟

پیرمرد کمی فکر کرد...نه! لوسیوس خیانت به لرد سیاه را بلد نبود.
- نه! وقتی آزادیش رو به دست آورد، شروع کرد به پیدا کردن مرگخوارای وفادار. چهارده سال...چهارده سال تموم برای برگشتن لرد سیاه، به هر دری زد. تا آخرش موفق شد. لرد سیاه برگشت...و باز هم لوسیوس به جایگاهش تو حلقه ی نزدیکان لرد سیاه رسید. خونش رو به عنوان مقر ارتش سیاهی، در اختیار مرگخوارها و لرد سیاه گذاشت. توی ماموریت های زیادی ارتش مرگخوارها رو رهبری کرد.

پسرک جواب سوالش را نگرفته بود.
- نگفتی...چرا عکسش اینجا نیس؟
- کسی نمیدونه. ولی اگه نظر من رو میخوای...میگم چون باز هم یه راهی واسه خلاص شدن پیدا کرده و حالا، داره سعی میکنه صاحب همه این عکس هارو قبل از وزارتی ها پیدا کنه و دور هم نگهشون داره.

قبل از اینکه پسرک سوال شکل گرفته در ذهنش را بپرسد، پیرمرد جوابش را داد.
- چون مطمئنه که لرد سیاه باز هم برمیگرده و برای تشکیل دوباره ی ارتش سیاه، به همه ی این مرگخوارهای وفادار نیازه!

- خب... این یکی چی؟

پیرمرد به بیلبرد نگاه کرد.
- منظورت آمانداست؟
- آماندا؟ پس فامیلیش چیه؟
- نمیدونم فکر کنم از روز اول فامیلی نداشت.
- مگه میشه؟

پیرمرد یکم فکر کرد اما به نتیجه ای نرسید بنابر این گفت:
- نمیدونم به هرحال اینم از روزی که به دنیا اومد فقط میخواست که به دست لرد سیاه کشته بشه برای همین اول رفت برای محفل ققنوس درخواست عضویت داد تا شاید توی جنگ به دست لرد سیاه کشته بشه.
- محفل ققنوس دیگه چیه؟

پیر مرد بعد از کمی فکر کردن جواب پسر را داد:
- یه گروهه که دقیقا متضاد گروه مرگخوارهاست.
- آهان، خب پس چطوری آماندا مرگخوار شد؟
- خب بعد از اینکه دامبلدور درخواست اونو رد کرد اونم به این نتیجه رسید که لرد سیاه به قدری بی رحمه که حتی اطرافیان خودشم گاهی اوقات میکشه برای همین اون وارد گروه مرگخوار ها شد.
- پس اون هیچ علاقه ای به گروه مرگخوار ها نداشت؟
- اولش شاید اما بعدش به این نتیجه رسید که کاملا به این گروه وابسته شده؛ گاهی اوقات بعضی تصمیمات به آدم کمک میکنه خودشو بهتر بشناسه!
- در نهایت به دست لرد سیاه کشته شد؟
- شاید آره شایدم نه!

پسر به تصاویر نگاه کرد و به نفر بعدی اشاره کرد.

تصویری که انتخاب شده بود، به طور واضح با بقیه فرق میکرد.

-این یکی...چرا...این شکلیه؟ اینو با این قیافش برای چی قبول کردن؟

پیرمرد به چهره رنگ آمیزی شده مرگخوار نگاه کرد.
-تفاوت ها بچه جون...تفاوت ها! لرد سیاه، از بچگی این تفاوت ها رو با تمام وجودش درک کرده بود. شاید برای همین، پذیرفتن تفاوت ها براش سخت نبود. شاید هم ...

-دلش سوخته بود؟

این احساسی بود که خود پسرک در اعماق قلبش نسبت به صاحب تصویر حس میکرد. لبخند تلخی که پشت چهره ای پر از رنگ و لعاب پنهان شده بود.

-لرد سیاه برای کسی دلسوزی نمیکرد. در مورد کراب یه حس دیگه ای داشت. شاید اینو هم یه جور مخالفت با قید و بندهای جامعه میدونست.

پیرمرد نفسی تازه کرد و توضیحاتش را ادامه داد.
-کراب هیچ وقت دانش آموز موفقی نبود. هرگز محبوب نبود. نه ظاهر قابل قبولی داشت و نه هوش و استعداد خاصی. اصلا امیدوار نبود بتونه مرگخوار بشه ولی تصمیم گرفت شانسش رو امتحان کنه. به محض ورود به خانه ریدل ها با یکی از مرگخوارای با سابقه به نام لینی وارنر آشنا شد. لینی راهنماییش کرد. کمکش کرد. حتی بعضیا میگن برای پذیرفته شدنش وساطت کرد. هی چی که بود در نهایت ناباوری، کراب پذیرفته شد. از اون به بعد بود که عوض شد!

پسرک پورخندی زد.
-عوض تر از این؟!

با دستش به تصویر اشاره میکرد. پیرمرد هم لبخندی زد.
-نه...روحش عوض شد. انگار اعتماد به نفسی که سال ها پشت این چهره پنهان کرده بود دوباره متولد شد. دیگه به کسی اجازه نمیداد خودش و شخصیتش رو جدی نگیره. مرگخوارا هم اول قبولش نمیکردن. ولی وقتی چند ماموریت موفقیت آمیز رو انجام داد، اونا هم قبول کردن که اونقدرا هم به درد نخور نیست.

اخم های پسرک در هم کشیده شده بود. چهره اش نشان میداد که زیاد هم این داستان را باور نکرده است.
-الان...الان کجاست؟ آزکابانه؟ زنده اس؟

پیرمرد در حالی که چشم از تصویر بر نمیداشت جواب داد:
-الان...منتظره...فقط منتظر!

پسرک فهمید که داستان این تصویر هم تمام شده و باید سراغ تصویر بعدی بروند.

پیرمرد با حالتی منزجرانه بینی اش را بالا کشید.
- این یکی رو ولش کن.

لحن پیرمرد به غایت آمرانه بود و پسرک را متقاعد می کرد، اما نمی توانست چشمه جوشان کنجکاوی اش را بخشکاند:

- خیلی خب... امّا چرا ولش کنم.
- به هزار و یک دلیل!

پیرمرد به ده ها پوستر که در اطرافش بود اشاره کرد تا حواس پسرک را متوجه چیز دیگری کند، اما موفق نشد. چشمان قهوه ای پسرک مبهوت موجود درون تصویر شده بودند که آرام در پرتره اش نشسته و گه گاه به گوشه و کنار نگاهی می انداخت. بر خلاف سایر تصاویر داد و قال نمی کرد. دندان نشان نمی داد.
آرام بود.

- فکر نکنم بتونه بی خیال شه.

پیرمرد با خودش صحبت می کرد، مدّت های مدیدی را به تنهایی سر کرده بود.

- خب... اگه می خوای راجع بهش بدونی بده یه بار دیگه قیافه اش رو ببینم.

هر آن چیزی که برای دانستن راجع به آن وجود داشت در چهره اش بود.
اما چهره اش بسیار ناخوانا بود.

پیرمرد نگاهی به تصویر آرام درون پوستر انداخت. مردی که آرام در میان صفحه به او خیره شده بود. کلاه لبه دار بلندی به سر داشت که از کادر خارج شده و دیده نمی شد و کسی که چشمان تیز بینی داشت حشره ای را که بر روی کلاه تیره حرکت می کرد را می دید.

- این که کی و چی شد که خیال کرد می تونه سیاه باشه... راستش نمی دونم چی به سرش خورده بود که همچین خیالاتی می کرد.

خنده تمسخر آمیزی کرد.
- می گفت سیاهی تو خونشه!

برای لحظه ای چشمان مرد، تیره و تاریک گشتند. سرد و مرگبار!
- نمی دونست خون مال کساییه که قلب دارن. تو اینو بدون. خلاصه این که ارباب راهش داد. آموزش ،حمایت، اعتبار و هر چیزی که می شد به کسی داد بهش داد.

در پایان جمله، دندان های زرد و پوسیده پیرمرد بر روی یکدیگر قفل شدند و مردمک چشمانش در حدقه تپیدند. درست مانند آن که امواج خشم به دنبال راهی برای خروج می گشتند. شاید اگر هنوز اثری از جادو در آن وجود باقی مانده بود...

پسرک که نمی دانست دهان باز کردن در آن لحظه تا چه حد عاقلانه است، آهسته و آرام مشغول صحبت کردن شد:
-خب بـ.. بعدش چی شد؟

پیرمرد با شنیدن صدای پسربچه، مانند شعله گازی که زیرش را خاموش کرده باشند، آرام شد. مانند انسان ناامیدی که به دنبال قطاری دویده و نرسیده است، قطاری از جنس زمان.
سرش را برگرداند و به پسرک خیره شد.
- چی گفتی؟

پسرک کمی جا خورد. سپس ناخود آگاه جمله اش را تکرار کرد:
- بعدش چی شد؟
- هیچی... رفت.

سپس پوستر مرد را مچاله کرده و آن را به میان زباله ها انداخت. به سمت بیلبورد حرکت کرد.
تصویر بعدی را خودش انتخاب کرده بود.

پسر بچه نگاهی به عکس انداخت.
- همون مو قرمزه؟

پیرمرد قهقه بلندی زد. پسربچه که عصبانی شده بود فریاد زد：
- مگه حرف خنده داری زدم؟

پیر مرد که حالا برخود مسلط شده بود لبخندی زد.
- آخه اگه اینجا بود و حرفت رو می شنید، محال بود زنده بمونی.

پسر که گویی گیج شده بود با تردید گفت：
- آخه چرا؟
- چون موهاش نارنجیه. این یکی از چیز هایی بود که اگه بهش می گفتی بدجور بهش بر می خورد.

-چرا مرگخوار شد؟ مجبورش کردن؟
- نه اصلا! اتفاقا کاملا با میل و علاقه خودش مرگخوار شد. پونزده سال بیشتر نداشت که تو کتاب های ممنوعه مطالبی راجع به جادوی سیاه و طلسم های نابخشودنی خوند. افکار و عقایدش تغییر اساسی کرد. به این باور رسید که اگه به لرد سیاه نپیونده, پس بهتره زندگی هم نکنه. تو تابستون نشانک رو دید.
- کیو؟
-نشانک, دختر لرد سیاه. اون بهش گفت که "اگه می خواد مرگخوار بشه باید طلسم های نابخشودنی رو یاد بگیره." اونم از مرلین خواسته, با طلسم های شوم دو نفر رو کشت سه نفر رو هم دیوونه کرد.
- واقعا؟
- آره! فقط آخر سر لو رفت و پنج سال افتاد آزکابان.

پسر اخمی کرد.
- چی چی آبان؟!
- آزکابان, زندان جادوگرها. البته حکمش حبس ابد بود ولی فرار کرد و به لرد سیاه پیوست. تا آخر عمرش هم مرگخوار و وفادار به اربابش موند. گاهی اوقات تغییر عقیده ها تغییر زیادی تو زندگی ما می ذارن. می شه گفت کلا مسیر زندگیمون رو تغییر می دن.

پسر که تا به این لحظه داشت با دقت گوش می داد, دوباره نگاهی به عکس انداخت.
- این یکی چطور؟

-اون یکی! اونی که.. حشره اس؟

پیرمرد نگاهی به تصویر انداخت. یاد کردن از روزگار گذشته دردناک بود، اما مجبور بود جواب پسر را بدهد. چشمانش را لحظه ای بست تا از آشفتگی ذهنش کمی بکاهد.
_آره پسر جون، حشره اس. پیکسیه، یکی از وفادارترین مرگخوارای لرد سیاه. روی شونه های ارباب مینشست همیشه. اولاش عضو الف دال بود، مطمئن نبود سیاهه یا سفید، نمیدونست میخواد سیاه باشه یا سفید. اما بعدش... بعدش ذهنش یکرنگ شد؛ سیاهِ سیاه. اونوقت بود که شد خدمت گزار ارباب. میفهمی پسر جون؟

پسر مطمئن نبود پیرمرد از چه حرف می زند، ارباب کیست یا الف دال یعنی چه، اما مبهوت حرف های پیرمرد شده بود.
به سختی سری تکان داد و زیر لب گفت:
-می...فهمم... فکر کنم می فهمم.

-وفادارترین ها همیشه اینجوری ساخته میشن، ذهنشون یک رنگ میشه. وقتی یک رنگ شد، با اربابشون یکی میشن. هرچی که ارباب گفت با دل و جون گوش میکنن. اما بعضی هاشون هم به خاطر چیزای دیگه ای مرگخوار شدن، مثلا اون یکی رو می بینی؟

پیرمرد به پسر بچه نگاه کرد.

در چهره اش به دنبال دلیل سوال می گشت..کنجکاوی؟...علاقه؟...نفرت؟... بجز نگاه مشتاقی که چشمان پسرک را پر کرده بود چیزی نیافت.
-پرسیدی چطوری می شه مرگخوار شد...منظورت از نظر فیزیکیه؟

پسر اصلا متوجه سوال نشد. ولی سرش را به نشانه تایید تکان داد. پیرمرد به فکر فرو رفت. لب هایش را بر هم فشرد و در حالی که به دیوار روبه رویش خیره شده بود شروع به صحبت کرد.
-سخت نیست...درد داره. ولی کم! درد فیزیکی رو می شه تحمل کرد پسر. مهم روحه! ذهنه! مرگخوار شدنِ ایناست که سخته. در واقع سیاه یا سپید شدن ذهن، هر دو سخته. باید با خودت بجنگی! باید به خودت غلبه کنی و به یه باور برسی...باید ذهنت یک رنگ بشه. مطمئن بشی! در حدی که حاضر باشی برای همین رنگی که ذهنت رو پر کرده بمیری... و گاهی حتی بکشی! می فهمی چی می گم؟

پسرک هیچ چیز نفهمید بود!
-بله بله...البته که می فهمم. منو دست کم گرفتی...ذهنت باید عوض بشه و اینا. یعنی ذهن همه اینا عوض شده بود؟

پیرمرد به تصویر مرگخواران خیره شد.
-بعضیاشون آره...ولی بعضیا هم اهداف دیگه ای داشتن. ذهن انسان خیلی پیچیده اس. مثلا خودت...الان تو ذهنت چی می گذره؟

پسر برای لحظه ای آرزو کرد که کوچکترین اثری از پیچیدگی در ذهنش یافت می شد. اصلا نمی خواست پیرمرد را ناامید کند، مبادا که از تعریف کردن برای او منصرف شود! ولی واقعیت این بود که چزی جز این فکر که مادرش چه شامی برای او تدارک دیده در ذهنش نبود!

پیرمرد لبخندی زد.
-اشتباه نکن...پیچیدگی های ذهن رو به همین سادگی نمی تونی پیدا کنی. دسترسی بهشون سخته. تو الان داری سطحش رو می بینی و حس می کنی. فکر های دیگه درست زیر همون لایه های سطحی قرار داره.

-می شه تعریف کنین اینا چطوری مرگخوار شدن؟

-آره پسر جون...یکی رو انتخاب کن تا برات تعریف کنم!

پيرمرد، دست او را گرفت و كنار خود، روى پله اى نشاند.
-خب، ببين...توضيحش يكم سخته، بيا يه قرارى بذاريم؛ تو به من بگو اينجا چيكار ميكنى و منم راجب مرگخوارها بهت توضيح ميدم. خوبه ؟

پسرك چندان از اين قرارها خوشش نميامد، دوست نداشت در قبال چيزى كه ميگيرد، چيزي بدهد.
اما حس كنجكاوي اينبار بر او غلبه كرد.
-خب...چند روز پيش، يكي اومد خونمون و گفت كه من...كه من...

نفس عميقي كشيد تا جلوى لرزش صدايش را بگيرد.

-گفت كه تو جادوگرى و نامه هاگوارتز رو بهت داد، درسته ؟

پسرك با شك و ترديد به او نگاه كرد.
-تو...تو از كجا ميدونى ؟
-خب، اين روال معموله!
-روال معمول؟ يعنى واسه همه همينكار رو ميكنن ؟

لحنش حاكى از نارضايتيش بود.

-بله، براي همه مشنگ زاده ها. خب، ادامه بده.
-همين ديگه، اومد و توضيح داد چجورى بايد بيام اينجا و رفت. امروزم پدر و مادرم بهم پول دادن كه بيام خريد كنم، خب...اونا زياد راضى نبودن و گفتن كه باهام نميان، پس خودم اومدم و...خب، همين.
-ميشه پولت رو ببينم ؟

پسرك با ترديد، اسكناسش را نشان او داد.
پيرمرد لبخند نصفه اى زد.
-با اين پول نميتونى خريد كني، بايد بري بانك و پول جادويي بگير، بيا من كمكت ميكنم.
-من به كمك تو احتياجى ندارم، كافيه جاش رو نشونم بدى، خودم تنهايي ميتونم برم. حالا هم به قولت عمل كن و بگو چرا اينا مرگخوار شدن.

پيرمرد از لحن تند پسرك جا خورد.
-خب، هرطور كه راحتى. راستش...چندين سال پيش...يه جادوگر خيلى قوى و خيلى خطرناك پيداش شد. جادوگرى كه خيلى سياه بود و هيچكس...خب، يعنى تقريبا هيچكس نميتونست جلوش دووم بياره.
دوران خيلى سختى بود. پر از سياهي، پر از مرگ.
هيچكس نميدونست فردا چي در انتظارشه...

با ياد آورى خاطراتش، دستانش به لرزه افتاده بود و سعى در پنهان كردنشان داشت، ولى پسرك چنان محو صحبت هايش شده بود كه هيچ توجهي به دستان او نداشت.
-تو اون دوران، عده اى از ترس كشته شدن، عده اى براي خودنمايي و بعضيا هم اجباراً به سمتش رفتن...ولى تعداد كسايي كه واقعا، از روى علاقه بهش ملحق شدن، انگشت شماره.

نفسى تازه كرد و ادامه داد:
-حالا هم شايعاتى مبنى به برگشتنش سر زبون ها افتاده و به خاطر همين، مرگخوار ها دوباره پيداشون شده.

چشمان پسرك برق زد.

ذهنش پر از سؤال بود، اينكه آن جادوگر، كه بود و به كجا رفته بود كه حالا بازگشته بود.

ولى سؤال مهمترى در سرش بود.
-چجوري...چجورى ميشه مرگخوار شد ؟