هکتور بی خبر از همه جا بود. گوشه ای از اتاق پیشبندش رو تا زیر چشم هاش بالا کشیده بود و بندش رو بعد از سی و سه دور پیچیدن دور کمرش، روی دماغش بسته بود. که باعث شده بود پاپیونی درست وسط دماغش شکل بگیره که با هر ویبره اش بالا و پایین می رفت.
هکتور ملاقه به دست به دیواره های پاتیلش دست می کشید تا آب توی اون گرم بشه.

مرگخوار ها که توجهشون به شکل یهویی و بیخودی جلب هکتور شده بود، بعد از دیدنش تو اون وضعیت، فکرهایی به ذهنشون رسید. فکر هایی خیلی خوب و مفید در مورد وسیله ی دیوار خراب کن.
توافقی همگانی و توی سکوت روی وسیله ی مورد نظر به وجود اومد. کراب یک قدم به سمت هکتور برداشت. اما گویا اون احساس خطر کرده بود و همین باعث شد، عربده اش توی اتاق بپیچه.

- جلو نیا وگرنه ملاقه رو فرو میکنم تو سوراخ دماغت.

کراب با اینکه نمیدونست چرا هکتور میخواد ملاقه رو توسوراخ دماغش فرو کنه ولی سوراخ دماغش رو دوست داشت. وقتی رفته بود تا دماغش رو برای بار چهل و سوم عمل زیبایی کنه و تکشو یه کم بده بالاتر، یکی از افرادی که واسه عمل اومده بود بهش گفته بود که چه سوراخ دماغ زیبایی داره. و کراب از همون جا عاشق سوراخ دماغش شد.

اما بلا که کلا اهمیتی به سوراخ دماغش نمی داد. بدون توجه به جیغ و هوارهای ممتد هکتور به سمتش رفت، دست همراه چوبدستیش رو به سمت سر هکتور دراز کرد. دست بلا دو سانتی متر با سر هکتور فاصله داشت و حتی از سرش رد شد.

درست موقعی که هکتور عربده ای زد که نصف شیشه های خانه ریدل ها ریخت پایین، دست بلا همراه یک عدد قاشق به عقب برگشت.
- اینم وسیله ی دیوار خراب کن. حالا کافیه روبان ببندیم دورش و تقدیم ارباب کنیم.

مرگخواران سریع به اتاق ابزار مراجعه کردند.

-بگردین...بگردین...بگردین...
-چوب دستی از دور خارج شده...لوازم یدکی جارو...یکی دو محفلی نیمه جون برای شکنجه...کلنگ...کلنگ...کلنگ...کلنگ کدومه؟
-من یه تصویر ذهنی مبهم ازش دارم...ولی هر کاری میکنم واضح نمیشه.

واقعیت این بود که مرگخواران با ابزاری به نام کلنگ آشنا نبودند؛ برای همین تصمیم گرفتند از منطقی ترین راه مشکلشان را حل کنند!
-ریونیا...سریع ذهنتونو به کار بندازین.


مرگخواران ریون کلاوی همچون ای کیو سان هایی سرگرم فکر کردن شدند.
-خب...بذارین ساده تر فکر کنیم. ما دنبال چیزی میگردیم که باهاش بشه دیوار رو فرو ریخت. هر وسیله ای که ظاهرا این قابلیت رو داشته باشه کلنگه! روبان رو هم از موهای یکی از ساحره ها باز میکنیم. مثلا کراب...الان بگردین ببینین کدوم وسیله ممکنه به درد دیوار خراب کردن بخوره. همونو میبریم برای ارباب.


فکر بسیار خوبی بود و مورد پسند واقع شد!

خلاصه:

خانه شماره 12 گریمولد، در اثر معجون پراکنی هکتور پرواز می کنه و میاد می شینه رو سر خانه ریدل ها. هر دو خونه با هم فرو می ریزن و محفلیا و مرگخوارا بی خانمان می شن. تصمیم می گیرن خونه هاشونو از اول بسازن.
قرار می شه اول خانه ریدل ها ساخته بشه و بعد مقر محفل.
لرد و مرگخوارا خانه ریدل ها رو خیلی بزرگتر و مجهز تر از چیزی که بود توصیف می کنن. ولی برای محفلیا یه چادر می زنن.
الان مشکل مرگخوارا تابلوی مادر دامبلدوره که تو تمام اتاق های خانه ریدل ها نصب شده و به هیچ عنوان کنده نمی شه و عشق پراکنی می کنه.

...............

-یاران ما...به نظر ما این تابلویی که بیشتر از بقیه حرف می زنه، تابلوی مادره! یعنی اصلیه. بقیه به این وصلن. دیوار را به روش مشنگی فرو بریزید!

بالاخره لرد سیاه ایده ای داده بود.

-ارباب ایده ایست بس عالی!
-کامل و بدون نقص...
-فوق العاده همچون شما!
-ولی دیواری که با هیچ طلسمی آخ نگفت، ممکنه با کلنگ فرو بریزه؟
-و این دیوار اصلی خونه اس. اگه خرابش کنیم کل خونه می ریزه رو سرمون و باید بریم تو چادر اون پیازیا زندگی کنیم.
-به نظر من که ایده زیاد هم خوب...

جمله دورا ناقص ماند...برای این که یک جفت چشم سرخ رنگ از فاصله چند سانتی متری به چشمانش خیره شده بودند.
-گلوله ات کرده و از همین پنجره به شکل یک پرتاب هفت امتیازی-به احترام هورکراکس هایمان- به چادر خصوصی دامبلدور پرت می کنیم ها...از ایده ما ایراد می گیری؟

-نمی گیرم ارباب!

-یکی کلنگ بیاره...خودمان فرو ریزش دیوار را افتتاح خواهیم کرد. به دسته کلنگ روبان هم ببندین ما خوشمون بیاد.

مرگخواران مجبور به پيدا كردن چاره اى بودند.
تحمل قاب عكس مادر دامبلدور بر روى ديوار، واقعا صبر مرلين را مى طلبيد.

-رودولف!
-نه مرسى. صرف شده!

رودولف كه هنوز خشكى حاصل از طلسمش كامل رفع نشده بود، خود را سمت لرد كشيد و پشت ايشان پناه گرفت.
اما لرد همان لحظه روى صندلى جلوس فرموده و رودولف مجدادا با بلاتريكس چشم تو چشم شد.

-اين ادا ها چيه؟ پاشو با قمه ات بيا اينجا ببينم!
-اين همه خشونت اصلا به چشماى خوشگلت نمياد فرزندم. با عشق و محبت با همسرت صحبت كن! قربون صدقه اش برو... پايه هاى عشقت رو...

صداى مادر دامبلدور، توسط طلسم بلاتريكس قطع شد.

-اومدي رودولف؟!

رودولف كه تعلل بيشتر را جايز نميديد، قمه به دست به سمت بلاتريكس رفت.
-بِكنم؟
-بِكن!

رودولف قمه را پشت قاب فرو كرد... يعنى قصد داشت كه فرو كند، لاكن قاب، غير قابل نفوذ بود.

مرگخواران بايد راه ديگرى براى كندن قاب عكس از ديوار پيدا مى كردند.

لرد به بلاتریکس دستور داد که طلسم مرگی به سمت تابلو بفرستد، ولی مادر دامبلدور سالها پیش مُرده بود و طلسم مرگ بر روی تابلوی او تاثیری نداشت...به همین خاطر لرد به بلاترکیس دستور تا طلسم شکنجه ای سمت رودولف بفرستد!
رز، رو به لرد گفت:
_ارباب...گفتم که هیچیش نمیشه...همه طلسما رو روش امتحان کردیم...فایده ای نداره!
_عشششششششششششششششق...عششششششششششششششق!
_
_
_
_
_
_
_باید با دامبلدور صحبتی کنیم!

دو دقیقه بعد، چادر محفل ققنوس!

دامبلدور که به دلیل ضیق مکان، جلوی چادر نشسته و آتشی روشن کرده بود، لرد و یارانش را دید که به سمت او می آمد!
_تام...ما حمله به محفل رو توی هاگوارتز تحمل نمیکنیم!
_اولا اینجا هاگوارتز نیست، دوما به قصد حمله نیومدیم!
_پس اومدی به ما سر بزنی...مالی، یکم آب به سوپ پیازت ببند، مهمون داریم!
_آلبوس چرا عکس مادرت توی جای جای خونه ما هست؟
_سالها عکس مادر سیروس در مقر ما بوده تام و به هیچ وجه کنده نمیشد...حالا هم ما گفتیم که این محبت رو جبران کنیم و من عکس ننه ام رو دادم بهت که هیچجوره کنده نمیشه!

لرد واقعا دلش میخواست که خرخره دامبلدور را بجُود! لاکن اربابیت و وقار دست و پایش را بسته بود!
به همین خاطر لرد به مرگخواران دستور داد که به سمت خانه ریدل برگردند!

دو دقیقه بعد،خانه جدید ریدل!

همینکه لرد و مرگخواران وارد خانه شدند، مادر دامبلدور در درون تابلویش دستانش را باز کرد و گفت:
_به خونه خودتون خوش اومدین فرزندان عشقولی!
_ارباب...ما واقعا داره حالمون بد میشه!
_نگران نباشین یاران ما...برای این امر تمهیدی اندیشیدیم!

مرگخواران خوشحال شدند و منتظر ادامه جمله اربابشان ماندند...اما لرد جمله ای نگفت...
_آمممم...چیزه..ارباب؟تمهیدی که انددیشیدین رو نمیگین!
_من باید بگم؟شما باید تمهیدی که ما اندیشیدیم رو بگین!


مرگخواران ساکت شدند...آنها باید به سرعت و قبل از آنکه در نیروی عشق تابلوی مادر دامبلدور غرق شوند، تهمید لرد را به زبان می آوردند!

مادر دامبلدور که درون تابلوی مقابل مرگخواران جا خوش کرده بود، هر از چند گاهی رو به یکی از مرگخواران مینمود و او را به راه راست فرا میخواند. و این بار نوبت رودولف بود.
_ من پاکی و خلوص رو در تو میبینم... تو را به رهایی از تاریکی ها فرا میخوانم فرزندم... به آغوش ما بیا!

برای رودولف تنها جنسیت اهمیت داشت. سن و سال ، شکل و قیافه و حتی واقعی بودن یا تابلو بودن هیچ کدام اهمیتی نداشتند. بنابراین با رویی گشاده به سمت تابلوی مادر دامبلدور شتافت.
_ اِی به چشـــــم! دارم میام!

رودولف در حال شتافتن بود که بر اثر اصابت طلسم بلاتریکس، سر جای خود خشک گردید.
_ تو خجالت نمیکشی رودولف؟ آخه به تو هم میگن مرد؟

متاسفانه رودولف خشک شده بود و قادر به ابراز خجالت خود نبود.
_

مادر دامبلدور برای اولین بار بعد از ورود لرد به خانه، بلاخره متوجه وی گردید.
_ به به! چه مرد جوان با صلابتی... به مسکن مهر خوش آمدی فرزند!

لرد در حالیکه با نفرت به تابلوی رو به رویش نگاه می کرد، گفت :
_ از مسکن مهر ِ ما... نه... یعنی ... از خونه زندگی ما برو بیرون پیرزنِ زشتِ بدترکیب!

مادر دامبلدور توجهی به توهین های لرد نداشت و با علاقه خاصی به لرد خیره شده بود.
_ مرد جوان من هاله نوری رو دور سر تو می بینم... بله... بله به وضوح دارم می بینم... تو از سفیدترین جادوگران تاریخ خواهی شد... عشق خواهی ورزید و عشق ورزی را به همگان نشان خواهی داد... و من راه روشنایی را به تو نشان خواهم داد فرزند!

لرد با عصبانیت چوب دستی اش را به سمت تابلو گرفت.
_ پیرزن گستاخ! الان واضحا کچلی مارو مسخره کردی؟ این بازتاب نور روی سر ماست عجوزه! نه هاله نور!

مرگخواران با ترس و وحشت منتظر عکس العمل بعدی لرد بودند.

نجینی که کمی تب داشت و حال نداشت، سرش را از کنار صورت لردسیاه کج کرد و نگاهی به اخمِ پاپای عزیزش انداخت. از اخم لرد اخمی بر صورت نجینی نقش بست، سپس از شانه‌های لرد پایین خزید. از لابه‌لای جمعیت انبوه و سیاهِ مرگخواران که با فاصله‌ی احترام‌آمیزی کنار لرد ایستاده بودند، خزید و روی دیوار رفت، و دور تابلو حلقه زد و سعی کرد تابلو را از روی دیوار جدا کند:




اما تابلوی مسخره انگار جداشدنی نبود.

نگاه بیتفاوتی به جمعیت کرد، و نگاهش روی لرد ثابت ماند. با اشاره‌ی لرد شال‌گردن‌ش را دور گلوی‌ش سفت کرد، ضربه‌ای با دُم‌ش به چشم تصویر مادر دامبلدور فرو کرد، و از دیوار خزید و به شانه‌های لرد برگشت.

خلاصه:

خانه شماره 12 گریمولد، در اثر معجون پراکنی هکتور پرواز می کنه و میاد می شینه رو سر خانه ریدل ها. هر دو خونه با هم فرو می ریزن و محفلیا و مرگخوارا بی خانمان می شن. تصمیم می گیرن خونه هاشونو از اول بسازن.
قرار می شه اول خانه ریدل ها ساخته بشه و بعد مقر محفل.
لرد و مرگخوارا خانه ریدل ها رو خیلی بزرگتر و مجهز تر از چیزی که بود توصیف می کنن. محفلی ها هم وسوسه می شن همین کارو انجام بدن.

................

فیش...فیش...فیش...ویوووووو


محفلی ای که در پست قبل داشت بلبل زبانی می کرد، با شنیدن این صداهای نامعلوم دور و برش را نگاه کرد که منبع صدا را کشف کند...

ولی منبع صدا زود تر او را کشف کرد!

دامبلدور ریشش را سه بار دور سرش چرخانده و سپس همچون کمندی به طرف محفلی پرتاب، و او را به دام انداخته بود و حالا داشت روی زمین به طرف خودش می کشید.

-پروفسور...شما منو شکار کردین. حقمه که خورده بشم.

محفلی فداکار، آماده مرگ بود که دامبلدو ریشش را از دور او باز کرد.
-شکلک شیطانی فرزندم؟...دروغ فرزندم؟...این بود چیزی که از من آموختی؟ ما برای اینا داریم می جنگیم؟


هفت روز بعد


قصری بزرگ و مجهز در محل قبلی خانه ریدل ها بنا شده بود. محفلی ها افرادی کاری بودند!
لرد سیاه با خوشحالی به قصر جدیدش نگاه کرد.
-بد نیست...ما رضایت نسبی داریم. شما هم از خونه تون راضی هستین؟

دامبلدور نگاه پدرانه ای به چادر محقری که در فاصله ای نه چندان دور، زده شده بود انداخت. دامبلدور حتی نسبت به چادر هم احساس پدری می کرد. او باید از چادر محافظت می کرد. چادر جز او کسی را نداشت. باید برایش وصیت می کرد و چیزی بی معنی و به درد نخور به ارث می گذاشت. او چادر برگزیده بود.
-بله تام. خیلی خوبه. فرزندان تاریکی خیلی زحمت کشیدن. همین که سر پناهی داشته باشیم کافیه. نیروی عشق ما رو سیر و گرم نگه...کجا رفتی تام؟ وسط حرف من پیرمرد چرا می ذاری می ری!

لرد سیاه وارد خانه شده بود و در را پشت سرش بسته بود!

-این چیه دقیقا؟

لرد اخم هایش را در هم کشیده بود و به دیوار روبرویش خیره شده بود. رز با احتیاط به او نزدیک شد.
-هر چی که هست، تو همه اتاق ها نصب شده ارباب...کنده هم نمی شه. امتحانش کردیم. چقدرم زشته!

تصویر مادر دامبلدور، از داخل چارچوبی سفید رنگ به مرگخواران لبخند می زد.
-عشق بورزین فرزندانم...عشق...

رودولف نفس عمیقی کشید و جلو رفت :
- خیلی خب ، خودت خواستی.
من یه اتاق تو طبقه ی هفتم داشتم که مشرف به خوابگاه. . .
- ما که خوابگاه نداریم!
- چرا داریم!
- نه رودی به خدا نداریم !

در همین حین که گیبن ، بلی گیبن بود. گیبن و رودولف با هم مشغول بحث بودند مرگخواران به خود آمده و مثل موج مکزیکی ریختند رو دامبلدور.
- من یه اتاق با کلی مسلسل داشتم.
- منم یه اتاق پر از کراوات داشتم از همه رنگ. . .
- خفه شو.
- تو خفه شو .
- من یه اتاق داشتم. . .
- اتاق من . . .
- برین کنار نوبت منه. . .

لحظه ای بعد مرگخوارا:
دامبلدور:
محفلی ها:

در همین حین یکی از ویزلی های نامعلوم ، مرلین زیادشان کند حافظم یاری نمی کند که بود، ولی در هر حال به بغل دستی زد و گفت:
- اینا چرا این جوری ان؟
- چه می دونم! راستی یادت باشه محفل چند طبقه بود؟
- یک...
- معلومه که نه ، محفل هفتاد و شیش طبقه بود. یادت نیس ؟
- نه!
- ولی من یادمه.

_خیلی خب تام، حالا یه کلیات از خونتون به ما بده تا ببینیم چطور باید بازسازیش کنیم.
_خب، خونه‌ی ریدل هفت طبقه داشت که....
_ارباب خونه ما که فقط دو‌ طب...
_ساکت هک! داریم به دامبلدور کلیات میگیم.
_چشم ارباب.
_بله! داشتیم می‌گفتیم. هفت طبقه داشت و یه گلخانه تاریک خیلی بزرگ مجهز به آبرسانی قطره...
_گلخونه آبرسانی قطره ای داشت بعد تو با آبکش به من آب می‌دادی! خیلی ظالمی آرسینوس.
_رز! داریم حرف می‌زنیم. بله...همون‌طور که گفتیم یه استخر کامل هم توی زیر زمین...
_ارباب ما که زیرزمینمون انباری بود.
_لینی! توی صحبت ما نپر! بعدشم زیر زیرزمین استخر داشتیم. شما ندیده بودید. خیلی خب. اصلا تا همین جاش مشکلی نداری دامبلدور؟
_نه تام. من به تو اعتماد کامل دارم. ما. فرزندان روشنایی خونه شما رو بازسازی میکنیم. شما هم با فرزندان تارکیت خونه مارو!
_باشه. قبول میکنیم دامبلدور! بعد از شما نوبت ما میشه.
_خیلی خوب تام. فقط وضعیت اتاق مرگخوارها چطور هست؟
_ارباب ارباب. ما یه آزمایشگاه جای اتاق خواب داشتیم.
_ارباب اتاق منم طبقه هفتم مشرف به خوابگاه ساحره ها بود.
_ارباب منم یه اتاق پر از کراوات داشتم.
دامبلدور کمی فکر کرد. سپس به این نتیجه رسید که به مرگخوار ها هم اعتماد کامل دارد.
_خیلی خب فرزندان تاریکی. منو تام اینجا میشینیم. هر کدوم بیاید بگید اتاقتون چطور بود تا براش همونطور بازسازی کنیم!