سرسرای عمومی

- یو هااهاهاها
- وایسا وایسا، من کی گفتم از جینی خوشم میاد؟
راجر با حالتی عجیب این را گفت که مردم را ترساند.
جینی با خجالت سرش را پایین انداخت.
- خب راستش لته ات... عهه هیچی .
راجر خیلی سریع فهمید چه شده، جینی تو لته راجر چیز ریخته تا چرت و پرت بگه، هرماینی یواشکی عاشق هری بوده ولی جینی دنبال یه انتقام بچه گونه.
کدو با سرزنش به سمت جینی، هری و هرماینی برگشت.
- نچ نچ نچ. خجالت بکشید.
راجر نیشخند مرموزی زد و بعد هر هر میخندید.

- خب دیگه بسه!
دامبلدور به همراه هیئت برگشته بود. راجر هم فکری به ذهنش رسید که تصمیم گرفت بعدا ازش سو استفاده کنه.
- نه پیری هنوز نه! تو بلند شو مرتیکه همه چیز رو بگو.

راجر از این ماجرا خسته شده بود و از تالار خارج شد تا به کتابخانه برود، همیشه مجبور بود کتاب ها را قرض بگیرد و تو تالار شلوغ بخونه اما حالا جا بود تا همانجا استراحت و مطالعه کند.
اما در تالار دور از چشم راجر اتفاقات جالبی رخ میداد.

خلاصه: هاگرید و پیوز برای تلافی بی اعتنایی دامبلدور به زحمات هاگرید، کدوهای هالووین را به افشاگر رازهای حاضران تبدیل کرده اند. پس از افشای راز دامبلدور و اعتراف بارتی به کتک زدن اشتباهی جاسوس ولدمورت، نوبت جینی و راجر رسیده است. جینی کدو را به تحریف حرف هایش متهم کرده و راجر هم زیر فشار اعتراف کرده که از جینی خوشش می آید. حالا کدو آماده انتخاب نفر بعدی است و همه نگران لو رفتن رازهایشان هستند.

چشم های آتشین کدو روی میز گریفیندور ثابت ماند و این بار، درست از بالای سر جینی گذشت و به هرمیون رسید. هرمیون که تا آن لحظه امیدوار بود با پایین نگه داشتن سرش و مطالعه برچسب بطری نوشیدنی از خطر دور بماند، بطری را آهسته روی میز گذاشت. پیوز چند لحظه چیزی نگفت؛ ظاهرا از دیدن اینکه بالاخره کسی بدون تهدید و احضار افراد ناشناس ترسیده بود، لذت می برد.

- گرنجر! تو که همیشه جواب همه چی رو می دونی، جواب اینم بده. چرا هر وقت پاتر میاد کتابخونه، یهو صندلی کنارت خالی می شه؟
- چون معمولا کیفم رو از روش برمی دارم.
- آفرین! ده امتیاز برای گریفیندور بابت توضیح کاربرد صندلی! حالا بگو چرا فقط برای پاتر برش می داری؟

هری که تا آن لحظه با خیال راحت مشغول خوردن بود، دستش را با سیب زمینی نیمه راه دهانش نگه داشت. هرمیون نگاه کوتاهی به او انداخت و بلافاصله رو به کدو برگشت؛ همان نگاه کوتاه برای پیوز کافی بود تا دهان کنده کاری شده اش را تا جایی که پوست کدو اجازه می داد باز کند.

- یوهاهاها! این دختره یواشکی عاشق هری پاتره!
- لازم نیست داد بزنی!

جینی چنان ناگهانی صاف نشست که راجر برای لحظه ای خیال کرد باز قرار است او را تهدید کند. اما این بار نگاه جینی به هرمیون دوخته شده بود. ماجرای اعتماد به نفس راجر و نقشه تیغ زدنش موقتا اهمیتش را از دست داده بود؛ ظاهرا مسئله فوری تری در کتابخانه جریان داشت که جینی از آن بی خبر مانده بود. دستش را دور لیوانش فشرد و با لحنی که قرار بود بی تفاوت باشد، پرسید:

- از کی؟

راجر هم لبخندش را جمع کرده بود. او چند دقیقه پیش با آن همه فشار و لکنت درخواست یک مراسم ساده کرده بود و هنوز جوابی نگرفته بود؛ هری حتی از جایش بلند نشده بود و حالا معلوم می شد در کتابخانه هم صندلی اختصاصی دارد. بدتر از همه، جینی دیگر حتی نگاهش نمی کرد.

- البته کتابخونه جای درس خوندنه. بعضیا ظاهرا با هدف دیگه ای می رن.
- تو که اصلا کتابخونه نمی ری، راجر.
- چون صندلی خالی پیدا نمی شه، هری جان!

کدو با رضایت به جینی نگاه کرد، بعد به راجر و سرانجام به هری که هنوز سیب زمینی را در دست داشت. برای نخستین بار آن شب، بدون انتخاب قربانی تازه هم تمام تالار چیزی برای تماشا کردن داشت.

درحال اروم کردن خودم برای اینکه راجر ور نکشم
صبر کنید این رو بلند گفتم
کدو تو که میگی من به راجر حسودی میکنم دقیقا بهدچیه اون حسودی میکنم توکه حرفای منو میشنوی تو سالن ادامش رو چرا نمیگی؟
کدو جواب داد: امم خب ببین من طرف راجرم راجر هرچی بگه درسته بعدشم راجر پول داره قیافه داره
_ کدو من از اون بیشتر پول دارم اینشو درک میکنی
_ خب نه ببین
_ کدو اگر نمیخوای اون کسی که خودت میدونی رو صدا کنم ادامه رازمم بگو
_ ببخشید راجر ولی رازش کامل اون نبود من دستکاریش کردم راز جینی اینکه به تو حسودی نمیکنه در واقع تورو نفرین میکنه تا هیچکس دوست نداشته باشه تا اعتماد به سقفتو از دست بدی و ناامید بشی تا بیاد تیغ بزنتت
_ شاید یه زره اینجوری نباشه ولی اره حالا فهمیدی راجر خان حالا که بحث این شد چرا از خودت راجر نمیپرسی رازشو؟ میپرسی یا صداش کنم
_ نموخوام صداش کنم
_ بارو
_ باشه باشه باشه صداش میکنم راجر بلند شو
همه نگاه ها به سمت راج چرخید،راجر ترس لرزان ایستاد.
_ جینی من برای تو دارم
درحالی که لبخند پیروز مردانه ای زده بودم نشستم.
_ خب راجر رازتو میگی یا بگم
_ پیوز اونو صدا کنم
_ اگر یه بار دیگه منو پیوز صدا کنی رازتو میگم
_ نه باشه باشه رازم چیه
_ خودت بگو یا خودم بگم
_ خودم میگم نه ولش کن میگم اممم
از ته سالن فریاد زدم راجر زود باش
راجر رنگش پریده بود و با لکنت گفت: خب من از اول از جینی خوشم میومد
_ خب ادامش
_همین دیگه
_ نه کاملشو بگو
_ خب من از جینی خوشم میاد دلم میخواد یه بار باهام حداقل بیاد یه مراسمی یه چیزی و.. همین دیگه
_ کامل نگفتی ولی بد نیست ولش کن شما دوتا تا همو خورد خاکشیر نکنید ول کن نمیشید نفر بعدی
همه رنگا پرید چون میدونستد چی در انتظارشونه...

نگاهش از میز اسلیدرین افتاد روی ریونکلاو و بعد به سمت گرینفیندور. موی قرمز رنگی به چشمانش خورد.
- هی تو ویزلی بیا این‌جا ببینم.
جینی ویزلی صورتش همرنگ موهایش شد و با استرس به وسط تالار رفت.
- خب ویزلی بگو ببینم، خودت میگی یا خودم بگم؟
- عهههه... همممم
- خب تا شما همم همم کنی یکیش رو بگم.
ای ملت میدونستین جینی به راجر حسودیش میشه؟
مگه نه جینی؟ فکر کردی نمیدونم شبا تو تالار گرین چی میگی؟
جینی دیگر نمیتوانست چیزی بگوید و فقط با خجالت سرش را پایین انداخت.
- خب بعدیش رو میگی یا با جزئیات بگم چی میگفتی؟
- نه صبر کن، خودم میگم.
اره راجر من به تو حسودیم میشه، چون همیشه استاد ها به تو نمره بیشتر میدن چون همیشه تو شاگرد اولی چون همیشه تو با همه گرم میگیری ولی من هر موقع میخوام چیزی به دوستام بگم اصلا توجه نمیکنن حتی تو قیافه و مسائل مالی هم تو بهتری.

جینی بغض کرد، پیوز خنده ی دیگری سر داد.
- یوهاهاهاها، خب بسه دیگه بشین. حالا این آقا راجر نمیخوان چیزی بگن؟
- سلام پیوز خوبی؟ نه من کاری ندارم خدا به حسودا همه چی بده که چششون به موفقیت های ما نباشه.
کدو جا خورد، راجر از کجا فهمید که کدو همون پیوزه؟
کدو سعی کرد به روی خودش نیاورد و نفر بعدی را انتخاب کند.
- به هاگرید هم سلام برسون.
کدو دیگر باورش نمیشد. باز به روی خودش نیاورد تا همه فکر کنند راجر دیوانه شده. اما کسی از حرف راجر تعجب نکرد، شاید چون میترسیدند نفر بعدی خودشان باشند.
- خب تو تو بلند شو.
- من؟
- نه پشت سریت، آره آره.

شجاع‌ترین مخلوق هستی، جوان‌ترین، شیک‌ترین، زبون‌درازترین مرگخوار در کل خاندان‌های مقدس، خادم‌الخدما، رفیق‌الرفقا، شدیدالشددا، مجیدالمجدا، سمیع‌السمعا، ژریف‌الژرفا، پترس فداکار اصلاً، بارتی کراوچ پسر، درحالیکه شپش‌های لای موهاش از ترس کدوتنبل وحشتناک داشتن در مغزش فرو می‌رفتن، پرید وسط سرسرای عمومی و روی یه صندلی ایستاد:

- من!!!

همه یه لحظه ساکت شدن و نفس راحتی کشیدن چون بهرحال یه نفر زودتر از خودشون رفته بود اون وسط و لو رفتن گندکاریاشون رو به تأخیر می‌انداخت.

- من خودم اعتراف می‌کنم!

همه‌ی کدوها (که در واقع همون پیوز بودن) با هم: قند عسلی تو پسر. رفیق قدیمی. بنال قبل از اینکه چیزایی که خودم می‌دونم رو بگم.

- باشه باشه یه لحظه اجزه بده این ذکرم تموم بشه.

بارتی تسبیح هزارتاییش رو بیرون کشیده و ذکر می‌گه.

- یا اربابا، یا اربابا، یا اربابا، یا اربابا...

همه فکر کردن ایول چه روش خوبی برای کش دادن موضوع. شاید اگه به اندازه‌ی کافی کشش می‌دادن دامبلدور یه کاری می‌کرد. اما دامبلدور تارگت اول بود و فعلاً رفته بود یه گوشه دو تا دوتا نوشیدنی کره‌ای می‌زد.

- یا اربابا، یا اربابا...

کدو که بارتی را می‌شناخت و می‌دونست مثل خودش شیطون‌بلاست، خودش شروع کرد به لو دادن:
- تا تو ذکرتو می‌گی منم ذکرامو می‌گم. آره خلاصه یه روز بارتی و دوستاش رفته بودن همین جنگل پشتیه،...

بارتی تسبیحش رو انداخت و جیغ زد: نههههه اونو نگوووو

ولی کدو ادامه داد: آره خلاصه لول می‌کردن و اینسندیو می‌زدن و تا غروب های بودن.

بارتی نفس راحتی کشید: عه اون مورد رو می‌گی. حله. یه دونه هم خودم می‌گم دست از سر من بردار برو سراغ بقیه. آقا یه روز ما تو این گشت‌زنی‌هامون به یه کیس عجیب برخورد کردیم. یه محفلی تنها بدون چوبدستی نصف شب داشت برا خودش چرخ می‌زد. من و رفیقام هم ریختیم سرش مثل تسترال زدیمش. بعداً فهمیدیم جاسوس خود ارباب بوده فقط یادش رفته بوده لباس محفل رو دربیاره لباس مرگخواریشو بپوشه. اینو اعتراف می‌کنم به این امید که ارباب ببینه و منو مورد رأفت و عفو اربابی خودش قرار بده. بزرگا گر خطایی کرده آمد؛ مگیر از من اگر باشد بزرگ آن؛ خطای بندگان باید به هر حال؛ که تا پیدا شود عفو بزرگان

کدو تبل که حوصله‌اش سر رفته بود گفت: خوبه خوبه بارتی. اعترافت مورد قبول واقع شد. حالا این بساط ذکر و شعر گوییت رو جمع کن بذار یکی دیگه بیاد وسط.

چشم‌های آتشین کدوتنبل شعله‌ور شد و به سمت نفر بعدی چرخید.

سرسرای عمومی هاگوارتز می‌رفت تا میزبان جشنی بسیار ویژه باشد: هالووین!

- یک ماهه دارم این کدوتنبلا رو با کود طبیعی رفسنجون و پوست پسته‌ی کرمون و گز کاشون و دلال برازجون آخ جون به‌بهی پرورش می‌دم، ببین چی ساختم برکت مرلین! به به!
- چی‌چی می‌گویی با خودت هاگرید؟
- عه... پروفسور دامبلدور... شما اینجایید؟ ببخشید داشتم... مهم نیست. بفرمایید کدوها برای جشن آماده هستن قربان.
- حالا می‌خوای چیکارشون کنم؟ این همه زحمت نمی‌خواست بابام جان یه طوری می‌شد دیگه.
- پروفسور قربان عزیزم یه طوری می‌شد دیگه؟ باشه باشه...

هاگرید متوجه شوخی نمناک دامبلدور نشد و کینه کرد و با خودش گفت اگه قراره زحمات من برای هالووین قدر دونسته نشه، پس من هم دسیسه می‌کنم و زحماتی رو برای اون پیر ریش‌نقره‌ای فرزانه درست می‌کنم.

ساعتی بعد، هاگرید پیویز را به صرف چای به کلبه‌اش دعوت کرد. آن شب هالووین فرا رسید و هیچ‌کس حتی دامبلدور متوجه نشد که بین هاگرید و پیویز در اتاق پشتی کلبه‌ی هاگرید چه گذشت. پیویز آن شب قرار بود شاهکارترین آزار و اذیتش را در حالی انجام دهد که feat Hagrid شده بود.

به مناسبت هالووین، چراغ‌های سرسرای عمومی که حالا پذیرای همه‌ی دانش‌آموزان و مهمانان بود برای آغاز جشن خاموش شد. کدوتنبل‌های درشت که هر کدام اندازه‌ی یک اسب شده بودند در جای جای تالار می‌درخشیدند و همه با دیدنشان لبخند به لب می‌آوردند تا اینکه... بزرگ‌ترین کدوتنبل که در مرکز سرسرا از سقف جادویی آویزان بود خنده‌های یوهوهاهاهاطوری سر داد و جیغ و ویغ کنان با ترکیبی از صدای هاگرید و پیویز فریاد زد:
همه به هوش باشید! همه به هوش باشید! هیچ کس در امان نیست! رازهای مگویتان امشب همینجا بگو خواهد شد! یوهاهاهاا! اول از همه رازهای آلبوس دامبلدور!!!!!!!

همه ساکت شدند تا بشنوند راز دامبلدور چیست. هر چه دامبلدور آن وسط بال بال زد که هیسس نگو نگو هیسسسسس شوشششش بیا ببرم شکلات بهت بدم. کود بدم بهت؟ بیا بیا من کود تازه آماده دارم. فقط نگووو. من اینجا ابهتی دارم. مدیر هستم خیر سرم.

کدوی سخنگوی وحشتناک: یوهاهاهاااا می‌گممممم.. این دامبلدور! این مدیری که اینقدر صبح تا شب و برای بعضیاتون حتی شب تا صبح نصیحت می‌کنه، هیچ می‌دونید خودش با گریندلوالد چیکارا کرده؟ نچ نچ نچ! می‌دونید همین امروز صبح درحالیکه شورت سفید گل‌گلی و جورابی به همون رنگ پاش بوده و بالاتنه پشمالوش هوا می‌خورده درحالیکه عینک آفتابی هفت رنگ و دستبند رنگین‌کمونی داشته و آب پرتقاااال!!! وااای آب پرتقال می‌خورده تو ساحل آفتاب می‌گرفته و اون هم تنها نبوده؟؟؟ می‌دونیییید؟ می‌دونید این دامبلدور که هر روز می‌گه وای من سفیدم سفیدم، پشت پرده با سیاها تخمه می‌شکنه و برنامه‌ی 90 کوییدیچ می‌بینه و به ریش همه‌تون می‌خنده؟

همه با هم گفتند واااای.

کدو صدایش را صاف کرد و گفت: دیگه پته‌ی کیو بریزیم رو آب؟؟

همه به محض اینکه فهمیدند تارگت بعدی ممکن است خودشان باشند، به خود لرزیدند. آن شب قرار بود ترسناک‌ترین شب زندگی‌شان باشد چون هر کسی یک رازی در دل داشت و می‌ترسید کدوهایی که حالا یک به یک چشم و دهان باز کرده بودند و آماده بودند لو بدهند به همه بگویند.

دو نفر زیربغل دامبلدور را گرفتند و او را بردند به گوشه‌ای تا او را دلداری بدهند (و حسابی به ریشش بخندند).

کدو تنبل بزرگ: حالا خودتون مقر بیاید وگرنه جیک و پوکتون رو می‌دونیم و به همه می‌گیم!! یالا!!! یوهاهاااااا

پایان سوژه

همانطور که دور از انتظار نبود، دانش‌آموزان هاگوارتز توانستند بدون کمک مدیران و حتی اجنه‌ی آشپزخانه، با پولِ مامان ریچ‌کیدها و آزمون و خطاهای دقیقه‌نودی یک آش شله‌قلمکاری را به اسم جشن یول یا همان یول بال به همدیگر غالب کنند و خیلی هم از این هچل‌هفتی که درست کرده‌اند خوشحال باشند. آن وسط‌ها یک بازی کوییدیچ ظاهراً دوستانه اما عمیقاً خصمانه هم ترتیب دادند.

بازیکن ریوون‌کلا: وای مامانم‌اینا مگه قرار نبود بازی دوستانه باشه؟ پس چرا اون گریفیندوریه لاک قرمز زده؟
داور: والا به ریش مرلین قسم کسی نگفته بود لاک زدن ممنوعه.
بازیکن گریفیندوری که حرف او را شنیده بود: خُب مامانم‌اینا تو هم برو لاک بزن ندید بدید! خیر سرمون جشنه. تو هم خط چشم کشیدی‌ها.
داور: آقا تو چی می‌گی تو که دیگه لاک نمی‌زنی! برو تو زمین خودت!
بازیکن ریوون‌کلا: اصلاً من قهرم.

خلاصه این بازی دوستانه حاشیه زیاد داشت اما آخرش همه به صلح آمدند. چرا؟ به خاطر آن دسر عجیب و غریبی که یک نفر با تصور اینکه ژله است با آب جوش هم زده بود و آب سرد ریخته بود و در فریزر گذاشته بود و حتی آن کسی که به همه پیشنهاد داده بود دسر نخورند هم یادش رفته بود نباید بخورد و خورده بود و آخر جشن متأسفانه همه قبل از اینکه اینکه حسابی تگری بزنند و کار جن‌های خانگی برده‌ی دامبلدور را دوبرابر حالتی بکنند که خود جن‌ها مسئولیت پذیرایی را بر عهده بگیرند، نفری چند بار هلی‌کوپتری رفتند و آستین ردای مدیران هاگوارتز را پر از خامه و هویج و علف کردند و خندیدند و چِت زدند و شادی کردند.

جشنی به یادماندنی نبود چون فردا صبح هیچ‌کس یادش نمی‌آمد شب قبل چه گذشته بود و هر کس از جایی سر درآورده بود. خود سدریک دیگوری چشم باز کرد و با سردرد باورنکردنی خودش را روی بالاترین شاخه‌ی بید مجنون دید در حالی که بید مجنون با چشم‌های قلبی داشت نگاهش می‌کرد تا به‌عنوان صبحانه یک لقمه‌ی چپش کند.

قصه‌ی ما به سر رسید سوژه هم به آخرش رسید.

صدای لارا با جیغ جیغ مخصوص خودش قبل از اینکه خودش برسه به گوشم رسید:کالیدورااااااااااا
-ها؟چته.چرا داد میزنی؟
لب ورچید و با مظلوم نمایی مخصوص خودش گفت:خیلی بدی میخواستم یه چیزی بهت بگم حالا که اینقد عصبی هستی دهن باز نمیکنم
بهش چش غره رفتم:اگه قراره در مورد جذابیت راب حرف بزنی نمیخوام.
+چقد تو بیرحمی! میدونی از اینکه بهش بگن راب خوشش نمیاد بازم تکرار میکنی؟
- به من چه .
+تو خیلی بی رحمی بلک.
-اوکی من بیرحم حالا حرفتو بگو.
دوباره هیجانش به حالت اولش برگشت: وای دورا باورت میشه هافلپافیا مارو تهدید کردن؟
چشام رفت پس کلم:هافلپاف؟تهدید؟
پرید رو میز:آرهههههه انگار آلفرد به یکی از دختراشون معجونی چیزی داده بعد از صبح داره حلزون بالا میاره کسی ام نیس بهش پادزهر بده
-باشه فقط تو حواست باشه کسی نیاد تو انبار معجون یه چیزی درست میکنم.
قیافش شبیه علامت سوال شد:چی؟
-وا مگه نیومدی ازم پادزهر بخوای؟
قیافشو کج و کوله کرد:من کی تاحالا دلم برای هافلپافیا سوخته این دومیش باشه؟
-خودت میدونی که بالاخره باید پادزهر بخوره
+حالا اونم به وقتش اصل حرفم موند قراره برای تلافی یه بازی کوئیدیچ برگزار بشه اگه ما باختیم آلفرد باید معذرتخواهی کنه.
ناخودآگاه یه تک خنده زدم:واقعا قراره اسلایترین رو شکست بدن؟
+اگه لطف کنی و بیای بازی .....نچ
شونه بالا انداختم:چه بهتر هفته بعد قراره با ریونکلا بازی کنیم خودمو گرم میکنم.
+عالیه من برم به مایک بگم اسمتو بنویسه.
یه صدایی از پشت اومد:نمیخواد بیای مینویسم.
بگشتم:سلام راب.
بوضوح دیدم تا بناگوش سرخ شد:سلام بیل بیلک.
کثافت.
یهو خنده لارا رفت هوا:هردوتاتون بچه این من میرم پیش آلفرد فعلا.
-بای.
مایک جای لارا رو گرفت و روبروم روی میز نشست:چیکار میکنی؟
با سوالش یاد امتحان ریاضیات جادویی افتادم و سرمو کوبیدم رو میز: واییییی من هیچی از ریاضی بلد نیستممممم.
با صدای متعجی گفت:حالا چرا سرتو ناقص میکنی؟ به مغزت نیاز داری هااا.
-اینجا چیکار میکنی؟
+اومدم باهات درس کار کنم.
واقعا خوشحال شدم ریاضیدانمون همین راب بود ولی یلحظه یادم افتاد سلام گرگ بی طمع نیست مشکوک نگاش کردم و قلممو گرفتم سمتش:زودباش بگو چی میخوای؟!
+لطفا باهام بیا مهمونی.
-ها؟مهمونی؟
دستشو کشید تو موهاش:تولد خواهرمه و میخواد دوستشو بهم بندازه
متملمسانه نگام کرد: بلک لطفا نجاتم بده.
تعجب کردم:خب چی میشه؟ اینقد افتضاحه؟
+نه تنها از قیافه بلکه از اخلاقم تعطیله!
- خوبه منم مهمونی دوست دارم ولی اگه تو ریاضی نمره کامل بگیرم!!
تو چشماش انگار پروژکتور روشن کردن. موهامو بهم ریخت و لپامو کشید: خیلی گلی.
یه نیمچه لبخندی زدم و باهم رفتیم سمت سالن اجتماعاتمون بزرگترین سوال زندگی من رابطم با مایکه نمیدونم ازش خوشم میاد یا نمیاد؟ دوستمه یا نه؟ تنها چیزی که میدونم اینه که باید باشه حتی با همه دعوا ها و لجبازی هامون

- آن کس که مال مرا بدزدد...چیز بی‌ارزشی را ربوده‌ است...

معلوم نبود سوزانا چطور می توانست همزمان ، هم با ابروان در هم طنیده به افق خیره شود و هم کتابی قطور را با عنوان [نقل قول هایی از شکسپیر برای بازتر کردن چشم بصیرت شما] بخواند.

- اما آن‌که نام نیکِ مرا برباید... جزیی از وجود مرا می‌برد...

نور خورشید صورتش را نورانی و درخشان نشان میداد و حقیقتا معلوم نبود درحالی که پلک هایش محکم به هم فشرده میشوند ، چطور کلمات کتاب را میخواند.

- سو...
-که او را غنی نمی‌کند... اما در واقع... مرا حقیر می‌سازد...
- زانا؟...

سوزانا با وجود نجوایی که ممکن بود آرامش ملکوتی اش را فراری دهد ، چشمانش را باز نکرد.

- بودن یا نبودن...مسئله ای...
- سوزاناااااا!

ولوم جیق ربکا او را پانزده متر بالاتر از سطح زمین پرتاب کرد ، به سقف کوبید و سقوطی فرود وار برایش رقم زد. با این حال در آن زمان هیچ چیز قادر نبود حال هوای ملکوتی او را فراری دهد.

- ببین کی اینجاست! ربکا!

سپس طوری دستش را دور گردن ربکا انداخت که تار های صوتی اش تحت فشار قرار گرفتند و او به جای جیق فقط توانایی ویبره های بی قرار را داشت.

- می دونم تو دنبال چی هستی!
- من؟ من دنبال تو بودم! چون ایزابل وقتی داشت تقسیم کار می کرد بهم گفت منو تو باید کف تالار رو تی بکشیم!

بعد همانطور که سعی می کرد گردنش را درون بازو های سوزانا بچرخاند ، به سرامیک های کف تالار که رنگشان از شدت گل و لای و گرد و خاک از آبیِ آسمانی به لاجوردی تغییر رنگ داده بودند ، اشاره کرد.

- اوه...

و آن گرد غبار ها حال و هوای ملکوتی سوزانا را به کل فراری دادند نابود کردند.

- نه! اون چیزی که ما دنبالشیم رو روی زمین نمیشه پیدا کرد... باید روی اوج دنبالش بگردی!

سوزانا که تقلا میکرد تصویر زمین لاجوردی تالار را از یاد ببرد ، به طاقچه ای روی بلند ترین قسمت دیوار اشاره کرد.

- ما داریم دنبال اون طاقچه می گردیم؟
- ما داریم دنبال یه هدف می گردیم ربکا! اونم وقتی همه دارن دنبال یه همراه واسه جشن می گردن!

ربکا به نقطه ای که سوزانا اشاره می کرد زل زده بود تا شاید چیزی که او هدف می نامیدش را ببیند.

- بهم بگو ربکا! اونجا چی هست؟
- یه طاقچه!
- روی طاقچه رو میگم...

ربکا چشمانش را ریز کرد تا لنگه کفشی که بالای طاقچه جا خوش کرده بود را بهتر ببیند.

- یه چکمه؟
- دقیق تر ربکا!

در تالار عمومی ریونکلاو ،تنها انسانی که ممکن است چکمه هایش در چنین جایی پیدا شوند ،
تری بوت است.

- چکمه ی تری که موقع یکی از لگد هاش از پاش دراومده و پرت شده روی طاقچه؟
-همم...
- سوزان؟

میدانید... سوزانا دوباره داشت سعی میکرد کف گلی تالارشان را فراموش کند. او که تمام مدش نگاهش روبه آسمان بود ، نمی توانست اجازه دهد اولین خاطره‌اش از دیدن این سرامیک ها به همچین خاطره ای بدل شود.

- سوزانا؟

آیا کارش با یک آبیلویت راه می افتاد؟ آیا از این پس می توانست به زمین زیر پایش بنگرد؟ بودن یا نبودن؟

- سوزاناااا!

این دفعه سوزانا فقط پس لرزه ای آرام از زمین زیر پای ربکا احساس کرد.

- بله...ربکا؟
- چکمه ی تری بوت!
- آهان خب...بهم بگو... باید باهاش چیکار کنیم؟

سر ربکا درون بازوان های سوزانا باز به طرف زمین خم شد.

- بپوشیم‌ش و اینجارو تی بک...
- نههه...

سوزانا به تکاپو افتاد تا با تکان دادن سرش ، افکاری که درونشان گل و لای های روی زمین داشتند اورا می ببلعیدند را ، پراکنده کند.

- بده بستون ربکا...اینو بده بهش و یه چیزی ازش بگیر...
- چی مثلا؟
- دیگه لطف کن و خودت بلند پرواز باش...

سوزانا دستش را از دور گردن ربکا در آورد و سپس ، در حالی که هنوز دیوانه وار سرش را تکان میداد از او و چکمه دور شد.

کمی پایین تر–آشپزخانه ی قلعه

ربکا چکمه در بغل به تری بوتی نزدیک میشد که دست هایش را زیر چانه زده بود و داشت قربان صدقه ی ژله ای در میان غذا های روی میز میرفت.

- چه عطری! چه بویی! چه رنگی! همه ی اینا از دستی که ژله رو درست کرده میادا...

ربکا زیر چشمی به ژله ی تری نگاه کرد. خوش رنگ بود و خوش طعم هم به نظر می آمد. شروع خوبی هم برای بلند پروازی ای بود ، که سوزانا از آن حرف می زد.

اکنون تنها هدف او مبادله آن دو با یکدیگر بود.
و کنون شاید بعضی ندانند چطور میشود چکمه ای کهنه را با ژله ای ارغوانی رنگ تاخت زد ؛
باید بگویم هر کسی هم که نداند ، یک ریونکلایی می داند...

در یک شرایط سخت ، حتی اگر طلسم فرمان ناامیدتان کند،
روانشناسی معکوس امکان ندارد بکند!

- هعی... آخه چطور ممکنه کسی بخواد چکمه ای به این راحتی رو وسط تالار ول کنه؟

تری سرش را از روی ژله بالا آورد و به ربکا نگاه کرد.

- فقط با نگاه کردن به رنگش میشه فهمید چقدر ارزشمند و ظریفه...مطمعنم صاحبش باهاش کلی خاطره داره...

تری روی کفش دقیق شد ، آن چکمه چکمه‌ی او بود.

- من که میدونم... صاحبش الان در به در داره دنبالش میگرد...
- این دست تو چیکار می کنه؟
- این تری!؟ این!؟ نمی تونی بفهمی چنین چکمه ای چقدر قدمت داره؟ نمی تونی ارزشش رو درک کنی؟

تری درک میکرد. این چکمه ها کادوی تولد شش سالگی اش بودند و هنوز که هنوزه درون پاهایش لق میزدند. تری دلتنگ لق زدن هایشان بود.

- چکمه‌ام!
- اونجوری نگاه نکن تری! حتی اگه حاضر بشی ژله ی ارغوانیِ خوش رنگت رو هم بهم بدی ، باز چکمه رو از خودم جدا نمی کنم!

اما این چکمه میراث خانوادگی تری محسوب میشد و او نمی توانست اجازه دهد آن را به راحتی از او جدا کنند.

- مطمعنی ربکا؟ این ژله طبق دستور پخت اختصاصی من درست شده ها!

همین.
همین اشاره کافی بود تا ربکا چکمه را توی بغل تری بیندازد ، ژله را بقاپد و دور شود...

آن بالا–تالار خصوصی ریونکلاو

سوزانا که داخل تالار در به در به دنبال یک افق دید دیگر بود تا با خیره شدن به آن و تکرار کردن دیالوگ های شکسپیر احساس شاخ بودن بکند ، با دیدن ربکا دو ردیف دندان هایش کاملا نمایان شدند.

- ببین کی اینجاست...اونم با چی!

سوزانا قاشقی از جیبش در آورد و درون ژله‌ی ربکا فرو کرد.

- خب هدف بعدیمون چیه سوزی!
- فعلا چشم بصیرتم بسته شده...

و قاشق را درون دهانش برد.

- شاید این ژله بتونه بازش...اوهه...عقق...اهمم

تصور کنید چشمانتان را بسته اید تا از طعم دلنشین یک ژله نهایت استفاده را ببرید و درست زمانی که منتظرید بافت نرم آن زیر زبانتان آب شود ، احساس می کنید کسی گل و لای های کف تالار عمومی‌تان را با کمی چاشنی شکر به خوردتان داده.

سوزانا تمام محتویات درون دهانش را روی زمین تف کرد.

- لعنت بهت تری... چشم بصیرتم تا الان بسته بود...کورش کردی...


————–

Susanna & Rebecca

لینی در حالی که بالای سر سدریک در حال پرواز بود، از اوضاع و احوال مدرسه در این روزها باهاش صحبت می‌کرد.
- فکر حالا که جشنو کنسل کردیم همه ماتم گرفتن یه گوشه نشستن زل زدن به سقف! شایدم دیوار. زمین حتی!

سدریک متوجه نمی‌شد که چرا لینی اصرار به اشاره به انواع و اقسام ماتم‌ها داشت.
- حالا چرا اینقد گیر دادی به این که چطور ماتم گرفتن؟

لینی چرخ 360 درجه‌ای دور سر سدریک می‌زنه و بعد از برگشتن به سرجای اولش جواب می‌ده:
- خلاقیت حتی در ماتم گرفتن هم لازمه.

سدریک که بعد از ساعت‌ها خوابیدن تنها یک ساعت انرژی برای سخنرانی در جمع جادوآموزان رو داشت، توجهش به خلاقیتی که لینی تو حرفاش تاکید زیادی روش داشت جلب می‌شه.
- ولی به نظر من خواب فقط خودش مهمه. مهم نیست چطوری می‌خوابی، فقط مهم اینه که روی بالشت دوست‌داشتنیت بخوابی.

لینی نکته‌ای رو گوشزد می‌کنه:
- ببین حرف تو ناخودآگاه حرف منو تایید می‌کنه! داری می‌گی مهم نیست "چطوری"! خود تو نشسته و خوابیده و سواره و پیاده و هرجور باشه می‌گیری می‌خوابی. این یعنی خلاقیت در خوابیدن.

سدریک شونه‌هاشو بالا می‌ندازه. شاید حق با لینی بود. و خوب می‌دونست چرا جفتشون به بحثای بیراهه می‌رن. هر دو نگران بودن. سدریک بیش از این نمی‌تونست نگرانی خودش رو پنهان کنه. بنابراین دلو می‌زنه به دریا.
- می‌گم لینی... موقع سخنرانی بهمون چیز میز پرت نکنن! همه خیلی منتظر این جشن بودن آخه.
- چی کار می‌کردیم خب؟ بودجه نداریم! از کجا پولشو بیاریم؟ حقوق جنای خونگی رو هم هنوز ندادیم! همین که وعده صبحانه و ناهار و شام رو کنسل نکردن جای شکرش باقیه.
- آره... ولی یعنی درک می‌کنن؟

لینی جواب این سوال رو نمی‌دونست. در واقع تمرکز قبلیش رو خلاقیت هم تلاش برای پرت کردن حواسش از واقعیات بود. شاید این جشن تنها دلخوشی بعضی از جادوآموزا بود و حالا اونا با کنسل کردنش معلوم نبود چند نفرو ناامید کردن!

بالاخره سدریک و لینی پشت درهای ورودی سرسرای عمومی می‌رسن. جایی که انتظار می‌رفت پشت درهاش هزاران جادوآموز عصبانی منتظر نشسته باشن تا به محض ورودشون اونا رو با پرتاب انواع و اقسام خوراکیا مورد استقبال قرار بدن.

سدریک قبل از باز کردن در، گوششو به در می‌چسبونه.
- این همه سر و صدا چیه؟ یعنی دارن علیهمون نقشه می‌کشن؟

لینی تصمیم می‌گیره داخل سوراخ کلید در بره و نیم‌نگاهی به سرسرا بندازه. اما سوراخ در از اون سمت با آدامس گرفته شده بود.
- اییی... خبر بدی برات دارم سدریک. تسترالمون زائیده. معلوم نیست چه نقشه‌های شومی برامون کشیدن. امشب شب نابودی ماست. ما حتی به سخنرانی نمی‌رسیم. ما بعنوان بدترین مدیران هاگوارتز در تاریخ ثبت می‌شیم، ما...

سدریک لینیو که همینطور نصفه تو سوراخ بود و پشت سر هم غر می‌زدو می‌کشه بیرون.
- مرگ یه بار شیون یه بار. باید با سرنوشتمون رو به رو بشیم لینی. بیا بریم.

لینی با حرکت سرش موافقت می‌کنه و بال در دست سدریک می‌ذاره. هر دو چشماشون رو می‌بندن و سدریک درو باز می‌کنه. با باز شدن در ناگهان صداهای داخل سرسرا می‌خوابه. لینی که هنوز چشماش بسته بود زیر لب زمزمه می‌کنه:
- آرامش قبل از طوفانه؟
- کاش بالشتمو داشتم تا بعنوان سپر مدافع ازش استفاده کنم.

اما خبری از پرتاب هیچ‌چیزی نبود. لینی و سدریک همزمان یکی از چشمای بسته‌شون رو باز می‌کنن و زیر چشمی نگاهی به رو به روشون می‌ندازن. اما چیزی که در همون نیم‌نگاه می‌بینن باعث می‌شه جفتشون چشماشون رو به سرعت باز کنن و به فضای رو به روشون خیره بشن.
- تو هم می‌بینی سدریک؟
- امکان نداره!

سرتاسر سرسرا پر شده بود از جادوآموزانی که معلوم بود تا قبل از ورود مدیریت هاگوارتز هر کدوم مشغول آماده‌سازی بخشی از جشن بودن. تزئیناتی که در گوشه و کنار سرسرا دیده می‌شد. میزهای گروه‌های چهارگانه که به کناری رونده شده بودن تا فضا رو باز کنن. خوراکی‌های متفاوت از وعده‌های غذایی روزانه که مشخص بود توسط خود جادوآموزان تهیه شده. همه و همه نشون می‌داد که جادوآموزان خودشون برای برگزاری جشن یول‌بال اقدام کرده‌اند، بدون این که کینه‌ای از مدیریت به دل بگیرن!

همون موقع بچه‌ای بدو بدو جلو میاد و با حرفاش بالاخره سکوت سرسرا رو می‌شکونه.
- پروفشور دیگوری... پروفشور وارنر... امیدوارم شما از کار ما نالاحت نشده باشین. ما می‌دونشتیم بودجه هاگوارتز نذاشت شما جشنو برگزار کنین، واشه همین خودمون تشمیم گرفتیم برگزار کنیم. می‌شه نالاحت نشین لطفا؟

سدریک و لینی ناباورانه نگاهی به هم می‌ندازن.
- شوخی می‌کنی؟ چرا باید ناراحت بشیم؟
- اتفاقا خیلی خوش‌حالیم که شما درکمون کردین و سعی کردین خودتون جشنو راه بندازین.

جادوآموزان که از نگرانی تمام مدت نفس‌ها تو سینه حبس کرده بودن، با شنیدن این حرفا دست و هورایی می‌کشن و دوباره مشغول آماده‌سازی جشن می‌شن.

درسته که لینی کوچولو بود، ولی بازم وقتی تلاش و تکاپوی بقیه رو در برگزاری جشن یول‌بال می‌بینه، اونم تصمیم می‌گیره به جمع جادوآموزا بره و کمکشون کنه. و البته منظور از کمک قطعا تنها کمک نظارتی و دستور دادن نبود! می‌خواست واقعا کاری رو خودش با دستای خودش انجام بده!

سدریک هم که با دیدن اونچه رخ داده بود انرژی مضاعف گرفته بود، با خوش‌حالی بساط خوابشو گوشه‌ای پهن می‌کنه و با خیالی آسوده به خواب می‌ره. چیه انتظاری جز خواب داشتین؟ بیجا کردین خب.