زندگی به سبک سیاه

- نه ارباب. معجون هکتور که فقط ضد طلسم نبود. ضد همه چی بود!
- راست میگه هکتور؟

تعداد زیادی آرنج و پا به سمت هکتور سرازیر شد تا با سقلمه زدن و علامت دادن بهش بفهمونن که فکر کنه و جواب بده. اما هکتور اونقدر ویبره میرفت که متاسفانه این ضربات مثل ضربت مگس کش فقط به اطراف هدف برخورد میکرد.

- مطمئن نیستم ارباب. شاید باید دوباره بکشینش.

لرد به فکر فرو رفت.

- پس دوباره میکشیمش.

لرد چوبدستیشو به سمت بلاتریکس گرفت و نور سبزرنگ از اون خارج شد. نور سبزرنگ به سمت بلا رفت. اما همین که به بلا رسید یه دفعه تغییر جهت داد و به شکل یه صفحه ی سبزرنگ در اومد که روش نوشته بود:
Error 404, Bella not found

- خب یارانمون. مثل اینکه ما حتی بدون اینکه قصد داشته باشیم کشته بودیمش. این چنین لرد شرور و بی رحمی هستیم.

مرگخوارا سرشون رو به نشونه ی تایید تکون دادن.

- بدین به ما اون معجونو.

هکتور بی ترس و با لرز جلو رفت و معجونش رو به لرد تحویل داد.

- خب... بیا... یار وفادارمون... به هوش بیا!

بلاتریکس بی حرکت رو پای لرد افتاده بود و لرد کم کم داشت متوجه میشد که کاسه ای زیر نیم کاسه اس.

-ارباب متوجه نشین. هیچ کاسه ای زیر نیم کاسه نیست. بلا نمرده. باور کنین. به ریش مرلین نمرده. تمام این مدت هم نمرده بود. حتی ما...

رودولف میپره و با یه ضربه ی قمه، سر آرسینوسو از بدنش جدا میکنه که رازشون برملا نشه.
مرگخوارا بهت زده به هم نگاه میکنن. به نظرشون برای حفظ راز، احتیاجی به این همه خشونت نبود.

آرسینوس غمگین و ناراحت از جا بلند میشه و سرشو برمیداره.
-ببین چیکار کردی...نقابم ترک خورد...خیالت راحت شد؟

مرگخوارا به آرسینوس توجه نمیکنن. آرسینوسم سرشو که تو دستش گرفته به طرف لرد برمیگردونه که ادامه ی قضیه رو ببینه.
لرد تو این فاصله، دو بار دیگه به بلا دستور میده که از روی پاش بلند بشه؛ ولی نمیشه.

-یاران ما...فکر کنیم...ما بلا رو کشتیم!

مرگخوارا خوشحال میشن.
-خب هدفتون هم همین بود دیگه ارباب.

-ما میخواستیم با طلسم بکشیمش...الان بهش آسیب جسمی وارد کردیم. نکنه زنده نشه! ما بهش قول دادیم!

آرسینوس سرشو با دستش به دو طرف تکون میده که تاسفشو نشون بده.

مرگخواران منتظر ماندند.
لرد کمی تامل نمود و سپس از صندلی خود بلند شد و قدمی به سمت صندلی بلاتریکس برداشت.
_ مرگخوار وفادار ما... نگران نباش. به تو قول میدیم که به زندگی بر خواهیم گردوندت. اربابه و قولش!

لرد به چهره بلاتریکس نگاه کرد. اثری از کوچکترین نگرانی در او پیدا نبود. خیال لرد راحت تر شد.
لرد به این فکر کرد که با ابهت تمام مرگخوار محبوبش را به کام مرگ بکشد! مرگ بلاتریکس می بایست در شکوه تمام انجام میگرفت!
پس لرد شروع به چرخیدن کرد...

ناگهان گوشه ای از ردای لرد به دور پاهایش پیچید.
_ آآآآآآآآآآآآ......

مرگخواران که متوجه حادثه ای که غریب الوقوع در حال رخ دادن بود نشده بودند، با خیال اینکه اربابشان در حال خلق صحنه ای حماسی ست با ستایش خاصی به اربابشان خیره شده بودند.
_ چه حرکتی...
_ ارباباااا

لرد در حال سقوط بود و سعی می کرد تا با دست و پا زدن تعادلش را حفظ کند ...
ولی چندان موفق نبود!
_ آآآآآآآآآآآآ......

لرد به شدت به صندلی بلاتریکس برخورد نمود و پخش بر زمین شد!
جسد بلاتریکس نیز همراه با لرد بر روی زمین افتاد!

_ چی شد الان؟
_ چرا اینجوری شد؟ قرار نبود با طلسم بلاتریکسو بکشه؟
_ شما میدونستین ارباب میخواد با روشهای مشنگی به بلاتریکس حمله کنه؟

لرد با عصبانیت سعی کرد تا صندلی ای که روی پایش افتاده بود را به کنار بیندازد. ولی وزن بلاتریکس مانع آن بود.
_ این چه وضعشه؟ کی ردای مارو انقد بلند دوخته بود؟ بیاین کمک ما نادان ها! ما سقوط کردیم! بلاتریکس خجالت بکش...جمع کن خودتو! بلند شو از روی پای ما!

مرگخواران نگاهی به لرد و نگاهی به جسد بلاتریکس انداختند و تازه متوجه خطری که تهدیدشان میکرد شدند!

-

مرگخوارا به هم نگاه کردن؛ دلیل این قیافه متفکرانه لرد چی بود؟ آیا میخواست قبل از برخورد طلسم، مسیر طلسم رو عوض کنه؟ آیا داشت به حقیقت پی می برد؟ هیچکدوم هم جرئت نمیکرد از لرد بپرسه.

- به چی اینجوری زل زدین؟
- ام... ارباب...

لرد دوباره به فکر فرو رفت. این بار مرگخوارا، که خودشون داشتن زحمت لرد رو کم میکردن و از ترس میمردن، به دور دیگه سنگ شنل چوبدستی زدن و آرسینوس رو انداختن وسط.
- ا... ارباب... میشه... میشه بپرسم...
- نه سینوس! بعد از این همه مدت...
- همیشه!

اگه اسنیپ مثل همه مرگخوارا بود، مسلما لرد میکشتش. پس فقط گلوشو صاف کرد و ادامه داد:
- سر و صدای شماها که اجازه نمیده لرد فکر کنه! پس مجبوریم بریم توی اتاقمون که اونجا هم احتمالا دخترمون نمیذاره! یه بار که بی دلیل ساکت شدین هم نمیذارین فکر کنیم!

لرد روشو برگردوند و دوباره به فکر فرو رفت، اما تصمیم گرفت از مرگخوارا هم نظرخواهی کنه.
- بنظرتون چجوری طلسم بزنیم تا ترسناک تر به نظر برسیم؟ یهویی بچرخیم و فریاد بزنیم، یا کمی باهاش مدارا کنیم بعد فریاد بزنیم، یا قهقهه شیطانی بزنیم بعد یهو فریاد بزنیم؟
- دومی، ارباب!
- سومی ارباب!
- پس اول میچرخیم، بعد فریاد میزنیم!

خلاصه:

بلاتریکس سهوا توسط هکتور کشته شده اما کسی مایل نیست و جراتش رو نداره که این خبر رو به لرد سیاه برسونه. واسه همین مرگخوار ها نوبتی از جسدش مراقبت میکنن تا لرد متوجه مرگش نشه. یه مشکلی هم که وجود داره اینه که جسد بلا گاه و بی گاه سیلی میزنه به اطرافیانش. الان نوبت نگهداری رودولفه ولی لردسیاه داره به قضیه شک میکنه. رودولف به لرد سیاه گفته بلا دندونش عفونت کرده و با لردسیاه هم قهره برای همین حرف نمیزنه.
هکتور یه معجون زنده کننده درست کرده که لرد می خواد امتحانش کنه. برای امتحان کردنش باید یه مرگخوار رو بکشه و زنده کنه. مرگخوارا تمام تلاششون رو می کنن که بلاتریکس انتخاب بشه. همین طور هم می شه!

.................

-ولی بو میاد! بدجوری بوی جسد میاد.

نفس همه در سینه حبس شد.

-نه ارباب...هیچ بویی نمیاد. ببینین. من هیچی احساس نمی کنم. شما اشتباه...
-ما چی؟...ما دقیقا چی رودولف؟
-اعصاب بویایی شما کمی آسیب دیدن...

لرد سیاه چیزی از جیبش در آورد و در فضای اتاق حرکتش داد.
-نه...نه...کاملا مطمئنیم. بوی جسد میاد!

مرگخواران حرکت سریع دست لرد را روی هوا دنبال می کردند. ولی هیچیک موفق به دیدن چیزی که در دست لرد بود نشد.
-اون چیه ارباب؟

لرد دستش را متوقف کرد...
-بینی ماست! همیشه همراهمونه. توی جیبمونه. گاهی لازم می شه دقیق تر بو بکشیم...ازش استفاده می کنیم. مشکلی هست؟

مشکلی نبود.

-ارباب بوی اجساد سفیدیه که پایین تو شکنجه گاه تلنبار شدن. اینا قبل از مرگشونم بو می دادن. تازه بوی جسدشون بهتره. شما بینی خودتونو خسته نکنین. خودمون می ریم می شوریمشون.

لرد دلیل این میزان علاقه یارانش به نگهداری اجساد را نمی دانست.
-شما مرگخواراین یا مرده شور؟ نابودشون کنین برن! اصلا چطوره یکی از همونا رو زنده کنیم؟

همه مرگخواران به طور دسته جمعی فریاد زدند:
-نه ارباب...اصلا خوب نیست. وقتی یار وفادارتون داوطلب شده...دوباره قهر می کنه ها!

لرد قانع شد.
-باشه...همین بلا رو می کشیم! الان...از ته دل...می خواییم که بمیره...و می کشیمش.

لرد با این حرف به فکر فرو رفت.
بله! در دلش او کاملاً قصد داشت زیر حرفش بزند و بلاتریکس را نکشد! ولی با این حرف مرگخواران احساس میکرد در تنگنا قرار گرفته است.

_ کروشیو All !

مرگخواران همگی از درد به خود پیچیدند.

_ ارباب...
_ آخه ارباب چرا میزنین؟

لرد کمی روی صندلیش جابجا شد.
_ برای اینکه مارو در تنگنا قرار داده بودین. هیچکس نمیتونه نظر خودشو به ما تحمیل کنه. این ماییم که تصمیم میگیریم کیو بکشیم.

همه با استرس به لرد خیره بودند.
لرد کمی تامل کرد. چوب دستی اش را بیرون آورد. آن را به طرف هکتور گرفت.
_ من ارباب؟ ارباب من؟ معجون منصرف کننده بدم؟

لرد بدون اینکه جوابی بدهد هکتور را رد کرد و به آرسینوس رسید.
_ سلام ارباب... خوبین ارباب... من نه ارباب... جوونم... آرزو دارم ارباب... هنوز جاه های زیادیست که نطلبیدم...

لرد توجهی به حرف های آرسینوس نداشت و او را نیز رد کرد. چوب دستی لرد به سمت نارسیسا قرار گرفت.
_ زنده اس ارباب... هری پاتر زنده اس... اصن غلط کردم گفتم مرده...

ولی لرد خیلی قبل تر نارسیسا را نیز پشت سر گذاشته بود و اکنون به رودولف رسیده بود.
_ ارباب... من ارباب؟ باشه ارباب... بکشینم ارباب... فقط بذارین قبلش غرهای نزده مو براتون بزنم بعد...

گویا لرد تمایلی به کشتن رودولف نیز از خود نشان نداد.
حالا چوب دستی لرد در مقابل صورت بلاتریکس قرار داشت. و بلاتریکس نیز کوچکترین عکس العملی از خود نشان نمیداد. یعنی نمی توانست که نشان دهد!

لرد بلاخره به حرف در آمد.
_ یاد بگیرین! مرگخوار وفادار یعنی این! هیچی نگفت. شجاعه! به ما اعتماد داره... ما تصمیمونو گرفتیم. بلاتریکسو میکشیم!

لرد که توجه مرگخوارا رو از دست داده بود، گلوشو صاف می‌کنه.
- اهم... فرمودیم کدومتونو بکشیم؟

همزمان با فریاد لرد، زمزمه‌هایی که در جریان بود می‌خوابه. مرگخوارا به جواب رسیده بودن و فقط کافی بود جوابشون رو به لرد انتقال بدن.

- ما انتخابمونو کردیم ارباب.

لرد برمی‌گرده و پیکسیش که بال‌بال‌زنون در هوا معلقه و انگشتش به سمتی اشاره می‌کنه رو می‌بینه. با نگاهش رد دست لینی رو دنبال می‌کنه و می‌رسه به...
- بلاتریکس؟ مرگخوار وفادار ما؟ چی باعث شده فکر کنی اول خود تو رو نمی‌کشیم؟
- اونا ارباب!

انگشت لینی از نشونه‌گیری به سمت بلاتریکس برداشته می‌شه و این‌بار از روی تک‌تک مرگخوارا عبور می‌کنه. همزمان با عبور انگشت لینی، دست مرگخوارا در یک حرکت هماهنگ به سمت بلاتریکس می‌چرخه.
اشاره‌ی مرگخواران واضح بود. انتخاب همه بلاتریکس لسترنج بود!

لرد با تعجب به اتحاد بی‌نظیری که برای اولین بار بین مرگخوارانش بوجود اومده بود نگاه می‌کنه. نه تنها همه با هم هماهنگ بودن، بلکه آخرین مرگخواری که انتظار داشت حکم مرگش صادر بشه در مرکز اشارات قرار داشت!
چهره‌ی لرد نشون می‌داد که کمی به قضیه مشکوک شده و این چیزی نبود که از چشم مرگخوارا دور بمونه.
- ارباب شما انتخابو به ما واگذار کردین، ما هم انتخاب کردیم! نگین که می‌خواین زیر حرفتون بزنین و بلاتریکسو نکشین!

-نجاتتون دادم! من کورسوی امیدی هستم در شب های تیره و تار شما. حالا به من ایمان آوردین؟

هکتور دور از چشم و گوش لرد، اینو به مرگخوارا میگه و در مقابل یه پس گردنی از رودولف دریافت میکنه. البته این چیزی نبود که انتظارشو داشته باشه.
-آخه تسترال...الان که باید یکیمون کشته بشیم که تو بخوای با این معجون نفرت انگیزت زنده کنیش. این نجاته؟ این امیده؟ این کورسوئه؟ این فقط کوره!

پس گردنی چیزی از ویبره های هکتور کم نمیکنه. جای تعجبی هم نداره. کلا هیچی تو دنیا وجود نداره که ویبره های هکتور رو کم کنه. ولی این بار هکتور حرفی میزنه که عاقلانه به نظر میرسه.
-لازم نیست یکیمون کشته بشه. چون یکیمون قبلا کشته شده! کافیه ارباب رو راضی کنیم که معجون خوشبوی منو روی بلا امتحان کنه. چیزی که از دست نمیدیم! میدیم؟


مرگخوارا متعجب میشن. آخرالزمان شده...هکتور حرفای عاقلانه میزنه!

چهره ی لرد به وضوح نشون میداد که نبود. اصلا هم نبود!
به خاطر همین بقیه تصمیم گرفتن تا روش های دیگه ای رو امتحان کنن. و لینی که سلول هاش با سرعت بیشتری مشغول به کار شده بودن، تصمیم گرفت به کمک جمع بشتابه.
- ارباب من یه روش جدید پیدا کردم که یه نیش جدید در بیارم. اینطوری میتونم همزمان دو هدفو نشونه بگیرم و...

نگاه لرد نشون می داد که نقشه ی لینی هم با شکست مواجه شده و باید به دنبال نقشه ی جدیدی باشن. این بار آرسینوس فداکاری کرد و قدم پیش گذاشت.
- ارباب ست جدید نقاب ها و کراوات هام رو بیارم ببینید؟ یه قرمز خال خالی با یه مشکی گلدار جدید...

و بدین ترتیب آرسینوس هم از دور رقابت خارج شده بود. در این مدت که همه ی مرگخواران سخت مشغول بودن تا فکری به حال وضعیتشون بکنن، ادوارد بوقلمون سر سفره رو با دستِ قیچیش نصف کرد و مشغول خوردن شد. به نظر نمیرسید استرسی در اون راه داشته باشه.

- از کی شروع کنیم؟ حق انتخاب رو به خودتون میدیم!
- چی رو از کی شروع کنید ارباب؟
- کشتنتون رو!

مرگخوارها جدا باید هر چه سریع تر فکری میکردن. شوخی نبود، جون عزیزشون در خطر بود. همه مشغول محاسبه بودن تا ببین اگر از کی شروع بشه سیکل کشته شدن دیرتر به خودشون میرسه و وقت بیشتری دارن تا فکری به حال خودشون بکنن. همه تواین فکر بودن که ناگهان هکتور بعد از ویبره ای عظیم ملاقه اش رو به لبه ی پاتیلش زد و اون رو درست وسط میز و روی بوقلمون ادوارد که مشغول خوردش بود کوبید. ظاهرا اون از این فرصت استفاده کرده بود و معجونی بو گندو پخته بود. شاید این راه نجات همه ی مرگخوارها بود.