به طرفداری تیم هاری گراس
اسرار موزهی دیاگون! (Part one)
روزی روزگاری، در کلبهای در جنگل کهن، زن ساحرهای زندگی میکرد که مردم به دلیل مهارت روزافزونش، برای حل تمام مشکلاتشان به پیشگاه او مراجعه میکردند. او پسر و دختری داشت که وقتی پدرشان با کمربند به جان بچه ها افتاد، زنِ ساحره ترکش کرد.
درست چند روز بعد از آنکه پسرش تولد دوازده سالگی خود را جشن گرفت و دو ماه مانده بود تا دخترش یازده ساله شود، ساحره به آن دو گفت؛
- ممکنه مجبور بشم شما رو ترک کنم. دیشب توی خواب مرگ خودم رو دیدم. نمیترسم به قلمرو زیرزمینی برم اما نگرانم شما دو نفر کوچک تر از اون باشین که به تنهایی توی این دنیا زندگی کنین؛ پس به هردوی شما هدیهای میدم که اگه خوابم تعبیر شد، شما رو در امان نگه داره.
بچه ها نگاهی وحشت زده بهم انداختند. رویاهای مادرشان همیشه به واقعیت میپیوست. ساحره دست دخترش را گرفت و انگشتان دخترک را دور دستهی چوبی و صاف چاقوی آشپزخانهی کوچکی بست.
- این چاقو از تو در برابر تمام خطرها محافظت میکنه. تازه بیشتر از این هم ازش برمیآد. این چاقو نقاب آدم ها رو میشکافه و صورت واقعیشون رو آشکار میکنه که خیلی وقت ها سعی دارن پنهانش کنن.
دخترک ناچار بود جلوی اشک هایش را بگیرد چون مادرش را خیلی دوست داشت. ولی چاقو را گرفت و آن را لای چین های پیشبندش پنهان کرد. ساحره رو به پسرش کرد. و انگشتان او را دور دستهی نقرهای یک تیغ صورت تراشی بست.
- برای تو تیغ متفاوتی دارم. این برای تو همون کاری رو میکنه که چاقوی آشپزخونه برای خواهرت انجام میده. تیغهش با تیزی خودش از تو در برابر تمام آسیب ها محافظت میکنه و وقتی اونقدر بزرگ بشی که صورتت رو بتراشی، تیغ نه فقط تهریش رو از روی چونهت میتراشه، بلکه تو رو از شر خاطرات دردناک هم خلاص میکنه. هر دفعه که ازش استفاده کنی، کاری میکنه که قلبت هم مثل صورتی که اصلاح کردی احساس جوانی کنه. با این حال مراقب باش! بعضی خاطرات هستن که باید اون ها رو نگه داریم، هرچند که دردناک باشن؛ پس از هدیهی من عاقلانه استفاده کن پسرم.
روز بعد ساحره از جایی درون جنگل که هرروز میرفت تا گیاهان دارویی تازه جمع کند، برنگشت. تازه صبح روز بعد بود که فرزندانش فهمیدند نجیب زادهای به سربازهایش دستور داده او را در همان برکهی آسیابی غرق کنند که ساحره اغلب آن ها را میبرد آنجا تا از آب درباره گذشته و آینده بپرسد.
مدتی گذشت و تمام آن مدت، فرزندان ساحره به فرار از نجیب زاده ها پرداختند. تا اینکه هوا دیگر بوی برف میداد و باد سرد زمستانی، خبرِ اینکه پاییز بار و بندیلش را بسته، همه جا میبرد. کشاورزی که بی مجوز در جنگل خرگوش شکار میکرد، آن دو را یافت. از آنجایی که او و همسرش بچهدار نمیشدند، آن ها را بی آنکه بپرسد از کجا آمدهاند به خانه برد. زوج بی اولاد به آن دو عشق ورزیدند و مثل بچه های خودشان آن ها را بزرگ کردند. وقتی بزرگ شدند، دخترک پیشخدمت آشپزخانه شد و پسر سلمانی یاد گرفت و دو تیغی که مادرشان به آنها داده بود باز هم شکم آن ها را سیر کرد و از آنها محافظت کرد. آن دو تمام عمرشان هدایای مادرشان را عزیز میشمردند. آنها سالهای طولانی به خوبی و خوشی زندگی کردند و تیغه ها را برای بچه هایشان به ارث گذاشتند.
چاقو و تیغ اصلاح همچنان مثل اولین دفعهای که ساحره آن ها را دست بچه هایش گذاشته بود، تیز و درخشان بودند. چون هردو فقط دختر داشتند، تیغ اصلاح به داماد رسید که قلبش سریر و بی رحم بود. یک روز در هنگامهی خشم، او تیغ را روی گلوی همسرش گذاشت. تیغ اصلاح از او اطاعت نکرد و در عوض دست خود داماد را برید، ولی از آن روز به بعد، به جای آنکه تیغه خاطرات دردناک را بتراشد، برای مردهایی که از تیغ استفاده میکردند، آن خاطرات را زنده میکرد و ان ها را با تاریکی وجود خودشان مسموم میساخت.
این تیغه سفر طولانی و پر از فراز و نشیبی را پشت سر گذاشت و انسان های زیادی را به بدبختی کشاند تا اینکه به دست صاحب موزه رسید. او درباره تمام بلاهایی که تیغه به سر صاحبانش آورده بود، آگاه بود. پس تیغه را در محفظهای شیشهای گذاشت و به شکل الماسی تاریخی، در موزه از آن نگهداری کرد. بدون اینکه بداند در گذشتگان بسیار دور، آن تیغه مایهی خوشبختی بود، نه بدبختی!
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!





