جادوگران | نخستین مرجع فارسی زبان هواداران هری پاتر
خوش آمدید، Guest
نمایش پروفایل
ویرایش پروفایل
آگاهیرسانیها
جغددانی 
خروج‹
کمک میخوای؟ از هری بپرس!
آنلاینها
کارت قورباغه شکلاتی
شبکه پرواز
×
کمک میخوای؟ از هری بپرس!
×
آنلاینها
5 کاربر(ها) آنلاین هستند (3 کاربر(ها) در حال مرور انجمن هستند)
5
مهمانان
0
عضو
×
کارت قورباغه شکلاتی
کارت قورباغه شکلاتی
پرافتخارترین اعضای سایت جادوگران
×
شبکه پرواز
به شبکه پرواز خوش آمدید! شومینهها و دودکشها را باز کنید...
آخرین گروهبندیها
ریونکلاو
گریفیندور
اسلیترین
پیام امروز
روزنامه صدای جادوگر
زهر
درد ما ز عشق نیست...
ناله ما ز حجر نیست!
در میدانی که در ماست،
ز شمشیر خودمان دل زخمیست
گر پیروز میدان ماییم
بازنده نیز کسی جز ما نیست!
بیهوده با خود میجنگیم،
در جایی که دل بود و دگر نیست!
دستی که در زهر بِمرد...
دستیست که در جام زهر بریخت
بار بر دوشمان جانکاه است،
چه کنیم؟! جز زندگانی دگر چارهای نیست!
از خود آنچنان بیزاریم،
که ویرانهتر از ما بهر جهان نیست...
ناله ما ز حجر نیست!
در میدانی که در ماست،
ز شمشیر خودمان دل زخمیست
گر پیروز میدان ماییم
بازنده نیز کسی جز ما نیست!
بیهوده با خود میجنگیم،
در جایی که دل بود و دگر نیست!
دستی که در زهر بِمرد...
دستیست که در جام زهر بریخت
بار بر دوشمان جانکاه است،
چه کنیم؟! جز زندگانی دگر چارهای نیست!
از خود آنچنان بیزاریم،
که ویرانهتر از ما بهر جهان نیست...
افرادی که لایک کردند
شب بخیر گفتن ما از روی ادب است... وگرنه شب آغاز بیداری ماست!
نه قهرمان، نه جادو
بعد از آن واقعه در تنهایی به سر
عقابِ ریون، شد در به در
برادرش آلبوس همه جا هی و هو
اون یکی(آبرفورث) گفت: تو همون چایی رو به بو!
مینشست پشت میزش، اخمش توهم
مشتریش میگفت:آبر(آبرفورث)، چایی رو به بو!!
یک روز بزهایش رفتن هوا
گفتند: "این کلاغا چه حالی می کنند!
در هوا و در هوا و در هوا
وقتی هری امد به بار
گفت: بیا چای بخور،برو سر کار
حالا اون پیرِ بزِ عصبانی ماند
نه قهرمان، نه جادو، فقط چای ماند
بعد از آن واقعه در تنهایی به سر
عقابِ ریون، شد در به در
برادرش آلبوس همه جا هی و هو
اون یکی(آبرفورث) گفت: تو همون چایی رو به بو!
مینشست پشت میزش، اخمش توهم
مشتریش میگفت:آبر(آبرفورث)، چایی رو به بو!!
یک روز بزهایش رفتن هوا
گفتند: "این کلاغا چه حالی می کنند!
در هوا و در هوا و در هوا
وقتی هری امد به بار
گفت: بیا چای بخور،برو سر کار
حالا اون پیرِ بزِ عصبانی ماند
نه قهرمان، نه جادو، فقط چای ماند
افرادی که لایک کردند
" He loved me more than anyone... But he won't come back 🥀"
« مرا از همه بیشتر دوست داشت... ولی دیگه بر نمی گرده 🥀
»
« مرا از همه بیشتر دوست داشت... ولی دیگه بر نمی گرده 🥀
»✦ A.D ✦
شب سرد کلانشهر از آلبوم مجسمه
از میون این ورود بی مناسبت
از میون رنج و درد ببین چی مبارزه است
آخرین زخم تو گوش سرد ما میگفت
که زندگی یه شاهکار بی مقایسه است
ما دردامونو مشترک شدیم زمان به ما داد
امکان اشتراک درد رو واسه رقص
وقت تصمیم و وقت راه سخت
آزادی یه شاهکار بی مقایسه است
ما رشد کردیم تو خشک سالیهامون
شدیم لوح تاریخ با مداد جغرافیامون
سخت گذشت بر ما
بی رخت گذشت سرما،
خطر شکست نظم پرواز پرنده بود
وقتی بعد هر سقوط آواز مرگ رو می سرود
وقتی پرواز پر از بیم و حادثه است
این کوچ مرگی شاهکاری بی مقایسه است
من مرگ های زیادی دیدم توی زندگیم
و فهمیدم بی پایان هیچ آغازی زنده نیست
این واقعیت شاهکاریه
من روح مرگ رو دیدم تو بدن زندگی
مرگ که تنها ترین برنده بود
پشت تموم لبخندها به خنده موند
مثل صورتت تنها گل زندگیت
که جای زخم یکی از گلبرگ هاشو کنده بود
تو باید زرد بشی بریزی
تا که سبز بشی بچینی
باید سبز بشی بچینی
تا که زرد بشی بریزی
نگران نباش و بگذر از درد
که کل زندگی همین مسیر یکطرفه است
ما رو حفره هامون میکشن به حرکت هنوز
هدف هایی گم شده که هیچ وقت اصلا نبود
هیچ کس از پشت کوه ها خبری نداره
شاید اتفاقی پشت کوه ها اصلا نبود
خلع ما به خلع هم دیگه وصله
پذیرش این خلع ها آغاز رقصه
باید بسازی تا خراب شه از صفر
من فکر میکنم زندگی تصادف محضه
با لحظه به لحظه زمان که بی رحمه
عدل و آزادی ماهی گریزن
اما باید صید پوچی رو بفهمه دستت
بگذر از خلع تا آغاز شه رقصت
مست شو خودت رو از ترس پس بگیر
نفس شو دوباره محو رقص شو ببین
رقص شو حقت رو خشم کن بگیر
دست شو
گسست شو
کشف کن،
بمیر...
از میون این ورود بی مناسبت
از میون رنج و درد ببین چی مبارزه است
آخرین زخم تو گوش سرد ما میگفت
که زندگی یه شاهکار بی مقایسه است
ما دردامونو مشترک شدیم زمان به ما داد
امکان اشتراک درد رو واسه رقص
وقت تصمیم و وقت راه سخت
آزادی یه شاهکار بی مقایسه است
ما رشد کردیم تو خشک سالیهامون
شدیم لوح تاریخ با مداد جغرافیامون
سخت گذشت بر ما
بی رخت گذشت سرما،
خطر شکست نظم پرواز پرنده بود
وقتی بعد هر سقوط آواز مرگ رو می سرود
وقتی پرواز پر از بیم و حادثه است
این کوچ مرگی شاهکاری بی مقایسه است
من مرگ های زیادی دیدم توی زندگیم
و فهمیدم بی پایان هیچ آغازی زنده نیست
این واقعیت شاهکاریه
من روح مرگ رو دیدم تو بدن زندگی
مرگ که تنها ترین برنده بود
پشت تموم لبخندها به خنده موند
مثل صورتت تنها گل زندگیت
که جای زخم یکی از گلبرگ هاشو کنده بود
تو باید زرد بشی بریزی
تا که سبز بشی بچینی
باید سبز بشی بچینی
تا که زرد بشی بریزی
نگران نباش و بگذر از درد
که کل زندگی همین مسیر یکطرفه است
ما رو حفره هامون میکشن به حرکت هنوز
هدف هایی گم شده که هیچ وقت اصلا نبود
هیچ کس از پشت کوه ها خبری نداره
شاید اتفاقی پشت کوه ها اصلا نبود
خلع ما به خلع هم دیگه وصله
پذیرش این خلع ها آغاز رقصه
باید بسازی تا خراب شه از صفر
من فکر میکنم زندگی تصادف محضه
با لحظه به لحظه زمان که بی رحمه
عدل و آزادی ماهی گریزن
اما باید صید پوچی رو بفهمه دستت
بگذر از خلع تا آغاز شه رقصت
مست شو خودت رو از ترس پس بگیر
نفس شو دوباره محو رقص شو ببین
رقص شو حقت رو خشم کن بگیر
دست شو
گسست شو
کشف کن،
بمیر...
افرادی که لایک کردند
ویرایش شده توسط زاخاریاس اسمیت در 1405/2/12 20:16:59
ویرایش شده توسط زاخاریاس اسمیت در 1405/2/12 20:28:57
ویرایش شده توسط زاخاریاس اسمیت در 1405/2/12 20:42:17
ویرایش شده توسط زاخاریاس اسمیت در 1405/2/12 20:28:57
ویرایش شده توسط زاخاریاس اسمیت در 1405/2/12 20:42:17
الا تیرگی دشمن قلب پاک
تو را از نبردی برابر چه باک؟
ز کِی مرگ و نفرین و رنج و ستم
به شاهی نِشنید در این ملک غم؟
به فرمان آن پیر حکمتسُرای
همان آلبوسی که عقل است و رای
که دائم به پایش ثنا آورم
به دژخیم دشمن فنا آورم
بسازم ز هر جانور سِر، دلیر
چه ققنوس و اژدر، چه کودک چه پیر
به کاخ گریندل شبانگاهْ من
هجوم آورم خوش به هر راهْ من
بکوبم سرش را به ورد گران
که فریاد گوید «امان دار! امان»
اگر توبه گوید دمی حیلهگر
به رحمت کنم من ز جانش گذر
که هلگای والا چنینم بگفت
ز پاکی توان هرچه ناپاک رُفت
نیوتا! به هوش آی و راهیگزین
کزان نیکباغی بگردد زمین
تو را از نبردی برابر چه باک؟
ز کِی مرگ و نفرین و رنج و ستم
به شاهی نِشنید در این ملک غم؟
به فرمان آن پیر حکمتسُرای
همان آلبوسی که عقل است و رای
که دائم به پایش ثنا آورم
به دژخیم دشمن فنا آورم
بسازم ز هر جانور سِر، دلیر
چه ققنوس و اژدر، چه کودک چه پیر
به کاخ گریندل شبانگاهْ من
هجوم آورم خوش به هر راهْ من
بکوبم سرش را به ورد گران
که فریاد گوید «امان دار! امان»
اگر توبه گوید دمی حیلهگر
به رحمت کنم من ز جانش گذر
که هلگای والا چنینم بگفت
ز پاکی توان هرچه ناپاک رُفت
نیوتا! به هوش آی و راهیگزین
کزان نیکباغی بگردد زمین
افرادی که لایک کردند
دفتر اول: میم
داستان دار
بر سینهی تنگ چوب، رازی بار بود.
چوبک ما میدانست، که چوب دار بود.
زمان بگذشت و چوبک به بالاها رفت.
به بالای دار برد هر سر، که سبکسار بود.
زبان نداشت چوب دار، با اینحال هشدار داد.
به بالا میبرم هر سر، چه گل و چه خار بود.
بلند بود و بالا میبرد، انگار که مقام میداد.
تو گویی یک تکه چوب، با خدا جار بود.
رفیق بودند و دست در دست سرودها سر میدادند.
داستان مرگ و دار، داستان ادامهدار بود.
داستان دار
بر سینهی تنگ چوب، رازی بار بود.
چوبک ما میدانست، که چوب دار بود.
زمان بگذشت و چوبک به بالاها رفت.
به بالای دار برد هر سر، که سبکسار بود.
زبان نداشت چوب دار، با اینحال هشدار داد.
به بالا میبرم هر سر، چه گل و چه خار بود.
بلند بود و بالا میبرد، انگار که مقام میداد.
تو گویی یک تکه چوب، با خدا جار بود.
رفیق بودند و دست در دست سرودها سر میدادند.
داستان مرگ و دار، داستان ادامهدار بود.
افرادی که لایک کردند
MAYBE YOU ARE NEXT
دفتر اول: میم
بد زدند
قصه را راوی خواند، شنونده را حد زدند!
بدی خوب را کشت، خوب را اما بد زدند!
در وادی تنبیه و مجازات، همهی ما برابریم!
داروغه اما یکی را صفر و مابقی را صد زدند!
در میان الفبا، "ب" به دنیا بد کرده بود.
قاضی از ترس حکم داد که "الف" را مد زدند!
خیر و نیکی بماند، در این سرای نیکی کن!
دیر نیست روزی رسد که نیکی را سد زدند!
ایزد در بیابان باز داد، به ما انعامها اما...
به هرچه نیکی که در دجله انداختیم، دست رد زدند!
بد زدند
قصه را راوی خواند، شنونده را حد زدند!
بدی خوب را کشت، خوب را اما بد زدند!
در وادی تنبیه و مجازات، همهی ما برابریم!
داروغه اما یکی را صفر و مابقی را صد زدند!
در میان الفبا، "ب" به دنیا بد کرده بود.
قاضی از ترس حکم داد که "الف" را مد زدند!
خیر و نیکی بماند، در این سرای نیکی کن!
دیر نیست روزی رسد که نیکی را سد زدند!
ایزد در بیابان باز داد، به ما انعامها اما...
به هرچه نیکی که در دجله انداختیم، دست رد زدند!
افرادی که لایک کردند
ویرایش شده توسط مرگ در 1405/2/5 19:45:50
MAYBE YOU ARE NEXT
در سکوت مقدسی که مقدمه شعر است، پژواک قلبی فرانسوی که آماده ابراز وجود است، طنینانداز میشود.
از آغوش پاریس، چو مهتاب میچکد نور
به برج ایفل زرین، نگاه عاشق پر شور
خیابانهای او، چو رقص زندگی در جان
کنار سن زیبا، دل از آشوب شده پنهان
شکوه ورسای زیبا، به باغ و کاخ آن یار
هنر، در هر کرانش، زند چون گوهر اسرار
موزه لوور،دارد صد قصه را در دل
نقاشی ها لمس میکنند روح مرا هم هی
ز عطر کوچه باغش، ز لبخند مردمانش
به دل دارم تمنا، که خوب باشم میانش
فرانسه، ای وطن عشق، ای شهر آرزوها
به جانم بود شوقی، که دوباره بینم روی ماهت را
فلور ایزابل دلاکور
از آغوش پاریس، چو مهتاب میچکد نور
به برج ایفل زرین، نگاه عاشق پر شور
خیابانهای او، چو رقص زندگی در جان
کنار سن زیبا، دل از آشوب شده پنهان
شکوه ورسای زیبا، به باغ و کاخ آن یار
هنر، در هر کرانش، زند چون گوهر اسرار
موزه لوور،دارد صد قصه را در دل
نقاشی ها لمس میکنند روح مرا هم هی
ز عطر کوچه باغش، ز لبخند مردمانش
به دل دارم تمنا، که خوب باشم میانش
فرانسه، ای وطن عشق، ای شهر آرزوها
به جانم بود شوقی، که دوباره بینم روی ماهت را
فلور ایزابل دلاکور
افرادی که لایک کردند
𝐌𝐚 𝐛𝐞𝐚𝐮𝐭é 𝐧'𝐞𝐬𝐭 𝐪𝐮'𝐮𝐧𝐞 𝐜𝐨𝐪𝐮𝐢𝐥𝐥𝐞, 𝐦𝐚 𝐯𝐫𝐚𝐢𝐞 𝐟𝐨𝐫𝐜𝐞 𝐞𝐬𝐭 𝐝𝐚𝐧𝐬 𝐦𝐨𝐧 𝐜œ𝐮𝐫 𝐪𝐮𝐢 𝐧'𝐚 𝐣𝐚𝐦𝐚𝐢𝐬 𝐩𝐞𝐮𝐫.
دفتر اول: میم
فال مرگ
در گفتگو با زندگی، حیف! فنجان خالی باشد.
با فنجان پر نیز، ممکن است مرگ این حوالی باشد!
روشنی، آگاهی است. قدر این علم را بدان.
بعد از آن ظلمت رسد، دام لیالی باشد.
عاشقی پرواز است و آسمان هم باز است.
دیوانگی خود فرصتی است، شاید بالی باشد.
درد این دل، روشن است. درمان ز یار میخواهد.
درمان یار، دل بردن است! درمان عالی باشد.
بخت و اقبال مرا، زندگی بر هم ریخته است.
رمال و فالگیر چرا؟ مرگ نیز، فالی باشد.
فال مرگ
در گفتگو با زندگی، حیف! فنجان خالی باشد.
با فنجان پر نیز، ممکن است مرگ این حوالی باشد!
روشنی، آگاهی است. قدر این علم را بدان.
بعد از آن ظلمت رسد، دام لیالی باشد.
عاشقی پرواز است و آسمان هم باز است.
دیوانگی خود فرصتی است، شاید بالی باشد.
درد این دل، روشن است. درمان ز یار میخواهد.
درمان یار، دل بردن است! درمان عالی باشد.
بخت و اقبال مرا، زندگی بر هم ریخته است.
رمال و فالگیر چرا؟ مرگ نیز، فالی باشد.
افرادی که لایک کردند
MAYBE YOU ARE NEXT
در سرزمین گلهای سوسن و شکوفههای بهار،
من از هاگوارتز، با قلبی پر از افتخار.
موهایم چون طلای تابنده، چون رود جاری روان،
چشمانم آبی عمیق، چون آسمان بیکران.
از فرانسه آمدم، با شکوه و با ناز،
به هاگوارتز، به میدانی پر از آواز.
مسابقه سه جادو، آزمونی سخت و بزرگ،
برای اثبات شجاعت، برای غلبه بر دروغ.
دریا، اژدها، و جنگل تاریک و ترسناک،
هر آزمون، داستانی بود، پر از بیم و هراس.
اما من،با عشق به خانواده و وطن،
از پس همه برآمدم، با قدرت جان و تن.
بعد از آن روزها، در جنگی بزرگ،
با ولدمورت، با تاریکی، با خشم و غضب.
من در کنار دوستانم، در کنار عشق و نور،
جنگیدم تا پیروز شویم، تا بماند این غرور.
اکنون در کنار همسرم، در خانهای گرم و امن،
زندگی میکنم، با خاطراتی که نیستند کهن.
من،دختری از سرزمین نور،
همیشه در قلبم، عشق و شجاعت است، چون بلور.
فلور دلاکور
من از هاگوارتز، با قلبی پر از افتخار.
موهایم چون طلای تابنده، چون رود جاری روان،
چشمانم آبی عمیق، چون آسمان بیکران.
از فرانسه آمدم، با شکوه و با ناز،
به هاگوارتز، به میدانی پر از آواز.
مسابقه سه جادو، آزمونی سخت و بزرگ،
برای اثبات شجاعت، برای غلبه بر دروغ.
دریا، اژدها، و جنگل تاریک و ترسناک،
هر آزمون، داستانی بود، پر از بیم و هراس.
اما من،با عشق به خانواده و وطن،
از پس همه برآمدم، با قدرت جان و تن.
بعد از آن روزها، در جنگی بزرگ،
با ولدمورت، با تاریکی، با خشم و غضب.
من در کنار دوستانم، در کنار عشق و نور،
جنگیدم تا پیروز شویم، تا بماند این غرور.
اکنون در کنار همسرم، در خانهای گرم و امن،
زندگی میکنم، با خاطراتی که نیستند کهن.
من،دختری از سرزمین نور،
همیشه در قلبم، عشق و شجاعت است، چون بلور.
فلور دلاکور
افرادی که لایک کردند
𝐌𝐚 𝐛𝐞𝐚𝐮𝐭é 𝐧'𝐞𝐬𝐭 𝐪𝐮'𝐮𝐧𝐞 𝐜𝐨𝐪𝐮𝐢𝐥𝐥𝐞, 𝐦𝐚 𝐯𝐫𝐚𝐢𝐞 𝐟𝐨𝐫𝐜𝐞 𝐞𝐬𝐭 𝐝𝐚𝐧𝐬 𝐦𝐨𝐧 𝐜œ𝐮𝐫 𝐪𝐮𝐢 𝐧'𝐚 𝐣𝐚𝐦𝐚𝐢𝐬 𝐩𝐞𝐮𝐫.
ای اربابِ من، لردِ تاریکیها،
بشنو این نغمه را که از دلِ من برمیخیزد…
از دلِ تاریکی، از دلِ بادِ سردِ شب،
برخاست روحی، با ارادهای چون کوه محکم.
نامش لرزه بر دل جهان میانداخت،
اربابِ تاریکی، که قدرتش را میشناخت.
نهراسید از مرگ، او را زیر دست گرفت؛
قدرت جاودانگی،سرتاسرش را گرفت.
با چوبی از نورِ شوم،
تقدیرِ جهان را نوشت، برایِ عموم.
هر که در برابرش ایستاد، خاکستر شد،
هر که با او در افتاد، از هستی بیرون شد.
او لردِ تاریکی، نمادِ قدرتِ محض،
نامش، لرزه بر جانها، تا ابد در محض.
آستوریا گرینگرس
بشنو این نغمه را که از دلِ من برمیخیزد…
از دلِ تاریکی، از دلِ بادِ سردِ شب،
برخاست روحی، با ارادهای چون کوه محکم.
نامش لرزه بر دل جهان میانداخت،
اربابِ تاریکی، که قدرتش را میشناخت.
نهراسید از مرگ، او را زیر دست گرفت؛
قدرت جاودانگی،سرتاسرش را گرفت.
با چوبی از نورِ شوم،
تقدیرِ جهان را نوشت، برایِ عموم.
هر که در برابرش ایستاد، خاکستر شد،
هر که با او در افتاد، از هستی بیرون شد.
او لردِ تاریکی، نمادِ قدرتِ محض،
نامش، لرزه بر جانها، تا ابد در محض.
آستوریا گرینگرس
افرادی که لایک کردند
ویرایش شده توسط آستوریا گرینگرس در 1405/1/29 20:27:59
Power, authenticity, and beauty, these are my signature