دامبلدور شکلات را روی میز گذاشت و گفت:
«کوچه دیاگون؟ البته. ولی امیدوارم از آن دسته آدمهایی نباشی که فکر میکنند برای پیدا کردن یک مکان جادویی، حتماً باید دنبال یک در مخفی بگردند.»
از پاتیل درزدار بیرون آمدیم. چند قدم در کوچهی سنگفرششده راه رفت و ناگهان جلوی یک سطل زبالهی فلزی قدیمی ایستاد.
نگاهش کردم.
«این؟»
لبخند زد.
«نه، سطل زباله نیست.»
بعد خم شد، درِ کیسه را باز کرد چوبی شکسته از داخلش بیرون آورد.
گفت:
«اشتباه نکن. این آشغال نیست.»
چوب را کف دستم گذاشت.
«این، بلیت است.»
قبل از اینکه چیزی بپرسم، چوب در دستم شروع کرد به لرزیدن.
دامبلدور گفت:
«حالا یک کار بسیار ساده انجام بده.»
«چه کاری؟»
لیسش بزن.
با تعجب نگاهش کردم.
«جدی میگی؟»
جدی می گم.
چوب را آرام جلو آوردم و با نوک زبانم حسش کردم.
ناگهان تمام محیط دور سرم شروع به چرخیدن کرد.
انگار خودِ خیابان تا خورده باشد.
صدای مردم محو شد، ساختمانها کش آمدند و برای یک لحظه احساس کردم زمین زیر پایم نیست.
بعد...
محکم روی زمین افتادم.
تکه چوب هنوز اونجا بود.
وقتی سرم را بلند کردم، دیگر پاتیل درزدار را نمیدیدم.
روبرویم تابلویی بزرگ آویزان بود:
«کوچه دیاگون»
دامبلدور کنارم ایستاده بود و لباسش را مرتب میکرد.
با خونسردی گفت:
«خب، رسیدیم.»
تکه چوب را از زمین برداشتم.
«این... همیشه همینقدر مسخره است؟»
دامبلدور لبخند زد.
«نه. دفعهی اول برای من، یک لیوان بود.»
@دارل ترنر
اصل ایفای نقش جادوگران که داری مراحلش رو طی میکنی با داستاننویسی گره خورده. پس چیزی که ما میخوایم اینه که داستانهایی که خودت خلق میکنی رو بخونیم. لطفا با یه داستان دیگه که خودت نوشتی برگرد.
فعلا تایید نشد.
«کوچه دیاگون؟ البته. ولی امیدوارم از آن دسته آدمهایی نباشی که فکر میکنند برای پیدا کردن یک مکان جادویی، حتماً باید دنبال یک در مخفی بگردند.»
از پاتیل درزدار بیرون آمدیم. چند قدم در کوچهی سنگفرششده راه رفت و ناگهان جلوی یک سطل زبالهی فلزی قدیمی ایستاد.
نگاهش کردم.
«این؟»
لبخند زد.
«نه، سطل زباله نیست.»
بعد خم شد، درِ کیسه را باز کرد چوبی شکسته از داخلش بیرون آورد.
گفت:
«اشتباه نکن. این آشغال نیست.»
چوب را کف دستم گذاشت.
«این، بلیت است.»
قبل از اینکه چیزی بپرسم، چوب در دستم شروع کرد به لرزیدن.
دامبلدور گفت:
«حالا یک کار بسیار ساده انجام بده.»
«چه کاری؟»
لیسش بزن.
با تعجب نگاهش کردم.
«جدی میگی؟»
جدی می گم.
چوب را آرام جلو آوردم و با نوک زبانم حسش کردم.
ناگهان تمام محیط دور سرم شروع به چرخیدن کرد.
انگار خودِ خیابان تا خورده باشد.
صدای مردم محو شد، ساختمانها کش آمدند و برای یک لحظه احساس کردم زمین زیر پایم نیست.
بعد...
محکم روی زمین افتادم.
تکه چوب هنوز اونجا بود.
وقتی سرم را بلند کردم، دیگر پاتیل درزدار را نمیدیدم.
روبرویم تابلویی بزرگ آویزان بود:
«کوچه دیاگون»
دامبلدور کنارم ایستاده بود و لباسش را مرتب میکرد.
با خونسردی گفت:
«خب، رسیدیم.»
تکه چوب را از زمین برداشتم.
«این... همیشه همینقدر مسخره است؟»
دامبلدور لبخند زد.
«نه. دفعهی اول برای من، یک لیوان بود.»
@دارل ترنر
اصل ایفای نقش جادوگران که داری مراحلش رو طی میکنی با داستاننویسی گره خورده. پس چیزی که ما میخوایم اینه که داستانهایی که خودت خلق میکنی رو بخونیم. لطفا با یه داستان دیگه که خودت نوشتی برگرد.

فعلا تایید نشد.
افرادی که لایک کردند
ویرایش شده توسط Asdfg در 1405/7/10 0:56:57
ویرایش شده توسط هلنا ریونکلاو در 1405/7/10 1:04:49
ویرایش شده توسط هلنا ریونکلاو در 1405/7/10 1:05:20
ویرایش شده توسط هلنا ریونکلاو در 1405/7/10 1:04:49
ویرایش شده توسط هلنا ریونکلاو در 1405/7/10 1:05:20
اگه از من خطا دیدین شما خطای دید دارید من مثل ماه با نور خورشید می درخشم.


رفتم پشت مغازه خانم مالکین اون کسی که دلشت تعقیبم میکرد هم دنبالم اومد
عه پروفسور اسنیپ شماییدد