وزارتخانه سحر و جادو

هر چند عنوان "افتخاری" برای چند ثانیه وینسنت را خشنود کرده بود...ولی کلمه "مهمان" به وضوح پررنگ تر نوشته شده بود.
وینسنت غمگین شد و تصمیم به گوشه گیری گرفت.
دعوتنامه به دست رفت تا به دنبال گوشه ای بگردد. ولی دریغ از حتی یک گوشه!
-ای بابا...حالا که ما خواستیم گوشه گیر بشیم کل خانه ریدل ها چرا گرد شده؟

گشت و گشت و گشت...تا این که بالاخره موفق به پیدا کردن یک گوشه شد.

ولی گوشه پر بود!

-ار...باب؟ شما چرا این جا نشستین؟ خب تشریف ببرین تو که این گوشه هم برای من خالی...یعنی هوا سرده...بفرمایین تو...

لرد سیاه با اخم نگاهی به کراب و کاغذی که در دست داشت انداخت.
-اصلا برامون مهم نیست اون کاغذ چیه. از ما دور شو. این گوشه مال ماست. تصمیم داریم همین جا کنج عزلت بگزینیم.

هر شخص دیگری که جای لرد بود، کراب با مشت و لگد وادارش میکرد گوشه اش را تحویل بدهد...ولی خب. پای لرد سیاه وسط بود. برای همین کراب مثل بچه آدم دور شد و سالازار را هم شکر کرد که شخص دیگری جای لرد نبود چون کراب اصلا وجودش را نداشت به کسی مشت بزند.

كراب با خوشحالى دعوتنامه را باز مى كند.


نقل قول:

-هميــــــنه!

بالاخره دعوتنامه به دستش رسيده بود.
اين موفقيت او بايد به گوش همگان مى رسيد!

كراب هيجان زده و شاد، رقص كنان به داخل خانه ريدل مى رود تا دعوتنامه اش را در حدقه چشم همه فرو كند.
اما اولين نفرى كه سر راهش سبز مى شود، صاحب رستوران فنجان به دست بود.
-هى... زشت چاق! فك كردى ميتونى از دستم در برى؟... بشور اينو ببينم!

اما حتى آن مرد هم نميتوانست حال خوبش را خراب كند.
كراب فنجان را از دست مرد گرفت و داخل حلقش فرو كرد.
دعوتنامه دل و جرات زيادى به كراب داده بود.
بدون آنكه منتظر واكنش مرد شود، چرخى زد و به محل افتتاحيه آپارات كرد.
با رسيدن كراب به محل افتتاحيه، كاخ روياهايش تبديل به زير پله اى سى مترى شد!
-دستشويى مردانه رودولف لسترنج؟!... نه... اين امكان نداره! حتما آدرس رو اشتباه اومدم.

دعوتنامه را باز كرد تا آدرس را چك كند. اما توجه اش جلب قسمت پايانى دعوتنامه شد:

نقل قول:

جلوی رستوران

کراب که ناامید، سرخورده و دوبله تحقیر شده بود، دو پا داره، دو پای دیگه هم قرض می‌گیره و جیغ‌زنان پاچه‌ی شلوارشو بالا می‌ده و در سویی مخالف رستوران شروع به دویدن می‌کنه.
کراب می‌دوه و می‌دوه، تا این‌که به خانه‌ی ریدل‌ها می‌رسه. حضور شخصی پشت در خونه که به نظر چیزی تو دستش بود، توجه کرابو به خودش جلب می‌کنه.
- آه! دعوتنامه‌م! اونقد مرگخوار زیبا و خوش‌هیکلی هستم که به جا جغد، شخصا خدمت رسیدن تا مراسمو به اطلاعم برسونن.

کراب دستی به رداش می‌کشه و بعد از صاف کردن گلوش می‌ره جلو تا خودشو معرفی کنه.

- کجاست اون مرگخوار زشت و بد هیکلی که فراموش کرد این فنجونو بشوره؟! بگینش بیاد!

کراب به صورت ناگهانی سرجاش متوقف می‌شه. کمی طول می‌کشه تا مغزش هندل کنه چه مصیبتی بر سرش اومده. اما به محض هندل شدن، فرمان مغز صادر می‌شه. بنابراین کراب سوت‌زنان به سمت پرچین حرکت می‌کنه و با جهشی پشت اون پناه می‌گیره.
- این چرا ول نمی‌کنه منو؟ تسترال همت اینو داشت تا الان تک‌شاخ شده بود.

کراب که دوباره سرخورده شده بود، با چهره‌ای غمگین و بغضی در گلو، به پشت حیاط خانه‌ی ریدل‌ها می‌ره و روی تخته سنگی می‌شینه. طولی نمی‌کشه که موجودی مزاحم احوال بدش می‌شه.
- هی چته؟ چرا منو می‌زنی؟ نکنه لونه‌ی تو رم باید بیام بسابم؟ هان؟ نه بگو! خجالت نکش! به نوک بیار حرفتو!

جغد چیزی از حرف‌های کراب سر در نمیاره. فقط نامه‌ای که همراه داشت رو درست وسط سرش رها می‌کنه و هوهوکنان پر می‌کشه و می‌ره. چهره‌ی گرفته‌ی کراب به سرعت رنگ شادی به خودش می‌گیره.
- این دیگه حتما دعوتنامه‌مه! مال خود خودم.

مورفین پس از مدتی چرت زدن چشم باز کرد و جغدی را به خاطر آورد که او را به مراس تقدیر از خودش دعوت کرده بود.

- یعنی ژدی ژدی پاشم برم؟ توهمی چیژی نبوده باشه ... کی اژ من تقدیر می‌کنه؟ شایدم کردن! اشن اژ من تقدیر نکنن اژ کی تقدیر کنن؟ دایی ارباب نیشتم که هشتم. هیکلی ورژیده و قامتی رشید ندارم که دارم. چشم بشیرت ندارم که دارم. می‌رم ... پاشم برم. دارم می‌رم. اومدم. الان. فقط ... خالی خالی که نمی‌شه تقدیر شد! بهتره اول یه دود بگیرم بعد برم.

مورفین دودی گرفت و سپس آهسته آهسته از زیر پتو بیرون خزید و برخواست.

- سلام!

- علیک شـ... باغ شلام می‌کنه؟! شرو! بشین داداش بشین ... چرا بلند شدی! راژی به ژحمت نبودیم!

جلو رفت و با سرو دست داد.

- داداش این شبژه ‌ها کجا می‌رن پای پیاده؟

- می‌رن استقبال غنچه! اون‌جا رو نیگا کن ... سوار تسترال داره میاد.

به دوردست‌ها خیره شد و غنچه را دید که سوار بر تسترال به سویش می‌آید.

- شلام منو به غنچه هم برشون ... دلم واشش تنگ شده بود اما حیف که باید برم.



مورفین با کت و شلواری که مربوط به دوران پیش از عملش می‌شد و اکنون دو مورفین را نیز در خود جای می‌داد پشت تیریبون ایستاده بود. خیل جمعیتی که عموما رداهای آدیداس سه خط به تن داشتند در مقابل او ایستاده و انتظار صحبت‌های او را می‌کشیدند.

- درود! درود بر شما عژیژان! تقدیر اژ بژرگان ... اممم ... کار بشیار خوبیشت. تقدیر باید بشود.

مورفین متوجه نگاه‌های پرسشگر جمعیت شد و سعی کرد سخنرانی غرایش را با تمرکز بیشتری ادامه دهد.

- امیدوارم تقدیر اژ همه ملت جادوگر بشود. مشلا من خودم ... همین یک شاعت پیش که می‌خواشتم خدمت شما برشم، دیدم که باغ شلام می‌کند. شرو قیام می‌کند. سبژه پیاده می‌رود. غنچه شواره می‌رشد. خوب این مشاله خوبیشت!

نگاه‌های تردیدآمیزی بین حضار رد و بدل شد. از میان برگزار کنندگان مراسم، دو نفر که هیکل درشت تری از سایرین داشتند کنار تریبون آمدند و مورفین را بلند کردند. مسئول مربوطه‌ای که سر مورفین را در دست داشت گفت:

- خوب آقای گانت! ممنون از سخنان پرمغزتون. سریع تر تشریف بیارید موسسه برای افتتاح موسسه ... از سخنانتون این طور بر میاد که خودتون اولین نفری هستید که از خدمات موسسه استفاده خواهید کرد.

- بله ... بشیار عالی. راژی به ژحمت هم نبودم، پیاده میومدم. فقط چه موششه ای هشت؟

مسئول مربوطه‌ای که پاهای مورفین را گرفته بود پاسخ داد:

- موسسه ترک اعتیاد مورفین!

- اعتیاد؟ من؟ بژاریدم ژمین! اگه خوارژادم بفهمه ...

کراب بعد از شستن کوهی از ظرف، خسته و شکسته به خانه برگشت.
-الان استراحت می کنم...قهوه درست می کنم و سریال مورد علاقم رو تماشا می کنم و زخم های روحیم رو التیام می بخشم ...دهه...این دیگه چیه؟

پاکتی طلایی رنگ روی میز کراب، درست در کنار پالت سایه چشمش قرار گرفته بود.

-دعوتنامه؟ همونیه که همه دارن از صبح می رن؟ ایول! خودشون تصمیم گرفتن زخم های روحیم رو التیام ببخشن. هر چند خسته هستم...ولی نمی تونم همه رو از حضورم محروم کنم.

خواست سوار جارویش بشود که یادش افتاد، جاروی عزیزش به جبران اشغال چند ساعته میز رستوران، توسط مدیر رستوران توقیف شد. حتی روبان قرمزش را هم پس نداده بودند.

بنابراین شروع به دویدن به طرف آدرس کرد! از آپارات و پودر پرواز و این حرف ها هم خبری نبود.

دوید و دوید و دوید...تا این که گرگی غول پیکر و وحشتناک، سر راهش سبز شد.
-هی...صبر کن ببینم. کجا داری می ری؟

کراب دست ازدویدن نکشید!
-اشتباه گرفتی. همونطور که می بینی من پیرزن نیستم. خونه دخترمم نمی رم. فسنجون و بادمجون هم نمی خورم. بر هم نمی گردم که منو بخوری! از یه مسیر دیگه بر می گردم. تسترال که نیستم!

گرگ شانه هایش را بالا انداخت.
-خیلیم دلت بخواد. اصلا من اون گرگ نبودم که. من گرگ شنل قرمزیم...مادربزرگشم تازه خوردم. سیرم.

کراب به دَوایِش ادامه داد. دوید و دوید...تا این که به مقصد رسید.
-هوم؟!

چیزی که باعث تعجبش شده بود این بود که درست در مقابل رستورانی قرار داشت که ساعتی قبل در آنجا سرگرم شستن ظرف بود. رو به نگهبان کرد.
-پس تصمیم گرفتین عذرخواهی کنین! قراره رستورانو به نامم کنن؟ به اون مدیرت بگو بیاد بیرون...شاید بعد از کمی سرزنش بخشیدمش...

مدیر از رستوران خارج شد. در حالی که فنجان کوچکی در دست داشت.
-چقدر دیر رسیدی...این فنجون جا مونده بود. خوب شسته نشده...بیا بشورش...

کراب ناامید شد...سرخورده شد...و دوباره تحقیر شد...

وقتی که کراب درحال ظرف شستن بود و لرد هم هنوز منتظر دعوت نامه اش بود، کمی آن طرف تر نامه یکی دیگه از مرگخواران هم اومد.

- هوهو!

لیسا که در عالم قهر خودش بود، متوجه جغد نشد.

- هوهو!
-ها...چی؟ چرا گفتی هوهو؟ قهرم!

جغد بخت برگشته که گیر همچین آدمی افتاده بود، صد بار به خودش بخاطر اینکه شغل نامه رسانی را انتخاب کرده بود لعنت فرستاد و دوباره سعی کرد صاحب نامه را متقاعد کند که نامه را از او بگیرد.
- هوهوهو...هوهو..هو!
- یعنی چی که دعوت نامس؟ من دعوت نامم وقتی ۱۱ سالم اومد. با اینکه باهات قهرم ولی نامه رو ازت میگیرم!

جغد خیلی خوشحال نامه رو پرت میکنه و با تمام سرعتی که داشت از اونجا دور میشه و میره تا از این شغل استعفا بده.

- این که نامه من نیست!

لیسا نامه رو روی زمین میکوبه و میره لب پنجره تا جغد رو صدا کنه و برگرده... ولی جغد خیلی وقت بود که رفته بود.
- اخه اینجا نوشته لیسا توربین. من که تورپینم!

لیسا به هوای اینکه این نامه خودشه، نامه رو باز میکنه.

نقل قول: