جلورفتم وروی چهارپایه نشستم کلاه معروف رودردست گرفتم خوب میدونستم برخلاف ظاهرکهنه اش چه توانایی هایی داره روی سرم گذاشتمش جلوی چشم هام تاریک شدوصدایی به گوشم رسید....
_اووووم خب میبینم برخلاف پدرومادرت که مشنگ هستن تو استعدادخوبی داری توی جادوگری، پشتکارتم که عالیه وباهوشی یکم استرس داری نترس بهم اعتماد کن من خوب میدونم توی ذهنت چی میگذره نمیخوای بری اسلایترین درسته؟ امانگران نباش من میفرستمت ریونکلااونجا جای باهوش هاست.
ولی من بیشتردوست داشتم توی گریفندوری باشم اخه بزرگترین جادوگرها توی اون گروه بودن(بجز اسمشو نبر) واین آرزوی من بود بخاطرهمین باتمام وجودبه گریفندوری فک کردم وخواهش کردم..
_باشه باشه حالاکه انقدر دوست داری میفرستمت گریفندور

هری: باور نکردنیه! اونجا رو نگاه کن هاگرید اون کافه رو می گم میشه بریم اونجا؟

هاگرید: کجا رو می گی هری؟ اگه منظورت اون کافه ای که سمت چپی کنار جارو فروشیه نمی تونیم اونجا بریم اونجا واقعا جای خطر... اوه مادم ماکسیم اینجا چی کار می کنه؟ هری یه دقیقه اینجا وایسا!!!

هری: مادام ماکسیم واقعا ازت ممنونم!!!

هری به سرعت به سمت مغازه ای که به نظر می آمد تازه باز شده باشد رفت. بالای در فروشگاه با خط درشت نوشته شده بود: کافه تسترال سواران

دوباره گفتم:مادر...خوبی؟چی شده ؟ مادرم مرا بغل کرد و چندبار بوسید و گفت:پسرم!این نامه همین الان رسید .تو قراره به هاگوارتز بری و جادوگر بزرگی بشی!.مادرم این را گفت و من شوکه شدم نمیدونستم که چی بگم ولی چیزی که میدونستم این بود که خیلی خوشحال بودم و قراره زندگیم عوض بشه

پاراگراف بندیت میتونست بهتر باشه. درواقع ما تو یک بند، جملات مربوط به همو میذاریم.
دیالوگ هارو هم این جوری بنویس و با دوتا اینتر از توصیفاتت جدا کن.
با آن خانواده آشنا شدیم و مادرم درباره ی سکوی نه و سه چهارم به آنها گفت و آنها به مادرم گفتند:اوه!مشکلی نیست ما کارل کوچک را راهنمایی میکنیم درواقع ویلیام ماهم سال اولی است.اینرا گفتند و نشانم دادند که چگونه از دیوار رد شوم.قبل از اینکه از دیوار رد شوم مادرم بهم گفت:پسرم،کارل این را بگیر این گردنبند خانوادگی ما است این از تو محافظت می کند موفق باشی پسرم.مادرم را بغل کردم و بوسیدم و گفتم:دلم برایت تنگ میشود مادر.و رفتم.

چهار پسر به سمت دریاچه می دویدند غافل از آن که شخص پنجمی نیز دنبال آنهاست پسرک دیگری که از مدتها پیش در گوشه ایی کمین کرده بود آنها را تعقیب کرد تا زمانی که به درخت کنار دریاچه رسیدند پسر پنجم به آرامی از درخت بالا رفت آن قدر در این کار مهارت داشت که در کسری از ثانیه به بلند ترین شاخه درخت رسید جایی را انتخاب کرد که بهترین زاویه دید را داشته باشد چوبدستی و کتاب معجون سازی پیشرفته اش را درآورد سپس منتظر فرصتی مناسب شد چهار دوست صمیمی با یکدیگر شوخی می کردند یکدیگر را هل میدادند و بلند بلند میخندیدند صمیمیتشان به قدری بود که اگر یکی دیگری تکه تکه می کرد آن شخص تکه تکه شده میخندید...چنین تصویری لبخندی بر صورت عبوس پسر پنجم نشاند از ته دل آرزو کرد این شخص پاتر باشد اگر کمی شانس می آورد شاید افتخار تکه تکه کردن پاتر نصیب خودش می شد! چوبدستی اش را به سمت پسری عینکی گرفت که مشغول بازی با گوی زرین بود زمزمه کرد: سکتوم سمپرا

ممنوت اقای پاتر مرسی که به مغازه ما اومدین واقا مارو خوش حال کردین برای اطمینان یک بار دیگه میگم ریزر شانس فقط یه وسیله اموزشی وقتی که میخاین دوئل کنین لازمتون میشه اشکالاتتونو ثبت میکنه و بعد از دوئل بهتون میگه البه لازم به ذکره که اسمش هیچ ربطی به کارش نداره و بازم از خریدتون متشکرم
هری لبخندی به فروشنده زد و گفت:«ممنونم از توضیحاتون خیلی به دردم میخوره»
هری از مغازه خارج شد وبه طرف خروجی بازار رفت با هاگرید قرار گذاشته بودن همدیگه رو کنار خروجی بازار ببینن.

اسنیپ به اینه نگاهی انداخت و بعد به هری نگاه کرد. مدتی تو چشمای هری خیره موند بعد گفت: اگه میخوای به آرزوت برسی دنبال من بیا بدون هیچ صدایی...البته باید برخلاف میلم بگم که مجبوریم دوتایی از اون شنل استفاده کنیم.
هری با تکون دادن سرش موافقتش رو اعلام کرد و بعد به همراه اسنیپ به زیر شنل رفت و دوتایی به سمت جنگل ممنوعه رفتن.

ناگهان آن صدا داد زد اسلایترین.
فکر نمیکردم کسی تشویقم کنه ولی همه ی اعضای اسلایترین تشویقم کردن.